Վախթանգ Անանյանի վեպերի լեզուն

Другие предметы

Աշխատանքը նվիրված է Հովհաննես Սարկավագի գիտական, գրական և մշակութային գործունեության ուսումնասիրությանը և նրա օրացուցային-բանասիրական երկի քննությանը։ Հեղինակը միջնադարյան Հայաստանի մտավոր կյանքի կարևոր ներկայացուցիչներից է, որի գործունեությունը կապված է XI-XII դարերի գիտության, կրթության, փիլիսոփայության, աստղագիտության, ժամանակագրության և գրական մշակույթի զարգացման հետ։ Ուսումնասիրության առանցքում նրա աշխատությունն է, որը վերաբերում է հայկական տոմարագիտությանը և ժամանակի հաշվարկման համակարգին։ Այն կարևոր աղբյուր է միջնադարյան հայերի օրացուցային պատկերացումների, ժամանակի չափման եղանակների, տոմարական հաշվարկների և այդ գիտելիքների տեսական հիմքերի ուսումնասիրության համար։ Աշխատանքում կարող է մանրամասն քննության առնվել հայկական տոմարի կառուցվածքը, դրա կիրառման սկզբունքները և տարբեր ժամանակային միավորների հաշվարկման մեթոդները։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել արեգակնային և լուսնային ժամանակաշրջանների հարաբերակցությանը, տարվա կառուցվածքին, ամսանուններին, նահանջ տարվա հաշվարկին և օրացուցային ցիկլերի որոշմանը։ Նման խնդիրների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչ մակարդակի էին հասել միջնադարյան Հայաստանում աստղագիտական և մաթեմատիկական գիտելիքները։ Աշխատությունը կարևոր է նաև Հովհաննես Սարկավագի՝ որպես գիտնականի և ուսուցչի գործունեությունը գնահատելու տեսանկյունից։ Նրա գիտական հետաքրքրությունները չեն սահմանափակվել միայն տոմարագիտությամբ․ նա զբաղվել է փիլիսոփայությամբ, աստղագիտությամբ, մաթեմատիկայով, քերականությամբ և այլ գիտակարգերով։ Այս բազմակողմանիությունը բնորոշ է միջնադարյան հայ գիտական մտքի այն ավանդույթին, որտեղ տարբեր գիտությունների միջև սահմանները համեմատաբար փոխկապակցված էին։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է երկի աղբյուրների և գիտական ազդեցությունների բացահայտումը։ Միջնադարյան հայկական տոմարագիտական գիտելիքը ձևավորվել է տեղական ավանդույթների և հին ու միջնադարյան այլ մշակույթներից փոխանցված գիտական պատկերացումների փոխազդեցության պայմաններում։ Այդ պատճառով աշխատության քննությունը կարող է բացահայտել հայ գիտնականի կողմից նախորդ գիտական ժառանգության յուրացման, համակարգման և վերաիմաստավորման եղանակները։ Հատուկ հետաքրքրություն կարող է ներկայացնել տեքստում կիրառվող տերմինաբանությունը։ Տոմարագիտական և աստղագիտական հասկացությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացնելու միջնադարյան հայ գիտական լեզվի զարգացումը, մասնագիտական բառապաշարի ձևավորումը և գիտելիքի փոխանցման առանձնահատկությունները։ Բանասիրական տեսանկյունից կարևոր է նաև երկի ձեռագրական ավանդույթի ուսումնասիրությունը։ Ձեռագրերի համեմատությունը կարող է օգնել պարզելու տեքստի պահպանված տարբերակների փոխհարաբերությունները, ընդօրինակման ընթացքում կատարված փոփոխությունները և հնարավոր խմբագրական միջամտությունները։ Այդպիսի ուսումնասիրությունը կարևոր է բնագրի առավել հավաստի ընթերցումը վերականգնելու և երկի պատմական տեղը հայ մատենագրության մեջ ճշգրտելու համար։ Աշխատանքում կարող է անդրադարձ կատարվել նաև միջնադարյան հայկական կրթական միջավայրին։ Հովհաննես Սարկավագի գործունեությունը կապված էր գիտելիքի ուսուցման և տարածման հետ, ուստի նրա տոմարագիտական աշխատությունը կարելի է դիտարկել ոչ միայն որպես տեսական գիտական երկ, այլև որպես կրթական նշանակություն ունեցող նյութ։ Այն կարող էր ծառայել ժամանակի հաշվարկի, եկեղեցական տոների որոշման, աստղագիտական երևույթների և օրացուցային համակարգերի վերաբերյալ գիտելիքների փոխանցմանը։ Երկի ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև Հայ եկեղեցու տոնացույցի և ծիսական կյանքի հետ կապված խնդիրների տեսանկյունից։ Հայկական եկեղեցական օրացույցում տոների ճիշտ ժամանակագրական որոշումը պահանջում էր բարդ տոմարական հաշվարկներ, իսկ այդ համակարգի գիտական հիմնավորումը կապված էր աստղագիտական և մաթեմատիկական գիտելիքների հետ։ Հետևաբար աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու գիտության և եկեղեցական մշակույթի փոխկապակցվածությունը միջնադարյան Հայաստանում։ Ուսումնասիրությունը կարող է ընդգրկել նաև հեղինակի պատկերացումները տիեզերքի, ժամանակի և բնության օրինաչափությունների վերաբերյալ։ Այդ նյութը կարևոր է միջնադարյան հայկական բնափիլիսոփայական և գիտական մտածողության առանձնահատկությունները բացահայտելու համար։ Տոմարագիտությունը այդ ժամանակաշրջանում միայն օրերի հաշվարկի տեխնիկական համակարգ չէր․ այն կապված էր տիեզերական ժամանակի ընկալման, աստղագիտական դիտարկումների և աշխարհի կառուցվածքի մասին պատկերացումների հետ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը Հովհաննես Սարկավագի գործունեությունն ու նրա տոմարագիտական երկը ներկայացնում է որպես միջնադարյան հայ գիտական մտքի կարևոր դրսևորում։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու հայկական օրացույցի և ժամանակագրության տեսական հիմքերը, միջնադարյան աստղագիտական ու մաթեմատիկական գիտելիքները, հայ գիտական լեզվի զարգացումը, ձեռագրական ավանդույթը և գիտելիքի փոխանցման ձևերը։ Երկը արժեքավոր աղբյուր է հայագիտության, միջնադարյան գիտության պատմության, բանասիրության, տոմարագիտության և հայկական մտավոր մշակույթի զարգացման ուսումնասիրության համար։

Другие предметы

Նվիրված է ճանապարհատրանսպորտային պատահարների (ՃՏՊ) ուսումնասիրման, վերլուծության և փորձագիտական գնահատման մեթոդաբանությանը՝ նախատեսված իրավաբանական, դատափորձագիտական, տրանսպորտային և ինժեներական ոլորտների մասնագետների ու ուսանողների համար, գրքում համակողմանիորեն ներկայացվում են ՃՏՊ-ների առաջացման պատճառաբանական գործոնները՝ ներառյալ մարդկային գործոնը, տեխնիկական անսարքությունները և ճանապարհային պայմանները, ինչպես նաև դրանց փոխազդեցությունը վթարների ձևավորման գործընթացում, մանրամասն նկարագրվում են պատահարների վայրի զննման, ապացույցների հավաքման և վերլուծության հիմնական փուլերը՝ շեշտադրելով հետաքննության օբյեկտիվության և գիտական հիմնավորվածության ապահովումը, աշխատությունում ներկայացվում են հաշվարկային և վերականգնողական մեթոդներ՝ մեքենաների շարժման արագության, բախման ուժերի, արգելակման ուղու և հետագծերի վերլուծության համար, ինչպես նաև քննարկվում են տարբեր տեսակի բախումների և վրաերթերի մեխանիզմները, հատուկ ուշադրություն է դարձվում փորձագիտական եզրակացությունների կազմման կառուցվածքին և դրանց իրավական նշանակությանը դատական գործընթացներում, գրքում ընդգրկված են նաև տրանսպորտային անվտանգության բարելավման ուղղությունները, կանխարգելիչ միջոցառումները և ճանապարհային երթևեկության կազմակերպման ժամանակակից մոտեցումները, աշխատությունը համադրում է տեխնիկական հաշվարկները, դատաիրավական պահանջները և գործնական փորձը՝ նպաստելով ՃՏՊ-ների օբյեկտիվ և գիտականորեն հիմնավորված փորձաքննության իրականացմանը։

География

Այս աշխատանքը նվիրված է Վայոց Ձորի մարզի էկոլոգիական տարողունակության աշխարհագրական վերլուծությանը և գնահատմանը՝ ընդգծելով տարածաշրջանի բնական համակարգերի կարողությունը դիմակայելու մարդածին ազդեցություններին և պահպանելու էկոլոգիական հավասարակշռությունը։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են մարզի ֆիզիկաաշխարհագրական պայմանները՝ ռելիեֆը, կլիման, ջրային ռեսուրսները, հողային ծածկույթը և կենսաբազմազանությունը, որոնք միասին ձևավորում են տարածքի էկոլոգիական ներուժը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մարդկային գործունեության ազդեցությանը՝ գյուղատնտեսության, արոտավայրերի օգտագործման, բնակավայրերի ընդլայնման և տրանսպորտային ենթակառուցվածքների զարգացման համատեքստում, որոնք կարող են փոխել բնական համակարգերի կայունությունը։ Աշխատությունում կիրառվում են աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգերի (GIS) և մոդելավորման մեթոդներ՝ տարածքային բեռնվածության գնահատման, ռեսուրսների օգտագործման ինտենսիվության և էկոհամակարգերի խոցելիության քարտեզագրման համար։ Վերլուծվում են նաև կլիմայական փոփոխությունների հնարավոր ազդեցությունները՝ ներառյալ ջերմաստիճանի և տեղումների տատանումները, որոնք կարող են ազդել հողերի բերրիության, ջրային հաշվեկշռի և բուսական ծածկույթի վրա։ Նպատակն է ձևավորել համալիր պատկերացում մարզի էկոլոգիական տարողունակության մասին և առաջարկել կայուն զարգացման համար գիտականորեն հիմնավորված կառավարման մոտեցումներ։

Литература

Գրականագիտական և մշակութաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է 20-րդ դարի հայ գրականության ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով ժամանակաշրջանի մշակութային գործընթացների և գաղափարական ու գեղարվեստական փոփոխությունների համատեքստում։ Քննության են առնվում գրական ստեղծագործությունների կապերը ազգային մշակույթի, պատմական հիշողության, ինքնության, հասարակական արժեքների և մշակութային ավանդույթների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրականության մեջ մշակութային խորհրդանիշների, առասպելական պատկերացումների, ազգային մտածողության և ժամանակաշրջանին բնորոշ աշխարհընկալման արտահայտման ձևերին։ Վերլուծվում են ավանդույթի և նորարարության փոխհարաբերությունները, տարբեր գրական ուղղությունների ու գեղարվեստական մտածողության զարգացումը, ինչպես նաև մշակութային միջավայրի ազդեցությունը գրական ստեղծագործության վրա։ Քննարկվում են նաև գրական տեքստերի միջոցով ազգային և անհատական ինքնության, պատմական փորձառության, մշակութային շարունակականության ու փոփոխության արտացոլման առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հայ գրականությունը դիտարկելու ոչ միայն որպես գեղարվեստական երևույթ, այլև որպես մշակութային հիշողության և հասարակական ինքնաճանաչման կարևոր դրսևորում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, մշակութաբանների, հայագետների, բանասերների և ուսանողների համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է չորս ինքնակալությունների պատմական զարգացման ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով դրանց ձևավորման նախադրյալները, պետական կառավարման համակարգերը, տարածքային ընդարձակումը, քաղաքական հարաբերությունները և անկման պատճառները։ Ինքնակալական իշխանության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են տարբեր ժամանակաշրջաններում կենտրոնացվել պետական կառավարման, ռազմական ուժի և հասարակական կյանքի հիմնական լծակները մեկ իշխողի կամ իշխող տոհմի ձեռքում։ Նման պատմական շարադրանքում կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել իշխանության ժառանգման կարգը, արքունական կառույցների գործունեությունը, նվաճողական պատերազմները, դիվանագիտական հարաբերությունները, ներքին հակասությունները և վարչական բարեփոխումները։ Չորս ինքնակալությունների համեմատական դիտարկումը թույլ է տալիս հասկանալ պետական կառավարման տարբեր ձևերի ընդհանրություններն ու առանձնահատկությունները, ինչպես նաև բացահայտել քաղաքական կայունության և անկայունության վրա ազդող գործոնները։ Պատմական իրադարձությունների ներկայացման միջոցով ընթերցողը հնարավորություն է ստանում հետևելու պետությունների հզորացման, տարածքային փոփոխությունների, մշակութային փոխազդեցությունների և հասարակական վերափոխումների ընթացքին։ Աշխատությունը կարող է ծառայել որպես համաշխարհային պատմության և քաղաքական ինստիտուտների վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնման միջոց՝ զարգացնելով պատմական իրադարձությունները պատճառահետևանքային կապերի մեջ դիտարկելու կարողությունը։ Այն արժեքավոր է նաև 19-րդ դարի հայերեն պատմագիտական գրականության ուսումնասիրության համար՝ արտացոլելով համաշխարհային պատմության կարևոր գործընթացները հայ ընթերցողին ներկայացնելու ձգտումը։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է դեղաբույսերի և համեմունքային մշակաբույսերի էկոլոգո-կենսաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը և դրանց մշակման տնտեսական արդյունավետության գնահատմանը անհող մշակույթի պայմաններում։ Հետազոտության հիմքում բույսերի աճեցման ժամանակակից տեխնոլոգիաներն են, որոնց դեպքում ավանդական հողային միջավայրը փոխարինվում է սննդարար լուծույթներով կամ այլ վերահսկվող աճեցման համակարգերով։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ավելի ճշգրիտ կառավարել բույսերի սննդային ռեժիմը, ջրի և հանքային տարրերի մատակարարումը, աճի պայմանները և միկրոկլիմայական գործոնները։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են տարբեր դեղաբույսերի և համեմունքային մշակաբույսերի կենսաբանական առանձնահատկությունները՝ աճի ու զարգացման փուլերը, արմատային համակարգի ձևավորումը, վեգետատիվ զանգվածի կուտակումը, լուսավորության, ջերմաստիճանի, խոնավության և սննդային տարրերի նկատմամբ պահանջները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում անհող մշակույթի պայմաններում բույսերի ֆիզիոլոգիական արձագանքներին և այն հանգամանքին, թե վերահսկվող միջավայրն ինչպես է ազդում աճի ինտենսիվության, բերքատվության և բույսերի կենսաբանական ակտիվ նյութերի կուտակման վրա։ Դեղաբույսերի համար առանձնահատուկ նշանակություն ունի կենսաբանորեն ակտիվ նյութերի՝ եթերայուղերի, ալկալոիդների, ֆլավոնոիդների և այլ արժեքավոր միացությունների ձևավորումը, քանի որ դրանց քանակն ու որակը կարող են անմիջականորեն պայմանավորել ստացված բուսական հումքի գործնական արժեքը։ Համեմունքային մշակաբույսերի դեպքում կարևոր են բույսի համային և բուրավետ հատկությունները, կանաչ զանգվածի կամ այլ օգտագործվող մասերի արտադրողականությունը և ստացված արտադրանքի որակը։ Ուսումնասիրության տնտեսական բաղադրիչը հնարավորություն է տալիս գնահատել անհող մշակույթի ներդրման արդյունավետությունը՝ հաշվի առնելով սերմերի կամ տնկանյութի, սննդանյութերի, ջրի, էներգիայի, սարքավորումների, աշխատուժի և այլ արտադրական ծախսերը։ Միաժամանակ դիտարկվում են ստացված բերքի արժեքը, արտադրողականությունը, ինքնարժեքը, շահութաբերությունը և ներդրումների վերադարձի հնարավորությունները։ Աշխատանքի կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ բույսերի կենսաբանական ուսումնասիրությունը համադրվում է տնտեսական գնահատման հետ, ինչը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն պարզելու, թե որ մշակաբույսերն են առավել լավ հարմարվում անհող համակարգերին, այլև գնահատելու դրանց արտադրական կիրառման նպատակահարմարությունը։ Անհող մշակույթի տեխնոլոգիան կարող է հատկապես հետաքրքիր լինել սահմանափակ հողային ռեսուրսներով պայմաններում, քաղաքային կամ փակ արտադրական համակարգերում, ինչպես նաև ամբողջ տարվա ընթացքում կայուն արտադրություն կազմակերպելու տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ագրոնոմներին, բուսաբույծներին, կենսաբաններին, դեղաբույսերի մշակությամբ զբաղվող մասնագետներին, ջերմատնային տնտեսությունների կազմակերպիչներին, գյուղատնտեսական տնտեսվարողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակողմանիորեն գնահատելու դեղաբույսերի և համեմունքային մշակաբույսերի աճեցման կենսաբանական, տեխնոլոգիական և տնտեսական կողմերը՝ ցույց տալով անհող մշակույթի հնարավորությունները բարձրորակ բուսական հումքի ստացման և արդյունավետ գյուղատնտեսական արտադրության կազմակերպման գործում։