Ready-made Materials

Աշխատությունը բնական աշխարհագրության ուսումնական ձեռնարկ է, որի նպատակն է ընթերցողին ներկայացնել Երկրի բնության, աշխարհագրական միջավայրի և բնական երևույթների վերաբերյալ համակարգված գիտելիքներ։ Այն ընդգրկում է բնական աշխարհագրության հիմնական ուղղությունները՝ ցամաքների ու ջրային տարածքների առանձնահատկությունները, լեռների և հարթավայրերի կառուցվածքը, գետերի, լճերի, ծովերի ու օվկիանոսների նշանակությունը, ինչպես նաև կլիմայական պայմանների և բնական միջավայրի բազմազանությունը։ Վերնագրում ընդգծված նորագույն տեղեկությունների սկզբունքը վկայում է աշխարհագրական գիտելիքները ժամանակի գիտական պատկերացումներին համապատասխան ներկայացնելու ձգտման մասին։ Այսպիսի ձեռնարկները նպաստել են բնության մասին պատկերացումների ընդլայնմանը, աշխարհագրական երևույթների միջև կապերի բացահայտմանը և շրջակա միջավայրի օրինաչափությունների ըմբռնմանը։ Դրանք կարևոր նշանակություն են ունեցել դպրոցական ու ինքնակրթական գործընթացներում՝ զարգացնելով դիտարկման, համեմատության, տարածական կողմնորոշման և բնագիտական մտածողության հմտությունները։ Աշխատությունը նաև արտացոլում է 19-րդ դարի հայերեն կրթական գրականության մեջ բնական գիտությունների նկատմամբ աճող հետաքրքրությունը և գիտելիքը մայրենի լեզվով մատչելի դարձնելու ձգտումը։ Այն արժեքավոր է բնական աշխարհագրության դասավանդման պատմության, ժամանակաշրջանի գիտական պատկերացումների և հայերեն բնագիտական գրականության զարգացման ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը ներկայացնում է բնական աշխարհագրության հիմնական գիտելիքները՝ ընթերցողին ծանոթացնելով Երկրի բնական կառուցվածքին, մակերևույթի առանձնահատկություններին և բնության մեջ տեղի ունեցող երևույթներին։ Բնական աշխարհագրությունը ուսումնասիրում է ցամաքներն ու ջրային տարածքները, լեռներն ու հարթավայրերը, գետերն ու լճերը, ծովերն ու օվկիանոսները, ինչպես նաև մթնոլորտային պայմանները, կլիմայական տարբերությունները և բնական միջավայրի բազմազանությունը։ «Նորագույն տեղեկությունների համաձայն» ձևակերպումը ցույց է տալիս, որ հրատարակության նպատակներից է եղել ընթերցողին ներկայացնել տվյալ ժամանակաշրջանում արդիական համարվող աշխարհագրական գիտելիքները և գիտական պատկերացումները։ Նման ուսումնական ձեռնարկները կարևոր դեր են ունեցել բնության մասին համակարգված գիտելիքներ տարածելու գործում՝ օգնելով հասկանալ աշխարհագրական երևույթների փոխկապակցվածությունը և բնական պայմանների ազդեցությունը մարդկանց կյանքի ու գործունեության վրա։ Դրանք զարգացրել են դիտարկելու, համեմատելու և տարածականորեն կողմնորոշվելու կարողությունները՝ նպաստելով նաև բնագիտական մտածողության ձևավորմանը։ Աշխատությունը կարևոր տեղ ունի հայերեն աշխարհագրական գրականության զարգացման պատմության մեջ, քանի որ արտացոլում է բնական գիտությունների վերաբերյալ տեղեկությունները մայրենի լեզվով ներկայացնելու կրթական ձգտումը։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում ֆիզիկական աշխարհագրության պատմության, 19-րդ դարի գիտական պատկերացումների և հայերեն բնագիտական դասագրքերի ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքական աշխարհագրությանը՝ գիտության այն ոլորտին, որն ուսումնասիրում է պետությունների, ժողովուրդների և քաղաքական միավորների աշխարհագրական դիրքը, տարածքային կառուցվածքը և փոխհարաբերությունները։ Այն ընթերցողին ծանոթացնում է աշխարհագրական տարածքի և քաղաքական կյանքի կապին՝ ցույց տալով, թե ինչպես են բնական պայմանները, սահմանները, տարածքի չափերը, բնակչության տեղաբաշխումն ու աշխարհագրական դիրքն առնչվում պետությունների ձևավորմանը և զարգացմանը։ Քաղաքական աշխարհագրության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ճանաչելու տարբեր երկրներ, դրանց տարածքային բաժանումը, քաղաքական կազմակերպվածությունն ու աշխարհագրական առանձնահատկությունները։ Այս բնույթի ուսումնական աշխատությունները նպաստում են աշխարհի քաղաքական քարտեզի ընկալմանը, երկրների միջև տարբերությունների բացահայտմանը և միջազգային հարաբերությունների տարածքային հիմքերի ըմբռնմանը։ Դրանք կարևոր նշանակություն են ունեցել նաև աշխարհագրական կրթության զարգացման համար՝ բնական աշխարհագրության գիտելիքները լրացնելով հասարակական ու քաղաքական տեղեկություններով։ 19-րդ դարի նման հրատարակությունները ներկայացնում են տվյալ ժամանակաշրջանի աշխարհագրական գիտելիքներն ու պետությունների վերաբերյալ պատկերացումները՝ միաժամանակ արտացոլելով քարտեզագրական և աշխարհագրական կրթության զարգացումը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում քաղաքական աշխարհագրության պատմության, աշխարհագրական գիտելիքի տարածման և հայերեն ուսումնական գրականության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը աշխարհագրական բնույթի հրատարակություն է, որի նպատակն է ընթերցողին ներկայացնել աշխարհի տարածքային կառուցվածքը և աշխարհագրական պատկերը՝ 19-րդ դարի գիտելիքների ու պատկերացումների շրջանակում։ «Աշխարհացույց» հասկացությունը վերաբերում է աշխարհի քարտեզային կամ նկարագրական ներկայացմանը՝ հնարավորություն տալով պատկերացում կազմելու մայրցամաքների, երկրների, ծովերի, օվկիանոսների և տարբեր աշխարհագրական տարածքների փոխադարձ դիրքի մասին։ Այսպիսի հրատարակությունները կարևոր դեր են ունեցել աշխարհագրական գիտելիքների տարածման, քարտեզագրական մշակույթի զարգացման և աշխարհը տարածականորեն ընկալելու հմտությունների ձևավորման գործում։ Դրանք ընթերցողին օգնել են ճանաչելու տարբեր երկրներ ու տարածաշրջաններ, համեմատելու դրանց աշխարհագրական դիրքը և հասկանալու բնական ու քաղաքական սահմանների նշանակությունը։ 19-րդ դարի աշխարհագրական հրատարակությունները նաև արտացոլում են տվյալ ժամանակաշրջանի քարտեզագրական գիտելիքները, աշխարհագրական անվանումների կիրառությունը և աշխարհի մասին գիտական պատկերացումների զարգացումը։ Աշխատությունը կարող է ծառայել որպես ուսումնական ու տեղեկատու նյութ՝ նպաստելով աշխարհագրական կողմնորոշման և քարտեզներ ընթերցելու կարողության զարգացմանը։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն աշխարհագրական գրականության, 19-րդ դարի քարտեզագրության և աշխարհագրական կրթության պատմության ուսումնասիրության համար։

Գ. Պաղտասարյանի աշխատությունը, դատելով վերնագրից, անդրադառնում է գիջության՝ որպես առողջության և բարոյական կյանքի հետ առնչվող խնդրի հետևանքներին ու դրանց բուժման կամ կանխարգելման միջոցներին։ Այն ներկայացնում է 19-րդ դարի բժշկական և առողջապահական պատկերացումների մի ուղղություն, որտեղ անհատի ֆիզիկական վիճակը, անձնական վարքը և կենսակերպը դիտարկվում էին փոխկապակցված։ Վերնագրում «Աշնան տերևներ» պատկերավոր արտահայտությունը կարող է խորհրդանշել թուլացում, կենսունակության նվազում կամ առողջական խնդիրների հետևանքներ։ Աշխատության բուժական ուղղվածությունը մատնանշում է ընթերցողին տեղեկություններ փոխանցելու և առողջության պահպանման վերաբերյալ որոշակի խորհուրդներ ներկայացնելու նպատակը։ Նման գրականությունը կարևոր տեղ է զբաղեցրել բժշկական գիտելիքների տարածման պատմության մեջ՝ անդրադառնալով անձնական հիգիենային, առողջ ապրելակերպին, հիվանդությունների կանխարգելմանը և բուժման վերաբերյալ ժամանակի պատկերացումներին։ Գիրքը նաև արժեքավոր նյութ է 19-րդ դարի հայերեն բժշկական գրականության ուսումնասիրության համար, քանի որ հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես էին առողջության, մարմնի և անձնական վարքի հարցերը ներկայացվում այդ ժամանակաշրջանի հայ հասարակությանը։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում բժշկության պատմությամբ, առողջապահական կրթությամբ և հայերեն գիտահանրամատչելի գրականության զարգացմամբ զբաղվողների համար։

Նադեժդա Վ.-ի այս ստեղծագործությունը ներկայացնում է ընտանեկան կյանքի թեման՝ ընթերցողի ուշադրությունը կենտրոնացնելով ընտանիքի անդամների փոխհարաբերությունների, անձնական պարտականությունների և բարոյական արժեքների վրա։ Ընտանիքը որպես հասարակության հիմնական միջավայր դիտարկելու միջոցով նման գրական երկերը բացահայտում են այն հարցերը, որոնք առնչվում են ծնողների և երեխաների հարաբերություններին, սերունդների միջև կապին, փոխադարձ հարգանքին, վստահությանը և հոգատարությանը։ Աշտոնների ընտանիքի մասին պատմությունը հնարավորություն է տալիս խորհելու այն մասին, թե ինչպես են անհատական բնավորությունը, ընտանեկան դաստիարակությունը և շրջապատի ազդեցությունը մասնակցում մարդու աշխարհայացքի ձևավորմանը։ Ընտանեկան թեմայով ստեղծագործություններին բնորոշ են առօրյա իրավիճակների, մարդկային ապրումների և բարոյական ընտրությունների ներկայացումը, որոնց միջոցով ընթերցողը կարող է ճանաչել հասարակական կյանքի տարբեր կողմերը։ Այսպիսի գրականությունը հաճախ ունեցել է նաև դաստիարակչական նշանակություն՝ խրախուսելով ազնվությունը, պատասխանատվությունը, համբերությունը և մերձավորների նկատմամբ ուշադրությունը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի ընտանեկան գեղարվեստական գրականության, հայերեն թարգմանական հրատարակությունների և ժամանակաշրջանի բարոյակրթական պատկերացումների ուսումնասիրության համար։

Աշխատության վերնագիրը մատնանշում է սիրո թեմային նվիրված գրական ստեղծագործություն, որի կենտրոնում կարող են լինել մարդկային զգացմունքները, կապվածությունը, հոգևոր մտերմությունը և սիրո մեջ ապաստան ու մխիթարություն գտնելու գաղափարը։ «Ապաստանարան» բառը խորհրդանշական իմաստով արտահայտում է ապահովության, հանգստության և հոգեկան ջերմության այն միջավայրը, որը մարդը փնտրում է սիրո և մարդկային հարաբերությունների մեջ։ Մեդասդասեի անվան հիշատակումը կարևոր է ստեղծագործության գրական ծագումն ու հեղինակային պատկանելությունը պարզելու համար, սակայն միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ վստահորեն որոշել սյուժեն կամ կերպարների փոխհարաբերությունները։ Գործը կարելի է դիտարկել 19-րդ դարի արևմտահայ ընթերցողական միջավայրում տարածված սիրային և զգացմունքային գրականության համատեքստում, որտեղ անձնական ապրումները, բարոյական ընտրությունները և մարդկային կապերը հաճախ դառնում էին գրական պատկերման նյութ։ Նման երկերը նպաստել են ընթերցողների հետաքրքրության ընդլայնմանը գեղարվեստական արձակի և սիրային թեմաների նկատմամբ՝ միաժամանակ ներկայացնելով ժամանակաշրջանի գրական ճաշակն ու զգացմունքային արտահայտչաձևերը։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում արևմտահայ գրականության, սիրային թեմատիկայի և 19-րդ դարի հայերեն հրատարակությունների ուսումնասիրության համար։

Աշխատության վերնագիրը միավորում է երկու հիմնական թեմա՝ հայ ժողովրդի՝ Հայկի և Արամի սերունդների խորհրդանշական կերպարներով ներկայացվող պատմական ու հասարակական դժբախտությունների նկարագրությունը և դրանցից ազատվելու կամ դրանք բուժելու միջոցների որոնումը։ Հայկի և Արամի անունները հայ ավանդական պատմական հիշողության մեջ կապված են ժողովրդի ծագման, ինքնության և ազգային շարունակականության գաղափարների հետ։ Դրանց հիշատակումը գրքին հաղորդում է ազգային-խրատական երանգ՝ ընթերցողին ուղղորդելով խորհելու հայության անցած դժվարությունների, հասարակական վիճակի և հավաքական կյանքի խնդիրների շուրջ։ Վերնագրի երկրորդ մասը՝ դեղամիջոցների և բժշկության հիշատակմամբ, մատնանշում է նաև առողջապահական ու բուժական ուղղվածություն։ Այս երկու թեմաների համադրությունը կարող է արտահայտել ժամանակաշրջանին բնորոշ այն մոտեցումը, երբ ժողովրդի ֆիզիկական առողջությունը, բարոյական վիճակը և հասարակական բարօրությունը դիտարկվում էին փոխկապակցված։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայերեն բժշկական և ժողովրդական բուժական գրականության, ազգային ինքնագիտակցության արտահայտությունների ու հասարակական խրատական մտածողության ուսումնասիրության համար։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես էին առողջության, տառապանքի և բուժման գաղափարները ներկայացվում հայերեն գրավոր մշակույթում։

Աշխատությունը դիմումի կամ գրավոր ուղերձի բնույթ ունեցող փաստաթուղթ է՝ ուղղված Կոստանդնուպոլսի Գերագույն ազգային ժողովին՝ արևմտահայ համայնքի կարևորագույն ներկայացուցչական և կառավարման մարմիններից մեկին։ 19-րդ դարում Կոստանդնուպոլսի հայ ազգային հաստատությունները նշանակալի դեր ունեին համայնքային կյանքի կազմակերպման, ազգային խնդիրների քննարկման, կրթական ու եկեղեցական գործերի կարգավորման և հասարակական հարաբերությունների կառավարման գործում։ Գերագույն ազգային ժողովին ուղղված գրավոր դիմումները հնարավորություն էին տալիս անհատներին կամ խմբերին իրենց մտահոգությունները, առաջարկությունները, պահանջներն ու դիրքորոշումները ներկայացնելու ազգային կառույցներին։ Այսպիսի փաստաթղթերը կարևոր նյութ են համայնքային ինքնակառավարման գործելակերպը, հասարակական մասնակցության ձևերը և ազգային հաստատությունների ու համայնքի անդամների փոխհարաբերությունները հասկանալու համար։ Դրանք նաև արտացոլում են ժամանակաշրջանի պաշտոնական գրագրության լեզուն, դիմելու ընդունված ձևերը և ազգային կառավարման համակարգում կիրառվող հաղորդակցական եղանակները։ Թեև փաստաթղթի կոնկրետ բովանդակությունը վերնագրից ամբողջությամբ պարզ չէ, դրա հասցեատերը թույլ է տալիս այն դիտարկել արևմտահայ ազգային-հասարակական կյանքի պատմական համատեքստում։ Այն արժեքավոր սկզբնաղբյուր է 19-րդ դարի հայ համայնքային կառավարման, ազգային ներկայացուցչական մարմինների և Կոստանդնուպոլսի հայության հասարակական պատմության ուսումնասիրության համար։

Գիրքը ներկայացնում է ֆրանսիացի մտածող Շառլ Լուի դը Մոնտեսքյեին վերագրվող առածներն ու իմաստախոսությունները՝ համառոտ ձևակերպումներով արտահայտելով մարդկային վարքի, հասարակության, բարոյականության և կյանքի տարբեր կողմերի վերաբերյալ մտքեր։ Մոնտեսքյեի գաղափարական ժառանգությունը կապված է բանականության, ազատության, արդարության, օրենքի և հասարակական կարգի հարցերի քննության հետ։ Նրա մտածողության մեջ կարևոր տեղ ունեն իշխանության սահմանափակման, օրենքի գերակայության, քաղաքական հաստատությունների հավասարակշռության և մարդու ազատությունների պահպանման սկզբունքները։ Իմաստախոսությունների ձևաչափը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին կարճ մտքերի միջոցով ծանոթանալու հեղինակի աշխարհայացքին, խորհելու անհատի և հասարակության փոխհարաբերությունների, իշխանության ու պատասխանատվության, սովորույթների և բարոյական ընտրության շուրջ։ Նման ժողովածուները նպաստում են փիլիսոփայական մտքի տարածմանը՝ բարդ գաղափարները դարձնելով ավելի մատչելի և հիշվող։ Հայերենով այսպիսի նյութի ներկայացումը կարևոր նշանակություն է ունեցել եվրոպական լուսավորական գաղափարների ճանաչման և հայ ընթերցողի մտավոր հետաքրքրությունների ընդլայնման համար։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում ֆրանսիական փիլիսոփայության, Մոնտեսքյեի հասարակական հայացքների և 19-րդ դարի հայերեն թարգմանական ու իմաստախոսական գրականության ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Գիրքը ներկայացնում է Ողիմպիանոսին վերագրվող առակները՝ կարճ, պատկերավոր և խրատական պատմությունների միջոցով ընթերցողին փոխանցելով բարոյական ու կենսական գաղափարներ։ Առակը գրական այն ժանրն է, որտեղ կենդանիների, մարդկանց կամ այլ կերպարների գործողությունների միջոցով բացահայտվում են մարդկային բնավորության գծերը, վարքագծի տարբեր դրսևորումները և հասարակական հարաբերությունների հակասությունները։ Այս ժանրին բնորոշ հակիրճ շարադրանքը, խորհրդանշական կերպարներն ու եզրափակիչ խրատը հնարավորություն են տալիս բարդ մտքերը ներկայացնելու մատչելի և հիշվող ձևով։ Առակներում սովորաբար քննադատվում են ագահությունը, մեծամտությունը, խաբեությունը, նախանձը և անարդարությունը, իսկ խրախուսվում են իմաստությունը, ազնվությունը, չափավորությունը, աշխատասիրությունն ու ողջամիտ վարքը։ Այսպիսի գրականությունը կարևոր նշանակություն է ունեցել ընթերցանության մշակույթի և բարոյական դաստիարակության ձևավորման գործում՝ հատկապես երիտասարդ ընթերցողների համար։ Այն նաև նպաստում է այլ ժողովուրդների գրական ավանդույթների ճանաչմանը և առակագրական ժանրի տարածմանը հայերեն ընթերցանության միջավայրում։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում թարգմանական գրականության, առակների պատմության և հայ կրթական-բարոյախոսական ընթերցանության ավանդույթի ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը վերաբերում է հոգևոր առանձնացման և ներանձնական կյանքի գաղափարին՝ ընթերցողին ուղղորդելով դեպի ինքնաքննություն, աղոթք, հավատքի խորացում և Աստծո հետ անձնական կապի ամրապնդում։ Հոգևոր առանձնացումը քրիստոնեական ավանդության մեջ դիտվում է որպես առօրյա զբաղմունքներից ու արտաքին աղմուկից ժամանակավորապես հեռանալու հնարավորություն՝ սեփական մտքերը, զգացմունքներն ու վարքը վերանայելու և հոգևոր արժեքների շուրջ խորհելու համար։ Այսպիսի գրականությունը սովորաբար կարևորում է լռությունը, խոկումը, զղջումը, խոնարհությունը, ներողամտությունը և բարոյական կատարելագործման ձգտումը՝ դրանք դիտարկելով որպես հավատացյալի ներքին կյանքի կարևոր պայմաններ։ Աշխատության ուսուցողական նշանակությունը կապված է հոգևոր կարգապահության ձևավորման և քրիստոնեական կյանքի սկզբունքները գիտակցաբար կիրառելու հետ։ Այն կարող է ընթերցողին մղել վերագնահատելու իր առօրյա ընտրությունները, մարդկային հարաբերությունները և սեփական պարտականությունները՝ առաջնորդվելով խղճի ու հավատքի պահանջներով։ Հոգևոր խորհրդածության այսպիսի ձեռնարկները կարևոր տեղ են զբաղեցրել եկեղեցական գրականության մեջ՝ ծառայելով ինչպես անհատական ընթերցանությանը, այնպես էլ հոգևոր պատրաստությանն ու ինքնակատարելագործմանը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում քրիստոնեական խոկման ավանդույթի, հայ հոգևոր գրականության և հավատացյալի ներքին կյանքի մշակույթի ուսումնասիրության համար։

Գիրքը նախատեսված է երեխաների նախնական կրթության և գրագիտության հիմքերի ձևավորման համար։ Այն պատկանում է տարրական ուսուցման այն ձեռնարկների շարքին, որոնց նպատակն է փոքր տարիքի սովորողներին աստիճանաբար ծանոթացնել կարդալու, գրելու և ուսումնական նյութը հասկանալու սկզբնական հմտություններին։ Առաջին դասագրքի գաղափարը ենթադրում է գիտելիքների մատչելի ու հաջորդական մատուցում՝ հաշվի առնելով մանկական ընկալման առանձնահատկությունները և սովորելու սկզբնական փուլում անհրաժեշտ պարզությունը։ Նման ձեռնարկներում կարևոր նշանակություն ունեն տառերի ճանաչումը, վանկերի ու բառերի կազմությունը, ընթերցանության զարգացումը, լեզվական արտահայտությունների յուրացումը և ուշադրության ու հիշողության մարզումը։ Դասագիրքը կարող էր ծառայել ինչպես ուսուցչի ղեկավարությամբ դասավանդման, այնպես էլ երեխայի ինքնուրույն վարժությունների համար՝ նպաստելով կանոնավոր ուսումնական սովորությունների ձևավորմանը։ Հրատարակության ամերիկյան միջավայրը հետաքրքիր է դարձնում այն նաև հայ կրթական և տպագրական գործունեության աշխարհագրության տեսանկյունից․ այն վկայում է, որ մանկական կրթության համար նախատեսված հայերեն գրքերի ստեղծումն ու տարածումը տեղի են ունեցել նաև հայրենիքից դուրս։ Աշխատությունը կարևոր նյութ է տարրական կրթության պատմության, մանկավարժական մեթոդների և 19-րդ դարի հայալեզու դասագրքերի զարգացման ուսումնասիրության համար։

Գիրքը նվիրված է սաղմոսերգության եկեղեցական կարգին և ներկայացնում է սաղմոսների ընթերցման ու կատարման հետ կապված հոգևոր-ծիսական նյութ։ Սաղմոսները քրիստոնեական պաշտամունքի կարևոր բաղադրիչներից են․ դրանք արտահայտում են մարդու աղոթքը, հավատքը, երախտագիտությունը, զղջումը, փառաբանությունն ու Աստծուն ուղղված հոգևոր դիմումը։ Սաղմոսերգությունը դարեր շարունակ կարևոր տեղ է զբաղեցրել Հայ առաքելական եկեղեցու ժամերգությունների և այլ պաշտամունքային արարողությունների մեջ՝ միավորելով աստվածաշնչյան խոսքը, աղոթքն ու երաժշտական կատարումը։ Առաջին կանոնի ներկայացումը նպաստում է եկեղեցական կարգի պահպանմանը և սաղմոսների պատշաճ ընթերցման ու երգեցողության կազմակերպմանը։ Նման գրքերը գործնական նշանակություն են ունեցել հոգևորականների, եկեղեցական երգեցողությամբ զբաղվողների և հավատացյալների համար՝ օգնելով ծանոթանալ պաշտամունքի ընդունված ձևերին ու դրանց հոգևոր իմաստին։ Աշխատությունը նաև արտացոլում է հայ եկեղեցական գրքի ավանդույթը, որտեղ ծիսական հրատարակությունները ծառայել են ոչ միայն աղոթքի և պաշտամունքի կազմակերպմանը, այլև հոգևոր ժառանգության փոխանցմանը։ Այն արժեքավոր է հայ եկեղեցական ծեսի, սաղմոսերգության պատմության և հայ հոգևոր գրականության ուսումնասիրության համար։