Վերազգային կորպորացիաների ծագումն ու զարգացումը

Культура

Այս հրատարակությունը մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր լույս տեսած գրականության համակարգված մատենագիտական ցանկ է, որի հիմնական նպատակն է ընթերցողներին, հետազոտողներին, մշակույթի և արվեստի մասնագետներին, դասախոսներին, ուսանողներին և գրադարանների աշխատակիցներին տեղեկություն տրամադրել համապատասխան ոլորտներում առկա նոր հրատարակությունների մասին։ Այն ոչ թե առանձին մշակութաբանական կամ արվեստագիտական թեմայի ուսումնասիրություն է, այլ տեղեկատու-մատենագիտական աշխատանք, որտեղ տարբեր աղբյուրների մասին տեղեկությունները դասակարգվում և ներկայացվում են որոնումն ու հետագա օգտագործումը հեշտացնելու նպատակով։ Ցանկում կարող են ընդգրկվել մշակույթի, մշակութային շինարարության, մշակութալուսավորչական գործունեության, թանգարանագիտության, պատմության և մշակութային հուշարձանների պահպանության, արվեստի տարբեր ճյուղերի, գրադարանագիտության և մատենագիտության վերաբերյալ հրատարակություններ։ Նյութերի ընդգրկման շրջանակը հնարավորություն է տալիս հետևելու տվյալ ժամանակաշրջանում մշակույթի և արվեստի ոլորտներում կատարվող գիտական ու մասնագիտական ուսումնասիրություններին, նոր հրատարակությունների առաջացմանը և թեմատիկ ուղղությունների զարգացմանը։ Մատենագիտական նկարագրությունների համակարգված ներկայացումը կարևոր է հատկապես այն հետազոտողների համար, ովքեր անհրաժեշտ գրականություն են փնտրում որևէ մշակութաբանական, արվեստագիտական, գրականագիտական կամ գրադարանագիտական թեմայի շուրջ։ Հրատարակությունը կարող է ծառայել որպես սկզբնական կողմնորոշիչ աղբյուր՝ գիտական աշխատանքների, կուրսային և ավարտական աշխատանքների, հոդվածների ու այլ հետազոտությունների համար գրականության ընտրության ժամանակ։ Նման տեղեկատուների կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ դրանք ոչ միայն տեղեկություն են փոխանցում առանձին գրքերի և հոդվածների մասին, այլև որոշակի ժամանակաշրջանի մշակութային և գիտական տեղեկատվական միջավայրի պատկեր են ստեղծում։ Մատենագիտական նյութերի թեմատիկ դասակարգումը հնարավորություն է տալիս արագ բացահայտել համապատասխան ոլորտի գրականության շրջանակը և ուսումնասիրել դրա զարգացման ուղղությունները։ Հրատարակությունը արժեքավոր է նաև գրադարանային-տեղեկատու աշխատանքի տեսանկյունից, քանի որ նպաստում է մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ տեղեկատվության կազմակերպմանը, տարածմանը և հետազոտական շրջանառության մեջ ներգրավմանը։ Ընդհանուր առմամբ, այն կարևոր աղբյուր է մշակույթի և արվեստի պատմության, գրականության, թատրոնի, երաժշտության, կերպարվեստի, ճարտարապետության, ժողովրդական մշակույթի և հարակից բնագավառների վերաբերյալ մատենագիտական որոնումների համար և հնարավորություն է տալիս համակարգված կերպով կողմնորոշվել համապատասխան գրականության մեջ։

Экономика

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում արտահանման վարկերի ապահովագրության կառուցակարգերի ձևավորման, զարգացման և կատարելագործման հիմնախնդիրներին։ Աշխատությունը ներկայացրել է Վարազդատ Գագիկի Կարապետյանը՝ տնտեսագիտության թեկնածուի գիտական աստիճանի հայցման նպատակով, «Ֆինանսներ, հաշվապահական հաշվառում» մասնագիտությամբ, իսկ հրապարակային պաշտպանությունը նախատեսված էր 2014 թվականի հոկտեմբերի 7-ին Հայ-ռուսական համալսարանում։ Գիտական ղեկավարը տնտեսագիտության դոկտոր, պրոֆեսոր Էդվարդ Մարտինի Սանդոյանն էր։ Ուսումնասիրության հիմնական խնդիրը արտահանման ֆինանսավորման հետ կապված ռիսկերի նվազեցման այնպիսի մեխանիզմների բացահայտումն է, որոնք կարող են նպաստել հայկական կազմակերպությունների արտահանման գործունեության ընդլայնմանը։ Արտահանման գործարքները սովորաբար ենթադրում են ժամանակային տարբերություն ապրանքի կամ ծառայության մատակարարման և դրա դիմաց վճարման միջև, ինչի հետևանքով արտահանողը կարող է ենթարկվել գնորդի չվճարման, վճարման ուշացման, քաղաքական կամ տնտեսական անկայունության, արժութային տատանումների և այլ ռիսկերի։ Այս պայմաններում արտահանման վարկերի ապահովագրությունը կարող է հանդես գալ որպես ֆինանսական պաշտպանության գործիք՝ նվազեցնելով արտահանողի հնարավոր կորուստները և բարձրացնելով արտաքին շուկաներ դուրս գալու պատրաստակամությունը։ Թեմայի կարևորությունը Հայաստանի համար պայմանավորված է նաև արտահանման՝ տնտեսական աճի և տնտեսության դիվերսիֆիկացման գործում ունեցած նշանակությամբ։ Հայաստանի պետական տնտեսական քաղաքականության փաստաթղթերում արտահանման ծավալների և անվանացանկի ընդլայնումը դիտարկվել է որպես կարևոր ուղղություն, հատկապես մշակող արդյունաբերության և ծառայությունների ոլորտներում։ Միաժամանակ ընդգծվել է արտահանող կազմակերպությունների համար աջակցության նոր գործիքների և համապատասխան ինստիտուցիոնալ կարողությունների զարգացման անհրաժեշտությունը։ Ուսումնասիրության առանցքային հասկացություններից մեկը արտահանման վարկն է։ Այն հնարավորություն է տալիս արտահանողին կամ արտաքին գնորդին ֆինանսական միջոցներ ստանալ արտահանման գործարքի իրականացման համար, սակայն վարկային հարաբերությունների առկայությունը ստեղծում է լրացուցիչ ռիսկեր։ Եթե օտարերկրյա գնորդը չի կատարում իր վճարային պարտավորությունները, արտահանողը կարող է հայտնվել ֆինանսական դժվարությունների մեջ՝ անկախ նրանից, որ ապրանքը կամ ծառայությունն արդեն մատակարարվել է։ Ապահովագրական մեխանիզմի միջոցով այդ ռիսկի մի մասը կարող է փոխանցվել մասնագիտացված ապահովագրական կառույցին։ Արտահանման վարկերի ապահովագրության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ այն կարող է ներառել ոչ միայն սովորական առևտրային ռիսկերը, այլև որոշակի ոչ առևտրային կամ քաղաքական ռիսկեր։ Առևտրային ռիսկերի շարքում կարող են դիտարկվել օտարերկրյա գնորդի անվճարունակությունը, պարտավորությունների չկատարումը կամ վճարման երկարատև ուշացումը։ Քաղաքական ռիսկերը կարող են կապված լինել ներմուծող երկրի քաղաքական անկայունության, արժութային սահմանափակումների, պետական որոշումների կամ այլ արտակարգ իրավիճակների հետ։ Նման ռիսկերի համադրումը հատկապես կարևոր է արտաքին շուկաներում գործող փոքր և միջին ձեռնարկությունների համար, որոնք հաճախ չունեն ռիսկերի ինքնուրույն կառավարման բավարար ֆինանսական հնարավորություններ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից մեկը արտահանման վարկերի ապահովագրության ինստիտուցիոնալ կառուցվածքի ձևավորումն է։ Արդյունավետ համակարգի համար անհրաժեշտ է հստակ սահմանել ապահովագրողի, արտահանողի, ֆինանսական կազմակերպության և օտարերկրյա գնորդի փոխհարաբերությունները, ապահովագրական ծածկույթի պայմանները, ռիսկերի գնահատման սկզբունքները, փոխհատուցման կարգը և կողմերի պարտավորությունները։ Այսպիսի կառուցակարգի նպատակն է ստեղծել կանխատեսելի միջավայր, որտեղ արտահանողը կարող է արտաքին շուկա մուտք գործել՝ իր առևտրային և ֆինանսական ռիսկերի մի մասը կառավարելի դարձնելով։ Թեմայի կարևոր բաղադրիչ է նաև արտահանման վարկերի ապահովագրության և բանկային վարկավորման փոխկապակցվածությունը։ Երբ վարկատուն գիտի, որ արտահանման գործարքից բխող որոշակի ռիսկեր ապահովագրված են, վարկավորման ռիսկի գնահատումը կարող է բարելավվել։ Այդ հանգամանքը տեսականորեն կարող է նպաստել արտահանող կազմակերպությունների համար ֆինանսական ռեսուրսների հասանելիության բարձրացմանը և վարկավորման պայմանների բարելավմանը։ Հայաստանի տնտեսական քաղաքականության փաստաթղթերում ևս ընդգծվել է իրական հատվածի համար ֆինանսական ռեսուրսների հասանելիության և գործիքների բազմազանության մեծացման անհրաժեշտությունը, այդ թվում՝ վարկային երաշխավորությունների և ապահովման ավելի ճկուն մեխանիզմների միջոցով։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարևոր է նաև միջազգային փորձի ուսումնասիրությունը։ Տարբեր երկրներում արտահանման վարկերի ապահովագրությունն իրականացվում է մասնագիտացված պետական կամ մասնավոր կառույցների միջոցով, որոնք արտահանողներին պաշտպանում են արտաքին առևտրի որոշակի ռիսկերից։ Այդ կառույցների փորձի համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն սկզբունքները, որոնք կարող են կիրառելի լինել Հայաստանի պայմաններում՝ հաշվի առնելով երկրի արտահանման կառուցվածքը, տնտեսության չափը, արտաքին շուկաների աշխարհագրությունը և ֆինանսական համակարգի առանձնահատկությունները։ Հայաստանի համար նման համակարգի զարգացումը կարող է հատկապես կարևոր լինել արտահանման ուղղությունների դիվերսիֆիկացման տեսանկյունից։ Եթե կազմակերպությունները կարողանան ավելի արդյունավետ կառավարել օտարերկրյա գնորդների հետ գործարքների ռիսկերը, նրանց համար կարող են հասանելի դառնալ նոր շուկաներ և գործընկերներ։ Սա կարող է նվազեցնել առանձին շուկաներից կախվածությունը և նպաստել արտահանման ավելի կայուն կառուցվածքի ձևավորմանը։ Արտահանման վարկերի ապահովագրության համակարգը կարող է նաև նպաստել արտաքին ներդրումների և միջազգային տնտեսական կապերի զարգացմանը։ 2012 թվականին Հայաստանի քաղաքական-տնտեսական օրակարգում քննարկվում էր արտահանման վարկերի և ներդրումների ապահովագրության պետական գործակալության ստեղծման գաղափարը, ինչպես նաև արտահանող կազմակերպությունների կողմից օտարերկրյա գործընկերներին տրամադրվող ապրանքային վարկերի ապահովագրության իրականացումը։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվող թեման արտացոլում է Հայաստանի ֆինանսական ենթակառուցվածքի զարգացման և արտահանման խթանման համար նոր գործիքների որոնման ժամանակաշրջանի կարևոր խնդիրները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև ապահովագրական համակարգի ֆինանսական կայունության խնդրին։ Ապահովագրական կառույցը պետք է կարողանա գնահատել յուրաքանչյուր գործարքի ռիսկայնությունը, սահմանել համապատասխան ապահովագրավճար, ձևավորել բավարար պահուստներ և կառավարել միաժամանակ բազմաթիվ արտահանման գործարքներից առաջացող հնարավոր կորուստները։ Հետևաբար անհրաժեշտ է մշակել ռիսկերի գնահատման մեթոդաբանություն, որը հաշվի կառնի ոչ միայն արտահանող կազմակերպության ֆինանսական վիճակը, այլև օտարերկրյա գնորդի, երկրի և կոնկրետ շուկայի առանձնահատկությունները։ Կարևոր է նաև պետական աջակցության և շուկայական մեխանիզմների հարաբերակցության հարցը։ Եթե արտահանման վարկերի ապահովագրությունը ամբողջությամբ հիմնված է պետական միջոցների վրա, կարող են առաջանալ բյուջետային և բարոյական ռիսկերի խնդիրներ։ Մյուս կողմից՝ միայն մասնավոր ապահովագրական համակարգը կարող է բավարար չափով չծածկել բարձր քաղաքական կամ համակարգային ռիսկերը։ Հետևաբար ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից մեկը կարող է լինել այնպիսի համակցված մոդելի ձևավորումը, որը միաժամանակ կապահովի շուկայի արդյունավետությունը, պետական աջակցության նպատակային կիրառումը և ապահովագրական համակարգի ֆինանսական կայունությունը։ Արտահանման վարկերի ապահովագրությունը կարող է նաև ազդեցություն ունենալ հայկական արտադրողների մրցունակության վրա։ Արտահանողը, որը կարողանում է առաջարկել օտարերկրյա գնորդին ավելի ճկուն վճարման պայմաններ՝ պահպանելով իր ֆինանսական պաշտպանության մակարդակը, կարող է առավել մրցունակ լինել այն շուկաներում, որտեղ վճարման հետաձգումը կամ առևտրային վարկավորումը գործարքի կարևոր պայման է։ Այդ պատճառով ապահովագրական մեխանիզմը կարող է հանդես գալ ոչ միայն որպես վնասների փոխհատուցման գործիք, այլև որպես արտահանման վաճառքային քաղաքականության և մրցունակության ապահովման բաղադրիչ։ Ուսումնասիրության գործնական նշանակությունը կայանում է Հայաստանի պայմաններում արտահանման վարկերի ապահովագրության արդյունավետ կառուցակարգերի զարգացման վերաբերյալ մոտեցումների մշակման մեջ։ Դրանք կարող են ներառել ապահովագրական ռիսկերի դասակարգում, պայմանագրային հարաբերությունների կատարելագործում, պետական և մասնավոր կառույցների համագործակցության ձևավորում, արտահանողներին տեղեկատվական աջակցության տրամադրում, ռիսկերի գնահատման մեթոդների բարելավում և ֆինանսական համակարգի հետ կապերի ամրապնդում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը արտահանման վարկերի ապահովագրությունը դիտարկում է որպես ֆինանսական և ինստիտուցիոնալ գործիք, որը կարող է նվազեցնել արտաքին առևտրի անորոշությունը, բարձրացնել արտահանողների ֆինանսավորման հասանելիությունը և աջակցել Հայաստանի արտահանման ներուժի իրացմանը։ Թեման միավորում է ֆինանսների, ապահովագրության, բանկային գործունեության, ռիսկերի կառավարման և միջազգային առևտրի խնդիրները և կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, ֆինանսիստներին, ապահովագրական ու բանկային ոլորտի մասնագետներին, արտահանող ընկերությունների ղեկավարներին, պետական տնտեսական քաղաքականություն մշակողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին ու հետազոտողներին։

Психология

Աշխատանքը նվիրված է 12-14 տարեկան դեռահասների սոցիալական ընկալման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ հատկապես ագրեսիայի բարձր մակարդակ ունեցող դեռահասների շրջանում։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են այն հոգեբանական առանձնահատկությունները, որոնք կարող են ազդել դեռահասի կողմից շրջապատող մարդկանց վարքի, մտադրությունների և սոցիալական իրավիճակների ընկալման ու մեկնաբանման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միջանձնային փոխհարաբերությունների ընթացքում առաջացող դժվարություններին, սոցիալական ազդակների գնահատմանը, ուրիշների գործողությունների նկատմամբ վերաբերմունքին, կոնֆլիկտային իրավիճակների մեկնաբանմանը և սեփական հույզերի ու վարքային արձագանքների կարգավորմանը։ Քննարկվում է նաև ագրեսիվ վարքի և սոցիալական ընկալման փոխկապակցվածությունը՝ հաշվի առնելով դեռահասության շրջանում տեղի ունեցող հուզական, ճանաչողական և սոցիալական նշանակալի փոփոխությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես կարող են ագրեսիայի արտահայտված դրսևորումները կապված լինել հասակակիցների վարքի ընկալման, սոցիալական իրավիճակների գնահատման և միջանձնային հարաբերությունների կառուցման առանձնահատկությունների հետ։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում այն գործոններին, որոնք կարող են նպաստել սոցիալական ընկալման դժվարությունների ձևավորմանը կամ պահպանմանը, այդ թվում՝ ընտանեկան միջավայրին, հասակակիցների հետ հարաբերություններին և սոցիալական փորձին։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ դեռահասների հոգեբանական աջակցության, կանխարգելիչ ծրագրերի մշակման և կրթական միջավայրում արդյունավետ միջանձնային փոխհարաբերությունների ձևավորման տեսանկյունից։ Այն կարող է հետաքրքրել զարգացման և կրթական հոգեբանության ոլորտների ուսանողներին, հոգեբաններին, մանկավարժներին և դեռահասների սոցիալական ու հուզական զարգացման հարցերով զբաղվող հետազոտողներին։

Педагогика

Իրավաբանական մանկավարժության հայեցակարգային հիմքերը ձևավորվում են իրավագիտության և մանկավարժության միջգիտակարգային փոխազդեցության արդյունքում և նպատակ ունեն սահմանել իրավական կրթության բովանդակությունը, մեթոդաբանությունը և արժեքային ուղղվածությունը։ Այս ոլորտը դիտարկում է իրավական գիտելիքների փոխանցումը ոչ միայն որպես տեղեկատվության յուրացում, այլև որպես իրավական գիտակցության, իրավական մշակույթի և իրավական վարքագծի ձևավորման գործընթաց, որտեղ կենտրոնական դեր ունեն անձի արժեքային կողմնորոշումները և հասարակության իրավական համակարգի նկատմամբ վերաբերմունքը։ Հայեցակարգային մակարդակում իրավաբանական մանկավարժությունը հիմնվում է մի քանի առանցքային սկզբունքների վրա՝ իրավականության, հումանիզմի, համակարգայնության, գիտակցված ուսուցման և պրակտիկ ուղղվածության սկզբունքներ, որոնք միասին ապահովում են ուսուցման արդյունավետությունը և կիրառական նշանակությունը։ Կարևոր բաղադրիչ է իրավական գիտակցության ձևավորումը, որը ներառում է օրենքի նկատմամբ հարգանք, իրավական նորմերի ընկալում և դրանց կիրառման կարողություն իրական սոցիալական իրավիճակներում։ Մեթոդաբանական առումով օգտագործվում են ինտերակտիվ ուսուցման ձևեր՝ իրավաբանական վերլուծություն, դատական դեպքերի մոդելավորում, քննարկումներ և խնդիրային ուսուցում, որոնք նպաստում են քննադատական մտածողության զարգացմանը և իրավական մտածողության ձևավորմանը։ Իրավաբանական մանկավարժության տեսական հիմքերը սերտորեն կապված են ընդհանուր մանկավարժական գիտության, իրավունքի փիլիսոփայության և սոցիոլոգիայի հետ, ինչը թույլ է տալիս այն դիտարկել որպես համալիր գիտական ուղղություն։ Ընդհանուր առմամբ, այս հայեցակարգային համակարգը նպատակ ունի ձևավորել իրավագիտակից, սոցիալապես պատասխանատու և իրավական մշակույթով բարձր անհատներ, որոնք կարող են արդյունավետորեն գործել իրավական պետության պայմաններում։

Литература

Գրքում ուսումնասիրվում են նախատիպի գեղարվեստականացման սկզբունքները Եղիշե Չարենցի պոեզիայում, վերլուծվում է, թե ինչպես հեղինակը իրականություն-կյանքի առարկայական և խորհրդանիշային օրինակները վերածում է գրական ձևերի, սիմվոլիկ և պատկերային համակարգերի, դիտարկվում է կերպարների, իրադարձությունների և առարկաների միթև-կերպարվեստային ներկայացման մեխանիզմը, ուսումնասիրվում են առօրյա և պատմական նյութերի ներառումը, ժամանակագրական և տարածական լուծումների դերը պոեմների կառուցվածքում, ներկայացվում է լեզվական և ռիթմիկ հնչեղության կիրառությունը պատկերների ընդգծման նպատակով, գնահատվում է նախատիպի վերածնումը պոետիկ մտածողության ու էմոցիոնալ ընկալման միջոցով, քննարկվում է այն ռազմավարությունները, որոնք նպաստում են ընթերցողի ներքին պատկերների և խորհրդանշային շերտերի ձևավորմանը, գիրքը համադրում է տեսական վերլուծությունը և պոեմների օրինակների ինտենսիվ մեկնաբանությունը՝ բացահայտելով Չարենցի ստեղծագործական հայեցակարգի էսթետիկ առանձնահատկությունները և գրական ձևավորման սկզբունքները։

Философия

Այս աշխատությունը վերաբերում է մարտարվեստների փիլիսոփայական հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով ֆիզիկական վարժությունների, հոգևոր զարգացման և մշակութային ավանդույթների փոխկապակցվածությունը տարբեր մարտարվեստային համակարգերում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել այն գաղափարական և փիլիսոփայական սկզբունքները, որոնք ընկած են արևելյան և արևմտյան մարտարվեստների հիմքում՝ ներառյալ ինքնակատարելագործման, կարգապահության, հավասարակշռության և ներքին ներդաշնակության գաղափարները։ Ուսումնասիրվում են մարտարվեստների հիմնական ուղղությունները՝ կարատե, ձյուդո, այկիդո, քունգ-ֆու և այլ համակարգեր, ինչպես նաև դրանց մեջ արտահայտված դաոսական, բուդդայական և կոնֆուցիական փիլիսոփայական ազդեցությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մարտարվեստների՝ որպես ոչ միայն մարտական հմտությունների, այլև անձի հոգևոր և բարոյական զարգացման համակարգերի ընկալմանը, որտեղ կարևորվում են ինքնատիրապետումը, հակառակորդի նկատմամբ հարգանքը և ներքին խաղաղության հասնելը։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է արևմտյան մարտական ավանդույթների և ժամանակակից սպորտային մարտարվեստների ձևավորումը՝ դրանց մրցակցային և սպորտային կողմերի զարգացման համատեքստում։ Միաժամանակ վերլուծվում է մարտարվեստների դերը ժամանակակից հասարակությունում՝ որպես առողջ ապրելակերպի, ինքնապաշտպանության և կրթական համակարգի մաս։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է փիլիսոփայության և սպորտային գիտությունների ոլորտում՝ նպաստելով մարտարվեստների գաղափարական և մշակութային նշանակության ավելի խորքային հասկացմանը։