Ցանցային տնտեսության հայեցակարգը և ձևավորման ուղիները ՀՀ-ում

History

Աշխատությունը նվիրված է ցեղասպանական բռնության արդարացման, օրինականացման կամ հասարակական ընդունելիության ձևավորման գաղափարական և հռետորական մեխանիզմների քննադատական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում այն հարցն է, թե քաղաքական իշխանությունները, գաղափարական շարժումները, քարոզչական համակարգերը կամ այլ դերակատարներ ինչպիսի փաստարկներ ու պատկերացումներ են օգտագործել զանգվածային բռնությունը ներկայացնելու որպես անհրաժեշտ, անխուսափելի կամ ընդունելի գործողություն։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում թշնամու կերպարի ձևավորմանը, հասարակական խմբերի ապամարդկայնացմանը, կոլեկտիվ մեղավորության վերագրմանը և անվտանգության կամ պետական շահերի մասին պնդումների օգտագործմանը՝ դրանք դիտարկելով որպես բռնությունը հիմնավորող խոսույթի հնարավոր բաղադրիչներ։ Քննվում է նաև լեզվի նշանակությունը, քանի որ զանգվածային հանցագործությունների նախապատրաստման կամ հետագա մեկնաբանման ընթացքում կիրառվող բառապաշարը կարող է քողարկել կատարված գործողությունների բնույթը, մեղմացնել դրանց ընկալումը կամ պատասխանատվությունը տեղափոխել զոհերի վրա։ Պատմագիտական տեսանկյունից ուսումնասիրվում են համապատասխան գաղափարների ձևավորման քաղաքական ու սոցիալական պայմանները, դրանց տարածման միջոցները և հասարակական վերաբերմունքի վրա ունեցած ազդեցությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում պաշտոնական փաստաթղթերի, մամուլի, հրապարակախոսության, քաղաքական ելույթների և այլ սկզբնաղբյուրների քննադատական վերլուծությանը՝ տարբերակելու փաստական տեղեկությունները, քարոզչական պնդումները և հետագա արդարացումները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև ժխտողականության խնդրին՝ ուսումնասիրելով, թե զանգվածային բռնությունից հետո ինչպես են վերաիմաստավորվում իրադարձությունները, նվազեցվում պատասխանատվությունը կամ վիճարկվում զոհերի փորձառությունն ու պատմական փաստագրումը։ Իրավական տեսանկյունից կարևոր է ցեղասպանության՝ որպես միջազգային հանցագործության հասկացության և դրա վերաբերյալ պատմական ու քաղաքական խոսույթների տարբերակումը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալ, որ բռնության արդարացումը միայն անցյալի մեկնաբանության խնդիր չէ, այլ նաև պատմական հիշողության, պատասխանատվության և զանգվածային հանցագործությունների կանխարգելման ուսումնասիրության կարևոր ուղղություն։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը միավորում է ցեղասպանագիտության, պատմագիտության, քաղաքական խոսույթի վերլուծության և միջազգային իրավունքի մոտեցումները՝ բացահայտելով այն գաղափարական ու հաղորդակցական գործընթացները, որոնց միջոցով զանգվածային բռնությունը փորձ է արվում ներկայացնել որպես հիմնավորված կամ ընդունելի, և քննադատաբար ուսումնասիրելով նման փաստարկների պատմական ու հասարակական գործառույթները։

Other Subjects

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում միասնական հողատեղեկատվական համակարգի ստեղծման անհրաժեշտության, կազմակերպման սկզբունքների և գործնական իրականացման հիմնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում հողային ռեսուրսների վերաբերյալ տեղեկատվության հավաքագրման, պահպանման, թարմացման, համակարգման և արդյունավետ օգտագործման միասնական մոտեցման ձևավորման խնդիրն է։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է հողատեղեկատվական համակարգը որպես տարածական տվյալների կառավարման համալիր գործիք, որը կարող է միավորել հողային ֆոնդի, հողամասերի սահմանների, սեփականության և օգտագործման իրավունքի, հողերի որակական ու քանակական բնութագրերի, նպատակային նշանակության, կադաստրային և այլ հարակից տվյալները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարբեր տեղեկատվական շտեմարանների և պետական կառույցների միջև տվյալների փոխկապակցման ու փոխանակման խնդիրներին, տեղեկատվության միասնական ձևաչափերի կիրառմանը, տվյալների ճշգրտության և արդիականության ապահովմանը։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է հատկացվում աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգերի և ժամանակակից թվային տեխնոլոգիաների կիրառությանը, որոնց միջոցով հնարավոր է իրականացնել հողային ռեսուրսների տարածական վերլուծություն, քարտեզագրում, մոնիթորինգ և կառավարման գործընթացների ավտոմատացում։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են համակարգի ստեղծման համար անհրաժեշտ տեխնիկական, ծրագրային, կազմակերպական և իրավական նախադրյալները, ինչպես նաև տվյալների միասնականացման և տարբեր գերատեսչությունների տեղեկատվական ռեսուրսների ինտեգրման դժվարությունները։ Ներկայացվում են նաև հողային տեղեկատվության կառավարման արդյունավետության բարձրացման, տվյալների հասանելիության և թափանցիկության ապահովման, տեղեկատվական անվտանգության և օգտագործողների իրավունքների պաշտպանության հետ կապված հարցերը։ Միասնական համակարգի ներդրումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տեխնոլոգիական խնդիր, այլև որպես հողային ռեսուրսների կառավարման, տարածքային պլանավորման, գյուղատնտեսության զարգացման, անշարժ գույքի շուկայի կարգավորման և շրջակա միջավայրի պահպանության արդյունավետության բարձրացման միջոց։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու առկա տեղեկատվական համակարգերի մասնատվածության, տվյալների անհամատեղելիության, կրկնվող տեղեկատվության, տվյալների թարմացման և համակարգման հետ կապված խնդիրները և առաջարկելու դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղղություններ։ Կարևոր նշանակություն է տրվում միասնական հողատեղեկատվական միջավայրի ձևավորմանը, որը կարող է նպաստել պետական կառավարման մարմինների, համայնքների, մասնագետների և այլ շահագրգիռ կողմերի կողմից հողային ռեսուրսների վերաբերյալ առավել ամբողջական և հավաստի տեղեկատվության օգտագործմանը։

Chemistry

Աշխատությունը նվիրված է մի շարք մետաղների թթվածնային միացությունների մագնեզիում-կարբոթերմալ վերականգնման գործընթացների ուսումնասիրությանը այրման ռեժիմում՝ ընդգծելով բարձր ջերմաստիճանային ինքնատարածվող ռեակցիաների (combustion mode) մեխանիզմները և կինետիկական առանձնահատկությունները։ Վերլուծվում են վերականգնման պայմանները, էներգետիկ հավասարակշռությունը, փուլային փոխակերպումները և ստացված մետաղական համակարգերի կառուցվածքային ձևավորումը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում W–Me (Cu, Ni, Ag) համաձուլվածքների սինթեզին, դրանց ձևավորման մեխանիզմներին, տարրերի փոխլուծելիությանը և միկրոկառուցվածքային հատկություններին։ Ուսումնասիրությունը նաև քննարկում է այրման ռեժիմում ընթացող ռեակցիաների տեխնոլոգիական առավելությունները՝ ներառյալ էներգախնայողությունը, գործընթացի ինքնապահպանվող բնույթը և բարձր մաքրությամբ արտադրանքի ստացման հնարավորությունները։ Աշխատությունը ներկայացնում է փորձարարական և տեսական վերլուծություններ, որոնք կարող են կիրառվել նոր սերնդի բարձր ջերմաստիճանային նյութերի և ինժեներական համաձուլվածքների մշակման ոլորտում։

Pedagogy

Այս աշխատությունը նվիրված է ֆիզիկական կուլտուրայի արտադասարանական պարապմունքների կազմակերպման և անցկացման մեթոդիկային՝ ուսումնասիրելով դպրոցականների ֆիզիկական ակտիվության արդյունավետ կազմակերպման, շարժողական կարողությունների զարգացման և առողջ ապրելակերպի ձևավորման հիմնական մոտեցումները։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են արտադասարանական ֆիզիկական գործունեության նպատակներն ու խնդիրները, դրա կազմակերպման ձևերը, բովանդակությունը և մանկավարժական սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սովորողների տարիքային և ֆիզիկական առանձնահատկությունների հաշվառմանը, քանի որ պարապմունքների բովանդակությունն ու ծանրաբեռնվածությունը պետք է համապատասխանեն երեխաների զարգացման մակարդակին և ֆիզիկական հնարավորություններին։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել սպորտային խմբակները, շարժական խաղերը, մարզական միջոցառումները, մրցումները, զբոսաշրջային և առողջարարական միջոցառումները, ինչպես նաև ֆիզիկական վարժությունների այլ կազմակերպված ձևերը։ Աշխատությունը ներկայացնում է ֆիզիկական վարժությունների ընտրության, դրանց հաջորդականության, ծանրաբեռնվածության չափավորման և պարապմունքների կառուցվածքի կազմակերպման մեթոդական սկզբունքները։ Կարևորվում է նաև սովորողների հետաքրքրությունների և անհատական նախասիրությունների ուսումնասիրությունը, քանի որ արտադասարանական գործունեության արդյունավետությունը մեծապես կախված է երեխաների ակտիվ մասնակցությունից և դրական մոտիվացիայից։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է ֆիզիկական դաստիարակության և կրթական գործընթացի փոխկապակցվածությունը․ ճիշտ կազմակերպված արտադասարանական պարապմունքները կարող են նպաստել ոչ միայն ուժի, արագության, դիմացկունության, ճկունության և ճարպկության զարգացմանը, այլև կարգապահության, համագործակցության, պատասխանատվության և թիմային աշխատանքի հմտությունների ձևավորմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև անվտանգության կանոններին, վնասվածքների կանխարգելմանը, պարապմունքների հիգիենիկ պայմաններին և մանկավարժական վերահսկողության մեթոդներին։ Կարևոր է նաև ֆիզիկական պատրաստվածության արդյունքների պարբերական գնահատումը, որի միջոցով հնարավոր է հետևել սովորողների առաջընթացին և անհրաժեշտության դեպքում փոփոխել պարապմունքների բովանդակությունն ու ծանրաբեռնվածությունը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել ֆիզիկական կուլտուրայի ուսուցիչների, մարզիչների, մանկավարժների, մանկավարժական բուհերի ուսանողների և դպրոցական ֆիզիկական դաստիարակության կազմակերպմամբ զբաղվող մասնագետների համար։ Այն արժեքավոր է հատկապես դպրոցականների ազատ ժամանակի նպատակային օգտագործման, նրանց շարժողական ակտիվության բարձրացման և ֆիզիկական դաստիարակության շարունակականությունն ապահովելու տեսանկյունից։

Economics

Աշխատությունում ներկայացվում են գյուղացիական տնտեսությունների կոոպերացման անհրաժեշտությունը և մոդելները՝ ինչպես արտադրական, այնպես էլ սպառողական ոլորտներում։ Հեղինակը վերլուծում է, թե ինչպես է գյուղատնտեսության կոոպերացիան կարողանում է խթանել արտադրական արդյունավետությունը, նոր տեխնոլոգիաների ներդրումը, գործառնական ծախսերի նվազեցումը և ընդհանուր եկամտաբերությունը՝ հատկապես լիմիտացիաներ ունեցող փոքր տնտեսությունների համար։ Գրքում նաև անդրադարձ է կատարվում գյուղացիական տնտեսությունների կառավարման համապարփակ մեթոդներին՝ նշելով, որ հաջողակ կառավարման հիմնական ուղիներից մեկը ուժեղ ֆինանսական պլանավորումն ու ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործումն է։ Հեղինակը անդրադառնում է տնտեսությունների կազմակերպման հիմնախնդիրներին՝ ճիշտ կառավարման մոդելներ ընտրելու, համայնքների զարգացումն ապահովելու, աշխատուժի արդյունավետ օգտագործման ու համայնքային ուժերի համադրման կարևորությանը։ Գրքում շեշտադրվում է կոոպերատիվների հիման վրա գործող գյուղացիական տնտեսությունների ազդեցությունը տեղական և տարածաշրջանային տնտեսությունների կայունության վրա։ Այսօր, երբ գերծանրաբեռնվածությունն ու ռեսուրսների օպտիմալացման հարցերը հատկապես կարևոր են, հեղինակը նաև առաջարկում է այնպիսի կառավարման մեթոդներ, որոնք ի վիճակի են լուծել գյուղացիական տնտեսությունների առկա խնդիրները՝ հատկապես գյուղատնտեսության ցածր տեխնոլոգիական մակարդակների, շուկայի հետ կապված խնդիրների և գյուղատնտեսական ապրանքների շրջանառության առումով։ Աշխատությունը նախատեսված է գյուղատնտեսության, ագրոբիզնեսի, տնտեսագիտության, մենեջմենթի և պետական կառավարման ոլորտների ուսանողների, մասնագետների և քաղաքականության մշակողների համար։

Pedagogy

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է բուհում կրտսեր դպրոցի ապագա ուսուցչի հաղորդակցման մշակույթի ձևավորման տեխնոլոգիայի մշակմանը և մանկավարժական գործընթացում դրա արդյունավետության ուսումնասիրմանը։ Աշխատության կենտրոնում այն հիմնախնդիրն է, թե ինչպես կարելի է ապագա ուսուցչի մասնագիտական պատրաստության ընթացքում զարգացնել արդյունավետ հաղորդակցվելու, սովորողների հետ կառուցողական հարաբերություններ հաստատելու, մանկավարժական երկխոսություն կազմակերպելու և տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում համապատասխան վարք դրսևորելու կարողությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում հաղորդակցման մշակույթը դիտարկվում է որպես ապագա ուսուցչի մասնագիտական կարևոր բաղադրիչ, որը ներառում է խոսքի հստակությունն ու գրագիտությունը, լսելու և զրուցակցին հասկանալու կարողությունը, հաղորդակցական տակտը, էթիկական նորմերի պահպանումը, հուզական ինքնակարգավորումը և համագործակցային փոխհարաբերությունների կառուցումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարրական դպրոցի սովորողների տարիքային և հոգեբանական առանձնահատկություններին համապատասխան հաղորդակցման ձևերի ընտրությանը։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են բուհական կրթության բովանդակությունը, ուսուցման մեթոդները և մանկավարժական պայմանները, որոնք կարող են նպաստել ապագա ուսուցչի հաղորդակցական կարողությունների նպատակային զարգացմանը։ Մշակվող տեխնոլոգիան կարող է ներառել տեսական պատրաստություն, գործնական և իրավիճակային առաջադրանքներ, դերային խաղեր, մանկավարժական երկխոսությունների մոդելավորում, խմբային աշխատանք, ինքնագնահատում և հետադարձ կապ։ Այս միջոցների համակցումը հնարավորություն է տալիս ապագա ուսուցչին ոչ միայն յուրացնել հաղորդակցման տեսական սկզբունքները, այլև դրանք կիրառել իրական կամ մոդելավորված մանկավարժական իրավիճակներում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հաղորդակցման մշակույթի ձևավորման մակարդակների և չափանիշների սահմանումը, որոնց միջոցով հնարավոր է գնահատել ուսանողների հաղորդակցական առաջընթացը և բացահայտել առկա դժվարությունները։ Ուսումնասիրությունը նաև ընդգծում է դասախոսի, բուհական կրթական միջավայրի և մանկավարժական պրակտիկայի նշանակությունը հաղորդակցական հմտությունների ձևավորման գործընթացում։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել ուսուցիչների մասնագիտական պատրաստության կատարելագործմանը, բուհական մանկավարժական կրթության բովանդակության հարստացմանը և ապագա ուսուցիչների հաղորդակցական ու սոցիալ-մանկավարժական կարողությունների զարգացմանը։ Առաջարկվող տեխնոլոգիան կարող է կիրառվել մանկավարժական բուհերում՝ ուսանողների մասնագիտական պատրաստության տարբեր փուլերում։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել մանկավարժներին, բուհերի դասախոսներին, կրթության կառավարման մասնագետներին, ուսուցիչների վերապատրաստմամբ զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին և մանկավարժական մասնագիտությունների ուսանողներին։