The Armenian crisis in Turkey

Biology

Դարվինիզմը կենսաբանական ուսմունք է, որը բացատրում է կենդանի օրգանիզմների ծագումը, զարգացումը և բազմազանությունը բնական ընտրության միջոցով։ Այս տեսությունը հիմնադրել է անգլիացի գիտնական Charles Darwin-ը, որը երկար տարիների ուսումնասիրություններից հետո ներկայացրեց էվոլյուցիոն զարգացման գաղափարը։ Դարվինիզմի հիմնական դրույթն այն է, որ բոլոր կենդանի օրգանիզմները ժամանակի ընթացքում փոփոխվում և հարմարվում են շրջակա միջավայրին, իսկ առավել հարմարված տեսակները պահպանվում և փոխանցում են իրենց հատկանիշները հաջորդ սերունդներին։ Դարվինը իր տեսությունը ձևավորել է բնության ուսումնասիրությունների, ճանապարհորդությունների և կենդանական ու բուսական աշխարհի բազմազանության դիտարկումների հիման վրա։ Հատկապես կարևոր նշանակություն ունեցավ նրա ճանապարհորդությունը «Բիգլ» նավով, որի ընթացքում նա ուսումնասիրեց տարբեր մայրցամաքների կենդանական և բուսական աշխարհը։ Գալապագոսյան կղզիներում կատարած ուսումնասիրությունները նրան օգնեցին հասկանալ, որ նույն տեսակի օրգանիզմները տարբեր պայմաններում կարող են ունենալ տարբեր առանձնահատկություններ։ Դարվինիզմի կարևոր գաղափարներից է գոյության պայքարը, որի պայմաններում օրգանիզմները մրցում են սննդի, տարածքի և գոյատևման համար։ Այս պայքարում առավել ուժեղ, արագ կամ լավ հարմարված առանձնյակները ունենում են գոյատևելու և բազմանալու ավելի մեծ հնարավորություն։ Բնական ընտրության արդյունքում աստիճանաբար ձևավորվում են նոր տեսակներ, իսկ թույլ հարմարված տեսակները կարող են վերանալ։ Դարվինիզմը մեծ ազդեցություն է ունեցել կենսաբանության զարգացման վրա և դարձել ժամանակակից էվոլյուցիոն տեսության հիմքը։ Այն նպաստել է գենետիկայի, էկոլոգիայի, հնէաբանության և այլ գիտությունների առաջընթացին։ Չնայած սկզբնական շրջանում այս տեսությունը բուռն քննարկումների և հակասությունների տեղիք էր տալիս, հետագայում բազմաթիվ գիտական փաստեր հաստատեցին էվոլյուցիոն զարգացման գաղափարը։ Այսօր դարվինիզմը համարվում է կենսաբանական գիտության կարևորագույն ուղղություններից մեկը և օգնում է բացատրել կենդանի աշխարհի բազմազանությունը, օրգանիզմների ծագումն ու նրանց փոխադարձ կապերը բնության մեջ։

History

Գիրքը նվիրված է Բարձր Հայքի Բաբերդ, Սպեր և Դերջան գավառների տեղանունների ուսումնասիրությանը՝ հիմնվելով XVI դարի Օսմանյան թահրիր դավթարներում պահպանված վավերագրական նյութերի վրա։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են օսմանյան վարչական գրանցամատյաններում արձանագրված բնակավայրերի, գյուղերի և աշխարհագրական միավորների անվանումները՝ բացահայտելով դրանց պատմական, լեզվական և ժողովրդագրական առանձնահատկությունները։ Հեղինակը վերլուծում է տեղանունների ձևափոխությունները, ծագումնաբանությունը, հայկական անվանումների պահպանված հետքերը և դրանց փոփոխությունները՝ կապված տվյալ ժամանակաշրջանի վարչական ու քաղաքական գործընթացների հետ։ Հետազոտության կարևոր մասն է կազմում թահրիր դավթարների՝ որպես պատմական սկզբնաղբյուրների կիրառումը, որոնց միջոցով հնարավոր է վերականգնել տարածաշրջանի բնակավայրային պատկերը, վարչական կառուցվածքը և տեղանվանական համակարգի զարգացման փուլերը։ Աշխատությունը նպաստում է Բարձր Հայքի պատմական աշխարհագրության, հայ բնակչության պատմության և օսմանյան ժամանակաշրջանի վարչական համակարգի առավել ամբողջական ուսումնասիրմանը։ Գիրքը նախատեսված է պատմաբանների, տեղանունագետների, արևելագետների, հայագետների, աղբյուրագետների, ինչպես նաև Հայաստանի և տարածաշրջանի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

History

Հրատարակությունը ներկայացնում է Ազգային ընդհանուր ժողովի տասներեքերորդ նիստի պաշտոնական արձանագրությունը՝ պահպանելով ժողովի աշխատանքի և քննարկումների ընթացքի վերաբերյալ փաստագրական տեղեկությունները։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ազգային ներկայացուցչական մարմնի գործունեության հերթական փուլը, նիստի կազմակերպման ձևը և ժողովական հարցերի քննարկման ընթացակարգերը։ Արձանագրությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է 19-րդ դարի հայ համայնքի հասարակական-քաղաքական կյանքի և ազգային ինքնակառավարման համակարգի պատմության համար։ Դրա միջոցով կարելի է դիտարկել, թե ինչպես էին ներկայացվում համայնքին առնչվող խնդիրները, ինչպես էին արտահայտվում ժողովի մասնակիցների տեսակետները և ինչ ձևով էին արձանագրվում քննարկումների արդյունքները։ Փաստաթղթային այս նյութը արժեքավոր է նաև ազգային կառույցների վարչական գործունեության, համայնքային հարաբերությունների կազմակերպման և ժողովական մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն պահպանում է ժամանակաշրջանի պաշտոնական գրագրության լեզվական ու ձևական առանձնահատկությունները և կարող է օգտակար լինել պատմական բառապաշարի ու վարչական հաղորդակցության հետազոտության համար։ Նույն ժողովի այլ նիստերի արձանագրությունների հետ համադրությամբ այն լրացնում է ազգային հաստատության գործունեության փաստագրական պատկերը և նպաստում հայ համայնքի ինքնակառավարման պատմության առավել ամբողջական ուսումնասիրմանը։

Pedagogy

Այս մանկավարժական-մեթոդական ուսումնասիրությունը նվիրված է հիմնական դպրոցում «Տեխնոլոգիա» առարկայի ուսուցման գործընթացում ինժեներական մտածողության ձևավորման առանձնահատկություններին։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են սովորողների տեխնիկական, ստեղծագործական և խնդիրների լուծման կարողությունների զարգացման մեթոդները՝ շեշտադրելով ուսուցման գործնական ուղղվածությունը։ Հեղինակը դիտարկում է ինժեներական մտածողության բաղադրիչները՝ վերլուծական մտածողություն, նախագծային մոտեցում, մոդելավորում և փորձարարական գործունեություն, ինչպես նաև դրանց ձևավորման մանկավարժական պայմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսումնական նախագծերի կիրառմանը, խմբային աշխատանքի կազմակերպմանը և իրական կյանքի խնդիրների վրա հիմնված ուսուցման մեթոդներին՝ որպես սովորողների հետաքրքրության և ներգրավվածության բարձրացման միջոց։ Աշխատությունը նաև ներկայացնում է ուսուցչի դերի, ուսումնական նյութերի ընտրության և գնահատման չափանիշների առանձնահատկությունները՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել տեխնոլոգիական կրթության արդյունավետությունը։ Այն օգտակար է մանկավարժների, մեթոդիստների, կրթության ոլորտի հետազոտողների և ուսուցիչների համար։

Sociology

Այս գիրքը ուսումնասիրում է մեդիատեքստի կառուցվածքը և դրա դերը ժամանակների երկխոսության ձևավորման մեջ՝ վերլուծելով, թե ինչպես են տարբեր մեդիա ձևաչափեր արտահայտում և վերակառուցում իրականությունը։ Գրքում քննարկվում են տեքստի, պատկերի և ձայնի փոխազդեցությունները, ինչպես նաև մեդիայի միջոցով ստեղծվող իմաստների բազմաշերտ բնույթը։ Հեղինակը անդրադառնում է ժամանակի ընկալման փոփոխություններին՝ ցույց տալով, թե ինչպես են պատմական, ներկա և ապագա իրադարձությունները միավորվում մեդիատեքստում։ Նյութում վերլուծվում են նաև նարատիվ կառուցվածքները, ինտերտեքստուալությունը և հաղորդակցության մշակութային համատեքստը։ Գիրքը համադրում է մեդիագիտության, լեզվաբանության և մշակութային ուսումնասիրությունների մոտեցումները՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով հասկանալ ժամանակակից մեդիայի բարդ հաղորդակցական համակարգերը։

Religion

Աղոթագիրքը նախատեսված է Հայ Առաքելական Սուրբ եկեղեցու ժամակարգության համաձայն անհատական և համայնական աղոթքի կազմակերպման համար։ Այն ներառում է եկեղեցական ժամերգությունների հետ կապված աղոթական նյութեր, որոնք ուղեկցում են օրվա տարբեր ժամերին կատարվող հոգևոր արարողություններին և հավատացյալի աղոթական կյանքին։ Ժամակարգությունը հայ եկեղեցական ավանդության կարևոր բաղադրիչներից է․ այն սահմանում է աղոթքի որոշակի հաջորդականություն՝ օրվա ընթացքը կապելով հոգևոր խորհրդածության, փառաբանության, գոհության և ապաշխարության հետ։ Գրքում ամփոփված աղոթքները հնարավորություն են տալիս հավատացյալին մասնակցելու եկեղեցու դարավոր աղոթական ավանդությանը, խորացնելու իր հոգևոր ապրումները և պահպանելու աղոթքի շարունակականությունը առօրյա կյանքում։ Նմանատիպ ժողովածուները կարևոր նշանակություն ունեն նաև եկեղեցական սպասավորների և աղոթական կյանքով հետաքրքրվող ընթերցողների համար, քանի որ նպաստում են ծիսական կարգի և աղոթքների կիրառման միասնականությանը։ Աշխատությունն արտացոլում է հայ եկեղեցու հոգևոր ժառանգությունը, աղոթքի լեզվական ու գրական ավանդույթները և ժամերգության դերը հավատացյալի ու եկեղեցական համայնքի կյանքում։ Այն արժեքավոր է ինչպես գործնական հոգևոր ընթերցանության, այնպես էլ հայ եկեղեցական ծիսագիտության և աղոթական գրականության պատմության ուսումնասիրության համար։