Կոստանդնուպօլսոյ առումն յՕսմանեանց յամի տեառն 1453

Պատմություն

Հրատարակությունը ներկայացնում է հայկական ազգագրական ընկերության գործունեության կանոնակարգային հիմքերը՝ արտացոլելով տվյալ ժամանակաշրջանի գիտական, մշակութային և հասարակական կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Նյութում ամրագրված են ընկերության ստեղծման նպատակները, խնդիրները, կառուցվածքը, անդամակցության սկզբունքները, կառավարման ձևերը և գիտահետազոտական գործունեության հիմնական ուղղությունները։ Այն ներկայացնում է ազգագրական ուսումնասիրությունների կազմակերպման, ժողովրդական մշակույթի, կենցաղի, ավանդույթների, լեզվական ու պատմամշակութային ժառանգության հավաքագրման և պահպանման կարևորությունը։ Հրատարակությունը արժեքավոր սկզբնաղբյուր է հայկական ազգագրական մտքի ձևավորման, գիտական ընկերությունների պատմության և մշակութային ինքնագիտակցության զարգացման գործընթացների ուսումնասիրման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, ազգագրագետների, մշակութաբանների, բանասերների, հետազոտողների, ուսանողների, ինչպես նաև Հայաստանի մշակութային ժառանգությամբ և գիտական կազմակերպությունների պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Պատմություն

Այս աշխատությունը անդրադառնում է 19-րդ դարի կեսերից մինչև 1920 թվականը Բաքվում հայերի սոցիալ-քաղաքական և տնտեսական կյանքի պատմությանը, ընդգրկելով համայնքային հարաբերությունները, բնակչության վիճակը, առևտրական և շինարարական գործունեությունը, կրթության և մշակույթի զարգացումը, ինչպես նաև քաղաքական խառնաշփոթների և ազգային շարժումների ազդեցությունը: Գրքում մանրամասն ներկայացվում են հայերի ներգրավվածությունը արդյունաբերության, նավթային ոլորտի ու առևտրի մեջ, համայնքային կազմակերպությունների դերակատարը, կրոնական ու մշակութային հաստատությունների ձևավորումը և պահպանությունը, ինչպես նաև միջհանրային հարաբերությունները տարբեր ազգային խմբերի հետ, ներառյալ բախումներ և համագործակցություն: Աշխատությունը օգտակար է ինչպես պատմաբանների, այնպես էլ սոցիոլոգների, էթնոլոգների ու լայն ընթերցողի համար, ովքեր հետաքրքրված են Կովկասի տարածաշրջանի բազմազգ համայնքների ու ազգային ինքնության զարգացմամբ, ներկայացնելով նաև քաղաքական անկայունության, բռնությունների ու գաղթականության հետևանքները և հայ համայնքի հանդեպ տեղի ունեցած մարտահրավերները, որոնք արտացոլում են այդ շրջանի բարդ ու հակասական պատմությունը՝ ներառելով նաև մարդկային պատմությունների ու տեղական փաստերի համադրություն, ինչը թույլ է տալիս ընթերցողին լիարժեք պատկերացում կազմել Բաքվի հայերի կյանքից, նրանց առօրյա փորձառություններից, սոցիալական դինամիկայից և ազգային ինքնագիտակցության ձևավորումից:

Իրավաբանություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիների իրավահավասարության սահմանադրաիրավական հիմքերի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում իրավահավասարության՝ որպես ժողովրդավարական և իրավական պետության հիմնարար սկզբունքի, բովանդակության, նշանակության և իրականացման իրավական մեխանիզմների բացահայտումն է։ Աշխատության մեջ իրավահավասարությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես օրենքի առջև բոլորի հավասարության ձևական պահանջ, այլև որպես մարդու և քաղաքացու հիմնական իրավունքների ու ազատությունների լիարժեք իրացման, խտրականության բացառման և հասարակական հարաբերություններում արդարացի վերաբերմունքի ապահովման կարևոր նախապայման։ Ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության մեջ ամրագրված իրավահավասարության սկզբունքներին և դրանց փոխկապակցվածությանը մարդու արժանապատվության, անձնական ազատության, ժողովրդավարության, իրավական պետության և սոցիալական արդարության գաղափարների հետ։ Քննարկվում է այն հարցը, թե ինչպես է սահմանադրական կարգավորումը ձևավորում քաղաքացիների հավասար իրավական կարգավիճակը և ինչ սահմաններում կարող են իրականացվել իրավունքների ու ազատությունների տարբերակված կարգավորումներ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է խտրականության արգելքի ուսումնասիրությունը։ Վերլուծվում են այնպիսի հանգամանքներ, որոնց հիմքով անձանց նկատմամբ տարբերակված վերաբերմունքը կարող է հանգեցնել իրավահավասարության խախտման, ինչպես նաև այն իրավական չափանիշները, որոնց միջոցով հնարավոր է տարբերակել օրինական և անթույլատրելի տարբերակումը։ Այս համատեքստում իրավահավասարությունը ներկայացվում է որպես պետության կողմից ոչ միայն խտրական գործողություններից զերծ մնալու, այլև անհրաժեշտ իրավական և ինստիտուցիոնալ պայմաններ ստեղծելու պարտականություն։ Հետազոտության շրջանակում անդրադարձ է կատարվում քաղաքացիների քաղաքական, քաղաքացիական, սոցիալական, տնտեսական և մշակութային իրավունքների իրականացման հավասար հնարավորություններին։ Ուսումնասիրվում է ընտրական գործընթացներին մասնակցության, պետական կառավարմանը ներգրավվելու, աշխատանքի, կրթության, սոցիալական պաշտպանության, սեփականության և դատական պաշտպանության ոլորտներում հավասարության ապահովման նշանակությունը։ Այս իրավունքների արդյունավետ պաշտպանությունը դիտարկվում է որպես իրավահավասարության սկզբունքի գործնական դրսևորման կարևոր պայման։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում դատական պաշտպանության խնդիրը։ Քաղաքացիների իրավահավասարությունը չի կարող արդյունավետորեն իրականացվել առանց այնպիսի իրավական համակարգի, որը յուրաքանչյուր անձի հնարավորություն է տալիս պաշտպանելու իր խախտված իրավունքները և վիճարկելու պետական կամ այլ իրավասու մարմինների որոշումները։ Այդ պատճառով ուսումնասիրվում են դատական պաշտպանության մատչելիության, արդար դատաքննության, իրավական պաշտպանության արդյունավետ միջոցների և օրենքի առջև հավասարության փոխկապակցված հարցերը։ Ուշադրություն է դարձվում նաև պետական իշխանության մարմինների գործունեության շրջանակում իրավահավասարության ապահովմանը։ Պետական մարմինների կողմից որոշումների ընդունման և վարչական լիազորությունների իրականացման ընթացքում անհրաժեշտ է պահպանել օրինականության, օբյեկտիվության, համաչափության և խտրականության բացառման սկզբունքները։ Այս տեսանկյունից քաղաքացիների իրավահավասարության երաշխավորումը դիտարկվում է որպես պետական կառավարման արդյունավետության և հանրային իշխանության նկատմամբ վստահության կարևոր բաղադրիչ։ Հետազոտությունը կարող է ներառել նաև իրավահավասարության միջազգային և եվրոպական չափանիշների ուսումնասիրություն։ Մարդու իրավունքների պաշտպանության միջազգային փաստաթղթերով ամրագրված հավասարության և խտրականության արգելքի սկզբունքների համադրումը Հայաստանի ազգային իրավակարգավորման հետ հնարավորություն է տալիս գնահատելու ներպետական իրավական համակարգի համապատասխանությունը մարդու իրավունքների համընդհանուր չափանիշներին և բացահայտելու դրա կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում իրավահավասարության սահմանափակման խնդրին։ Ժամանակակից սահմանադրական իրավունքում բոլոր տարբերակումները ինքնաբերաբար չեն համարվում խտրականություն, քանի որ որոշակի իրավիճակներում տարբեր իրավական կարգավորումը կարող է ունենալ օբյեկտիվ և հիմնավորված նպատակ։ Հետևաբար աշխատանքում կարևոր է համաչափության սկզբունքի կիրառումը, որի միջոցով գնահատվում է տարբերակված մոտեցման իրավաչափությունը, անհրաժեշտությունը և արդարացվածությունը։ Աշխատության մեջ իրավահավասարության երաշխիքները դիտարկվում են նաև ինստիտուցիոնալ տեսանկյունից։ Քննարկվում է պետական և իրավապաշտպան մարմինների, դատարանների, հանրային կառավարման համակարգի և այլ ինստիտուտների դերը քաղաքացիների հավասար իրավունքների պաշտպանության գործում։ Կարևորվում է նաև իրավական իրազեկվածության բարձրացումը, քանի որ անձի կողմից սեփական իրավունքների և դրանց պաշտպանության միջոցների իմացությունը նպաստում է սահմանադրական իրավունքների արդյունավետ իրականացմանը։ Ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս իրավահավասարությունը դիտարկել որպես փոխկապակցված իրավական սկզբունքների և երաշխիքների համակարգ, որի արդյունավետությունը պայմանավորված է ոչ միայն սահմանադրական նորմերի առկայությամբ, այլև դրանց գործնական կիրառմամբ։ Իրավական հավասարության իրական ապահովումը պահանջում է հետևողական օրենսդրական քաղաքականություն, արդյունավետ դատական պաշտպանություն, պետական մարմինների պատասխանատու գործունեություն և խտրականության ցանկացած դրսևորման կանխարգելման գործուն մեխանիզմներ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը ներկայացնում է քաղաքացիների իրավահավասարության սահմանադրաիրավական հիմքերը՝ համադրելով տեսական դրույթները, իրավական կարգավորումները և դրանց գործնական իրականացման հիմնախնդիրները։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, սահմանադրագետների, մարդու իրավունքների մասնագետների, պետական կառավարման ոլորտի ներկայացուցիչների, իրավագիտության ուսանողների, գիտաշխատողների և քաղաքացիների իրավունքների պաշտպանության հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Կրոն

Աշխատությունը նվիրված է Հայ Առաքելական եկեղեցու քրիստոնեական հավատքի դավանական հիմքերի, աստվածաբանական սկզբունքների և դրանց պատմական ձևավորման ներկայացմանն ու մեկնաբանությանը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում քրիստոնեական վարդապետության հիմնարար դրույթներն են՝ Աստծո, Սուրբ Երրորդության, Հիսուս Քրիստոսի անձի և փրկագործական առաքելության, Սուրբ Հոգու, եկեղեցու, խորհուրդների, հարության և հավիտենական կյանքի վերաբերյալ եկեղեցական ուսմունքը։ Դավանաբանական դրույթները դիտարկվում են Սուրբ Գրքի, եկեղեցական ավանդության, վաղ քրիստոնեական հայրերի ժառանգության և տիեզերական ժողովների պատմական համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Հայ եկեղեցու քրիստոսաբանական ընկալումներին և այն աստվածաբանական լեզվին, որով տարբեր ժամանակաշրջաններում ձևակերպվել ու պաշտպանվել են եկեղեցու դավանական դիրքորոշումները։ Քննվում է նաև հավատքի հանգանակների նշանակությունը՝ որպես քրիստոնեական ուսմունքի հիմնական դրույթների համառոտ և համակարգված արտահայտություն։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ աստվածաբանական մտքի պատմական զարգացումը, որի ընթացքում համընդհանուր քրիստոնեական վարդապետությունը մեկնաբանվել է հայկական եկեղեցական և մշակութային միջավայրում՝ արտացոլվելով մատենագրության, ծիսական ավանդության, քարոզչության և հոգևոր կրթության մեջ։ Անդրադարձ է կատարվում եկեղեցական խորհուրդների աստվածաբանական նշանակությանը, աղոթքի ու պաշտամունքի դերին և քրիստոնեական հավատքի ու բարոյական կյանքի փոխկապակցվածությանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև Հայ եկեղեցու դավանական ինքնության հարաբերությունները քրիստոնեական այլ ավանդույթների հետ՝ ներկայացնելով պատմականորեն ձևավորված ընդհանրություններն ու աստվածաբանական տարբերությունները։ Նման ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն եկեղեցու դավանաբանական համակարգը հասկանալու, այլև հայ միջնադարյան ու նոր շրջանի հոգևոր մշակույթի բազմաթիվ երևույթների գաղափարական հիմքերը բացահայտելու համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է աստվածաբանության, եկեղեցու պատմության, հայրաբանության և հայ քրիստոնեական մատենագրության ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Հայ եկեղեցու հավատքային ավանդույթը որպես պատմականորեն զարգացած և համակարգված քրիստոնեական աշխարհայացք։

Հոգեբանություն

Աշխատությունը նվիրված է անձի բնավորության արտահայտված գծերի ձևավորման վրա ազդող հոգեբանական գործոնների ուսումնասիրությանը և դրանց դերի բացահայտմանը անհատական զարգացման տարբեր փուլերում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն հոգեբանական առանձնահատկությունների վրա, որոնց ազդեցությամբ բնավորության առանձին գծեր կարող են առավել ընդգծված դրսևորվել՝ պայմանավորելով մարդու վարքի, հուզական արձագանքների, հաղորդակցման և սոցիալական փոխհարաբերությունների առանձնահատկությունները։ Քննության են առնվում անհատական հոգեբանական տարբերությունները, խառնվածքի առանձնահատկությունները, ինքնագնահատականը, հուզական կայունությունը, ինքնակարգավորման կարողությունները, միջանձնային հարաբերությունները և սոցիալական միջավայրի ազդեցությունը։ Կարևորվում է ընտանիքի, դաստիարակության ոճի, հասակակիցների հետ հարաբերությունների, կրթական միջավայրի և սոցիալական փորձի նշանակությունը բնավորության ձևավորման գործընթացում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում դեռահասության և երիտասարդության շրջաններին, երբ անձնային հատկանիշները շարունակաբար զարգանում են, իսկ շրջապատի հետ փոխհարաբերությունները և սեփական անձի վերաբերյալ պատկերացումները կարող են էական նշանակություն ունենալ բնավորության գծերի արտահայտվածության համար։ Ուսումնասիրվում են նաև սթրեսային իրավիճակներին արձագանքելու առանձնահատկությունները, հուզական լարվածությունը, հաղորդակցական դժվարությունները և սոցիալական հարմարվողականության հետ կապված գործոնները։ Բնավորության շեշտվածությունը դիտարկվում է որպես որոշ հատկանիշների առավել ընդգծված դրսևորում, այլ ոչ ինքնին որպես հոգեկան խանգարում, ինչը կարևոր է անհատական տարբերությունների ճիշտ մեկնաբանման համար։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել հոգեբանական հարցարաններ, դիտարկման, համեմատական վերլուծության և հոգեախտորոշիչ այլ մեթոդներ՝ տարբեր բնավորության գծերի և դրանց հետ կապված հոգեբանական գործոնների փոխհարաբերությունները բացահայտելու նպատակով։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել անձի զարգացման ընթացքում ներքին հոգեբանական առանձնահատկությունների և արտաքին սոցիալական պայմանների փոխազդեցության մասին։ Ստացված արդյունքները կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ հոգեբանական խորհրդատվության, կրթական հոգեբանության և անձի զարգացման ուսումնասիրության համար՝ նպաստելով անհատական առանձնահատկությունների ավելի ճշգրիտ գնահատմանը և համապատասխան հոգեբանական աջակցության մոտեցումների մշակմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել անձի և զարգացման հոգեբանության, մանկավարժական հոգեբանության և հոգեբանական խորհրդատվության ոլորտներում աշխատող մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը նվիրված է գրադարանային և մատենագիտական գործունեության մեջ հիշարժան ու հոբելյանական տարեթվերի վերաբերյալ տեղեկատվության համակարգման, ընտրության և կիրառման մեթոդական սկզբունքների ուսումնասիրությանը։ Նման բնույթի ձեռնարկը դիտարկվում է որպես տեղեկատվական և մեթոդական գործիք, որը հնարավորություն է տալիս գրադարանավարներին, մատենագետներին, մշակութային ու կրթական հաստատությունների աշխատակիցներին նախապես ծրագրել տարբեր իրադարձություններին, պատմական դեպքերին, նշանավոր անձանց տարեդարձերին, գիտության, գրականության և արվեստի կարևոր երևույթներին նվիրված աշխատանքները։ Հետազոտության առանցքում օրացուցային սկզբունքով նյութերի կազմակերպումն է, յուրաքանչյուր տարեթվի տեղեկատվական արժեքի գնահատումը և համապատասխան գրականության ընտրության ու մատենագիտական ներկայացման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տեղեկատու և հանձնարարական գործառույթների համադրմանը, քանի որ նման հրատարակությունը ոչ միայն արձանագրում է նշանակալի ամսաթվերը, այլև ուղղորդում է ընթերցողին դեպի տվյալ թեմայի վերաբերյալ համապատասխան գրականություն և տեղեկատվական աղբյուրներ։ Քննվում են մատենագիտական նկարագրությունների համակարգման, թեմատիկ բաժինների ձևավորման, անձնանունների և իրադարձությունների ընտրության, նյութերի դասակարգման ու որոնման հարմարավետության ապահովման սկզբունքները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում մեթոդական բաղադրիչը, որի միջոցով գրադարաններին կարող են առաջարկվել գրքային ցուցահանդեսների, թեմատիկ դիտումների, գրական երեկոների, քննարկումների, տեղեկատվական ժամերի և մշակութային այլ միջոցառումների կազմակերպման ուղղություններ։ Այս տեսանկյունից ձեռնարկը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես տեղեկատու ցանկ, այլև որպես գրադարանի մշակութային-լուսավորչական աշխատանքի պլանավորման օժանդակ միջոց։ Անդրադարձ է կատարվում նաև տարբեր բնույթի տարեթվերի ընտրության չափանիշներին՝ հաշվի առնելով դրանց պատմական, գիտական, գրական, հասարակական կամ մշակութային նշանակությունը։ Նման նյութերի պարբերական կազմումն ու հրատարակումը կարևոր է նաև մատենագիտական տեղեկատվության շարունակականության ապահովման համար, քանի որ յուրաքանչյուր նոր թողարկում արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանի տեղեկատվական և մշակութային առաջնահերթությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է հիշարժան տարեթվերի համակարգված մատենագիտական ներկայացումը որպես գրադարանային սպասարկման, տեղեկատու-մատենագիտական աշխատանքի և մշակութային ծրագրավորման փոխկապակցված ուղղություն՝ ընդգծելով դրա գործնական նշանակությունը ընթերցողների տեղեկատվական պահանջների բավարարման և մշակութային հիշողության պահպանման գործում։