Ready-made Materials

Կուլիսային մեխանիզմը մեքենաների և մեխանիկական համակարգերի տարածված տարր է, որը օգտագործվում է միջին շարժումը փոխակերպելու մեկ այլ տեսակի շարժման, սովորաբար շրջանաձևը գծայինի կամ հակառակը: Այս մեխանիզմը բաղկացած է հիմնականում կուլիսից, առանցքից և շարժվող անդամներից, որոնք միավորվում են հատուկ հարթության մեջ՝ ապահովելով հուսալի և վերահսկվող շարժում: Կինեմատիկական վերլուծությունը նպատակ ունի ուսումնասիրել այդ մեխանիզմի շարժումների բնույթը՝ առանց հաշվի առնելու նրանց վրա գործող ուժերը: Այս վերլուծության ընթացքում գնահատվում են անդամների տեղաշարժերը, արագություններն ու արագացումները, ինչպես նաև շարժման հնարավոր գծագրական կամ անկյունային պարամետրերը: Կուլիսային մեխանիզմի կինեմատիկական վերլուծությունը թույլ է տալիս նախագծողներին որոշել օպտիմալ չափերը, շարժման արագության հարաբերակցությունը, փոխանցման ճշգրտությունը և աշխատանքի արդյունավետությունը, ինչը կարևոր է մեքենաների, ավտոմոբիլային շարժիչների, արդյունաբերական ավտոմատացման և մեխանիկական սարքավորումների նախագծման համար: Սխալ հաշվարկը կամ վերլուծության անճշտությունը կարող է հանգեցնել մեխանիզմի գործողության խափանման, արտադրողականության կորուստների կամ մեքենայի մասնագիտական անվտանգության խնդիրների: Ընդհանուր առմամբ, կուլիսային մեխանիզմի կինեմատիկական վերլուծությունը ապահովում է շարժման ճշգրտություն, տեխնիկական արդյունավետություն և նախագծային կայունություն՝ օգտակար լինելով նաև տեխնոլոգիական նորարարությունների և ավտոմատացման ոլորտներում:

ՉՀ ձեռնարկատիրությունը (չափահաս հասարակական ձեռնարկատիրություն) կամ փոքր և միջին ձեռնարկությունները ներկայացնում են տնտեսության այն հատվածը, որտեղ անհատներն կամ փոքր խմբեր ստեղծում են և կառավարում են բիզնես՝ նպատակ ունենալով շահույթ ստանալ, աշխատատեղեր ստեղծել և արդյունավետ մասնակցություն ունենալ շուկայում: ՉՀ ձեռնարկատիրությունը հաճախ բնութագրվում է բարձր ճկունությամբ, նորարարական մոտեցումներով և արագ հարմարվող կառավարման մոդելներով, ինչը թույլ է տալիս վերագրավել շուկայի փոփոխվող պահանջներին և մրցակցային առավելություններ ունենալ: Այս տեսակի ձեռնարկությունները սովորաբար օգտագործում են սահմանափակ ռեսուրսներ, բայց կարող են զարգացնել ստեղծագործական ռազմավարություններ և արդյունավետ գործել փոքր ծավալով ներդրումներով: ՉՀ ձեռնարկատիրությունը կարևոր է տնտեսական աճի, զբաղվածության ապահովման և համայնքային զարգացման համար, քանի որ այն ոչ միայն ուժեղացնում է տեղական շուկան, այլև նպաստում է նոր տեխնոլոգիաների ներդրմանը և սոցիալական նորարարություններին: Միաժամանակ, չհսկվող կամ անպատասխանատու ձեռնարկատիրությունը կարող է հանդիպել ֆինանսական ռիսկերի, շուկայական անկայունության և կառավարման թերությունների, ուստի անհրաժեշտ է այն համադրել ուսուցման, խորհրդատվության և կարգավորման մեխանիզմների հետ՝ երկարաժամկետ կայունության և աճի ապահովման համար:

«Երեք երգ տխրադալուկ աղջկան» գրքույկը ներկայացնում է հայ դասական գրականության և բանաստեղծության յուրահատուկ օրինակ, որը ստեղծագործաբար արտացոլում է մարդու ներաշխարհի նուրբ զգացմունքները, առհասարակ տխրությունը, կարեկցանքն ու սիրո փնտրտուքները: Գրքույկի երեք տողերը կամ երեք բանաստեղծությունները կառուցված են այնպես, որ ընթերցողը կարող է հետևել գլխավոր հերոսի հոգեբանական և հուզական ճանապարհին՝ զգալու նրա մենությունը, տառապանքն ու ներքին երկխոսությունը: Հեղինակի խոսքը հագեցած է պատկերավոր լեզվով, սիմվոլներով և հուշային դրվագներով, որոնք թույլ են տալիս խորն ընկղմվել տեքստի էմոցիաների մեջ և վերլուծել մարդու զգացմունքային վերապրումներն առօրյա կյանքի և ստեղծագործական մտածողության համատեքստում: Գրքույկը չունի միայն տխրության մասին պատկեր, այն միաժամանակ տալիս է հոգու մաքրվածության, ներքին ուժի և ինքնակրթության գաղափար, ցույց տալիս, թե ինչպես մարդու հոգևոր զարգացումը կարող է արտահայտվել արվեստի միջոցով: Ընդհանուր առմամբ, «Երեք երգ տխրադալուկ աղջկան» գրքույկը ոչ միայն գրական արժեք ունի, այլև հանդիսանում է հայ մշակույթի և հոգեբանության ընկալման կարևոր առարկա, որն օգնում է ընթերցողին հասկանալ մարդկային զգացմունքների բազմաչափությունը և արվեստի ներգործությունը հոգու վրա:

Փոխադարձ չվճարումները ֆինանսական հարաբերությունների խախտում են, երբ կազմակերպություններ կամ անհատներ չեն կատարում իրենց ֆինանսական պարտավորությունները պայմանագրով նախատեսված ժամկետում, ինչը կարող է առաջացնել անկայունություն ֆինանսական շուկայում և վնասել հարաբերություններ բիզնես գործընկերների միջև: Այս երևույթը հաճախ հանդիպում է մատակարարման, ծառայությունների մատուցման կամ վարկային հարաբերությունների ոլորտում, երբ կողմերից մեկը տնտեսական դժվարությունների, կանխատեսելիության բացակայության կամ կառավարելի ռիսկեր չստանալու պատճառով չի կարող կամ ուշացնում է վճարումները: Փոխադարձ չվճարումների լուծման ուղիները ներառում են մի շարք մեթոդներ՝ առաջին հերթին բանակցություններ և փոխհամաձայնության հասնելը, որը թույլ է տալիս կողմերին ստեղծել նոր վճարման գրաֆիկ կամ պայմանավորվածություններ՝ առանց դատական գործընթացների: Երկրորդ՝ միջնորդության կամ հաշտեցման ծառայությունների օգտագործումը, որը անկախ կողմի ներգրավմամբ օգնում է հարթել վեճերը և գտնել ընդունելի լուծումներ: Երրորդ՝ իրավական մեխանիզմների կիրառումը՝ պահանջագիր, դատարան կամ այլ իրավական գործընթացներ, որոնք ապահովում են պարտավորությունների կատարումը և ֆինանսական կորուստների փոխհատուցումը: Չորրորդ՝ կանխարգելիչ միջոցների կիրառումը՝ ռիսկերի գնահատում, ապահովագրություն, վստահված միջոցների օգտագործում և վճարումների խիստ վերահսկողություն, ինչը նվազեցնում է չվճարումների հավանականությունը և ապահովում ֆինանսական կայունություն: Ընդհանուր առմամբ, փոխադարձ չվճարումները պահանջում են և՛ իրավաբանական, և՛ ֆինանսական, և՛ բանակցային մոտեցումների համակցություն՝ նպատակ ունենալով պահպանել ֆինանսական հարաբերությունների հավասարակշռություն, վստահություն և տնտեսության կայունություն:

Ֆիրմայի արդյունավետ և կայուն գործունեությունը մեծապես կախված է ճիշտ ղեկավարության մոդելի ընտրությունից, որը պետք է համապատասխան լինի կազմակերպության չափին, բնույթին, նպատակներին և աշխատակիցների կառուցվածքին: Առաջին հերթին պետք է գնահատել ֆիրմայի կառավարման կարիքները՝ պարզելով, թե որքան ավտորիտար կամ դինամիկ մոտեցում է անհրաժեշտ, ինչքան անկախություն և ինքնավարություն է տրվելու ստորաբաժանումներին և աշխատակիցներին, ինչպես նաև ինչպես կկազմակերպվի տեղեկատվության հոսքը և որոշումների կայացումը: Երկրորդ, կարևոր է հաշվի առնել կառավարման ոճերը՝ օրինակ՝ կենտրոնացված կառավարում, որտեղ հիմնական որոշումները կայացվում են վերևից ներքև, կամ դելեգացված կառավարման մոդել, որտեղ ստորաբաժանումները ավելի ազատ են գործում և որոշումներ կայացնում իրենց մակարդակով: Երրորդ, պետք է վերլուծել մարդկային ռեսուրսների հմտությունները, թիմային մշակույթը և հնարավոր փոփոխություններին հարմարվելու ունակությունը, քանի որ ընտրած կառավարման ոճը պետք է խթանի համագործակցություն, բարձրացնի աշխատակիցների մոտիվացիան և արդյունավետությունը: Չորրորդ, անհրաժեշտ է հաշվի առնել շուկայի, մրցակցության և տնտեսության փոփոխականությունը, քանի որ ճկուն և հարմարվող մոդելը ավելի արդյունավետ կլինի արագ փոփոխվող միջավայրում, իսկ կարծրատիպային մոդելը կարող է հարմար լինել կայուն և կանխատեսելի ոլորտներում: Ընդհանուր առմամբ, ֆիրմայի ղեկավարության տարբերակի ընտրությունը պետք է հիմնված լինի վերլուծության, փորձի, աշխատակիցների հոգեբանության և շուկայի պայմանների համադրության վրա, որպեսզի ապահովվի կառավարման արդյունավետություն, աճի հնարավորություններ և կազմակերպության զարգացման երկարաժամկետ կայունություն:

Կորպորացիաները, որպես տնտեսության կազմակերպման ձև, ունեն մի շարք կարևոր առավելություններ, որոնք նպաստում են նրանց արդյունավետությանը, աճին և ներդրողների հետաքրքրությանը: Նախ, կորպորացիաները ունեն իրավաբանական անձի կարգավիճակ, ինչը նշանակում է, որ նրանք կարող են սեփականություն ունենալ, կնքել պայմանագրեր, դատական գործընթացներում հանդես գալ և կրել պարտավորություններ իրենց անունով, ինչը նվազեցնում է սեփականատերերի անձնական պատասխանատվությունը: Երկրորդ, բաժնետոմսերի միջոցով կորպորացիան կարող է մեծ գումարներ ներգրավել ներդրողներից՝ հեշտացնելով ընդլայնման, նոր տեխնոլոգիաների ներդրման և զարգացման ծրագրերի ֆինանսավորումը: Երրորդ, կորպորացիաները հաճախ ապահովում են շարունակականություն, քանի որ նրանց գոյությունը չի կախված հիմնադիրներից կամ ղեկավարներից, ինչը նպաստում է երկարաժամկետ կայունությանը և վստահությանը շուկայում: Չորրորդ, կորպորացիաները կարող են օգտվել հարկային առավելություններից, մասնագիտական կառավարման մոդելներից և ֆինանսական ռեսուրսների ավելի արդյունավետ բաշխումից, ինչը մեծացնում է տնտեսության ընդհանուր արդյունավետությունը: Վերջապես, կորպորացիաները կարող են կենտրոնացնել մեծ մասնագիտական փորձ և ռեսուրսներ, ապահովելով մրցունակ արտադրանք և ծառայություններ, բարձրացնելով նորարարության և տեխնոլոգիական զարգացման մակարդակը՝ այսպիսով նպաստելով տնտեսական աճին և աշխատատեղերի ստեղծմանը:

Գովազդը հանդիսանում է կոմունիկացիոն միջոց, որի միջոցով կազմակերպությունները, ընկերությունները կամ անհատները փորձում են ազդել հասարակության վրա՝ ներկայացնելով ապրանքներ, ծառայություններ կամ գաղափարներ և բարձրացնել հետաքրքրությունը կամ վաճառքը: Այն ընդգրկում է տարբեր ձևեր և մեթոդներ՝ տպագիր, հեռուստատեսային, ռադիո, թվային և սոցիալական մեդիայի հարթակներ, ինչպես նաև արտաքին գովազդային միջոցներ, օրինակ՝ վահանակներ և տրանզիտային գովազդ: Գովազդի նպատակն է ոչ միայն տեղեկացնել կամ գնելուն ուղղորդել, այլև ձևավորել ապրանքանիշի կերպար, ստեղծել սպառողների հույզեր, շուկայական ճանաչելիություն և հավատարմություն: Հաջող գովազդը պահանջում է լսարանի հոգեբանության խորը հասկացում, նպատակային հաղորդագրության մշակում, ստեղծագործական մոտեցում և ազդեցիկ մեդիա ռազմավարության կիրառություն: Միաժամանակ, գովազդը կարող է ենթակա լինել կրեատիվ սահմանափակումների, էթիկական կանոնների և սոցիալական պատասխանատվության, որպեսզի այն չհանգեցնի մանիպուլյացիայի, սպառողի մոլորեցման կամ առողջության և հասարակության վրա բացասական ազդեցության:

Կորպորացիաները, որպես տնտեսության կազմակերպման ձև, ունեն բազմաթիվ առավելություններ, սակայն դրանց հետ միասին առկա են նաև որոշ թերություններ, որոնք կարող են ազդել արդյունավետության, կառավարման և հասարակության վրա: Նախ, կորպորացիաները հաճախ բախվում են բյուրոկրատիայի և կառավարման ծանր կառուցվածքի խնդրին, ինչը նվազեցնում է արագ որոշումներ կայացնելու ունակությունը և կարող է կարճաժամկետ առումով վնաս հասցնել արտադրողականությանը: Երկրորդ, դրանք հաճախ կենտրոնացնում են հսկայական ֆինանսական և շուկայական իշխանություն, ինչը կարող է հանգեցնել մրցակցության սահմանափակման, մոնոպոլիզացիայի և սպառողների համար գների բարձրացման: Երրորդ, կորպորացիաների որոշմամբ կարող է գերակշռել կարճաժամկետ շահույթը՝ ընդհատելով սոցիալական և էկոլոգիական պատասխանատվության սկզբունքները, ինչը կարող է բացասաբար ազդել շրջակա միջավայրի և աշխատակիցների վրա: Չորրորդ, բաժնետերերի շահերի և ղեկավարության հետաքրքրությունների հակասությունը՝ հայտնի որպես գործառնական հակասություն, կարող է առաջացնել ոչ օպտիմալ կառավարման ռազմավարություններ և կրճատել երկարաժամկետ արժեքի ստեղծումը: Վերջապես, կորպորացիաների գործողություններում կարող են առկա լինել թափանցիկության և հաշվետվության խնդիրներ, որոնք խոչընդոտում են ներդրողների, աշխատակիցների և հասարակության վստահությանը, և անհրաժեշտ է նրանց կանոնակարգել և վերահսկել պետական ու հասարակական գործիքակազմերի միջոցով՝ առավելագույնը նվազեցնելու համար հնարավոր բացասական ազդեցությունները:

Էկոնոմիկական խնդրի դրվածքը վերաբերում է սահմանափակ ռեսուրսների և անսահման ցանկությունների միջև գոյացող հակասությանը, որը հանդիսանում է տնտեսության հիմնարար սկզբունքը: Յուրաքանչյուր անհատ, հասարակություն կամ պետություն պետք է որոշի, թե ինչ արտադրել, ինչպես արտադրել և ում համար արտադրել, քանի որ ռեսուրսները՝ աշխատուժը, հողը, կապիտալը և տեխնոլոգիան, սահմանափակ են, իսկ պահանջները՝ անսահման: Այս խնդիրը ձևավորում է տնտեսագիտական վերլուծությունների հիմքը և ուղղորդում է արտադրության, բաշխման և սպառման գործընթացները, ինչպես նաև որոշումների կայացումը ռեսուրսների առավել արդյունավետ օգտագործման համար: Էկոնոմիկական խնդիրների դրվածքը ներառում է տարբեր տեսակի ընտրություն, փոխարժեքային հաշվարկներ, հնարավորությունների արժեքի վերլուծություն և տնտեսության տարբեր հատվածների միջև ռեսուրսների բաշխման ռազմավարություն: Ընդհանուր առմամբ, այս խնդրի ճիշտ ընկալումը և վերլուծությունը թույլ է տալիս ապահովել տնտեսական կայունություն, արդյունավետություն և սոցիալական արդարություն՝ բավարարելով անհատների և հասարակության կարիքները հնարավորինս օպտիմալ կերպով:

ՀՀ գրապիտույքների շուկան հանդիսանում է ֆինանսական համակարգի կարևոր բաղադրիչ, որտեղ պետությունը կամ ընկերությունները ներդրողներից վարկ են ստանում՝ սահմանափակ ժամկետով և կանխորոշված տոկոսադրույքով: Այս շուկան ապահովում է պետական և մասնավոր հատվածների ֆինանսավորման տարբերակներ՝ ներկայացնելով տնտեսության զարգացման հնարավորություններ, պետական պարտավորությունների կառավարման գործիքներ և ներդրողների համար եկամտաբեր հեռանկարներ: Գրապիտույքները կարող են լինել կարճաժամկետ կամ երկարաժամկետ, պետական կամ կորպորատիվ, որոնք տարբերվում են ռիսկի մակարդակով և եկամտաբերությամբ: ՀՀ-ում գրապիտույքների շուկայի զարգացումը կապված է ֆինանսական ենթակառուցվածքների կատարելագործման, օրենքների և կանոնակարգերի ամրապնդման, ներդրողների վստահության բարձրացման և շուկայական ինստիտուտների զարգացման հետ: Այս շուկայի միջոցով ոչ միայն կառավարությունը կարող է ֆինանսավորել հասարակական նախագծերը և պետական բյուջեի դեֆիցիտը, այլև քաղաքացիներն ու մասնավոր ընկերությունները հնարավորություն են ստանում անվտանգ ներդրումներ կատարել և ստանալ կայուն եկամուտ, ինչը նպաստում է ընդհանուր տնտեսական կայունության և ֆինանսական շուկայի զարգացման բարելավմանը:

Համակեցությունը հասարակության մեջ մարդկանց և խմբերի միջև խաղաղ, համագործակցային և հարգալից հարաբերություններ հաստատելու և պահպանելու ունակությունն է, որը հիմնված է փոխադարձ հանդուրժողականության, իրավունքի, բարոյական արժեքների և ընդհանուր սոցիալական նորմերի վրա: Այն ընդգրկում է միջանձնային փոխգործակցությունը, կոնֆլիկտների խուսափումը կամ հաշտեցումը, համատեղ նպատակների հասնելու ձգտումը և տարբեր մշակութային, կրոնական կամ սոցիալական տարբերություններում համագործակցելու կարողությունը: Համակեցությունը հանդիսանում է հասարակական կայունության և զարգացման կարևոր հիմք, քանի որ այն նպաստում է վստահության, համագործակցության և միասնության ձևավորմանը, ինչպես նաև նպաստում է անհատական և հավաքական բարօրությանը: Ներկայ ժամանակներում համակեցությունը հատկապես կարևոր է բազմազգ, բազմամշակութային և տեխնոլոգիապես ինտեգրված հասարակություններում, որտեղ մարդկանց փոխադարձ հարգանքը և հանդուրժողականությունը կարևոր դեր են խաղում խաղաղության, սոցիալական արդարության և համընդհանուր զարգացման ապահովման գործում:

Հրամայելու արվեստը մարդու կամ կազմակերպության ունակությունն է ազդեցություն գործել ուրիշների վրա՝ որոշակի նպատակների հասնելու համար՝ օգտագործելով խոսքի, վարվելակերպի, տեսողական կամ հոգեբանական միջոցներ: Այն ներառում է համոզման, գեղարվեստական ճարտարապետության, մանիպուլյացիայի և առաջնորդության տարբեր տեխնիկաներ, որոնք թույլ են տալիս ներգրավել լսարանին, ձևավորել իրենց վարքագիծը կամ ուղեկցել որոշակի գործողությունների: Հրամայելու արվեստը պահանջում է վստահություն, հաղորդակցման հմտություններ, մարդկանց հոգեբանության ճիշտ ընկալում, ինչպես նաև իրավիճակների ճկուն վերլուծություն և համապատասխան գործողությունների ընտրություն: Այն կարող է կիրառվել քաղաքականությունում, բիզնեսում, կրթության ոլորտում, հասարակական հաղորդակցություններում և անձնական հարաբերություններում՝ նպաստելով նպատակային փոխգործակցությանը և ցանկալի արդյունքների հասնելուն: Հրամայելու արվեստը ոչ միայն ազդեցություն գործելու գործիք է, այլև պատասխանատու մոտեցում պահանջող պրակտիկա, որը մշակվում է փորձով, ինքնագիտակցությամբ և սոցիալական հարաբերությունների խոր պատկերացմամբ:

Ինտելեկտը մարդու գիտակցական կարողությունների, մտածողության, խնդիրների լուծման և տեղեկատվությունը գնահատելու ունակության համալիր համակարգ է, որը ներառում է հիշողությունը, տրամաբանությունը, վերլուծական և ստեղծագործական մտածողությունը, ինչպես նաև տրամաբանված որոշումներ կայացնելու կարողությունը: Ինտելեկտը հանդիսանում է անհատական հոգեկան հատկությունների արտացոլումը, որը հնարավորություն է տալիս մարդուն գործնական և սոցիալական միջավայրում արդյունավետորեն կողմնորոշվել, նոր գիտելիքներ ստանալ, ընկալել իրավիճակները և հարմարվել փոփոխվող պայմաններին: Դա ոչ միայն գիտելիքների ու հմտությունների կուտակում է, այլև դրանց կիրառման ունակություն, ինչը տարբերում է մարդկանց և ապահովում է առաջադիմության, ստեղծարար գործունեության և տեխնոլոգիական նորարարությունների զարգացման հիմքը: Ինտելեկտի ուսումնասիրությունը ընդգրկում է տարբեր գիտություններ, ինչպես հոգեբանությունը, նեյրոնագիտությունը, կրթության տեսություն և արվեստը, ինչը թույլ է տալիս վերլուծել, հասկանալ և բարելավել մարդկային մտածողության գործընթացները: Ընդհանուր առմամբ, ինտելեկտը կարելի է դիտարկել որպես մարդու զարգացման, ինքնակառավարման և ստեղծագործական մտածողության հիմնական գործիք, որը անընդհատ ձգտում է նոր գիտելիքներ, բարելավում մտածողության արագությունը, ճշգրտությունն ու արդյունավետությունը, և հնարավորություն է տալիս լուծել ինչպես առօրյա, այնպես էլ բարդ խնդիրներ՝ սոցիալական և տեխնոլոգիական համատեքստում:

ՀՆԱ-ն (Համախառն ներքին արդյունք) չափում է տվյալ երկրի տարածքում մեկ տարվա ընթացքում արտադրված բոլոր վերջնական ապրանքների և ծառայությունների ընդհանուր արժեքը, և այն կարող է հաշվարկվել արտադրության, եկամուտների կամ ծախսերի մեթոդներով։ Սակայն ՀՆԱ-ն անվանական արտահայտությամբ կարող է փոփոխվել նաև գների մակարդակի փոփոխության պատճառով, ուստի իրական տնտեսական աճը գնահատելու համար օգտագործվում են գների ինդեքսներ, որոնցից կարևորագույններն են սպառողական գների ինդեքսը (ՍԳԻ) և ՀՆԱ դեֆլյատորը։ Սպառողական գների ինդեքսը (ՍԳԻ) չափում է բնակչության կողմից սպառվող ապրանքների և ծառայությունների զամբյուղի գների փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում և հիմնականում օգտագործվում է ինֆլյացիայի մակարդակը գնահատելու համար, քանի որ արտացոլում է տնային տնտեսությունների իրական գնողունակության փոփոխությունը։ ՀՆԱ դեֆլյատորը, ընդհակառակը, չափում է բոլոր արտադրված ապրանքների և ծառայությունների գների միջին փոփոխությունը՝ ներառելով նաև ներդրումային և պետական ծախսերը, և հաշվարկվում է որպես անվանական ՀՆԱ-ի հարաբերություն իրական ՀՆԱ-ին։ Այս երկու ցուցանիշների տարբերությունն այն է, որ ՍԳԻ-ն կենտրոնանում է սպառողական զամբյուղի վրա, իսկ դեֆլյատորը՝ ամբողջ արտադրության կառուցվածքի վրա, ինչի արդյունքում դրանք կարող են տարբեր պատկեր տալ գնաճի մակարդակի վերաբերյալ։