Վերազգային կորպորացիաների ծագումն ու զարգացումը

Biology

Աշխատությունը նվիրված է Դարևսկու իժի՝ Կովկասյան տարածաշրջանի սահմանափակ տարածում ունեցող հազվագյուտ սողուններից մեկի տարածման, կենսամիջավայրի, էկոլոգիական առանձնահատկությունների և պահպանության հիմնախնդիրների համալիր ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տեսակի տարածման սահմանների ճշգրտմանը, առանձին պոպուլյացիաների և բնակության համար նպաստավոր տարածքների բացահայտմանը, ինչպես նաև դրանց աշխարհագրական ու լանդշաֆտային առանձնահատկությունների գնահատմանը։ Ուսումնասիրվում են բարձրադիր բնական միջավայրերի այն պայմանները, որոնց հետ կապված է տեսակի գոյությունը, այդ թվում՝ քարքարոտ լանջերը, ժայռային հատվածները և ենթալպյան բուսականությամբ տարածքները։ Էկոլոգիական ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է կենսամիջավայրի ընտրության, սեզոնային ակտիվության, տարածական վարքի, սննդային կապերի և բարձրադիր պայմաններին հարմարվածության ընդհանուր օրինաչափությունների բացահայտումը։ Տեսակի սահմանափակ տարածվածությունը և առանձին բնակավայրերի մեկուսացված բնույթը կարևոր նշանակություն են տալիս պոպուլյացիաների վիճակի և դրանց կենսամիջավայրերի շարունակականության գնահատմանը։ Հետազոտության մեջ դիտարկվում են նաև բնական և մարդածին այն գործոնները, որոնք կարող են ազդել տեսակի պահպանության վրա։ Դրանց շարքում առանձնահատուկ նշանակություն ունեն բարձրադիր արոտավայրերի ինտենսիվ օգտագործումը, գերարածեցումը, կենսամիջավայրերի փոփոխությունը և կենդանիների ապօրինի որսը կամ ոչնչացումը, որոնք գիտական աղբյուրներում նշվում են որպես պահպանության կարևոր սպառնալիքներ։ Տեսակի պահպանությունը դիտարկվում է կենսաբազմազանության պաշտպանության ավելի լայն համատեքստում՝ կարևորելով բնական կենսամիջավայրերի պահպանումը, պոպուլյացիաների երկարաժամկետ մշտադիտարկումը և պահպանվող տարածքների արդյունավետ կառավարումը։ Հայաստանում տեսակի կարևոր կենսամիջավայրերի մի մասը կապված է Շիրակի մարզի բարձրադիր տարածքների և «Արփի լիճ» ազգային պարկի հետ, ինչը հատուկ նշանակություն է հաղորդում տարածքային պահպանության միջոցառումներին։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է կենդանաբանության, հերպետոլոգիայի, էկոլոգիայի, կենսաաշխարհագրության և բնապահպանության մոտեցումները՝ նպաստելով հազվագյուտ տեսակի տարածման ու կենսաբանական առանձնահատկությունների վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը և դրա երկարաժամկետ պահպանության գիտական հիմքերի ձևավորմանը։

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է միջնակարգ դպրոցում հայոց լեզվի և գրականության դասավանդման արդյունավետության բարձրացմանը՝ սովորողների ինքնուրույն գործունեության և ստեղծագործական կարողությունների նպատակային զարգացման միջոցով։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է ուսուցման այնպիսի մեթոդների, ձևերի և մանկավարժական պայմանների ուսումնասիրության վրա, որոնք աշակերտին հնարավորություն են տալիս ոչ միայն յուրացնել պատրաստի գիտելիքներ, այլև ինքնուրույն որոնել տեղեկատվություն, վերլուծել լեզվական ու գրական նյութը, ձևակերպել սեփական տեսակետը և ստեղծագործաբար կիրառել ձեռք բերած գիտելիքները։ Ինքնուրույնությունը դիտարկվում է որպես սովորողի ճանաչողական ակտիվության, պատասխանատվության, նախաձեռնողականության և ինքնակրթության կարողության կարևոր բաղադրիչ։ Քննության են առնվում ինքնուրույն աշխատանքի տարբեր ձևերը՝ տեքստի վերլուծություն, լեզվական առաջադրանքների կատարում, գրական ստեղծագործությունների մեկնաբանում, համեմատական աշխատանք, շարադրություն, ստեղծագործական գրավոր աշխատանք, հետազոտական առաջադրանքներ և լրացուցիչ աղբյուրների օգտագործում։ Կարևորվում է առաջադրանքների աստիճանական բարդացումը և դրանց համապատասխանեցումը սովորողների տարիքային, անհատական ու ճանաչողական առանձնահատկություններին։ Ստեղծագործական կարողությունների զարգացումը կապվում է երևակայության, ինքնուրույն մտածողության, լեզվական ճկունության, արտահայտիչ խոսքի և խնդրի լուծման տարբեր եղանակներ գտնելու կարողության ձևավորման հետ։ Հայոց լեզվի դասերին հատուկ նշանակություն է տրվում բառապաշարի հարստացմանը, խոսքի կառուցման հմտություններին, լեզվական երևույթների ինքնուրույն բացահայտմանը և ձեռք բերված քերականական գիտելիքների գործնական կիրառմանը։ Գրականության ուսուցման ընթացքում կարևորվում են գեղարվեստական տեքստի ինքնուրույն ընթերցումը և մեկնաբանումը, կերպարների ու իրադարձությունների գնահատումը, ստեղծագործության գաղափարական և գեղարվեստական առանձնահատկությունների բացահայտումը, ինչպես նաև սեփական վերաբերմունքի հիմնավորված արտահայտումը։ Ուսուցման արդյունավետության բարձրացման կարևոր պայման է համարվում խնդրահարույց և ստեղծագործական իրավիճակների ստեղծումը, որոնցում աշակերտը պետք է համադրի նախկին գիտելիքները, կատարի եզրահանգումներ և առաջարկի սեփական լուծումները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ուսուցչի դերի փոփոխությանը․ ուսուցիչը ներկայացվում է ոչ միայն որպես գիտելիքի փոխանցող, այլև որպես սովորողի ինքնուրույն ճանաչողական գործունեությունը կազմակերպող, ուղղորդող և խթանող մասնագետ։ Կարևորվում են հարցադրումների, քննարկումների, բանավեճերի, խմբային ու անհատական աշխատանքի և ստեղծագործական նախագծերի կիրառման հնարավորությունները։ Դիտարկվում է նաև սովորողների հետաքրքրության և ներքին ուսումնական մոտիվացիայի նշանակությունը, քանի որ ինքնուրույն գործունեության արդյունավետությունը մեծապես պայմանավորված է ուսումնական նյութի նկատմամբ գիտակցված վերաբերմունքով։ Գնահատումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես գիտելիքների ստուգման, այլև որպես սովորողի առաջընթացի, ինքնավերլուծության և հետագա զարգացման խթանման միջոց։ Կարևորվում են ինքնագնահատման և փոխադարձ գնահատման տարրերը, որոնք նպաստում են սեփական աշխատանքի արդյունքները քննադատաբար դիտարկելու և սխալները ինքնուրույն շտկելու կարողության ձևավորմանը։ Հայոց լեզվի և գրականության փոխկապակցված ուսուցումը հնարավորություն է տալիս միաժամանակ զարգացնել լեզվական, հաղորդակցական, ընթերցողական և ստեղծագործական կարողությունները՝ ձևավորելով սովորողի ընդհանուր մշակութային և մտավոր զարգացման համար անհրաժեշտ հմտություններ։ Աշխատության կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ ներկայացվող մանկավարժական մոտեցումները կարող են օգտագործվել դասերի կազմակերպման, ուսումնական առաջադրանքների մշակման և սովորողների ակտիվ մասնակցությունը խթանող կրթական միջավայրի ձևավորման ընթացքում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի և գրականության ուսուցիչների, մանկավարժների, մեթոդիստների, կրթության ոլորտի հետազոտողների, դասախոսների և մանկավարժական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

History

Աշխատությունը նվիրված է Խորհրդային Հայաստանի հասարակական, տնտեսական և քաղաքական կյանքի ուսումնասիրությանը 1929 թվականի խորքային վերափոխումների համատեքստում։ Քննության կենտրոնում խորհրդային տնտեսական և սոցիալական քաղաքականության փոփոխություններն են, որոնք կապված էին արագացված արդյունաբերականացման, գյուղատնտեսության կոլեկտիվացման, տնտեսության կենտրոնացված կառավարման ընդլայնման և հասարակական հարաբերությունների վերակազմավորման հետ։ Ուսումնասիրվում է հանրապետության տնտեսության վիճակը, արդյունաբերական արտադրության զարգացման ուղղությունները, նոր արտադրական կարողությունների ստեղծման քաղաքականությունը, կապիտալ ներդրումների նշանակությունը և աշխատուժի կառուցվածքում տեղի ունեցող փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գյուղատնտեսությանը, որտեղ պետական քաղաքականության փոփոխությունը էական ազդեցություն էր ունենում գյուղացիական տնտեսությունների կազմակերպման ձևերի, հողօգտագործման, արտադրության կառավարման և գյուղական հասարակության սոցիալական հարաբերությունների վրա։ Դիտարկվում են կոլեկտիվ տնտեսությունների ձևավորման սկզբնական գործընթացները, դրանց նկատմամբ գյուղացիության տարբեր խմբերի վերաբերմունքը և գյուղի ավանդական տնտեսական կառուցվածքի վերափոխման հետ կապված հակասությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պետական կառավարման և կուսակցական մարմինների դերակատարության ուսումնասիրությունը՝ տնտեսական ծրագրերի իրականացման, արտադրական ռեսուրսների կենտրոնացման և հասարակական կյանքի վերահսկման համատեքստում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև աշխատավորության սոցիալական վիճակին, քաղաքային բնակչության աճին, աշխատանքային հարաբերությունների փոփոխությանը և նոր տնտեսական քաղաքականությունից կենտրոնացված պլանային համակարգին անցնելու հետևանքներին։ Մշակութային և կրթական գործընթացները դիտարկվում են սոցիալական վերափոխումների ընդհանուր միջավայրում՝ ուշադրություն դարձնելով գրագիտության տարածմանը, մասնագիտական կադրերի պատրաստմանը և նոր հասարակական արժեքների հաստատմանն ուղղված քաղաքականությանը։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են այդ փոփոխությունների հակասական կողմերը՝ վարչական մեթոդների ուժեղացումը, տնտեսական և սոցիալական ճնշումները և հասարակության տարբեր խմբերի առջև առաջացած դժվարությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս 1929 թվականը դիտարկել որպես Խորհրդային Հայաստանի պատմության կարևոր անցումային փուլ՝ բացահայտելով տնտեսական կառուցվածքի, գյուղատնտեսության, արդյունաբերության, պետական կառավարման և հասարակական հարաբերությունների վերափոխումների փոխկապակցված բնույթը։

Technology

Աշխատությունը նվիրված է մետաղաալմաստային կոմպոզիտային նյութերի մշակման, կառուցվածքի ձևավորման և տաք արտամղման եղանակով դրանց ստացման տեխնոլոգիական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Դիտարկվում են մետաղական հիմքի և ալմաստային բաղադրիչի համակցման սկզբունքները, սկզբնական նյութերի ընտրությունը, դրանց հարաբերակցության որոշումը և կոմպոզիտի անհրաժեշտ ֆիզիկամեխանիկական հատկությունների ձևավորման պայմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տաք արտամղման գործընթացի հիմնական տեխնոլոգիական պարամետրերին՝ ջերմաստիճանին, ճնշմանը, դեֆորմացման պայմաններին և դրանց ազդեցությանը ստացվող նյութի կառուցվածքի ու հատկությունների վրա։ Վերլուծվում են մետաղական մատրիցում ալմաստային մասնիկների բաշխվածությունը, բաղադրիչների միջև կապի ձևավորումը, նյութի խտացման աստիճանը և կառուցվածքային հնարավոր անհամասեռությունները։ Քննարկվում է տեխնոլոգիական ռեժիմների օպտիմալացման նշանակությունը բարձր ամրություն, կարծրություն, մաշակայունություն և անհրաժեշտ ջերմաֆիզիկական հատկություններ ունեցող կոմպոզիտների ստացման համար։ Անդրադարձ է կատարվում նաև պատրաստի նյութերի կառուցվածքային և մեխանիկական բնութագրերի գնահատման մեթոդներին, արտադրական գործընթացում առաջացող հնարավոր թերություններին և դրանց նվազեցման եղանակներին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել տաք արտամղման արդյունավետությունը մետաղաալմաստային համակարգերի արտադրության մեջ և որոշել դրանց կիրառման հնարավորությունները բարձր մաշակայունություն ու շահագործման հատուկ հատկություններ պահանջող տեխնիկական ոլորտներում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել նյութագետների, մետալուրգների, մեքենաշինության և կոմպոզիտային նյութերի տեխնոլոգիայի մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Literature

Մատենագիտական և տեղեկատվական բնույթի այս հրատարակությունը ներկայացնում է 2012 թվականի ընթացքում գրադարանային կամ տեղեկատվական հավաքածուն համալրած նոր գրքերի վերաբերյալ համակարգված տեղեկություններ։ Նյութերը կազմված են ընթերցողներին, գրադարանավարներին և մասնագետներին նոր հրատարակություններին ծանոթացնելու և անհրաժեշտ գրականության որոնումը հեշտացնելու նպատակով։ Մատենագիտական գրառումներում կարող են ներկայացվել հրատարակությունների հիմնական տվյալները՝ հեղինակ, հրատարակության վայր, հրատարակիչ, տարեթիվ, ծավալ և այլ նկարագրական տեղեկություններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրականության թեմատիկ դասակարգմանը և տարբեր գիտական, կրթական, մշակութային ու հասարակական ոլորտներին վերաբերող նոր նյութերի համակարգված ներկայացմանը։ Տեղեկատվական կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս հետևելու տվյալ տարվա հրատարակչական արտադրանքին և գրադարանային հավաքածուի համալրման հիմնական ուղղություններին։ Հրատարակությունը կարող է օգտագործվել նաև որպես օժանդակ աղբյուր մատենագիտական որոնումների, գրականության ընտրության և տեղեկատվական սպասարկման կազմակերպման ընթացքում։ Այն օգտակար է գրադարանավարների, մատենագետների, գիտաշխատողների, ուսանողների և նոր գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Pedagogy

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է թանգարանի՝ որպես տեղեկատվական-հաղորդակցական համակարգի դիտարկմանը, որտեղ այն հանդես է գալիս ոչ միայն որպես մշակութային ժառանգության պահպանման ինստիտուտ, այլ նաև որպես գիտելիքի փոխանցման, հանրային կրթության և հաղորդակցման բազմաֆունկցիոնալ միջավայր։ Վերլուծվում են թանգարանի հիմնական գործառույթները՝ հավաքագրման, պահպանման, ուսումնասիրության, մեկնաբանման և հանրայնացման գործընթացները, որոնք միասին ձևավորում են տեղեկատվության կազմակերպված շրջանառության համակարգ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ ժամանակակից թանգարանը վերածվում է ինտերակտիվ հաղորդակցական հարթակի, որտեղ այցելուն այլևս պասիվ դիտորդ չէ, այլ ակտիվ մասնակից՝ ներգրավված ցուցադրությունների ընկալման և մեկնաբանման գործընթացում։ ՀՀ թանգարանների օրինակով քննարկվում են թվայնացման գործընթացները, էքսպոզիցիոն նոր տեխնոլոգիաների կիրառումը, վիրտուալ ցուցադրությունների զարգացումը և կրթական ծրագրերի ընդլայնումը, որոնք նպաստում են թանգարանային հաղորդակցության արդյունավետության բարձրացմանը։ Աշխատանքում նաև վերլուծվում են թանգարանների զարգացման հեռանկարները՝ կապված թվային հարթակների ինտեգրման, միջազգային համագործակցության ընդլայնման և այցելուների փորձի անհատականացման հետ։ Ընդգծվում է, որ թանգարանը ժամանակակից հասարակության մեջ կատարում է ոչ միայն մշակութային հիշողության պահպանման, այլ նաև սոցիալական երկխոսության, ինքնության ձևավորման և կրթական շարունակականության կարևոր դեր, ինչի արդյունքում այն վերածվում է դինամիկ տեղեկատվական համակարգի։