Товарные биржи как субъекты предпринимательских отношений

Religion

Գիրքը ներառում է սաղմոսներ՝ աստվածաշնչյան հոգևոր և բանաստեղծական ժառանգության կարևորագույն բաժիններից մեկը, որն առանձնահատուկ տեղ ունի քրիստոնեական հավատքի և եկեղեցական պաշտամունքի ավանդույթներում։ Սաղմոսները աղոթական ու գոհաբանական երգեր են, որոնց միջոցով արտահայտվում են մարդու հոգևոր ապրումները, Աստծուն ուղղված փառաբանությունը, երախտագիտությունը, ապաշխարությունը և օգնության հայցը։ Դրանց բովանդակությունն ընդգրկում է հավատքի ամրապնդման, աստվածային ողորմության ու արդարության, կյանքի դժվարությունների հաղթահարման և հոգևոր մխիթարության որոնման թեմաները։ Սաղմոսների պատկերավոր լեզուն, բանաստեղծական կառուցվածքը և հուզական խորությունը դրանք դարձրել են ոչ միայն պաշտամունքային ընթերցանության, այլև քրիստոնեական հոգևոր գրականության նշանակալի օրինակներ։ Հայ եկեղեցական ավանդության մեջ սաղմոսները կիրառվում են ժամերգությունների և ծիսական արարողությունների ընթացքում, ինչպես նաև ընթերցվում են անհատական աղոթքի ու հոգևոր խորհրդածության համար։ Դրանք նպաստում են աստվածաշնչյան գաղափարների ընկալմանը, քրիստոնեական արժեքների ճանաչմանը և հավատքի արտահայտման տարբեր ձևերի ըմբռնմանը։ Սաղմոսների ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև աստվածաշնչյան պոեզիայի, կրոնական մտածողության և եկեղեցական պաշտամունքի պատմության տեսանկյունից։ Հայերեն սաղմոսարանների հրատարակությունները նպաստել են սուրբգրային գրականության տարածմանը և հայալեզու հոգևոր ընթերցանության ավանդույթի պահպանմանը։ Այս հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն կրոնական գրքի պատմության, աստվածաշնչյան տեքստերի հրատարակման և հայ եկեղեցական մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել աստվածաբաններին, աստվածաշնչագետներին, կրոնական գրականության ուսումնասիրողներին և հայ գրքի պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողներին։

Literature

Աշխատությունը նվիրված է Լևոն Բաշալյանի գրական, հրապարակախոսական և խմբագրական գործունեության ուսումնասիրությանը՝ XIX դարի 80-ական թվականներին արևմտահայ գրականության մեջ ձևավորված իրապաշտական շարժման ընդհանուր համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում գրողի ստեղծագործական աշխարհայացքի ձևավորումն է, նրա մասնակցությունը նոր գրական սկզբունքների հաստատմանը և այն գաղափարագեղարվեստական առանձնահատկությունները, որոնցով նրա արձակը կապվում է ժամանակաշրջանի արևմտահայ գրական զարգացումների հետ։ 80-ականների իրապաշտական շարժումը համախմբել էր մի շարք նշանավոր գրողների ու մտավորականների, այդ թվում՝ Արփիար Արփիարյանին, Գրիգոր Զոհրապին, Տիգրան Կամսարականին, Մելքոն Կյուրճյանին և Լևոն Բաշալյանին, իսկ «Արևելք», «Մասիս» և հետագայում «Հայրենիք» պարբերականները կարևոր հարթակ էին նոր գրական մտածողության տարածման համար։ Ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում գրողի արձակին, նրա պատմվածքներին, նորավեպերին, պատկերներին և հրապարակախոսական ժառանգությանը՝ բացահայտելով իրական կյանքի դիտարկման, հասարակական միջավայրի պատկերման և մարդու առօրյա խնդիրների ներկայացման առանձնահատկությունները։ Նրա ստեղծագործական մեթոդի կարևոր հատկանիշներից է դիտողականությունը և կյանքի բազմակողմանի պատկերման ձգտումը, որը բնորոշ էր արևմտահայ իրապաշտական արձակի զարգացման այդ փուլին։ Քննության են առնվում կերպարների հոգեբանական նկարագրությունը, սոցիալական միջավայրի դերը, հասարակ մարդու ճակատագիրը, քաղաքային կյանքի պատկերները, բարոյական հակասությունները և անհատի ու հասարակության փոխհարաբերությունները։ Միաժամանակ վերլուծվում է գրողի լեզուն ու ոճը, պատմողական եղանակը, մանրամասների ընտրությունը և փոքր արձակ ժանրերի կիրառման առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է նաև նրա գործունեությունը արևմտահայ մամուլում, քանի որ Բաշալյանը ոչ միայն ստեղծագործող էր, այլև ակտիվ խմբագիր ու հրապարակագիր, որը մասնակցում էր ժամանակի գրական կյանքի կազմակերպմանը և նոր սերնդի ձևավորմանը։ Գրողի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել արևմտահայ իրապաշտական արձակի ձևավորման, գրական մամուլի նշանակության և XIX դարավերջի արևմտահայ մտավոր ու մշակութային կյանքի զարգացման մասին։

Political Science

Հրատարակությունը ներկայացնում է Երևանի մասին ուղեցույց, որը արժեքավոր տեղեկատու աղբյուր է XX դարի կեսերի քաղաքի պատմական, ճարտարապետական և մշակութային նկարագրության ուսումնասիրության համար։ Նյութում ներկայացվում են քաղաքի զարգացման առանձնահատկությունները, գլխավոր փողոցները, հրապարակները, պատմական և ճարտարապետական նշանակություն ունեցող կառույցները, ինչպես նաև Երևանի նշանավոր վայրերն ու տեսարժան օբյեկտները։ Ուղեցույցը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել 1950-ական թվականների Երևանի քաղաքային միջավայրի, կառուցապատման, ենթակառուցվածքների և հասարակական կյանքի որոշակի դրսևորումների մասին։ Հրատարակության մեջ ներառված պատկերազարդ նյութերը լրացնում են տեքստային տեղեկությունները՝ դարձնելով այն կարևոր սկզբնաղբյուր Երևանի ճարտարապետության, քաղաքաշինության և մշակութային պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, ճարտարապետների, քաղաքաշինության մասնագետների, զբոսաշրջության ոլորտի հետազոտողների և Երևանի անցյալի նկատմամբ հետաքրքրություն ունեցող ընթերցողների համար։

Culture

Աշխատությունը նվիրված է 1920-ական թվականներին հայ նորագույն թատրոնում տեղի ունեցած գեղարվեստական և ձևային կարևոր փոփոխությունների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով բեմական արտահայտչամիջոցների նորացմանն ու պայմանական թատերական լեզվի ձևավորմանը։ Հետազոտությունը դիտարկում է այն ժամանակաշրջանը, երբ հայ թատրոնը ձգտում էր հաղթահարել ավանդական բեմական մտածողության սահմանափակումները և ստեղծել ժամանակակից թատերական արտահայտչաձևեր։ Այդ որոնումները կապված էին ոչ միայն բեմադրական նոր սկզբունքների, այլև դերասանական խաղի, բեմանկարչության, տարածության, շարժման, ռիթմի, խոսքի և թատերական նշանի վերաիմաստավորման հետ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է պայմանականության և իրապաշտության փոխհարաբերության քննությունը, քանի որ 20-րդ դարի սկզբի թատրոնում այդ երկու գեղագիտական սկզբունքների հակադրությունը դարձել էր բեմարվեստի զարգացման առանցքային խնդիրներից մեկը։ Հետազոտության համատեքստում պայմանական թատրոնը ներկայացվում է որպես այնպիսի գեղարվեստական համակարգ, որտեղ բեմը պարտադիր չէ, որ կրկնօրինակի իրականությունը․ այն կարող է ստեղծել ինքնուրույն գեղարվեստական աշխարհ՝ նշանների, շարժումների, դիմակների, խորհրդանշական ձևերի, պայմանական դեկորների և դերասանական արտահայտչականության միջոցով։ Այս տեսանկյունից կարևոր է դառնում նաև դերասանի դերի վերափոխումը․ դերասանը ոչ միայն կերպարի հոգեբանական ապրումների կրող է, այլև բեմական գործողության ակտիվ ստեղծող, որը կարող է օգտագործել մարմնի պլաստիկան, շարժումը, խոսքի ռիթմը և հանդիսատեսի հետ անմիջական հարաբերությունը։ Աշխատությունը հայ թատրոնի զարգացումը դիտարկում է ժամանակի եվրոպական և ռուսական թատերական փորձի ընդհանուր համապատկերում, որտեղ առանձնահատուկ նշանակություն ունեին նորարարական ռեժիսուրան, պայմանական բեմականությունը և դերասանի խաղի վերաիմաստավորումը։ Այս համատեքստում կարևոր տեսական հենակետերից են այնպիսի թատերական ուղղություններն ու դպրոցները, որոնք հակադրվում էին բեմական իրականության պարզ պատրանքի ստեղծմանը և ձգտում էին ընդգծել թատրոնի պայմանական, խաղային ու գեղարվեստական բնույթը։ 1920-ական թվականների հայ թատրոնի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես էին այդ ընդհանուր գեղագիտական գործընթացները յուրացվում հայկական մշակութային միջավայրում և ինչպիսի առանձնահատուկ դրսևորումներ էին ստանում տեղական բեմարվեստում։ Հետազոտության արժեքը նաև այն է, որ այն հայ նորագույն թատրոնի պատմությունը ներկայացնում է ոչ միայն առանձին ներկայացումների կամ թատերական գործիչների գործունեության նկարագրության միջոցով, այլև թատրոնի լեզվի ձևավորման և գեղարվեստական մտածողության փոփոխության տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել թատերագետների, արվեստաբանների, ռեժիսորների, դերասանների, բեմանկարիչների, մշակույթի պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, ինչպես նաև թատերական արվեստն ուսումնասիրող ուսանողների և հետազոտողների համար։ Այն հատկապես կարևոր է հայ թատրոնի արդիականացման գործընթացը, 1920-ականների մշակութային միջավայրը և բեմական արտահայտչամիջոցների նորարարական որոնումները հասկանալու համար։ Աշխատանքը Վասիլի Գևորգյանի գիտական հետազոտությունն է, որը ներկայացվել է որպես գիտությունների թեկնածուի աստիճանի հայցման ատենախոսություն և պաշտպանվել է 2003 թվականին ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտում:

Pedagogy

Մարմնի մարզման, ֆիզիկական կարողությունների զարգացման և առողջ կենսակերպի ձևավորման սկզբունքներին նվիրված այս աշխատությունը ներկայացնում է մարմնամարզության և ֆիզիկական վարժությունների կազմակերպման կանոնները՝ կարևորելով մարդու մարմնական կատարելագործումը, առողջության պահպանումը և ֆիզիկական դաստիարակության դերը անհատի ընդհանուր զարգացման գործընթացում։ Աշխատության հիմնական նպատակն է ֆիզիկական վարժությունների միջոցով ձևավորել առողջ, առույգ, դիմացկուն և կարգապահ անհատ՝ մարմնամարզությունը դիտարկելով ոչ միայն որպես մարմնի շարժումների ու մկանային ուժի զարգացման միջոց, այլև որպես դաստիարակչական կարևոր գործունեություն։ Իրերավարժությունը՝ որպես մարմնի կանոնավոր մարզման և ֆիզիկական կարողությունների կատարելագործման համակարգ, ենթադրում է շարժումների նպատակային, հետևողական և որոշակի սկզբունքներով կազմակերպված կատարում։ Այս մոտեցման շրջանակում առանձնահատուկ նշանակություն ունեն վարժությունների ճիշտ ընտրությունը, դրանց հաջորդականությունը, չափավորությունը, կանոնավորությունը և մարդու տարիքային ու ֆիզիկական առանձնահատկություններին համապատասխանեցումը։ Մարմնամարզական գործունեությունը նպաստում է մարմնի ճկունության, շարժումների ճշգրտության, մկանային ուժի, հավասարակշռության և ընդհանուր դիմացկունության զարգացմանը՝ միաժամանակ ձևավորելով շարժողական հմտություններ և մարմնի նկատմամբ գիտակցված վերաբերմունք։ Աշխատության գաղափարական առանցքներից է մարմնական և մտավոր զարգացման փոխկապակցվածության կարևորումը։ Ֆիզիկական դաստիարակությունը դիտարկվում է որպես մարդու համակողմանի կրթության անհրաժեշտ բաղադրիչ, քանի որ առողջ և մարզված մարմինը նպաստում է մտավոր աշխատանքի արդյունավետությանը, աշխատունակությանը և առօրյա գործունեության կազմակերպմանը։ Այս տեսանկյունից մարմնամարզությունը ներկայացվում է որպես անձնական կարգապահության, կամքի ամրապնդման և ինքնակատարելագործման միջոց։ Կանոնավոր մարզումները զարգացնում են հետևողականությունը, համբերությունը, ինքնատիրապետումը և սեփական կարողությունների նկատմամբ վստահությունը։ Ֆիզիկական վարժությունների միջոցով մարդը սովորում է կառավարել իր շարժումները, հաղթահարել դժվարությունները և պահպանել չափավորություն ու կարգապահություն՝ հատկություններ, որոնք կարևոր են նաև կյանքի այլ ոլորտներում։ Գրքի թեմատիկ շրջանակը վերաբերում է մարմնամարզության կազմակերպման ընդհանուր կանոններին, ֆիզիկական վարժությունների կատարման սկզբունքներին և մարզական գործունեության դաստիարակչական նշանակությանը։ Այսպիսի ձեռնարկների համար կարևոր են մարմնի տարբեր մասերի շարժունակության զարգացումը, վերջույթների և իրանի մարզումը, կեցվածքի ձևավորումը, շարժումների համաձայնեցումը և ֆիզիկական ծանրաբեռնվածության աստիճանական ավելացումը։ Մարմնի ճիշտ դիրքի և շարժումների մշակումը դիտարկվում է որպես առողջության պահպանման կարևոր պայման, իսկ կանոնավոր վարժությունները՝ որպես ֆիզիկական թուլության կանխարգելման և կենսունակության ամրապնդման միջոց։ Աշխատության գործնական ուղղվածությունը ենթադրում է նաև մարմնամարզության կանոնների մատչելի ներկայացում, որպեսզի ֆիզիկական դաստիարակությունը դառնա կազմակերպված և նպատակային գործընթաց։ Հատուկ ուշադրության է արժանի ֆիզիկական դաստիարակության հասարակական և կրթական նշանակությունը։ 19-րդ դարում Եվրոպայում և Ամերիկայում աստիճանաբար զարգանում էին մարմնամարզության, առողջապահության և դպրոցական ֆիզիկական կրթության նոր մոտեցումները։ Ֆիզիկական վարժությունները սկսեցին դիտարկվել որպես կրթական հաստատությունների գործունեության կարևոր բաղադրիչ, իսկ մարմնի զարգացումը՝ որպես մարդու ընդհանուր կրթության և առողջ հասարակության ձևավորման անհրաժեշտ պայման։ Այս գաղափարները տարածվում էին նաև տարբեր ժողովուրդների կրթական միջավայրերում՝ նպաստելով ֆիզիկական դաստիարակության նկատմամբ նոր վերաբերմունքի ձևավորմանը։ Զմյուռնիայի հայ կրթական միջավայրում նման աշխատության հրատարակությունը կարևոր էր այն առումով, որ ընթերցողին հնարավորություն էր տալիս ծանոթանալու մարմնամարզության կազմակերպված համակարգին և ֆիզիկական զարգացման ժամանակակից պատկերացումներին։ Հրատարակության հետ կապված Ամերիկայի մարդասիրական ընկերության տպարանը նույնպես ուշադրության արժանի պատմական հանգամանք է։ Ամերիկյան մարդասիրական և կրթական նախաձեռնությունների ազդեցությունը 19-րդ դարի հայ հասարակական կյանքում արտահայտվել է կրթական հաստատությունների ստեղծման, ուսումնական գրականության տարածման և լուսավորական գաղափարների առաջմղման միջոցով։ Զմյուռնիան այդ ժամանակաշրջանում հայ մշակութային և կրթական կյանքի կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ զարգանում էին դպրոցական գործունեությունը, տպագրությունը և հայերեն գիտաճանաչողական գրականության տարածումը։ Այսպիսի հրատարակությունները վկայում են կրթության բովանդակության ընդլայնման և մարդու համակողմանի զարգացման գաղափարի նկատմամբ աճող հետաքրքրության մասին։ Գրական և մեթոդական առանձնահատկություններով աշխատությունը պատկանում է գործնական-ուսումնական ձեռնարկների շարքին։ Դրա հիմնական նպատակն է ոչ թե տեսականորեն քննարկել մարմնի և առողջության մասին գիտելիքները, այլ ներկայացնել ֆիզիկական մարզման կազմակերպման կանոններն ու սկզբունքները՝ դրանք դարձնելով կիրառելի կրթական և առօրյա միջավայրում։ Նման գրականությանը բնորոշ են հստակ կանոնակարգումը, հաջորդական ուսուցումը, գործնական կիրառության առաջնահերթությունը և դաստիարակչական նպատակադրումը։ Աշխատության պատմամշակութային նշանակությունը պայմանավորված է հայերեն ֆիզիկական դաստիարակության գրականության զարգացման վաղ շրջանի ուսումնասիրության հնարավորությամբ։ Այն կարևոր վկայություն է այն մասին, որ 19-րդ դարի հայ կրթական միջավայրը հետաքրքրված էր ոչ միայն լեզվով, կրոնով, պատմությամբ և տեսական գիտելիքներով, այլև մարդու մարմնական զարգացման, առողջության պահպանման և ֆիզիկական կրթության խնդիրներով։ Այս հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել մանկավարժության պատմաբաններին, ֆիզիկական կուլտուրայի մասնագետներին, առողջապահության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, հայագետներին և 19-րդ դարի հայ տպագիր ժառանգությունն ուսումնասիրողներին։ Նրա ընթերցողական արժեքը կայանում է ֆիզիկական դաստիարակության պատմական սկզբունքների ճանաչման, մարմնամարզության՝ որպես կրթական և առողջապահական միջոցի ձևավորման ընթացքի բացահայտման և հայ կրթական մտքի զարգացման կարևոր մի ուղղության ուսումնասիրության մեջ։

Mathematics

Լոկալիզացիայի սկզբունքը մաթեմատիկական անալիզում կարևոր գաղափար է, որը վերաբերում է ֆունկցիայի կամ հավասարման վարքագծի ուսումնասիրությանը փոքր, «տեղային» միջակայքում՝ առանց ամբողջ տիրույթի մանրամասն դիտարկման։ Այս սկզբունքի էությունը այն է, որ բարդ խնդիրները հաճախ կարելի է ուսումնասիրել փոքր հատվածներում, որտեղ ֆունկցիայի վարքագիծը ավելի պարզ է և վերահսկելի։ Լոկալիզացիայի սկզբունքը լայն կիրառություն ունի սահմանների, անընդհատության, դիֆերենցելիության և ինտեգրելիության ուսումնասիրության մեջ։ Օրինակ՝ եթե ֆունկցիան անընդհատ է որոշ կետում կամ դրա փոքր շրջակայքում, ապա այդ հատկությունը կարելի է ուսումնասիրել հենց այդ տեղային հատվածում՝ առանց ամբողջ ֆունկցիան դիտարկելու։ Այս մոտեցումը հատկապես կարևոր է դիֆերենցիալ և ինտեգրալ հաշվարկներում, որտեղ հաճախ անհրաժեշտ է ուսումնասիրել ֆունկցիայի վարքագիծը փոքր փոփոխությունների դեպքում։ Լոկալիզացիայի սկզբունքը նաև օգտագործվում է շարքերի և ֆունկցիոնալ շարքերի կոնվերգենցիայի ուսումնասիրության մեջ, որտեղ որոշ հատկություններ կարելի է ստուգել տեղային հատվածներում և ապա ընդհանրացնել ամբողջ տիրույթի համար։ Այս սկզբունքը թույլ է տալիս պարզեցնել բարդ խնդիրները՝ դրանք բաժանելով փոքր, կառավարելի մասերի։ Այն նաև կարևոր դեր ունի մաթեմատիկական մոդելավորման մեջ, որտեղ իրական երևույթները հաճախ ուսումնասիրվում են տեղային մոտեցմամբ՝ փոքր ժամանակային կամ տարածական միջակայքերում։ Այսպիսով, լոկալիզացիայի սկզբունքը մաթեմատիկական անալիզի հիմնարար գաղափարներից մեկն է, որը հնարավորություն է տալիս բարդ խնդիրները ուսումնասիրել պարզեցված տեղային պայմաններում և այդ արդյունքները կիրառել ավելի ընդհանուր դեպքերում։