Ծիսական պարը հայոց մեջ․ գիտաժողովի նյութեր

Philosophy

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Նիզամի Գյանջավիի «Խոսրով և Շիրին» ստեղծագործության բարոյագիտական համակարգի և դրա ձևավորման վրա իսլամական աշխարհայացքի ու մտավոր ավանդույթի ազդեցության բացահայտմանը։ Աշխատության շրջանակում վերլուծվում են ստեղծագործության մեջ արտահայտված բարու և չարի, արդարության և անարդարության, սիրո և պարտքի, անձնական ցանկության և բարոյական պատասխանատվության փոխհարաբերությունները։ Հեղինակը դիտարկում է պոեմի հերոսների վարքագիծը ոչ միայն որպես սիրավեպի և գեղարվեստական սյուժեի բաղադրիչ, այլև որպես բարոյական ընտրությունների և մարդկային արժեքների դրսևորում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իսլամական բարոյական և փիլիսոփայական պատկերացումներին, որոնք արտացոլվում են ստեղծագործության մեջ՝ մարդու կատարելագործման, արդար կառավարման, չափավորության, հավատարմության, պատասխանատվության և հոգևոր մաքրության գաղափարների միջոցով։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես են կրոնական և փիլիսոփայական հասկացությունները վերաիմաստավորվում պոետական պատումի շրջանակում և միահյուսվում պարսկական գրական ավանդույթի ու արևելյան սիրավեպի ժանրային առանձնահատկությունների հետ։ Կարևորվում է հատկապես սերը՝ որպես ոչ միայն զգացմունքային կապ, այլև մարդու ներքին վերափոխման և բարոյական ինքնակատարելագործման միջոց։ Քննարկվում են նաև իշխանության, թագավորի և հասարակության փոխհարաբերությունները, արդար կառավարման սկզբունքները և իշխանի բարոյական պատասխանատվությունը։ Հերոսների գործողությունների ու ճակատագրերի միջոցով բացահայտվում են մարդկային կրքերի, ցանկությունների և բարոյական սկզբունքների միջև առկա հակասությունները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ստեղծագործությունը դիտարկել որպես միջնադարյան արևելյան գրականության մեջ բարոյական և հոգևոր արժեքների արտահայտման կարևոր օրինակ՝ միաժամանակ բացահայտելով իսլամական մշակութային միջավայրի և պարսկական գրական մտածողության փոխազդեցությունը։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել Նիզամիի ստեղծագործության, պարսկական դասական գրականության, իսլամական փիլիսոփայության, միջնադարյան բարոյագիտության և արևելյան գրականության պատմության մասնագետներին, ինչպես նաև համապատասխան ոլորտների ուսանողներին և ընթերցողներին։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի 50–60-ական թվականների հայ գեղարվեստական արձակի լեզվում խնդրային ստորադաս բաղադրիչ ունեցող բարդ նախադասությունների կառուցվածքային, իմաստային և գործառական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ստորադասական կապով կազմված այն շարահյուսական կառույցներն են, որոնց ստորադաս բաղադրիչը գլխավոր նախադասության բայական անդամի նկատմամբ կատարում է խնդրի գործառույթ և լրացնում կամ ամբողջացնում նրա արտահայտած իմաստը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննության առնվել նման նախադասությունների կառուցման հիմնական կաղապարները, գլխավոր և ստորադաս բաղադրիչների հարաբերությունները, կապակցման լեզվական միջոցները և ստորադաս բաղադրիչի դիրքային առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել շաղկապների, հարաբերական բառերի և այլ կապակցական միջոցների գործածությանը, ինչպես նաև այն դեպքերին, երբ բաղադրիչների իմաստային հարաբերությունը պայմանավորված է գլխավոր մասում կիրառված բայի կամ այլ գերադաս անդամի բառաքերականական հատկություններով։ Կարևորվում է խնդրային ստորադաս նախադասությունների դասակարգումը՝ ըստ դրանց շարահյուսական կառուցվածքի, իմաստային հարաբերությունների և խոսքային կիրառության։ Գեղարվեստական արձակի նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու ոչ միայն տվյալ կառույցների քերականական առանձնահատկությունները, այլև դրանց ոճական և արտահայտչական հնարավորությունները։ Նման շարահյուսական ձևերը կարող են մասնակցել կերպարների խոսքի կառուցմանը, մտքերի, զգացումների և ընկալումների փոխանցմանը, հեղինակային պատմողական խոսքի կազմակերպմանը և երկխոսությունների բնականության ապահովմանը։ Հետազոտության ընթացքում կարող են համեմատվել տարբեր հեղինակների ստեղծագործություններում հանդիպող կառուցվածքային տարբերակները՝ բացահայտելու տվյալ ժամանակաշրջանի արձակին բնորոշ ընդհանուր միտումները և անհատական լեզվաոճական առանձնահատկությունները։ Առանձին նշանակություն ունի ուսումնասիրվող կառույցների հարաբերակցությունը հայերենի բարդ ստորադասական նախադասությունների ընդհանուր համակարգի հետ, ինչը հնարավորություն է տալիս ճշգրտել դրանց տեղը շարահյուսական դասակարգման մեջ։ Լեզվական փաստերի քանակական և որակական քննությունը կարող է նաև ցույց տալ առանձին կառուցվածքների գործածության հաճախականությունը և դրանց զարգացման որոշ միտումներ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայերենի շարահյուսության, քերականական իմաստաբանության և գեղարվեստական խոսքի լեզվաոճական ուսումնասիրության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ամբողջական պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանի հայ արձակում խնդրային ստորադաս բաղադրիչով բարդ նախադասությունների կառուցվածքի և գործառության մասին։

Literature

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Հակոբ Ասատուրյանի վեպ-եռագրության գեղարվեստական, գաղափարական և կառուցվածքային առանձնահատկությունների քննությանը՝ բացահայտելով ստեղծագործությունների փոխկապակցվածությունը, թեմատիկ առանցքները և հեղինակի արձակին բնորոշ աշխարհընկալումը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում եռագրության ամբողջական կառուցվածքն է, որտեղ առանձին վեպերը միավորվում են ընդհանուր գաղափարական և գեղարվեստական համակարգի մեջ՝ ստեղծելով ավելի լայն ու բազմաշերտ պատում։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն յուրաքանչյուր ստեղծագործության ինքնուրույն արժեքը, այլև դրանց միջև գոյություն ունեցող թեմատիկ, կերպարային, ժամանակային և գաղափարական կապերը։ Եռագրության կարևոր առանձնահատկություններից է անհատի և ժամանակաշրջանի փոխհարաբերության ներկայացումը։ Հեղինակը մարդու անձնական ճակատագիրը դիտարկում է հասարակական և պատմական լայն գործընթացների համատեքստում՝ ցույց տալով, թե ինչպես են քաղաքական, սոցիալական և մշակութային փոփոխությունները ներգործում մարդու մտածողության, վարքագծի և արժեքային կողմնորոշումների վրա։ Կերպարների կյանքը հաճախ զարգանում է փոփոխվող իրականության պայմաններում, որտեղ նրանց անհրաժեշտ է վերագնահատել սեփական համոզմունքները, հարաբերությունները և ապագայի վերաբերյալ պատկերացումները։ Ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կերպարային համակարգին։ Եռագրության հերոսները դիտարկվում են ոչ միայն որպես առանձին վեպերի գործող անձինք, այլև որպես ընդհանուր գեղարվեստական աշխարհի կրողներ։ Նրանց հարաբերությունները, ներքին զարգացումը և որոշումների հետևանքները կարող են դիտարկվել որպես ամբողջական պատմության տարբեր փուլեր, որոնց միջոցով բացահայտվում են հեղինակի հիմնական գաղափարները։ Կերպարների հոգեբանական նկարագրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալ մարդու ներքին հակասություններին, հիշողությանը, ինքնության որոնմանը, պատասխանատվությանը և սեփական ընտրությունների հետ առերեսվելու խնդրին։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ժամանակի և հիշողության թեման։ Անցյալը եռագրության գեղարվեստական աշխարհում հաճախ շարունակում է ազդեցություն ունենալ ներկայի վրա, իսկ հիշողությունը դառնում է անձնական և հասարակական փորձի պահպանման միջոց։ Հերոսների ներկայիս վիճակը պայմանավորված է ոչ միայն տվյալ պահի իրադարձություններով, այլև անցյալում ունեցած փորձառություններով, կորուստներով, ընտրություններով և հարաբերություններով։ Այդ պատճառով ժամանակային տարբեր շերտերի փոխներթափանցումը նպաստում է վեպերի հոգեբանական խորությանը և հնարավորություն է տալիս պատմությունը ներկայացնել ոչ թե որպես ավարտված անցյալ, այլ որպես շարունակաբար ապրող փորձ։ Եռագրության կառուցվածքային առանձնահատկությունը նույնպես ուսումնասիրության կարևոր առարկա է։ Երեք ստեղծագործությունների միավորումը թույլ է տալիս ընդլայնել պատումի ժամանակային և տարածական սահմանները, ներկայացնել ավելի մեծ թվով կերպարներ ու իրադարձություններ և ստեղծել հասարակական կյանքի ավելի ընդգրկուն պատկեր։ Յուրաքանչյուր վեպ կարող է ունենալ իր ներքին կառուցվածքն ու սյուժետային կենտրոնը, սակայն ամբողջ շարքը միավորվում է ընդհանուր գաղափարական տրամաբանությամբ։ Այդպիսի կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս աստիճանաբար զարգացնել թեմաները և կերպարների ճակատագրերը՝ ընթերցողին ներկայացնելով երկարատև պատմական կամ մարդկային գործընթացի տարբեր փուլերը։ Ուսումնասիրության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև վեպ-եռագրության լեզվաոճական առանձնահատկություններին։ Պատումի բազմաշերտությունը, կերպարների խոսքի անհատականացումը, հոգեբանական դիտարկումները, նկարագրական մանրամասները և պատմողական տարբեր եղանակների համադրումը նպաստում են ստեղծագործության ամբողջական մթնոլորտի ձևավորմանը։ Հեղինակը արտաքին իրադարձությունները հաճախ կապում է ներքին ապրումների հետ՝ հնարավորություն տալով նույն դրվագը դիտարկել և՛ իրադարձային, և՛ հոգեբանական տեսանկյունից։ Այսպիսի մոտեցումը խորացնում է կերպարների ներաշխարհի բացահայտումը և եռագրությանը հաղորդում բազմաձայնություն։ Հակոբ Ասատուրյանի վեպ-եռագրության ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև այն պատճառով, որ այն հնարավորություն է տալիս դիտարկել վեպի լայնածավալ կառուցվածքի գեղարվեստական հնարավորությունները։ Եռագրությունը կարող է միավորել անձնական պատմությունը և հասարակական համայնապատկերը, անհատի հոգեբանական զարգացումը և ժամանակաշրջանի փոփոխությունները, մասնավոր ճակատագիրը և ընդհանրական գաղափարները։ Այդ համադրության շնորհիվ ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել ոչ միայն որպես առանձին հերոսների կյանքի պատմություն, այլև որպես որոշակի ժամանակի, միջավայրի և մարդկային հարաբերությունների գեղարվեստական ուսումնասիրություն։ Այս ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Հակոբ Ասատուրյանի վեպ-եռագրության գաղափարական բովանդակության, կառուցվածքային առանձնահատկությունների և գեղարվեստական արժեքի մասին։ Այն կարող է հետաքրքրել հայ գրականությամբ, ժամանակակից արձակով, վեպի ժանրի կառուցվածքային հնարավորություններով և կերպարների հոգեբանական զարգացման խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողներին, ուսանողներին և գրականագետներին՝ օգնելով բացահայտել եռագրության ներքին միասնությունն ու դրա նշանակությունը հեղինակի ստեղծագործական ժառանգության մեջ։

Agriculture

Գրքում մանրամասնորեն վերլուծվում են այն հիմնախնդիրները, որոնք առաջանում գյուղատնտեսական տնտեսագիտության դասավանդման գործընթացում՝ արդիական տեսական և գործնական մոտեցումների բացակայությունից մինչև ուսումնական ծրագրերի և մեթոդների համադրումը։ Հեղինակը նաև մատնանշում է կրթական համակարգի որոշ խնդիրներ՝ մասնավորապես այն, որ շատ հաճախ գյուղատնտեսության տնտեսագիտության մոդելները չեն համապատասխանում շուկայի և տնտեսության իրական փոփոխություններին, ինչը բերում է ուսանողների պատրաստության մակարդակի նվազմանը։ Աշխատությունում մեծ ուշադրություն է հատկացվում դասավանդման նորարարական մեթոդներին՝ ինչպես դասախոսական ծրագրերին, այնպես էլ ուսումնական նյութերի մշակմանը, որը համապատասխանում է ժամանակակից տնտեսական ու տեխնոլոգիական պահանջներին։ Հեղինակը նաև շեշտում է, որ պետք է ոչ միայն տեսական գիտելիք, այլև գործնական հմտություններ, որոնք թույլ կտան ուսանողներին դառնալ մրցունակ մասնագետներ գյուղատնտեսության ոլորտում։ Գիրքը ունի կարևոր նշանակություն ինչպես գյուղատնտեսական տնտեսագիտության ուսուցիչների, այնպես էլ ուսանողների համար, որոնք ցանկանում են հասկանալ ագրարային տնտեսագիտության տեղն ու դերը ներկա տնտեսական համակարգում։ Հեղինակը առաջարկում է նոր մոտեցումներ դասավանդման գործընթացում, որոնք կարող են բարելավել գյուղատնտեսական կրթության որակը, ընդլայնել մասնագիտական գիտելիքները և պատրաստել առաջադեմ մասնագետներ գյուղատնտեսության ոլորտում։

History

Այս աշխատությունը նվիրված է Աբրահամ Նահապետի կերպարի պատմական, մշակութային և քաղաքակրթական համատեքստի ուսումնասիրությանը՝ անդրադառնալով Հայկական լեռնաշխարհի և Քանաանի միջև գոյություն ունեցած կապերին մ.թ.ա. IV–II հազարամյակներում։ Գրքում վերլուծվում են հնագիտական, պատմական, լեզվաբանական և գրավոր աղբյուրները՝ բացահայտելու տարածաշրջանների միջև ձևավորված փոխազդեցությունները, բնակչության տեղաշարժերը, տնտեսական ու մշակութային կապերը և դրանց հնարավոր ազդեցությունը վաղ քաղաքակրթությունների զարգացման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Աբրահամ Նահապետի մասին ավանդույթների պատմական հիմքերին, դրանց առնչություններին Մերձավոր Արևելքի հնագույն ժողովուրդների պատմության հետ, ինչպես նաև Հայկական լեռնաշխարհի դերին հին աշխարհի քաղաքական և մշակութային գործընթացներում։ Հեղինակը ներկայացնում է տարբեր գիտական տեսակետների համադրություն՝ առաջարկելով նոր մեկնաբանություններ և հիմնավորված վերլուծություններ, որոնք նպաստում են տարածաշրջանի վաղ պատմության առավել ամբողջական ընկալմանը։ Աշխատությունը նախատեսված է պատմաբանների, հնագետների, աստվածաբանների, հայագետների, պատմության և մշակութաբանության ուսանողների, ինչպես նաև հին աշխարհի պատմությամբ և Հայկական լեռնաշխարհի քաղաքակրթական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Economics

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում գինու և կոնյակի արտադրության ու իրացման գործընթացների համակողմանի վերլուծությանը՝ բացահայտելով ոլորտի զարգացման հիմնական միտումները, տնտեսական առանձնահատկությունները, շուկայական պայմանները և առկա խնդիրները։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են գինու և կոնյակի արտադրության կազմակերպման առանձնահատկությունները, հումքային բազայի ձևավորումը, խաղողագործության և վերամշակող արդյունաբերության փոխկապակցվածությունը, արտադրական ծավալների փոփոխությունները և արտադրանքի տեսականու ձևավորումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արտադրության ինքնարժեքի, նյութական և աշխատանքային ծախսերի, արտադրական ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման, շահութաբերության և ֆինանսական արդյունքների գնահատմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև արտադրանքի իրացման գործընթացի ուսումնասիրությունը, որի շրջանակում վերլուծվում են ներքին շուկայի պահանջարկը, սպառողների նախասիրությունները, վաճառքի ուղիները, գնագոյացման մեխանիզմները, շուկայավարման քաղաքականությունը և մրցակցային միջավայրը։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է գինու և կոնյակի արտահանման նշանակությունը ոլորտի զարգացման համար, ուսումնասիրվում են արտաքին շուկաներում հայկական արտադրանքի դիրքավորման հնարավորությունները, արտահանման ուղղությունների ընդլայնման հեռանկարները և միջազգային մրցակցության պայմաններում արտադրանքի մրցունակության բարձրացման խնդիրները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հայկական գինու և կոնյակի՝ որպես ազգային արտադրանքի և պատմամշակութային ժառանգության բաղադրիչի, շուկայական ներուժի գնահատմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև արտադրության և իրացման վրա ազդող արտաքին ու ներքին գործոնները՝ հումքի գների փոփոխություն, էներգետիկ և լոգիստիկ ծախսեր, հարկային միջավայր, շուկայի պահանջարկ, մրցակից արտադրողների գործունեություն և սպառողական վարքագիծ։ Տնտեսական ցուցանիշների համադրման միջոցով հնարավոր է գնահատել ոլորտի արդյունավետությունը, բացահայտել արտադրության և իրացման առավել խնդրահարույց փուլերը և առաջարկել դրանց բարելավման ուղիներ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հիմք հանդիսանալ արտադրական գործընթացների օպտիմալացման, ինքնարժեքի նվազեցման, վաճառքի արդյունավետության բարձրացման, շուկայավարման ռազմավարությունների կատարելագործման և արտահանման ներուժի առավել արդյունավետ օգտագործման համար։ Ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև Հայաստանի գյուղատնտեսության և սննդարդյունաբերության փոխկապակցված զարգացման տեսանկյունից, քանի որ գինու և կոնյակի արտադրության ընդլայնումը կարող է խթանել խաղողագործությունը, վերամշակող արդյունաբերությունը, զբաղվածությունը և արտահանման եկամուտները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, ագրոբիզնեսի մասնագետներին, շուկայի վերլուծաբաններին, գինեգործության և կոնյակագործության ոլորտի մասնագետներին, ձեռնարկատերերին, մարքեթոլոգներին, հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։