Ready-made Materials

19-րդ դարի հայ տպագրական մշակույթի այս փոքրածավալ հրատարակությունը վերաբերում է ընտանեկան կյանքին, ընտանիքի անդամների փոխհարաբերություններին և ընտանեկան միջավայրում ձևավորվող բարոյական արժեքներին։ Այն կարող է արտացոլել ժամանակաշրջանի պատկերացումները ընտանեկան համերաշխության, փոխադարձ հարգանքի, հոգատարության, պարտականությունների և դաստիարակության վերաբերյալ։ Վերնագրից ելնելով՝ հրատարակությունը կարելի է դիտարկել որպես ընտանեկան ընթերցանության կամ բարոյախրատական գրականության նմուշ, սակայն առանց ամբողջական բնագրի բովանդակության և ժանրի մասին ավելի որոշակի եզրակացություններ անել հնարավոր չէ։ Գիրքը տպագրվել է 1875 թվականին Երևանում՝ Զաքարիա Գևորգյան Հակոբյանցի տպարանում, բաղկացած է 17 էջից։ Այն արժեքավոր է նաև հայ գրքի պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ որպես 19-րդ դարի երկրորդ կեսի երևանյան տպագրության նմուշ։

Գեղարվեստական արձակ ստեղծագործության այս հրատարակությունը ֆրանսիացի գրող Ալեքսանդր Դյումայի հայտնի արկածային վեպի երրորդ մասն է։ Ստեղծագործության հիմքում ընկած են անարդարության, դավաճանության, վրեժխնդրության, արդարության վերականգնման և մարդկային ճակատագրի փոփոխության թեմաները։ Գլխավոր հերոսի կյանքի ընթացքը փոխվում է դավադրության հետևանքով, և նա անցնում է ծանր փորձությունների միջով՝ ձգտելով բացահայտել իրեն հասցված անարդարությունը և պատասխանատվության ենթարկել մեղավորներին։ Սյուժեն զարգանում է գաղտնիքների բացահայտման, անսպասելի իրադարձությունների, խարդավանքների և կերպարների միջև բարդ հարաբերությունների միջոցով՝ ընթերցողին ներկայացնելով պատվի, հավատարմության, բարոյական ընտրության ու վրեժի հետևանքների հարցերը։ Հրատարակությունը տպագրվել է 1866 թվականին Զմյուռնիայում՝ Տետեյանի տպարանում, բաղկացած է 320 էջից և ներկայացնում է 19-րդ դարի հայերեն տպագրական մշակույթի ու եվրոպական գեղարվեստական գրականության հայերեն տարածման պատմության ուշագրավ նմուշներից մեկը։

Գիրքը պատմական աշխատություն է՝ նվիրված Կոստանդնուպոլսի գրավմանը օսմանյան զորքերի կողմից 1453 թվականին, որը նշանակալի իրադարձություն էր Բյուզանդական կայսրության պատմության և միջնադարյան աշխարհի քաղաքական զարգացումների մեջ։ Այն ներկայացնում է քաղաքի պաշարման և գրավման պատմական հանգամանքները, բյուզանդական կայսրության վերջին շրջանի իրավիճակը, օսմանյան սուլթան Մեհմեդ Երկրորդի ռազմական արշավանքը և Կոստանդնուպոլսի անկման հետևանքները։ Պատմական պատումը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու միջնադարյան ռազմական գործողությունների, քաղաքի պաշտպանական համակարգի և տարածաշրջանի քաղաքական վերափոխումների մասին։ Այս իրադարձությունը կարևոր նշանակություն ունեցավ Արևելյան Միջերկրականի պատմության, Բյուզանդական կայսրության ավարտի և Օսմանյան պետության հզորացման տեսանկյունից։ Հրատարակությունը լույս է տեսել 1869 թվականին Թեոդոսիայում՝ Խալիպյան ուսումնարանի տպարանում, և բաղկացած է 21 էջից։ Իր փոքրածավալությամբ այն պատկանում է պատմական թեմաներով հանրամատչելի գրականության շարքին և կարող էր ծառայել որպես ուսումնական կամ տեղեկատու նյութ՝ պատմական իրադարձության մասին հիմնական գիտելիքներ փոխանցելու համար։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում միջնադարյան պատմության, Կոստանդնուպոլսի պատմության և 19-րդ դարի հայերեն պատմական հրատարակությունների ուսումնասիրության համար։

Գիրքը անգլիացի բանաստեղծ Ջոն Միլթոնի (1608–1674) նշանավոր էպիկական պոեմի հայերեն թարգմանությունն է, որն իրականացրել է հայ բանաստեղծ, թարգմանիչ և լեզվաբան Մկրտիչ Բագրատունին (1771–1844)։ Ստեղծագործությունը հիմնված է Աստվածաշնչի Հին Կտակարանի՝ աշխարհի արարման, առաջին մարդկանց՝ Ադամի և Եվայի, գայթակղության և Եդեմի պարտեզից արտաքսման պատմությունների վրա։ Պոեմում արծարծվում են ազատ կամքի, բարու և չարի պայքարի, մարդկային ընտրության, հնազանդության, մեղքի և փրկության գաղափարները։ Հեղինակը համադրում է աստվածաշնչյան պատումը, փիլիսոփայական խորհրդածությունները և վիպական պատկերները՝ ստեղծելով լայնածավալ գեղարվեստական երկ։ Հայերեն թարգմանությունը կարևոր տեղ ունի հայ թարգմանական գրականության պատմության մեջ։ Մկրտիչ Բագրատունին աշխատել է հայ բանաստեղծական չափի և տաղաչափության սկզբունքների կիրառմամբ՝ ձգտելով օտարալեզու դասական ստեղծագործության գեղարվեստական առանձնահատկությունները փոխանցել հայերենով։ Գիրքը լույս է տեսել 1861 թվականին Վենետիկում՝ Սուրբ Ղազարի Մխիթարյան միաբանության տպարանում, և բաղկացած է 273 էջից։ Այն արժեքավոր աղբյուր է հայ թարգմանական գրականության, համաշխարհային գրականության հայերեն ընկալման, դասական պոեզիայի և հայ բանաստեղծական արվեստի պատմության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է մարդկային հույզերի և կրքերի ազդեցությանը մարդու առողջության ու օրգանիզմի բնականոն գործունեության վրա։ Այն ներկայացնում է հոգեկան և մարմնական վիճակների փոխկապակցվածության վերաբերյալ 19-րդ դարի բժշկական պատկերացումները՝ անդրադառնալով այն հարցին, թե ինչպես կարող են ուժեղ հուզական ապրումները, այդ թվում՝ վախը, բարկությունը, տխրությունը և ուրախությունը, անդրադառնալ մարդու ինքնազգացողության և առողջական վիճակի վրա։ Շարադրանքը նախատեսված է ընթերցողին առողջության պահպանման վերաբերյալ գիտելիքներ հաղորդելու և հոգեկան հավասարակշռության կարևորությունը բացատրելու համար։ Հրատարակությունը պատկանում է հայերեն բժշկական և հանրամատչելի գիտական գրականության այն շրջանակին, որի միջոցով 19-րդ դարում տարածվում էին մարդու օրգանիզմի, առողջապահության և հոգեկան ապրումների վերաբերյալ գիտելիքները։ Այն լույս է տեսել 1880 թվականին Թիֆլիսում՝ Համբարձում Էնֆիաճյանցի տպարանում, և բաղկացած է 35 էջից։ Գիրքը պատմական արժեք ունի հայ բժշկական գրականության, առողջապահական գիտելիքների տարածման և 19-րդ դարի հայերեն գիտական հրապարակումների ուսումնասիրության համար։

Գիրքը հայ և օտար ժողովուրդների առակների, խրատական պատմությունների ու իմաստալից զրույցների ժողովածու է, որը կազմել է Գաբրիել արքեպիսկոպոս Այվազովսկին։ Այն նպատակ ունի ընթերցողին ներկայացնել մարդկային բնավորության, վարքագծի և հասարակական կյանքի տարբեր կողմերը՝ կարճ պատմությունների ու դրանցում արտահայտված բարոյական մտքերի միջոցով։ Ժողովածուն ներառում է տարբեր ժողովուրդների բանավոր և գրավոր ավանդույթներից քաղված առակներ ու զրույցներ, այդ թվում՝ Խիկար Իմաստունի և Նասրեդին Խոջայի պատմությունները։ Նյութերը դասավորված են թեմատիկ խմբերով, որոնք անդրադառնում են ագահությանն ու առատաձեռնությանը, ազատությանն ու գերությանը, աշխատանքին ու ծուլությանը, առաքինությանն ու մոլություններին, արդարությանն ու անիրավությանը, բարեկամությանն ու թշնամությանը, իմաստությանն ու հիմարությանը, ճշմարտությանն ու ստությանը, համբերությանը, հպարտությանը, խոնարհությանը և մարդկային այլ հատկանիշների։ Հեղինակը տարբեր պատմությունների միջոցով ներկայացնում է կյանքի փորձից բխող խրատներ՝ խրախուսելով բարոյական դատողությունը, խոհեմությունը և մարդկային հարաբերությունների նկատմամբ ուշադիր վերաբերմունքը։ Հրատարակությունը լույս է տեսել 1874 թվականին Կոստանդնուպոլսում՝ Արամյան տպարանում։ Այն արժեքավոր աղբյուր է հայ առակագրության, ժողովրդական բանահյուսության, համեմատական գրականության և 19-րդ դարի հայ կրթադաստիարակչական գրականության ուսումնասիրության համար։

Գիրքը աշխարհագրության ուսուցման համար նախատեսված հայերեն դասագիրք է, որը ներառում է բնական և քաղաքական աշխարհագրության հիմնական գիտելիքները։ Աշխատության նպատակն է սովորողներին ծանոթացնել Երկրի բնությանը, աշխարհագրական դիրքին, ցամաքներին ու ծովերին, լեռներին, գետերին, կլիմայական առանձնահատկություններին, ինչպես նաև տարբեր երկրների, պետությունների, բնակչության և բնակավայրերի վերաբերյալ տեղեկություններին։ Բնական աշխարհագրության բաժինը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու Երկրի մակերևույթի, բնության բաղադրիչների և աշխարհագրական միջավայրի մասին, իսկ քաղաքական աշխարհագրությունը ներկայացնում է պետությունների տարածքային բաժանումը, սահմանները և աշխարհում դրանց տեղը։ Գիրքը կազմված է ուսումնական նպատակներով՝ աշխարհագրական գիտելիքները համակարգված և մատչելի ձևով փոխանցելու համար։ Այն արտացոլում է 19-րդ դարի հայ կրթական միջավայրում աշխարհագրության դասավանդման զարգացման միտումները և մայրենի լեզվով աշխարհագրական գիտելիքներ տարածելու կարևորությունը։ Հրատարակությունը լույս է տեսել 1873 թվականին Կոստանդնուպոլսում՝ Հովսեփ Գավաֆյանի տպարանում, և բաղկացած է 94 էջից։ Այն արժեքավոր է հայերեն աշխարհագրական ուսումնական գրականության, դպրոցական կրթության պատմության և 19-րդ դարի հայ մասնագիտական տերմինաբանության զարգացման ուսումնասիրության համար։

Գիրքը գյուղատնտեսության և հողամշակության հիմունքներին նվիրված ուսումնական ու գործնական աշխատություն է, որը նպատակ ունի ընթերցողին ծանոթացնել երկրագործության հիմնական սկզբունքներին և գյուղատնտեսական աշխատանքների արդյունավետ կազմակերպման եղանակներին։ Այն անդրադառնում է հողի մշակմանը, ցանքի կազմակերպմանը, բույսերի աճեցմանը, հողային պայմանների նշանակությանը և գյուղատնտեսական գործունեության ընթացքում կիրառվող գործնական գիտելիքներին։ Աշխատությունը կարևորում է գյուղատնտեսության գիտական հիմքերի և գործնական փորձի համադրությունը՝ գյուղատնտեսական արտադրության բարելավման և հողօգտագործման վերաբերյալ գիտելիքների տարածման նպատակով։ Այն պատկանում է 19-րդ դարի հայերեն կիրառական ու բնագիտական գրականության այն շրջանակին, որի միջոցով ժամանակակից գիտելիքները հասանելի էին դառնում հայ ընթերցողին՝ մայրենի լեզվով։ Հրատարակությունը լույս է տեսել 1870 թվականին Վիեննայում՝ Մխիթարյան միաբանության տպարանում, և բաղկացած է 376 էջից։ Այն արժեքավոր աղբյուր է հայերեն գյուղատնտեսական գրականության պատմության, երկրագործության ուսուցման, կիրառական բնագիտության և 19-րդ դարի հայ կրթամշակութային կյանքի ուսումնասիրության համար։

Գիրքը գծագրության հիմունքներին նվիրված ուսումնական ձեռնարկ է, որը նախատեսված է սովորողներին տեխնիկական գծագրության սկզբնական գիտելիքներ հաղորդելու և նրանց գործնական կարողությունները զարգացնելու համար։ Աշխատությունը ներկայացնում է գծագրության ուսուցման կարևոր սկզբունքները՝ նպաստելով գծերի, երկրաչափական պատկերների, ձևերի և դրանց ճշգրիտ պատկերման եղանակների յուրացմանը։ Ձեռնարկը նախատեսված է կրթական նպատակների համար և արտացոլում է 19-րդ դարի հայ դպրոցներում գործնական ու տեխնիկական առարկաների դասավանդման զարգացման միտումները։ Այն կարևոր տեղ ունի հայերեն ուսումնական գրականության պատմության մեջ, քանի որ տեխնիկական գիտելիքները ներկայացնում է մայրենի լեզվով՝ նպաստելով մասնագիտական բառապաշարի ձևավորմանն ու տարածմանը։ Հրատարակությունը լույս է տեսել 1874 թվականին Վաղարշապատում՝ Սուրբ Էջմիածնի տպարանում, և բաղկացած է 72 էջից։ Այն արժեքավոր նյութ է հայ կրթական համակարգի պատմության, գծագրության դասավանդման մեթոդների, տեխնիկական կրթության և 19-րդ դարի հայերեն մասնագիտական գրականության ուսումնասիրության համար։

Գիրքը հայոց լեզվի քերականության ուսուցման համար նախատեսված համառոտ դասագիրք է, որի հեղինակը Մատաթիա Գարագաշյանն է՝ 19-րդ դարի հայ լեզվաբան, մանկավարժ և հասարակական գործիչ։ Այն ստեղծվել է հայերենի քերականական կանոնները սովորողներին մատչելի և համակարգված ձևով ներկայացնելու նպատակով։ Աշխատությունն ընդգրկում է լեզվի կառուցվածքի, բառերի փոփոխության, խոսքի մասերի և նախադասության կազմության վերաբերյալ հիմնական գիտելիքներ՝ ծառայելով որպես դպրոցական ուսուցման գործնական ձեռնարկ։ Հեղինակը կարևոր դեր է ունեցել հայ քերականագիտական մտքի զարգացման և հայերեն լեզվով կրթական գրականության ստեղծման գործում։ Նրա քերականական աշխատությունները լայնորեն կիրառվել են կրթական միջավայրում և ունեցել են բազմաթիվ վերահրատարակություններ։ Այս հրատարակությունը պատկանում է Կոստանդնուպոլսում 19-րդ դարի երկրորդ կեսին տարածված հայերեն դասագրքերի շարքին և արտացոլում է այդ ժամանակաշրջանի կրթական պահանջները, երբ մեծ ուշադրություն էր դարձվում մայրենի լեզվի ուսուցմանն ու քերականական գիտելիքների համակարգմանը։ Այն արժեքավոր աղբյուր է հայ լեզվաբանության պատմության, քերականության դասավանդման մեթոդների և 19-րդ դարի հայ կրթական մշակույթի ուսումնասիրության համար։

Գիրքը հայ մամուլի պատմության վաղ շրջանի ուսումնասիրություններից է, որը ներկայացնում է Ռուսաստանում և Կովկասում հայերեն պարբերական մամուլի ձևավորումն ու զարգացումը՝ առաջին հրատարակություններից մինչև հեղինակի ժամանակակից շրջանը։ Հեղինակը Նիկողայոս Տեր-Հարությունյանն է, որը հայտնի է Հարո անունով։ Աշխատությունը համարվում է հայ պարբերական մամուլի պատմության առաջին ծավալուն ուսումնասիրություններից մեկը։ Այն անդրադառնում է հայ մամուլի սկզբնավորման պատմությանը, տարբեր քաղաքներում լույս տեսած հայկական թերթերին ու պարբերականներին, դրանց հրատարակման պայմաններին և հասարակական ու մշակութային կյանքում ունեցած դերին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Ռուսաստանում և Կովկասում հայկական տպագրության ու լրագրության զարգացմանը, մամուլի միջոցով հայերեն գրավոր խոսքի տարածմանը և հասարակական մտքի ձևավորմանը։ Գիրքը կարևոր տեղեկություններ է պարունակում 19-րդ դարի հայ լրագրության պատմության, պարբերականների մատենագիտական նկարագրության և հայ մտավորական կյանքի վերաբերյալ։ Այն հրատարակվել է 1878 թվականին Թիֆլիսում՝ Մարտիրոսյանցի տպարանում, բաղկացած է 135 էջից և սկզբնապես կապված է ռուսական «Обзоръ» լրագրում տպագրված հոդվածի հայերեն բնագրի հետ։ Աշխատությունը արժեքավոր աղբյուր է հայ մամուլի պատմության, լրագրագիտության, գրքի պատմության և 19-րդ դարի Կովկասի հայ հասարակական ու մշակութային կյանքի ուսումնասիրության համար։

Հրատարակությունը հայատառ թուրքերենով գրված կրոնաբարոյական չափածո երկ է, որի տեքստը կազմված է պեյիթներից՝ երկտող բանաստեղծական միավորներից։ Ստեղծագործության մեջ ներկայացվում են Աստվածաշնչի Հին Կտակարանի երկու կարևոր պատմություններ՝ Աբրահամի կողմից որդու՝ Իսահակի զոհաբերության պատրաստակամության և Հակոբի որդի Հովսեփ Գեղեցիկի կյանքի ու փորձությունների մասին։ Այս պատմությունների միջոցով ընթերցողին փոխանցվում են հավատարմության, աստվածավախության, համբերության, առաքինության և բարոյական տոկունության գաղափարներ։ Չափածո շարադրանքը կրոնական պատմությունները մատչելի է դարձնում ընթերցողների համար՝ միաժամանակ ընդգծելով դրանց դաստիարակչական նշանակությունը։ Հայատառ թուրքերենով գրավոր մշակույթի այս նմուշը վկայում է Օսմանյան կայսրության հայ համայնքներում թուրքերեն խոսող ընթերցողների համար հայատառ գրականության ստեղծման և տարածման ավանդույթի մասին։ Այն կարևոր նյութ է հայատառ թուրքերեն գրականության, կրոնական չափածո ստեղծագործությունների, աստվածաշնչյան պատմությունների ժողովրդականացման և 19-րդ դարի Կոստանդնուպոլսի հրատարակչական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Գիրքը տպագրվել է Կոստանդնուպոլսում 1879 թվականին։

Գիրքը 19-րդ դարի հայերենով հրատարակված կրոնաբարոյական բնույթի թարգմանական աշխատություն է, որը լույս է տեսել 1861 թվականին։ Այն անգլիացի միսիոներ և հայերենագիտական աշխատությունների հեղինակ Գ. Բ. Ուայթինգի (G. B. Whiting) անվան հետ կապված հրատարակություն է։ Աշխատությունը ներկայացնում է «Ճրագ հոգւոյ» անունով հայտնի կրոնական երկի թարգմանությունը հայերենով՝ օսմաներենի միջոցով։ Հրատարակությունը պատկանում է այն ժամանակաշրջանի գրական ու կրոնական գործունեությանը, երբ հայերենով լույս էին տեսնում տարբեր լեզուներից թարգմանված հոգևոր նյութեր՝ ընթերցողներին քրիստոնեական ուսմունքի, հավատքի և բարոյական կյանքի վերաբերյալ գաղափարներ փոխանցելու նպատակով։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն և օսմաներեն լեզուների փոխհարաբերությունների, թարգմանական գրականության զարգացման, ինչպես նաև 19-րդ դարի հայ համայնքներում կրոնական գրքերի տարածման պատմության ուսումնասիրության համար։ Գիրքը փոքրածավալ հրատարակություն է՝ 32 էջ, տպագրված 1861 թվականին Մինասյանի տպարանում։ Հրատարակության ամբողջական բովանդակության վերաբերյալ տեղեկությունները սահմանափակ են, ուստի առանձին գլուխների կամ ուսմունքային դրույթների մասին ավելի մանրամասն պնդումներ անել հնարավոր չէ։

Գիրքը հայերեն ուղեգրական գրականության նմուշներից է, որը նկարագրում է Թավրիզից դեպի Նախիջևան կատարված ճանապարհորդությունը։ Այն հրատարակվել է 1876 թվականին Թիֆլիսում՝ Համբարձում Էնֆիաճյանցի և ընկերության տպարանում։ Հեղինակը Հ. Առաքելյանցն է, որի ուղեգրությունը կարևոր տեղեկություններ է հաղորդում 19-րդ դարի երկրորդ կեսի ճանապարհների, բնակավայրերի և տարածաշրջանի պատմաաշխարհագրական առանձնահատկությունների մասին։ Աշխատության մեջ ներկայացվող երթուղին հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու Պարսկաստանի հյուսիսարևմտյան շրջանների և Նախիջևանի միջև եղած հաղորդակցության, ճանապարհորդական պայմանների ու այդ տարածքների բնակավայրերի մասին։ Նման ուղեգրությունները հաճախ ներառում են տեղագրական դիտարկումներ, բնակչության կենցաղին ու սովորույթներին վերաբերող տեղեկություններ, ինչպես նաև պատմական և մշակութային բնույթի նշումներ։ Հրատարակությունը արժեքավոր է հայ ուղեգրական գրականության, պատմական աշխարհագրության, տարածաշրջանային պատմության և 19-րդ դարի հայերեն տպագրության ուսումնասիրության համար։