Ready-made Materials

Հրատարակությունը գրական-տեղեկատու և մատենագիտական բնույթի ժողովածու է, որը կազմվել է հայ մեծ գրողի ծննդյան հարյուրամյակի առիթով և նպատակ ունի համառոտ, համակարգված ձևով ներկայացնել նրա ստեղծագործական ժառանգության, կյանքի և գրական գործունեության վերաբերյալ բազմաբնույթ նյութեր։ Ժողովածուի կարևոր մասը կազմում են գրողի ստեղծագործություններից և արտահայտություններից ընտրված ասույթներն ու թևավոր խոսքերը, որոնց միջոցով արտացոլվում են նրա աշխարհայացքը, մարդասիրական գաղափարները, բարոյական արժեքները, հասարակության, հայրենիքի, մշակույթի, գրականության և մարդկային հարաբերությունների վերաբերյալ պատկերացումները։ Նման նյութերի թեմատիկ կամ գաղափարական համակարգումը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին ծանոթանալու հեղինակի մտքի առավել բնորոշ ուղղություններին և հասկանալու նրա ստեղծագործական աշխարհում կրկնվող հիմնական գաղափարները։ Կենսագրական բաժինը ներկայացնում է կյանքի և գործունեության կարևոր հանգրվանները՝ գրական ճանապարհը կապելով ժամանակաշրջանի հասարակական ու մշակութային միջավայրի հետ։ Անդրադարձ է կատարվում ստեղծագործական գործունեության տարբեր ոլորտներին՝ պոեզիային, արձակին, քառյակներին, բալլադներին, հեքիաթներին, գրական ու հասարակական գործունեությանը՝ ձևավորելով հեղինակի ժառանգության ընդհանուր պատկերը։ Մատենագիտական հատվածը ծառայում է որպես ուղղորդող տեղեկատվական գործիք՝ ներկայացնելով ստեղծագործությունների հրատարակությունների, գրողի կյանքի ու գործունեության վերաբերյալ ուսումնասիրությունների և նրան նվիրված գրականության մասին տվյալներ։ Այդ պատճառով ժողովածուն կարող է օգտակար լինել ինչպես լայն ընթերցողական շրջանակի, այնպես էլ ուսուցիչների, ուսանողների, գրականագետների, գրադարանավարների և մատենագետների համար։ Հրատարակության կառուցվածքում կենսագրական, գրական և մատենագիտական նյութերի համադրումը հնարավորություն է տալիս այն օգտագործել նաև ցուցահանդեսների, գրական միջոցառումների, հոբելյանական ծրագրերի և կրթական աշխատանքի կազմակերպման ընթացքում։ Միաժամանակ այն արտացոլում է գրողի ժառանգության ընկալման և հանրայնացման որոշակի ժամանակաշրջան՝ այդպիսով ձեռք բերելով նաև գրականության պատմության և մշակութային հիշողության ուսումնասիրության աղբյուրագիտական նշանակություն։

Աշխատությունը պատմաաշխարհագրական և վարչավիճակագրական բնույթի ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է Կարսի տարածաշրջանի բնական պայմանների, բնակչության, վարչական կառուցվածքի, տնտեսության և հասարակական կյանքի բազմակողմանի ներկայացմանը։ Ուշադրության կենտրոնում է տարածքի աշխարհագրական դիրքը, սահմանները, ռելիեֆը, կլիմայական պայմանները, ջրային համակարգը, հողային և բնական ռեսուրսները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը բնակչության տեղաբաշխման և տնտեսական գործունեության վրա։ Ներկայացվում է վարչատարածքային բաժանումը, բնակավայրերի ցանցը և կառավարման կազմակերպումը՝ հնարավորություն տալով պատկերացում կազմել տարածաշրջանի վարչական համակարգի առանձնահատկությունների մասին։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ժողովրդագրական և ազգագրական տվյալներին՝ բնակչության թվաքանակին, բնակավայրերի տեսակներին, էթնիկական և կրոնական կազմին, սոցիալական խմբերին ու նրանց զբաղմունքներին։ Այդ տեղեկությունները արժեքավոր նյութ են տարածաշրջանում բնակվող հայերի և մյուս ժողովուրդների պատմական ժողովրդագրության ու փոխհարաբերությունների ուսումնասիրության համար։ Տնտեսական բաժիններում կարող են լուսաբանվել երկրագործությունը, անասնապահությունը, արհեստները, առևտուրը, ճանապարհային հաղորդակցությունը և տեղական շուկաների նշանակությունը։ Ուսումնասիրվում են նաև քաղաքային կենտրոնների և գյուղական բնակավայրերի տնտեսական գործառույթները, հողօգտագործման առանձնահատկությունները և տարածաշրջանի կապերը հարակից տարածքների հետ։ Պատմական տեսանկյունից կարևոր են XIX դարի երկրորդ կեսից տարածաշրջանում տեղի ունեցած վարչական և սոցիալ-տնտեսական փոփոխությունները, բնակչության տեղաշարժերը և նոր կառավարման համակարգի ձևավորման գործընթացները։ Նման աշխատություններում պահպանված վիճակագրական, տեղագրական և վարչական տեղեկությունները կարևոր սկզբնաղբյուրային նշանակություն ունեն, սակայն դրանց օգտագործման ժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել տվյալների հավաքման ժամանակաշրջանը, վարչական նպատակները և հեղինակային մոտեցումները։ Ընդհանուր առմամբ նյութը հնարավորություն է տալիս համալիր պատկերացում կազմել Կարսի տարածաշրջանի պատմական աշխարհագրության, ժողովրդագրության և տնտեսական կյանքի մասին՝ միաժամանակ ծառայելով որպես արժեքավոր աղբյուր հայոց պատմության, Կովկասի պատմության և տարածաշրջանային ուսումնասիրությունների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայկական հարսանեկան ծիսակարգում պարի դերի, գործառույթների և փոխակերպումների ուսումնասիրությանը XX դարից մինչև XXI դարի սկիզբն ընդգրկող ժամանակաշրջանում։ Հետազոտության կենտրոնում պարն է՝ որպես հարսանեկան արարողության կարևոր բաղադրիչ, որը միաժամանակ հանդես է գալիս որպես գեղարվեստական արտահայտչամիջոց, ծիսական գործողություն, համայնքային հաղորդակցության ձև և մշակութային հիշողության փոխանցման միջոց։ Քննվում է հարսանեկան պարերի տեղը ավանդական ծիսական համակարգում, դրանց կապը արարողության տարբեր փուլերի, մասնակիցների դերաբաշխման, երաժշտական ուղեկցության և ժողովրդական պատկերացումների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տղամարդկանց, կանանց, նորապսակների, ընտանիքի անդամների և համայնքի մյուս ներկայացուցիչների մասնակցության ձևերին՝ բացահայտելով, թե պարային գործողությունների միջոցով ինչպես են արտահայտվել ընտանեկան ու համայնքային հարաբերությունները, տոնական տրամադրությունը և խմբային համախմբվածությունը։ Ուսումնասիրվում են հայկական տարբեր ազգագրական շրջաններին բնորոշ պարային ավանդույթները, դրանց շարժական, երաժշտական և ծիսական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև տեղական տարբերակների փոխազդեցությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում XX դարի հասարակական և մշակութային փոփոխությունների ազդեցությունը հարսանեկան պարային մշակույթի վրա՝ քաղաքայնացման, բնակչության տեղաշարժերի, բեմական ժողովրդական պարի տարածման, զանգվածային մշակույթի և երաժշտական նոր ձևերի ներթափանցման համատեքստում։ Դիտարկվում է, թե ինչպես են ավանդական պարերը որոշ դեպքերում պահպանել իրենց ծիսական նշանակությունը, իսկ այլ դեպքերում վերածվել հիմնականում ժամանցային կամ ներկայացուցչական տարրերի։ XXI դարի սկզբի հարսանեկան մշակույթում ուսումնասիրվում են ավանդույթի վերաիմաստավորման, հին պարաձևերի վերականգնման և ժամանակակից պարային ու երաժշտական ազդեցությունների համադրման միտումները։ Աղբյուրագիտական հիմք կարող են կազմել ազգագրական նկարագրությունները, բանավոր վկայությունները, լուսանկարները, տեսագրությունները, երաժշտական և պարագիտական նյութերը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ազգագրության, պարագիտության, ծիսագիտության և մշակութաբանության մոտեցումները՝ ներկայացնելով հարսանեկան պարը որպես հայկական ավանդական մշակույթի շարունակականությունն ու ժամանակի ընթացքում տեղի ունեցած սոցիոմշակութային փոփոխություններն արտացոլող բազմաշերտ երևույթ։

Աշխատությունը նվիրված է շարժական և «խելացի» սարքավորումներում ներկառուցված տարբեր տեսակի տվիչներից ստացվող տվյալների հավաքագրման, մշակման և վերլուծության արդյունավետ մեթոդների մշակմանը և ծրագրային իրականացմանը։ Հետազոտության կենտրոնում սմարթֆոնների, կրելի սարքերի և այլ շարժական համակարգերի արագաչափերից, գիրոսկոպներից, մագնիսաչափերից, տեղորոշման, լուսավորության, մոտավորության և այլ տվիչներից ձևավորվող տվյալների հոսքերն են, որոնց համատեղ վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել սարքի կամ օգտագործման միջավայրի վիճակը և ճանաչել որոշակի օրինաչափություններ։ Քննվում են տվիչների տվյալների նախնական մշակման խնդիրները՝ աղմուկի նվազեցումը, սխալ կամ բացակայող արժեքների հայտնաբերումը, ժամանակային շարքերի համաժամացումը, տվյալների նորմալացումը և հետագա վերլուծության համար նշանակալի հատկանիշների առանձնացումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մի քանի տվիչներից ստացվող տեղեկատվության համադրմանը, քանի որ տարբեր աղբյուրների տվյալների միավորումը կարող է բարձրացնել համակարգի գնահատումների կայունությունն ու ճշգրտությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել վիճակագրական վերլուծության, ազդանշանների մշակման, մեքենայական ուսուցման և օրինաչափությունների ճանաչման մեթոդներ՝ նպատակ ունենալով մեծածավալ և շարունակաբար փոփոխվող տվյալներից առանձնացնել օգտակար տեղեկատվությունը։ Կարևոր խնդիր է հաշվարկային արդյունավետությունը, քանի որ շարժական սարքավորումները սովորաբար ունեն հիշողության, պրոցեսորային հզորության և էներգիայի սպառման սահմանափակումներ։ Այդ պատճառով մեթոդների գնահատման ժամանակ հաշվի են առնվում ոչ միայն վերլուծության ճշգրտությունը, այլև մշակման արագությունը, ռեսուրսների օգտագործումը և իրական ժամանակում աշխատանքի հնարավորությունը։ Ծրագրային իրականացման բաղադրիչը կարող է ներառել տվյալների հավաքագրման, պահպանման, մշակման և արդյունքների ներկայացման միասնական համակարգի կառուցում ու փորձարկում տարբեր աշխատանքային պայմաններում։ Ուշադրություն է դարձվում նաև տվյալների գաղտնիության և անվտանգ մշակման խնդիրներին, հատկապես երբ տվիչների տեղեկատվությունը կարող է արտացոլել օգտագործողի շարժումները կամ վարքային առանձնահատկությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է շարժական հաշվարկների, տվյալների վերլուծության, մեքենայական ուսուցման և ազդանշանների մշակման մոտեցումները՝ ուղղված «խելացի» սարքավորումների տվիչային տեղեկատվության առավել արագ, ճշգրիտ և ռեսուրսախնայող մշակման տեխնոլոգիաների ստեղծմանը։

Աշխատությունը նվիրված է տեղեկատվական հասարակության պայմաններում մարդու հիմնարար իրավունքների իրականացման և պաշտպանության վարչաիրավական մեխանիզմների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում տեղեկատվություն ստանալու, փնտրելու, օգտագործելու և տարածելու հնարավորությունների իրավական ապահովումն է, ինչպես նաև անձնական տվյալների, մասնավոր կյանքի և տեղեկատվական անվտանգության պաշտպանության հետ կապված հարաբերությունների կարգավորումը։ Քննվում է պետական կառավարման մարմինների դերը տեղեկատվական իրավունքների իրականացման համար անհրաժեշտ պայմանների ստեղծման գործում, նրանց իրավասությունների սահմանները, քաղաքացիների դիմումների և տեղեկատվության հարցումների քննարկման ընթացակարգերը, ինչպես նաև պետական մարմինների գործունեության հրապարակայնության և հաշվետվողականության սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տեղեկատվության մատչելիության իրավունքի և օրենքով պաշտպանվող տեղեկությունների գաղտնիության միջև հավասարակշռության խնդրին։ Վերլուծվում են այն իրավական հիմքերը, որոնց առկայության դեպքում որոշակի տեղեկատվության հասանելիությունը կարող է սահմանափակվել, և այդ սահմանափակումների օրինականության նկատմամբ վարչական վերահսկողության նշանակությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում անձնական տվյալների մշակման իրավական կարգավորումը՝ դիտարկելով տվյալների հավաքման, պահպանման, օգտագործման և փոխանցման ընթացքում անձի իրավունքների պաշտպանության ընդհանուր սկզբունքները։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև պետական տեղեկատվական համակարգերի և էլեկտրոնային կառավարման զարգացման արդյունքում առաջացող նոր իրավական հարաբերություններին, երբ հանրային ծառայությունների թվայնացումը միաժամանակ ընդլայնում է տեղեկատվության հասանելիության հնարավորությունները և առաջադրում տվյալների պաշտպանության լրացուցիչ պահանջներ։ Քննվում են իրավունքի խախտման դեպքում վարչական բողոքարկման, վերահսկողության և իրավական պաշտպանության միջոցների նշանակությունը, ինչպես նաև պետական մարմինների ու պաշտոնատար անձանց պատասխանատվության հարցերը։ Առանձին ուշադրության կարող են արժանանալ տեղեկատվական իրավունքների իրականացման ազգային և միջազգային իրավական սկզբունքների փոխհարաբերությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է վարչական իրավունքի, տեղեկատվական իրավունքի, մարդու իրավունքների պաշտպանության և պետական կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել այն իրավական ու ինստիտուցիոնալ մեխանիզմները, որոնց միջոցով ապահովվում է մարդու ազատ և անվտանգ մասնակցությունը ժամանակակից տեղեկատվական հարաբերություններին։

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի վերջին տասնամյակում Ադրբեջանում տեղի ունեցած ներքաղաքական գործընթացների պատմաքաղաքական ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով խորհրդային համակարգի ճգնաժամից դեպի անկախ պետականության ձևավորում անցման բարդ և հակասական փուլը։ Հետազոտության կենտրոնում քաղաքական ինստիտուտների, իշխանության կառուցվածքի, հասարակական շարժումների և քաղաքական ուժերի հարաբերությունների փոփոխություններն են։ Ուսումնասիրվում են Խորհրդային Միության վերակառուցման քաղաքականության պայմաններում հասարակական և ազգային շարժումների ակտիվացումը, կենտրոնական իշխանության ազդեցության աստիճանական թուլացումը և հանրապետության քաղաքական դաշտում նոր կազմակերպությունների ու առաջնորդների ի հայտ գալը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անկախության հռչակմանը հաջորդած պետականաշինության գործընթացներին, նոր քաղաքական և իրավական ինստիտուտների ձևավորմանը, իշխանության համար մրցակցությանը և ղեկավարության փոփոխություններին։ Քննվում է նաև Ղարաբաղյան հակամարտության ազդեցությունը երկրի ներքաղաքական կյանքի վրա՝ այն դիտարկելով իշխանության լեգիտիմության, հասարակական մոբիլիզացիայի, քաղաքական օրակարգի և պետական կառավարման փոփոխությունների համատեքստում։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել Ադրբեջանի ժողովրդական ճակատի և այլ քաղաքական ուժերի գործունեությունը, ինչպես նաև խորհրդային կուսակցական համակարգից բազմակենտրոն քաղաքական միջավայրի անցման առանձնահատկությունները։ Դիտարկվում են 1990-ականների սկզբի քաղաքական անկայունությունը, իշխանափոխությունները, պետական կառույցների վերակազմավորումը և հետագա տարիներին իշխանական համակարգի կենտրոնացման միտումները։ Առանձին ուշադրություն կարող է հատկացվել սահմանադրական ու ինստիտուցիոնալ փոփոխություններին, կուսակցական համակարգի զարգացմանը, ընտրական գործընթացներին և գործադիր ու օրենսդիր իշխանությունների հարաբերություններին։ Ներքաղաքական զարգացումները դիտարկվում են նաև տնտեսական վերափոխումների, սոցիալական դժվարությունների, պատերազմի հետևանքների և հետխորհրդային տարածաշրջանում ձևավորվող նոր աշխարհաքաղաքական միջավայրի հետ փոխկապակցված։ Ժամանակագրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել քաղաքական զարգացման տարբեր փուլերը և հետևել դրանց միջև շարունակականությանն ու փոփոխություններին։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է քաղաքական պատմության, հետխորհրդային փոխակերպումների և պետականաշինության վերլուծության մոտեցումները՝ ներկայացնելով այն գործընթացները, որոնց պայմաններում ձևավորվում և վերափոխվում էր Ադրբեջանի քաղաքական համակարգը դիտարկվող ժամանակաշրջանում։

Աշխատությունը նվիրված է անձի ինքնության կառուցվածքում կրոնական և ազգային պատկանելության հետ կապված ես-պատկերների ձևավորման, փոխազդեցության և դրսևորման սոցիալ-հոգեբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն գործընթացներն են, որոնց միջոցով մարդը ձևավորում է պատկերացումներ սեփական անձի, խմբային պատկանելության, արժեքների և հասարակության մեջ իր տեղի մասին։ Կրոնական և ազգային ես-պատկերները դիտարկվում են որպես ինքնության բազմաշերտ համակարգի բաղադրիչներ, որոնք կարող են փոխկապակցվել անձի կենսափորձի, ընտանեկան միջավայրի, կրթության, մշակութային ավանդույթների, սոցիալական հարաբերությունների և հասարակական միջավայրի ազդեցությամբ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անհատական և սոցիալական ինքնության հարաբերակցությանը՝ ուսումնասիրելով, թե ինչպես է մարդն իր անձնական հատկանիշների ընկալումը համադրում որոշակի ազգային կամ կրոնական համայնքի հետ ունեցած պատկանելության զգացման հետ։ Քննվում են ինքնագիտակցության, ինքնագնահատականի, արժեքային կողմնորոշումների, սոցիալական դերերի և խմբային նույնականացման հնարավոր փոխառնչությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում այն հարցը, թե տարբեր սոցիոմշակութային պայմաններում ինչպես կարող են փոփոխվել ազգային և կրոնական ինքնության նշանակությունն ու արտահայտման ձևերը։ Դիտարկվում են նաև մշակութային հիշողության, ավանդույթների, լեզվի, խորհրդանիշների և սոցիալական հաղորդակցության դերը ինքնության ձևավորման և պահպանման գործընթացում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել տարբեր սոցիալական խմբերի ներկայացուցիչների ինքնընկալման առանձնահատկությունները՝ բացահայտելով կրոնական և ազգային ես-պատկերների համընկնման, փոխլրացման կամ տարբերակման հնարավոր ձևերը։ Միաժամանակ կարևորվում է բազմամշակութային միջավայրում այլ խմբերի հետ փոխհարաբերությունների ազդեցությունը սեփական պատկանելության գիտակցման վրա։ Նման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու անձի ինքնության ձևավորման հոգեբանական մեխանիզմները և այն սոցիալական ու մշակութային պայմանները, որոնց շրջանակում զարգանում են խմբային պատկանելության պատկերացումները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է անձի հոգեբանության, սոցիալական հոգեբանության, ինքնության ուսումնասիրությունների և մշակութային հոգեբանության մոտեցումները՝ կրոնական և ազգային ինքնընկալումը ներկայացնելով որպես փոխկապակցված և ժամանակի ընթացքում զարգացող սոցիալ-հոգեբանական երևույթ։

Աշխատությունը նվիրված է միջնադարյան Հայաստանի նշանավոր իշխանական տոհմերից մեկի քաղաքական, ռազմական, եկեղեցական և մշակութային գործունեության ուսումնասիրությանը XIII–XVI դարերի պատմական զարգացումների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում Արցախի և հարակից տարածքների քաղաքական կյանքում տոհմի զբաղեցրած դիրքն է, նրա իշխանական կառույցների ձևավորումն ու շարունակականությունը, ինչպես նաև հարաբերությունները տարածաշրջանում գործող հայկական և օտար քաղաքական ուժերի հետ։ Քննվում են իշխանական տան ներկայացուցիչների գործունեությունը Խաչենի իշխանության պատմության շրջանակում, նրանց մասնակցությունը տեղական կառավարման կազմակերպմանը և հայկական իշխանական ավանդույթների պահպանմանը քաղաքական անկայունության պայմաններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում XIII դարի մոնղոլական նվաճումներից հետո ստեղծված իրադրությանը, երբ հայկական իշխանական տները ստիպված էին իրենց գործունեությունը հարմարեցնել նոր ռազմաքաղաքական պայմաններին՝ ձգտելով պահպանել ժառանգական տիրույթները և տեղական կառավարման հնարավորությունները։ Հետագա դարերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու տոհմի դիրքի փոփոխություններին տարածաշրջանային իշխանությունների հերթափոխի և քաղաքական հարաբերությունների վերաձևավորման պայմաններում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև հոգևոր և մշակութային գործունեությունը՝ եկեղեցիների ու վանական հաստատությունների հովանավորությունը, կրթական և գրչության կենտրոնների հետ կապերը, ձեռագրական մշակույթի զարգացումը և պատմական հիշողության պահպանման գործում ունեցած նշանակությունը։ Գանձասարի վանական համալիրը և նրա հետ կապված հոգևոր ավանդույթը դիտարկվում են որպես իշխանական տան քաղաքական ու մշակութային ժառանգության կարևոր բաղադրիչներ։ Հետազոտության աղբյուրագիտական հիմքում կարող են լինել միջնադարյան պատմագրական երկերը, վիմագիր արձանագրությունները, ձեռագրերի հիշատակարանները, տոհմաբանական տեղեկությունները և եկեղեցական փաստաթղթերը, որոնց համադրումը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու տոհմի առանձին ներկայացուցիչների գործունեությունն ու նրանց փոխհարաբերությունները ժամանակակից քաղաքական ուժերի հետ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը բացահայտում է հայկական իշխանական համակարգի շարունակականության, տեղական քաղաքական ինքնակազմակերպման և մշակութային ժառանգության պահպանման գործընթացները՝ ցույց տալով իշխանական տների նշանակությունը միջնադարյան հայ հասարակության քաղաքական ու հոգևոր կյանքում։

Աշխատությունը նվիրված է թվային տեսանյութերում և տեսահոսքերում մարդու դեմքերի ավտոմատ հայտնաբերման, առանձնացման և նույնականացման համար նախատեսված համակարգի նախագծման ու հետազոտման խնդիրներին։ Ուսումնասիրության հիմքում համակարգչային տեսողության և պատկերների մշակման մեթոդներն են, որոնց միջոցով հնարավոր է տեսաշարի առանձին կադրերում որոշել դեմքի առկայությունը, տեղադրությունը և հիմնական տեսողական հատկանիշները, այնուհետև իրականացնել հայտնաբերված դեմքերի համեմատություն համապատասխան տվյալների բազայում առկա նմուշների հետ։ Քննվում են համակարգի աշխատանքի հիմնական փուլերը՝ տեսաշարի նախնական մշակում, կադրերի վերլուծություն, դեմքի հատվածների հայտնաբերում, անհրաժեշտ նորմալացում, բնութագրիչ հատկանիշների ձևավորում և ճանաչման արդյունքի ստացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տեսանյութերին բնորոշ բարդություններին՝ լուսավորության փոփոխություններին, դեմքի տարբեր դիրքերին և դիտման անկյուններին, պատկերի մասշտաբի փոփոխությանը, շարժման հետևանքով առաջացող աղավաղումներին, մասնակի ծածկմանը և տեսանյութի որակին։ Կարևոր խնդիր է նաև հաջորդական կադրերում նույն դեմքի հետևումը, որը կարող է նվազեցնել կրկնվող հաշվարկների ծավալը և բարձրացնել ամբողջ համակարգի կայունությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել դասական պատկերային հատկանիշների վրա հիմնված մոտեցումները և մեքենայական ու խորքային ուսուցման ժամանակակից մեթոդները՝ գնահատելով դրանց ճշգրտությունը, հաշվարկային բարդությունը և իրական ժամանակում կիրառման հնարավորությունները։ Համակարգի արդյունավետությունը կարող է գնահատվել հայտնաբերման և ճանաչման ճշգրտության, սխալ նույնականացումների հաճախականության, մշակման արագության և տարբեր պայմաններում աշխատանքի կայունության ցուցանիշներով։ Միաժամանակ կարևոր նշանակություն ունեն անձնական տվյալների պաշտպանության և համակարգի պատասխանատու կիրառման հարցերը, քանի որ կենսաչափական տվյալների մշակումը պահանջում է հստակ սահմանված հասանելիության, պահպանման և գաղտնիության մեխանիզմներ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է համակարգչային տեսողության, մեքենայական ուսուցման, թվային պատկերների մշակման և ծրագրային համակարգերի նախագծման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ստեղծել տեսաշարերի ավտոմատ վերլուծության համար արդյունավետ և հուսալի տեխնոլոգիական լուծում։

Հրատարակությունը մատենագիտական բնույթի տեղեկատու է, որը համակարգում և ներկայացնում է 1960-ական թվականների առաջին կեսին Խորհրդային Հայաստանում հրատարակված գրական-գեղարվեստական ժողովածուների վերաբերյալ տվյալները՝ ստեղծելով տվյալ ժամանակահատվածի գրական հրատարակչական արտադրանքի ուսումնասիրման ամբողջական տեղեկատվական հիմք։ Այն կարող է ընդգրկել տարբեր հեղինակների ստեղծագործություններից կազմված ժողովածուներ, գրական ալմանախներ, թեմատիկ հրատարակություններ, պոեզիայի և արձակի հավաքածուներ, ինչպես նաև գրական կյանքի տարբեր իրադարձություններին, հոբելյաններին կամ առանձին թեմաներին նվիրված բազմահեղինակ գրքեր։ Մատենագիտական նկարագրությունների համակարգված ներկայացումը հնարավորություն է տալիս պարզելու հրատարակությունների հեղինակային ու խմբագրական կազմը, հրատարակության վայրը, հրատարակչական պատկանելությունը և այլ տվյալներ, որոնք անհրաժեշտ են համապատասխան նյութերի նույնականացման ու որոնման համար։ Առանձնահատուկ արժեք ունի ժողովածուների բովանդակության բացահայտումը, քանի որ նման հրատարակություններում հաճախ ընդգրկվում են բազմաթիվ հեղինակների առանձին ստեղծագործություններ, որոնց հայտնաբերումը միայն գրքի ընդհանուր վերնագրի միջոցով կարող է դժվար լինել։ Այս տեսանկյունից մատենագիտական ցուցիչը կարող է ծառայել նաև որպես գրական ստեղծագործությունների և հեղինակների որոնման արդյունավետ գործիք։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու տվյալ տարիների սովետահայ գրական դաշտը, հետևելու տարբեր հեղինակների ներկայությանը հավաքական հրատարակություններում և բացահայտելու ժամանակաշրջանում տարածված ժանրային ու թեմատիկ ուղղությունները։ Հրատարակությունը կարևոր աղբյուր է նաև գրքի և հրատարակչական գործի պատմության համար, քանի որ դրա միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել գրական ժողովածուների հրատարակման ծավալի, կառուցվածքի և մշակութային նշանակության մասին։ Ժամանակագրական սահմանների հստակությունը նպաստում է որոշակի շրջանի գրական արտադրանքի ամբողջացմանը և այն հետագա տարիների մատենագիտական տվյալների հետ համադրելուն։ Ընդհանուր առմամբ տեղեկատուն կարևոր գործիք է գրականագետների, մատենագետների, գրադարանավարների, գրքի պատմությունն ուսումնասիրողների և հայ գրականության հետազոտողների համար՝ նպաստելով սովետահայ գրական ժառանգության համակարգմանը, որոնելիությանը և հետադարձ ուսումնասիրությանը։

Հրատարակությունը տեղեկատու-մատենագիտական և պատկերագրական բնույթի նյութ է, որը ներկայացնում է հայկական կինեմատոգրաֆիայի հետ կապված ազդագրային ժառանգությունը և հնարավորություն տալիս ուսումնասիրելու կինոյի պատմությունը ոչ միայն ֆիլմերի բովանդակության, այլև դրանց հանրային ներկայացման ու գեղարվեստական ձևավորման տեսանկյունից։ Կինոազդագրերը դիտարկվում են որպես կինոմշակույթի ինքնուրույն փաստաթղթեր, որոնց միջոցով հնարավոր է տեղեկություններ ստանալ ֆիլմերի ցուցադրությունների, ստեղծագործական խմբերի, դերասանական կազմի, կինոթատրոնների և տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային կյանքի առանձնահատկությունների վերաբերյալ։ Միաժամանակ դրանք գրաֆիկական արվեստի նմուշներ են, որտեղ արտահայտվում են տարբեր ժամանակաշրջանների գեղարվեստական ոճերը, տառատեսակների ընտրությունը, կոմպոզիցիոն կառուցվածքը, պատկերային խորհրդանշանները և կինոնկարի գաղափարական կամ ժանրային առանձնահատկությունները հանդիսատեսին փոխանցելու ձևերը։ Նյութերի համակարգումը հնարավորություն է տալիս հետևելու հայկական կինոյի զարգացման տարբեր փուլերին, ֆիլմերի հանրայնացման եղանակների փոփոխությանը և տեսողական հաղորդակցության մշակույթի ձևավորմանը։ Հատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում ազդագրերի վրա պահպանված տեքստային տվյալները, որոնք կարող են լրացնել կինեմատոգրաֆիական մատենագիտությունը և նպաստել առանձին ֆիլմերի ցուցադրական պատմության վերականգնմանը։ Հրատարակությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև հայկական գրաֆիկական դիզայնի և կիրառական արվեստի պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ կինոազդագրերում միավորվում են լուսանկարչությունը, նկարչությունը, տպագրական ձևավորումը և գովազդային հաղորդակցությունը։ Տարբեր ժամանակաշրջանների նյութերի համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գեղարվեստական լեզվի, հասարակական ճաշակի և կինոյի ներկայացման մշակույթի փոփոխությունները։ Միաժամանակ նման հավաքածուն նպաստում է ժամանակի ընթացքում վնասվելու կամ կորսվելու վտանգի տակ գտնվող տպագիր նյութերի փաստագրմանն ու մշակութային հիշողության պահպանմանը։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը կարող է ծառայել որպես արժեքավոր աղբյուր կինոգետների, արվեստաբանների, դիզայնի պատմաբանների, մատենագետների և հայկական մշակութային ժառանգությունն ուսումնասիրողների համար՝ համադրելով կինոյի պատմության, պատկերագրության, տպագիր մշակույթի և գրաֆիկական արվեստի ուսումնասիրության ուղղությունները։

Հրատարակությունը ընթացիկ մատենագիտական տեղեկատու է, որի հիմնական նպատակն է համակարգված և պարբերական ձևով ներկայացնել Հայկական ՍՍՀ մշակույթի և արվեստի բնագավառներում նոր լույս տեսած ու գրադարանային հավաքածուներում համալրված գրականության վերաբերյալ տեղեկատվություն։ Այն նախատեսված է գիտնականների, մշակույթի և արվեստի մասնագետների, գրադարանավարների, մատենագետների, համապատասխան կազմակերպությունների աշխատակիցների և ընթերցողների լայն շրջանակի համար՝ հնարավորություն տալով հետևելու տվյալ ժամանակաշրջանի նոր հրատարակություններին և արագ գտնելու մասնագիտական հետաքրքրություն ներկայացնող նյութերը։ Մատենագիտական գրառումներում ընդգրկվում են հայերեն և ռուսերեն գրքեր, ինչպես նաև հանրապետական ու կենտրոնական պարբերական մամուլում հրապարակված հոդվածներ և մշակութային կյանքին առնչվող այլ նյութեր։ Տեղեկատվությունը համակարգվում է թեմատիկ դասակարգման սկզբունքով, իսկ առանձին բաժինների ներսում մատենագիտական նկարագրությունները կազմակերպվում են այբբենական հաջորդականությամբ՝ նպաստելով նյութերի նպատակային որոնմանը։ Ներկայացվող գրականությունը կարող է ընդգրկել մշակույթի ընդհանուր խնդիրները, մշակութային հաստատությունների գործունեությունը, գրադարանային և թանգարանային գործը, երաժշտությունը, թատրոնը, կերպարվեստը, ճարտարապետությունը, ժողովրդական ստեղծագործությունը և արվեստագիտական ուսումնասիրությունների այլ ուղղություններ։ Գրադարանային օգտագործումը հեշտացնելու նպատակով մատենագիտական նկարագրությունները կարող են ուղեկցվել համապատասխան գրադարանային շիֆրերով, ինչը տեղեկատուն դարձնում է ոչ միայն տեղեկատվական, այլև գործնական որոնողական միջոց։ Պարբերաբար հրատարակվելու շնորհիվ այն արտացոլում է մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ գրականության շարունակական համալրումը և հնարավորություն տալիս ուսումնասիրելու տարբեր ժամանակահատվածներում մասնագիտական հրատարակությունների թեմատիկ կառուցվածքն ու զարգացման միտումները։ Այսպիսի մատենագիտական աղբյուրները կարևոր նշանակություն ունեն նաև հետադարձ ուսումնասիրությունների համար, քանի որ դրանց միջոցով հնարավոր է վերականգնել տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային տեղեկատվական դաշտը, պարզել շրջանառվող գրականության շրջանակը և ուսումնասիրել գրադարանային-մատենագիտական սպասարկման կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը ծառայում է որպես մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ ընթացիկ մասնագիտական տեղեկատվության համակարգման, պահպանման և տարածման գործիք՝ միաժամանակ ունենալով աղբյուրագիտական արժեք հայկական մշակութային կյանքի և մատենագիտության պատմության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է ամպային հաշվարկային միջավայրերում տեղեկատվական անվտանգության մակարդակի բարձրացմանը և տվյալների, ծրագրային ծառայությունների ու օգտատերերի փոխգործակցության պաշտպանության լրացուցիչ միջոցների մշակմանը։ Հետազոտության կենտրոնում ամպային ենթակառուցվածքների օգտագործման ընթացքում առաջացող անվտանգության ռիսկերն են՝ կապված տվյալների գաղտնիության, ամբողջականության և հասանելիության ապահովման, օգտատերերի նույնականացման, մուտքի իրավասությունների կառավարման և տեղեկատվական ռեսուրսների նկատմամբ չարտոնված գործողությունների կանխարգելման հետ։ Քննվում են ամպային ծառայությունների տարբեր կազմակերպական մոդելներում անվտանգության ապահովման առանձնահատկությունները և ծառայություն տրամադրողի ու օգտագործողի միջև պատասխանատվության բաշխման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում նույնականացման և վավերացման մեխանիզմների կատարելագործմանը, իրավասությունների սահմանափակման սկզբունքներին, տվյալների փոխանցման ու պահպանման պաշտպանության միջոցներին, ինչպես նաև համակարգային իրադարձությունների վերահսկման և անվտանգության խախտումների ժամանակին հայտնաբերման հնարավորություններին։ Դիտարկվում է բազմամակարդակ պաշտպանության գաղափարը, որի դեպքում անվտանգության առանձին մեխանիզմները գործում են փոխկապակցված՝ նվազեցնելով մեկ պաշտպանության շերտի խոցելիության հետևանքով ամբողջ համակարգի վտանգման հավանականությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ամպային միջավայրերի առանձնահատկություններից բխող խնդիրների ուսումնասիրությունը՝ ընդհանուր հաշվարկային ռեսուրսների օգտագործում, հեռավար հասանելիություն, վիրտուալացում, տվյալների բաշխված պահպանում և ծառայությունների դինամիկ տրամադրում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են գնահատվել նաև անվտանգության քաղաքականությունների ավտոմատացման, գործողությունների գրանցման, պահուստավորման, վերականգնման և ռիսկերի կառավարման մեխանիզմները։ Լրացուցիչ պաշտպանության միջոցների մշակման ժամանակ կարևորվում է ոչ միայն դրանց անվտանգության արդյունավետությունը, այլև համակարգի արտադրողականության, օգտագործման հարմարավետության և կառավարման բարդության վրա ունեցած ազդեցությունը։ Աշխատանքը կարող է ներառել առաջարկվող մեխանիզմների մոդելավորում և փորձարարական գնահատում՝ դրանց կիրառելիությունն ու արդյունավետությունը պարզելու նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է ամպային հաշվարկների, կիբեռանվտանգության, տեղեկատվության պաշտպանության և հասանելիության կառավարման մոտեցումները՝ ուղղված ամպային ծառայությունների առավել հուսալի և վերահսկելի օգտագործման պայմանների ձևավորմանը։

Աշխատությունը պատմաքաղաքական բնույթի ուսումնասիրություն է, որտեղ հայ ժողովրդի անցյալը ներկայացվում է այն ժամանակաշրջանի քաղաքական ու հասարակական ճգնաժամերի պատմական նախադրյալները բացահայտելու նպատակով։ Հեղինակի ուշադրության կենտրոնում Հայաստանի աշխարհագրական դիրքն է, նրա պատմական զարգացման առանձնահատկությունները և այն քաղաքական պայմանները, որոնց ներքո հայկական բնակչությունը տարբեր ժամանակաշրջաններում գտնվել է տարածաշրջանային տերությունների մրցակցության և հակամարտությունների ազդեցության ներքո։ Ներկայացվում են հայկական պետականության պատմության կարևոր փուլերը, քրիստոնեության և Հայ եկեղեցու նշանակությունը ազգային ու մշակութային ինքնության պահպանման գործում, ինչպես նաև օտար տիրապետությունների պայմաններում հայկական համայնքների հասարակական և տնտեսական կյանքի առանձնահատկությունները։ Զգալի տեղ է հատկացվում Օսմանյան կայսրության և Ռուսական կայսրության տարածքներում բնակվող հայերի դրությանը, նրանց քաղաքական ու իրավական կարգավիճակին և XIX դարում Հայկական հարցի միջազգային քաղաքականության օրակարգում հայտնվելու հանգամանքներին։ Քննվում են բարենորոգումների պահանջները, եվրոպական տերությունների դիվանագիտական ներգրավվածությունը, ազգային հասարակական շարժումների զարգացումը և հայ բնակչության անվտանգության հետ կապված խնդիրները։ Պատմական անցյալի ներկայացումը կապվում է հեղինակի ժամանակակից իրադարձությունների հետ՝ փորձելով ցույց տալ, թե ինչպես են երկարատև քաղաքական հակասությունները, վարչական խնդիրները և միջազգային հարաբերությունները նպաստել ճգնաժամային իրավիճակի ձևավորմանը։ Աշխատությունը կարևոր է նաև որպես իր ժամանակաշրջանի արևմտյան հասարակական և քաղաքական ընկալումների արտահայտություն, քանի որ Հայաստանի և հայ ժողովրդի վիճակը ներկայացվում է ոչ միայն պատմական փաստերի շարադրմամբ, այլև ժամանակակից միջազգային քաղաքականության համատեքստում։ Այդ պատճառով այն կարող է ուսումնասիրվել միաժամանակ որպես պատմագիտական աշխատություն և որպես աղբյուր՝ հասկանալու համար, թե ինչպես էր Հայկական հարցը մեկնաբանվում միջազգային հանրային խոսույթում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատությունը համադրում է պատմական ակնարկը, քաղաքական իրադարձությունների վերլուծությունը և միջազգային հարաբերությունների դիտարկումը՝ Հայաստանի նորագույն խնդիրների ակունքները բացատրելով ավելի վաղ պատմական գործընթացների ու տարածաշրջանային զարգացումների միջոցով։