Տուբերկուլոզի վաղաժամ հայտնաբերման և կանխարգելման կազմակերպչական ասպեկտները վարակի օջախներում չափահաս շփվողների շրջանում

History

Աշխատությունը նվիրված է Ղազախստանում հետխորհրդային ժամանակաշրջանում տեղի ունեցած հասարակական նորացման գործընթացների ուսումնասիրությանը՝ քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և մշակութային փոփոխությունների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում խորհրդային համակարգի փլուզումից հետո ձևավորված նոր հասարակական հարաբերություններն են, պետական ինստիտուտների վերակազմավորումը, հասարակության սոցիալական կառուցվածքի փոփոխությունները և ազգային ինքնության ու արժեքային համակարգի վերաիմաստավորման գործընթացները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել Ղազախստանի զարգացումը որպես բարդ և բազմաշերտ անցումային գործընթաց, որի ընթացքում խորհրդային ժառանգությունը համադրվել է անկախ պետականության կառուցման, շուկայական տնտեսության ձևավորման և նոր քաղաքական ու հասարակական ինստիտուտների հաստատման հետ։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել հասարակության սոցիալական շերտավորման փոփոխությունները, քաղաքային և գյուղական բնակչության հարաբերակցությունը, սոցիալական շարժունակության նոր ձևերը, զբաղվածության և կենսամակարդակի փոփոխությունները, ինչպես նաև տնտեսական վերափոխումների ազդեցությունը տարբեր սոցիալական խմբերի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ազգային ինքնության և մշակութային քաղաքականության խնդիրներին, քանի որ անկախության հաստատումից հետո երկրի համար կարևոր հարց էր խորհրդային բազմազգ ժառանգության և ազգային պետականության նոր գաղափարների համադրումը։ Այս համատեքստում ուսումնասիրության առարկա կարող են դառնալ լեզվական քաղաքականությունը, ազգային մշակույթի վերարժևորումը, պատմական հիշողության ձևավորումը և հասարակության տարբեր խմբերի ինքնության փոխակերպումները։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև քաղաքացիական հասարակության ձևավորմանը, հասարակական կազմակերպությունների գործունեությանը, քաղաքական մասնակցության նոր ձևերին և պետություն-հասարակություն հարաբերությունների փոփոխություններին։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև ժողովրդագրական գործընթացների ուսումնասիրությունը՝ բնակչության տեղաշարժերը, էթնիկական կառուցվածքի փոփոխությունները և տարբեր համայնքների փոխհարաբերությունները, որոնք իրենց հերթին ազդում են հասարակական նորացման ընդհանուր ընթացքի վրա։ Ղազախստանի օրինակը հետաքրքրական է նաև նրանով, որ հետխորհրդային վերափոխումները տեղի են ունեցել կենտրոնացված պետական կառավարման, արագ տնտեսական փոփոխությունների և տարածաշրջանային աշխարհաքաղաքական առանձնահատկությունների պայմաններում։ Աշխատության արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես է հետխորհրդային հասարակությունը վերափոխվում քաղաքական, տնտեսական և մշակութային տարբեր գործոնների փոխազդեցության արդյունքում։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, սոցիոլոգներին, հասարակագետներին, տարածաշրջանագետներին և հետխորհրդային երկրների զարգացման գործընթացներով զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է Ղազախստանի հասարակական վերափոխումների բազմակողմանի պատկերը՝ բացահայտելով անկախության պայմաններում սոցիալական կառուցվածքի, արժեքների, ինքնության, քաղաքական մասնակցության և հասարակական հարաբերությունների փոփոխության հիմնական միտումները։

History

Հայկական լեռնաշխարհը Հին Արևելքի Ք.ա. III հազարամյակի և II հազարամյակի առաջին կեսի գրավոր աղբյուրներում. Գիրք I աշխատությունը գիտական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն պատմության վերակառուցմանը Հին Արևելքի գրավոր աղբյուրների հիման վրա՝ ընդգրկելով Ք.ա. III հազարամյակի և II հազարամյակի առաջին կեսի ժամանակաշրջանը, որտեղ մանրամասն քննության են առնվում շումերական, աքքադական, էբլայական և այլ հինարևելյան քաղաքակրթությունների սեպագրային տվյալները, որոնցում հիշատակվում են Հայկական լեռնաշխարհի տարածքները, տեղանունները, բնակչության խմբերը և հարակից քաղաքական միավորումները, գիրքը փորձում է համադրել տարբեր աղբյուրներից ստացված տեղեկությունները՝ վեր հանելով տարածաշրջանի պատմական դերը Հին Արևելքի տնտեսական և քաղաքական համակարգերում, ինչպես նաև ցույց տալով, թե ինչպես են արտաքին աղբյուրները ձևավորում Հայաստանի հնագույն պատմության գիտական պատկերացումը, միաժամանակ այն կարևոր աղբյուրագիտական հիմք է հայագիտության և հին պատմության ուսումնասիրության համար՝ ապահովելով փաստերի քննադատական վերլուծություն և համեմատական մոտեցում։

Literature

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Ումբերտո Էկոյի ստեղծագործության մեջ Միջնադարի գեղարվեստական և փիլիսոփայական ընկալման ուսումնասիրությանը՝ հատկապես երկու վեպերի համադրական վերլուծության միջոցով։ Հեղինակը Միջնադարը դիտարկում է ոչ միայն որպես պատմական ժամանակաշրջան կամ վեպերի գործողությունների ֆոն, այլ որպես մշակութային, մտավոր և նշանային համակարգ, որը Էկոն վերակառուցում է ժամանակակից ընթերցողի համար։ Էկոյի մոտ Միջնադարը ներկայացվում է բազմաշերտ և հակասական աշխարհ, որտեղ կրոնը, փիլիսոփայությունը, գիտությունը, քաղաքականությունը, իշխանությունը, հերետիկոսությունը, գրականությունը և առասպելը մշտապես փոխազդում են միմյանց հետ։ Նրա պատմական վեպերի ուսումնասիրության մեջ հատկապես կարևոր է այն հանգամանքը, որ գրողը չի փորձում պարզապես վերարտադրել անցյալը. նա ստեղծում է անցյալի մի մոդել, որի միջոցով հնարավոր է հարցեր բարձրացնել նաև պատմության, ճշմարտության, գիտելիքի և ժամանակակից մշակույթի մասին։ Գիտական ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ Էկոյի միջնադարյան վեպերում պատմական ժամանակը կառուցվում է հետմոդեռնիստական սկզբունքներով՝ անցյալի և ներկայի փոխներթափանցմամբ, միջտեքստայնությամբ, պատմողի դիրքի ընդգծմամբ և պատմության նկատմամբ իրատեսական ու միաժամանակ հեգնական վերաբերմունքով։ Առաջին վեպում Միջնադարի պատկերը ձևավորվում է հիմնականում ինտելեկտուալ և կրոնական միջավայրի միջոցով։ Գործողությունները տեղի են ունենում տասնչորսերորդ դարի բենեդիկտյան վանքում, իսկ հետաքննության դետեկտիվ կառուցվածքը զուգակցվում է միջնադարյան աստվածաբանության, փիլիսոփայության, տրամաբանության և գրքային մշակույթի լայն ներկայացման հետ։ Վանքը այստեղ դառնում է ամբողջ միջնադարյան հասարակության յուրօրինակ մոդել, որտեղ իշխանության, հավատքի և գիտելիքի շուրջ պայքարը բացահայտում է դարաշրջանի ներքին հակասությունները։ Հատկապես կարևոր է գրքի և գրադարանի թեման. գիտելիքը ներկայացվում է ոչ միայն որպես մարդու ազատագրման միջոց, այլև որպես իշխանության գործիք, որը կարող է վերահսկվել, սահմանափակվել կամ նույնիսկ ոչնչացվել։ Էկոյի միջնադարյան աշխարհում ճշմարտությունը երբեք ամբողջությամբ և անմիջականորեն հասանելի չէ․ այն ընթերցվում է նշանների, ձեռագրերի, մեկնությունների և տարբեր տեսանկյունների միջոցով։ Այդ պատճառով էլ սեմիոտիկան՝ նշանների և դրանց մեկնաբանության տեսությունը, դառնում է Էկոյի միջնադարյան աշխարհի ընկալման կարևոր բանալին։ Հետազոտություններում առաջին վեպը հաճախ դիտարկվում է որպես Էկոյի սեմիոտիկական և մշակութաբանական գաղափարների գեղարվեստական իրականացում։ Երկրորդ վեպում Միջնադարի պատկերը զգալիորեն փոխվում է։ Եթե առաջին դեպքում գերակշռում է փակ, գրքային, վանական և ինտելեկտուալ միջավայրը, ապա այստեղ ընթերցողը հայտնվում է շարժուն, բազմազան և արկածային աշխարհում, որտեղ իրական պատմական դեմքերն ու իրադարձությունները միախառնվում են առասպելների, կեղծ փաստաթղթերի, հրաշապատումների և երևակայական աշխարհագրության հետ։ Գործողությունների պատմական հիմքը կապված է Ֆրիդրիխ Բարբարոսայի ժամանակաշրջանի, խաչակրաց արշավանքների և հատկապես 1204 թվականի Կոստանդնուպոլսի գրավման հետ, սակայն պատմական նյութը վերածվում է ավելի լայն խաղի՝ փաստի և հորինվածքի սահմանների շուրջ։ Այստեղ առանցքային նշանակություն է ստանում գլխավոր հերոսի՝ Բաուդոլինոյի կերպարը։ Նա օժտված է պատմություններ ստեղծելու, փաստերը վերափոխելու և համոզիչ սուտ հորինելու բացառիկ կարողությամբ, ինչի հետևանքով ընթերցողը մշտապես ստիպված է հարցնել՝ ներկայացված պատմության որ մասն է իրական, իսկ որը՝ հորինված։ Այդ անորոշությունը կարևոր է ամբողջ աշխատության համար, քանի որ ցույց է տալիս Էկոյի վերաբերմունքը պատմության նկատմամբ․ պատմությունը միայն անցյալում տեղի ունեցած փաստերի ամբողջություն չէ, այլ նաև պատմողների, փաստաթղթերի, հիշողությունների և մեկնաբանությունների միջոցով ստեղծվող պատկեր։ Ժամանակակից հետազոտությունները հենց այս առանձնահատկությունն են կապում «անվստահելի պատմողի» և այսպես կոչված «պատմագրական ժամանակի» գաղափարի հետ։ Երկու վեպերի համադրությունը թույլ է տալիս տեսնել Էկոյի Միջնադարի հայեցակարգի գլխավոր առանձնահատկությունը․ նրա համար Միջնադարը ստատիկ և միատարր անցյալ չէ։ Այն բազմակարծիք, փոփոխվող, շարժուն և մշակութային տարբեր շերտերի փոխազդեցությամբ ձևավորվող ժամանակաշրջան է։ Մի գիտական աշխատություն Էկոյի «սեփական» Միջնադարը բնութագրում է որպես անցումային, բազմազանության և բազմակարծության դարաշրջան՝ ընդգծելով նաև դրա շարժունությունն ու ապագային ուղղվածությունը։ Այդ պատճառով Էկոն միաժամանակ հրաժարվում է ինչպես Միջնադարի իդեալականացումից, այնպես էլ այն միայն խավարի, սնահավատության և հետամնացության դարաշրջան ներկայացնելուց։ Նրա գեղարվեստական աշխարհում գիտական միտքը կարող է հարևան լինել միստիկային, բարձր աստվածաբանությունը՝ ժողովրդական հավատալիքներին, իսկ պատմական փաստը՝ գիտակցված կեղծիքին։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս Միջնադարը ներկայացնել որպես մշակութային լաբիրինթոս, որտեղ յուրաքանչյուր պատմություն կարող է ունենալ բազմաթիվ մեկնաբանություններ։ Հետազոտության կարևոր թեմաներից է նաև միջտեքստայնությունը․ Էկոյի վեպերը կառուցված են բազմաթիվ պատմական, փիլիսոփայական, կրոնական և գրական աղբյուրների հետ երկխոսության միջոցով։ Այդ պատճառով նրա Միջնադարը միաժամանակ և՛ պատմական իրականության վերակառուցում է, և՛ արդեն գոյություն ունեցող տեքստերի վերամշակում։ Երկրորդ վեպում այս սկզբունքը հատկապես ակնհայտ է, քանի որ գլխավոր հերոսի պատմությունները, միջնադարյան առասպելները և պատմական իրադարձությունները մշտապես փոխակերպվում են միմյանց ազդեցությամբ։ Արդյունքում աշխատանքը Միջնադարը ներկայացնում է որպես Էկոյի ստեղծագործության հիմնարար գեղարվեստական տարածք, որտեղ հեղինակը կարողանում է միավորել պատմական վեպը, դետեկտիվը, փիլիսոփայական վեպը, արկածային պատմությունը, առասպելը և սեմիոտիկական խաղը։ Երկու վեպերի համադրությամբ բացահայտվում է, որ Էկոյի նպատակը պարզապես ընթերցողին անցյալ տեղափոխելը չէ. նա ստիպում է վերանայել այն, թե ինչպես ենք մենք ընդհանրապես պատկերացնում անցյալը և ինչպես է ձևավորվում պատմական ճշմարտության մասին մեր պատկերացումը։ Այս տեսանկյունից Միջնադարը Էկոյի մոտ դառնում է ոչ միայն նկարագրվող պատմական դարաշրջան, այլև միջոց՝ ուսումնասիրելու մարդկային գիտելիքի սահմանները, ճշմարտության հարաբերականությունը, հիշողությունը, լեզուն, նշանները և պատմություն ստեղծելու մեխանիզմները։

Economics

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում գիտելիքահենք տնտեսության ձևավորման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրա զարգացման հիմնական նախադրյալները, խոչընդոտներն ու հնարավորությունները։ Հետազոտության շրջանակում գիտելիքը դիտարկվում է որպես տնտեսական աճի, արտադրողականության բարձրացման, նորարարության և ազգային մրցունակության կարևորագույն ռեսուրս։ Ուսումնասիրվում են կրթության, գիտության, հետազոտությունների, տեխնոլոգիական զարգացման և բիզնեսի միջև փոխկապակցվածության առանձնահատկությունները, ինչպես նաև մարդկային կապիտալի որակի ազդեցությունը տնտեսության զարգացման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բարձր որակավորում ունեցող մասնագետների պատրաստմանն ու պահպանմանը, կրթական համակարգի և աշխատաշուկայի պահանջների համապատասխանությանը, գիտահետազոտական ներուժի արդյունավետ օգտագործմանը և գիտելիքի առևտրայնացման հնարավորություններին։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև նորարարական ձեռնարկությունների, տեխնոլոգիական ընկերությունների, ստարտափների և գիտատեխնոլոգիական ենթակառուցվածքների զարգացման խնդիրներին՝ որպես գիտելիքահենք տնտեսության հիմնական բաղադրիչների։ Կարևորվում է պետության, մասնավոր հատվածի, գիտակրթական հաստատությունների և ֆինանսական կառույցների համագործակցության դերը նորարարական էկոհամակարգի ձևավորման գործում։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է գիտահետազոտական և նորարարական գործունեության ֆինանսավորման խնդիրը, ներառյալ պետական աջակցության, մասնավոր ներդրումների և այլ ֆինանսական աղբյուրների արդյունավետ համադրումը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում թվայնացմանը, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների տարածմանը և թվային ենթակառուցվածքների զարգացմանը, որոնք կարող են արագացնել գիտելիքի ստեղծման, տարածման և կիրառման գործընթացները։ Հետազոտությունը կարող է դիտարկել նաև Հայաստանի տնտեսության կառուցվածքային առանձնահատկությունները, փոքր ներքին շուկան, մասնագետների արտահոսքը, հետազոտական ներուժի սահմանափակ ֆինանսավորումը և գիտություն-բիզնես կապերի ոչ լիարժեք զարգացումը՝ որպես ոլորտի հիմնական մարտահրավերներ։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են առաջարկվել կրթության և գիտության զարգացման, նորարարության խթանման, տեխնոլոգիական ձեռներեցության ֆինանսավորման, մարդկային կապիտալի պահպանման և միջազգային գիտատեխնոլոգիական համագործակցության ընդլայնման ուղղություններ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել Հայաստանի տնտեսական զարգացման երկարաժամկետ ռազմավարության կատարելագործմանը և այնպիսի միջավայրի ձևավորմանը, որտեղ գիտելիքը, նորարարությունը և բարձր տեխնոլոգիաները կդառնան տնտեսական աճի ու երկրի մրցունակության հիմնական շարժիչ ուժերից։

Law

Աշխատությունը նվիրված է Կիլիկյան Հայաստանի պետականության ժամանակաշրջանում ձևավորված քրեաիրավական համակարգի, հանցագործությունների վերաբերյալ իրավական պատկերացումների և պատժի կիրառման սկզբունքների պատմաիրավական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում ժամանակաշրջանի իրավական աղբյուրները, օրենսդրական ժողովածուները, դատական սովորույթները և իրավական նորմերը՝ բացահայտելու համար քրեական պատասխանատվության ձևավորման և իրականացման հիմնական առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հանցավոր համարվող արարքների տեսակներին, դրանց դասակարգման սկզբունքներին և հասարակության, պետության, եկեղեցու, սեփականության, ընտանիքի ու անհատի դեմ ուղղված իրավախախտումների նկատմամբ կիրառվող մոտեցումներին։ Վերլուծվում են պատժի նպատակներն ու տեսակները, պատասխանատվության աստիճանի որոշման չափանիշները, ինչպես նաև հանցանքի ծանրության, մեղավորության և պատճառված վնասի նշանակությունը պատժի ընտրության գործընթացում։ Քննության են առնվում նաև դատական իշխանության կազմակերպումը, քրեական գործերի քննության ընթացակարգային առանձնահատկությունները և աշխարհիկ ու եկեղեցական իրավական նորմերի փոխազդեցությունը։ Կարևորվում է հայկական ավանդական իրավական մտածողության դերը՝ միաժամանակ հաշվի առնելով Կիլիկյան Հայաստանի ակտիվ քաղաքական, առևտրային և մշակութային կապերը հարևան պետությունների ու եվրոպական երկրների հետ, որոնք կարող էին նպաստել տարբեր իրավական ավանդույթների փոխազդեցությանը։ Ուսումնասիրվում է քրեաիրավական նորմերի կապը տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական կառուցվածքի, բարոյական պատկերացումների և պետական կառավարման պահանջների հետ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում միջնադարյան հայկական իրավական հուշարձանների նշանակությանը, որոնց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու հանցագործության, մեղքի, պատասխանատվության և արդարադատության վերաբերյալ ժամանակի պատկերացումները։ Համեմատական մոտեցմամբ հնարավոր է բացահայտել Կիլիկյան Հայաստանի իրավական համակարգի ընդհանրություններն ու առանձնահատկությունները հայկական իրավունքի նախորդ և հետագա զարգացման փուլերի համեմատությամբ։ Աշխատանքը կարևոր նշանակություն ունի հայոց պետության և իրավունքի պատմության ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել միջնադարյան հայկական պետականության իրավական մշակույթի, քրեական արդարադատության և հասարակական հարաբերությունների իրավական կարգավորման սկզբունքների մասին։

Biology

Աշխատությունը նվիրված է ոչխարների իրանական բելուչի ցեղի մոտ IGF-I, ADRB3 և BMP-15 գեների պոլիմորֆիզմի ուսումնասիրությանը և այդ գենետիկական տարբերակների հնարավոր կապերի բացահայտմանը կենդանիների արտադրողական ու վերարտադրողական հատկանիշների հետ։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է պարզել, թե գեների տարբեր ալելային և գենոտիպային ձևերն ինչպիսի ազդեցություն կարող են ունենալ ոչխարների աճի, զարգացման, մթերատվության և վերարտադրողական ցուցանիշների վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել նշված գեների կենսաբանական գործառույթները և դրանց մասնակցությունը կենդանու օրգանիզմում աճի, նյութափոխանակության, ճարպային հյուսվածքի ձևավորման, ձվարանների գործունեության և պտղաբերության կարգավորման գործընթացներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գենետիկական պոլիմորֆիզմի հայտնաբերմանը և դրա տարածվածության գնահատմանը ուսումնասիրվող ոչխարների պոպուլյացիայում։ Դրա համար կարող են կիրառվել մոլեկուլագենետիկական մեթոդներ, որոնց միջոցով որոշվում են գենոտիպերը, ալելների հաճախականությունները և ուսումնասիրվող գեների տարբերակների միջև հնարավոր փոխկապակցվածությունները։ Կարևոր ուղղություն է նաև գենետիկական տվյալների համադրումը կենդանիների ֆենոտիպային ցուցանիշների հետ։ Արտադրողական հատկանիշների շրջանակում կարող են գնահատվել կենդանի զանգվածը, աճի ինտենսիվությունը, մարմնակազմության և մթերատվության որոշ ցուցանիշներ, իսկ վերարտադրողական հատկությունների դեպքում՝ սեռական հասունությունը, պտղաբերությունը, բազմածինությունը, գառների ստացման ցուցանիշները և վերարտադրողական ցիկլի հետ կապված այլ բնութագրեր։ Առանձին հետաքրքրություն է ներկայացնում BMP-15 գենի հնարավոր կապը ոչխարների ձվազատման և բազմածնության հետ, քանի որ այս գենը կարևոր դեր ունի ձվարանների ֆունկցիայի և ֆոլիկուլների զարգացման կարգավորման գործընթացներում։ IGF-I գենի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու աճի և նյութափոխանակության հետ կապված գենետիկական գործոնների դերը, իսկ ADRB3 գենի տարբերակների վերլուծությունը կարող է տեղեկատվություն տրամադրել էներգետիկ նյութափոխանակության և ճարպային հյուսվածքի կարգավորման հետ հնարավոր կապերի վերաբերյալ։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է ոչ միայն առանձին գեների ազդեցության գնահատումը, այլև դրանց համակցված կամ ասոցիատիվ ազդեցության ուսումնասիրությունը, ինչը կարող է բացահայտել տարբեր գենետիկական գործոնների փոխկապակցված ազդեցությունը կենդանիների տնտեսական նշանակություն ունեցող հատկանիշների վրա։ Ստացված տվյալների վիճակագրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս որոշելու այն գենոտիպերը կամ գենետիկական տարբերակները, որոնք կարող են կապված լինել ավելի բարձր արտադրողական կամ վերարտադրողական ցուցանիշների հետ։ Այսպիսի հետազոտությունները կարևոր նշանակություն ունեն մոլեկուլային գենետիկայի և ընտրասերման համար, քանի որ գենետիկական մարկերների հայտնաբերումը կարող է ապագայում օգտագործվել նպատակային սելեկցիոն ծրագրերի մշակման և արժեքավոր գենետիկական հատկանիշների պահպանման ու տարածման համար։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել միջավայրի, կերակրման, պահվածքի և այլ ոչ գենետիկական գործոնների ազդեցությունը, որպեսզի հայտնաբերված կապերը ճիշտ մեկնաբանվեն և առանձնացվեն շրջակա պայմանների ազդեցությունից։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել բելուչի ցեղի գենետիկական առանձնահատկությունների առավել խոր ուսումնասիրությանը, ոչխարների արտադրողական և վերարտադրողական ներուժի գնահատմանը և ցեղի բարելավման գիտականորեն հիմնավորված մեթոդների զարգացմանը։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել գենետիկներին, կենդանաբույծներին, անասնաբույժներին, գյուղատնտեսական կենսատեխնոլոգիայի մասնագետներին, սելեկցիոներներին, հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողներին։