Ready-made Materials

Հրատարակությունը ներառում է Ազգային ժողովի յոթերորդ նիստի արձանագրությունը՝ որպես տվյալ ժամանակաշրջանի ազգային և հասարակական կյանքի կարևոր փաստաթղթային վկայություն։ Արձանագրային նյութերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու ժողովի գործունեության կազմակերպումը, քննարկումների ընթացքը, օրակարգային հարցերը և որոշումների ընդունման ձևերը։ Դրանք արտացոլում են ազգային ներկայացուցչական կառույցի աշխատանքը և այն խնդիրների շրջանակը, որոնք քննարկվում էին հայ համայնքի հասարակական ու վարչական կյանքում։ Նիստի արձանագրությունը կարող է տեղեկություններ պարունակել մասնակիցների ելույթների, առաջարկությունների, տարաձայնությունների և ընդունված որոշումների մասին՝ պահպանելով ժողովական քննարկումների պաշտոնական գրառումը։ Նման փաստաթղթերը կարևոր են ոչ միայն առանձին նիստի ընթացքը վերականգնելու, այլև ազգային հաստատությունների գործունեության շարունակականությունը, կառավարման սկզբունքներն ու հասարակական առաջնահերթությունները հասկանալու համար։ Դրանք արժեքավոր սկզբնաղբյուր են Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի պատմության, ազգային ինքնակազմակերպման, հասարակական մտքի և XIX դարի հայկական վարչական մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբաններին, հայագիտությամբ զբաղվող մասնագետներին և վավերագրական աղբյուրների միջոցով անցյալի հասարակական գործընթացներն ուսումնասիրող ընթերցողներին։

Հրատարակությունը ներկայացնում է Ազգային ժողովի հինգերորդ նիստի արձանագրությունը՝ պահպանելով ժողովի գործունեության և քննարկումների վերաբերյալ պաշտոնական գրավոր վկայությունը։ Նման արձանագրությունները կարևոր սկզբնաղբյուրներ են ազգային ներկայացուցչական մարմնի աշխատանքի, որոշումների կայացման ընթացքի, հասարակական խնդիրների քննարկման և համայնքային կառավարման պատմությունն ուսումնասիրելու համար։ Դրանք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու ժողովական նիստերի կազմակերպման, օրակարգային հարցերի, մասնակիցների ելույթների և քննարկումների ընթացքի մասին։ Փաստաթուղթը արժեքավոր է հատկապես այն տեսանկյունից, որ արձանագրային ձևով ամրագրում է տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական ու ազգային կյանքի հարցերը՝ դրանք ներկայացնելով ոչ թե հետագա մեկնաբանության, այլ ժամանակակից պաշտոնական գրառման միջոցով։ Նյութը կարող է օգտակար լինել Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի պատմությամբ, ազգային կառույցների գործունեությամբ, հայ հասարակական մտքի զարգացմամբ և XIX դարի հայկական ինքնակառավարման փորձով հետաքրքրվող հետազոտողներին։ Այն նաև կարևոր նշանակություն ունի պատմական փաստաթղթերի, ժողովական լեզվի և վարչական գրագրության ուսումնասիրության համար։ Այսպիսի արձանագրությունների համադրական քննությունը հնարավորություն է տալիս վերակազմելու ազգային հաստատությունների գործունեության տարբեր փուլերը և ավելի խորությամբ հասկանալու դրանց դերը հայ համայնքային կյանքի կազմակերպման գործում։

Ստեղծագործությունը նվիրված է հայոց պատմության նշանավոր զորավար և ազգային հերոս Վարդան Մամիկոնյանի կերպարին ու նրա հետ կապված իրադարձություններին։ Վարդան Մամիկոնյանի անունը սերտորեն կապված է հայ ժողովրդի պատմական հիշողության, ինքնության պահպանման և հայրենիքի պաշտպանության գաղափարների հետ։ Նրա կերպարի շուրջ ձևավորված պատմություններն արտացոլում են քաջության, հավատարմության, անձնազոհության և հայրենասիրության արժեքները։ Վերնագրում գործածված «արկածներ» հասկացությունը մատնանշում է հերոսի կյանքի ու գործունեության դրվագների պատմողական ներկայացումը՝ ընթերցողին հաղորդակից դարձնելով պատմական անձի կերպարին և նրա ժամանակաշրջանի իրադարձություններին։ Նման երկերում պատմական նյութը կարող է միահյուսվել գեղարվեստական պատումին՝ անցյալի դեպքերը դարձնելով ավելի մատչելի և հետաքրքիր ընթերցողի համար։ Վարդանի կերպարի միջոցով առաջ են գալիս անհատի և ժողովրդի ճակատագրի, ազգային պարտքի, հավատքի ու ազատության համար պայքարի հարցերը։ Գիրքը կարևոր է նաև հայ պատմական գրականության զարգացման և ազգային հերոսների կերպարների տարածման տեսանկյունից։ Այն կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, Վարդանանց ավանդությամբ և XIX դարի հայ գրական-կրթական միջավայրով զբաղվող ընթերցողներին՝ նպաստելով պատմական հիշողության և ազգային արժեքների ճանաչմանը։

Աշխատությունը նվիրված է տրամաբանությանը՝ որպես ճիշտ մտածելու, դատելու և փաստարկելու արվեստի։ Այն ներկայացնում է բանականության գործունեության ուսումնասիրման այն սկզբունքները, որոնց միջոցով մարդը կարող է կարգավորել իր մտքերը, տարբերել ճշմարիտն ու սխալը, գնահատել դատողությունների հիմնավորվածությունը և հետևողականորեն հանգել եզրակացությունների։ Տրամաբանությունը դիտարկվում է որպես գիտելիքի ձեռքբերման և մտավոր գործունեության կազմակերպման կարևոր գործիք, որն անհրաժեշտ է ոչ միայն փիլիսոփայական հարցերի քննության, այլև առօրյա դատողությունների ու գիտական ուսումնասիրությունների համար։ Գրքի բովանդակային առանցքը տրամաբանական մտածողության կանոններն են՝ հասկացությունների ձևավորումը, դատողությունների կառուցումը, մտահանգումները և փաստարկների գնահատումը։ Այսպիսի ձեռնարկը նպաստում է վերլուծական կարողությունների զարգացմանը, սովորեցնում է նկատել մտքի հակասությունները, խուսափել անհիմն եզրակացություններից և սեփական տեսակետը ներկայացնել հստակ ու համակարգված ձևով։ Այն նաև կարևոր տեղ ունի փիլիսոփայական կրթության պատմության մեջ՝ որպես տրամաբանական գիտելիքը հայերենով մատուցելու և եվրոպական մտավոր ավանդույթները հայ ընթերցողին հասանելի դարձնելու օրինակ։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել փիլիսոփայությամբ, տրամաբանությամբ և մտավոր մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվողների համար։

Գիրքը նվիրված է նամակագրության մշակույթին և գրավոր հաղորդակցության հմտությունների ձևավորմանը։ Այն ներկայացնում է նամակ գրելու արվեստը՝ որպես մարդկանց միջև մտքերի, տեղեկությունների, զգացմունքների և հասարակական հարաբերությունների արտահայտման կարևոր միջոց։ Նամակագրությունը պահանջում է ոչ միայն լեզվական գիտելիքներ, այլև միտքը հստակ, գրագետ, քաղաքավարի և հասցեատիրոջը համապատասխան ձևով շարադրելու կարողություն։ Այսպիսի ուղեցույցի կարևոր խնդիրներից է ընթերցողին ծանոթացնել գրավոր խոսքի կազմակերպման սկզբունքներին, նամակի կառուցվածքին, արտահայտությունների ընտրությանը և հաղորդակցության ընդունված ձևերին։ Նամակների բովանդակությունն ու ոճը կարող են տարբեր լինել՝ կախված դրանց նպատակից, հասցեատիրոջից և հաղորդակցության հանգամանքներից։ Ուստի նամակագրության հմտությունները կարևոր են ինչպես անձնական հարաբերություններում, այնպես էլ հասարակական ու գործնական կյանքում։ Աշխատությունը կարող է ծառայել որպես գրավոր խոսքի զարգացման և հաղորդակցական մշակույթի ձևավորման ձեռնարկ՝ օգնելով ընթերցողին ավելի կազմակերպված ու պատշաճ արտահայտել իր մտքերը։ Այն նաև հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն գրավոր հաղորդակցության պատմության և XIX դարի կրթական ու գործնական գրականության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ ցույց տալով, թե ինչ նշանակություն էր տրվում լեզվական ճշտությանը, խոսքի կոկիկությանը և նամակագրության կանոններին։

Պատմական թեմայով այս ստեղծագործությունը նվիրված է Արտաշեսյան արքայատոհմի ներկայացուցիչ Արտավազդի կերպարին՝ անդրադառնալով նրա վարքին, գործունեությանը և կյանքի ավարտին։ Վերնագրում շեշտված են երկու կարևոր կողմեր՝ անձի բարքն ու վախճանը, որոնք հնարավորություն են տալիս պատմական իրադարձությունները դիտարկել ոչ միայն որպես անցյալի փաստերի հաջորդականություն, այլև որպես մարդու բնավորության, որոշումների և ճակատագրի փոխկապակցված պատմություն։ Արտավազդի կերպարի միջոցով ստեղծագործությունը առնչվում է հայոց հին պատմության այն ժամանակաշրջանին, երբ արքայական իշխանությունը, տոհմական ժառանգությունը և պետական կյանքի բարդ հանգամանքները կարևոր դեր էին խաղում երկրի ճակատագրում։ Պատմական նյութի գեղարվեստական կամ բարոյախոսական մեկնաբանությունը ընթերցողին հնարավորություն է տալիս խորհելու իշխանության պատասխանատվության, մարդկային արժանիքների, սխալների և դրանց հետևանքների շուրջ։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել ինչպես հայոց հին պատմությամբ և Արտաշեսյանների ժամանակաշրջանով զբաղվող ընթերցողներին, այնպես էլ նրանց, ովքեր ուսումնասիրում են պատմական կերպարների ներկայացումը հայ գրականության մեջ։ Այն նաև արժեքավոր է որպես XIX դարի հայ գրավոր մշակույթի օրինակ, որտեղ ազգային անցյալի թեման ծառայել է պատմական հիշողության պահպանմանն ու ընթերցողի պատմական հետաքրքրության զարգացմանը։

Հրատարակությունը նվիրված է Ավագ չորեքշաբթիին՝ Հայ եկեղեցու Սուրբ շաբաթվա կարևոր օրերից մեկին, որը նախորդում է Հիսուս Քրիստոսի չարչարանքների, խաչելության և հարության հիշատակությանը։ Քրիստոնեական ավանդության համաձայն՝ այս օրը հիշատակվում են Քրիստոսի չարչարանքներին նախորդած իրադարձությունները, այդ թվում՝ Հուդայի մատնության հետ կապված դրվագները։ Ավագ չորեքշաբթին ունի խոր հոգևոր և բարոյական խորհուրդ՝ ընթերցողին հրավիրելով խորհելու հավատարմության ու դավաճանության, ապաշխարության, զղջման և մարդու ներքին ընտրության մասին։ Հայ եկեղեցու ծիսական կյանքում Սուրբ շաբաթվա յուրաքանչյուր օր ունի իր առանձնահատուկ արարողակարգն ու հոգևոր բովանդակությունը, իսկ Ավագ չորեքշաբթին կարևոր հանգրվան է այդ օրերի հաջորդականության մեջ։ Նմանատիպ հրատարակությունները ծառայում են եկեղեցական տոների և հիշատակությունների բացատրությանը, հավատացյալների հոգևոր պատրաստությանը և ծիսական ավանդույթների պահպանմանը։ Գրքույկը կարող է օգտակար լինել եկեղեցական արարողություններին հետևողներին, քրիստոնեական ուսմունքով հետաքրքրվողներին և Հայ եկեղեցու տոնացույցն ու ծիսական ժառանգությունն ուսումնասիրողներին։ Այն նաև արժեքավոր նյութ է հայերեն հոգևոր գրականության և եկեղեցական տպագրության պատմության տեսանկյունից։

Հրատարակությունը պարունակում է քրիստոնեական հավատքի հիմնարար սրբազան բնագիրը՝ Հիսուս Քրիստոսի կյանքի, քարոզչության, ուսմունքի և փրկագործական առաքելության մասին ավետարանական վկայությունները։ Այն ընթերցողին ծանոթացնում է Քրիստոսի ծննդյան, մկրտության, հանրային ծառայության, առակների, հրաշքների, աշակերտների հետ հարաբերությունների, խաչելության և հարության պատմություններին։ Ավետարանական պատումները ներկայացնում են քրիստոնեական վարդապետության առանցքային գաղափարները՝ Աստծո և մերձավորի հանդեպ սերը, հավատարմությունը, ներողամտությունը, գթասրտությունը, խոնարհությունն ու հոգևոր մաքրությունը։ Դրանց բարոյական պատգամները կարևոր նշանակություն ունեն ինչպես անհատի հոգևոր դաստիարակության, այնպես էլ համայնքային և եկեղեցական կյանքի համար։ Ավետարանը քրիստոնեական պաշտամունքի, քարոզչության և աղոթական ընթերցանության հիմնական աղբյուրներից է, իսկ դրա հայերեն հրատարակությունները դարեր շարունակ նպաստել են Սուրբ գրքի տարածմանը և հայերեն հոգևոր մշակույթի պահպանմանը։ Այս գիրքը կարող է ծառայել հավատացյալների անձնական ընթերցանության, քրիստոնեական ուսուցման և աստվածաշնչյան գիտելիքների խորացման համար։ Այն նաև կարևոր նշանակություն ունի հայ գրքի ու տպագրության պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ որպես հայերեն կրոնական գրականության ավանդույթի մաս։

Հրատարակությունը ներկայացնում է քրիստոնեական հավատքի կենտրոնական սրբազան գրականությունը՝ Հիսուս Քրիստոսի կյանքի, քարոզչության, ուսմունքի և փրկագործական առաքելության մասին ավետարանական պատմությունները։ Ավետարանները պատմում են Քրիստոսի ծննդյան, մկրտության, քարոզչական գործունեության, առակների, հրաշքների, աշակերտների հետ հարաբերությունների, խաչելության և հարության մասին՝ բացահայտելով քրիստոնեական վարդապետության հիմնական գաղափարները։ Դրանց առանցքում են Աստծո և մերձավորի հանդեպ սերը, հավատը, ներողամտությունը, գթասրտությունը, խոնարհությունը և բարոյական պատասխանատվությունը։ Ավետարանական խոսքը ոչ միայն փոխանցում է քրիստոնեության հիմնարար պատմություններն ու ուսմունքները, այլև ընթերցողին ուղղորդում է հոգևոր ինքնաքննության և բարոյական արժեքների գիտակցման։ Այն կարևոր նշանակություն ունի եկեղեցական պաշտամունքի, անձնական աղոթքի, քրիստոնեական դաստիարակության և աստվածաշնչյան կրթության համար։ Հայերեն Ավետարանի հրատարակությունները մեծ դեր են ունեցել Սուրբ գրքի տարածման, հայերեն կրոնական գրագիտության պահպանման և ազգային հոգևոր մշակույթի զարգացման գործում։ Գիրքը կարող է ծառայել որպես հավատացյալների հոգևոր ընթերցանության նյութ, ինչպես նաև հետաքրքրել աստվածաշնչագիտությամբ, հայ եկեղեցու պատմությամբ և հայերեն սրբազան գրքերի տպագրության ավանդույթով զբաղվողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Բագրևանդին՝ պատմական Հայաստանի նշանավոր գավառներից մեկին, որի ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի հայոց պատմական աշխարհագրության և տարածքային պատմության համար։ Բագրևանդը հայտնի է իր աշխարհագրական դիրքով, բնական պայմաններով և ջրային համակարգերով, որոնք մեծ ազդեցություն են ունեցել տարածաշրջանի բնակեցման, տնտեսական գործունեության և հասարակական կյանքի ձևավորման վրա։ «Ջրաբաշխ գավառ» բնորոշումը ուշադրություն է հրավիրում տարածքի գետերի, աղբյուրների, ջրային հոսքերի և դրանց բաշխման առանձնահատկությունների վրա։ Ջրային պաշարները պատմական Հայաստանի բնակավայրերի զարգացման, երկրագործության, անասնապահության և հաղորդակցության կարևոր նախապայմաններից էին, ուստի դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու գավառի բնական ու տնտեսական միջավայրի մասին։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը կարևոր է նաև բնակավայրերի տեղադրության, պատմական տեղանունների, տարածքային սահմանների և տարածաշրջանի պատմական հիշողության ուսումնասիրման տեսանկյունից։ Գավառագիտական նման ուսումնասիրությունները նպաստում են Հայաստանի պատմական տարածքների աշխարհագրական նկարագրության հարստացմանը և պատմական աղբյուրների համադրմանը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, աշխարհագրագետներին, հայագետներին և Հայաստանի պատմական գավառների բնական ու մշակութային ժառանգությամբ զբաղվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Սոկրատի պատմագրական երկի տպագիր հրատարակության և Երուսաղեմում պահպանվող ձեռագրի համեմատական ուսումնասիրությանը։ Բնագրերի բաղդատությունը կարևոր գիտական մեթոդ է, որի միջոցով հնարավոր է բացահայտել տարբեր ձեռագրային և տպագիր տարբերակների միջև եղած ընդհանրություններն ու տարբերությունները, պարզել տեքստի փոխանցման առանձնահատկությունները և գնահատել առանձին ընթերցումների հավաստիությունը։ Այսպիսի ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ բառային, ուղղագրական, քերականական և բովանդակային տարբերություններին՝ ուշադրություն դարձնելով նաև հնարավոր բացթողումներին, հավելումներին ու խմբագրական փոփոխություններին։ Երուսաղեմի ձեռագրի և տպագիր բնագրի համադրումը կարևոր նշանակություն ունի հայերեն ձեռագրական ժառանգության ուսումնասիրման համար, քանի որ հնարավորություն է տալիս գնահատելու ձեռագրի դերը պատմական երկի պահպանման և փոխանցման գործում։ Սոկրատի պատմագրությունը վաղ քրիստոնեական պատմության կարևոր աղբյուրներից է, ուստի դրա բնագրային տարբերակների ուսումնասիրությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև եկեղեցու պատմության և պատմագրության տեսանկյունից։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել ձեռագրագետներին, բնագրագետներին, պատմաբաններին և հայ մատենագրական ժառանգությամբ զբաղվող հետազոտողներին՝ որպես համեմատական բնագրային քննության օրինակ։

Հրատարակությունը նվիրված է Տիրոջ Հայտնության տոնին և Լևոն Գ արքայի օծման արարողությանը՝ միավորելով քրիստոնեական տոնական ավանդույթի և թագավորական իշխանության խորհրդանշական ներկայացման թեմաները։ Տիրոջ Հայտնությունը Հայ եկեղեցու կարևոր տոներից է, որը կապված է Հիսուս Քրիստոսի ծննդյան և մկրտության հիշատակության հետ և ունի խոր հոգևոր ու ծիսական նշանակություն։ Լևոն Գ արքայի օծման հիշատակումը ստեղծագործության մեջ ներմուծում է նաև Կիլիկյան Հայաստանի պետական ու եկեղեցական կյանքի պատմական համատեքստը։ Հայոց պատմության մեջ թագավորական օծումը ոչ միայն իշխանության ստանձնման արարողություն էր, այլև ուներ կրոնական և հասարակական խորհրդանշական նշանակություն՝ արտահայտելով թագավորի իշխանության օրինականությունը, եկեղեցու հետ նրա կապը և երկրի հոգևոր ու քաղաքական միասնության գաղափարը։ Այս երկու թեմաների համադրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու տոնական ծիսակարգի, եկեղեցական ավանդույթների և թագավորական իշխանության փոխհարաբերություններին։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ եկեղեցական գրականության, ծիսական մշակույթի և Կիլիկյան Հայաստանի պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև այն ընթերցողներին, որոնք ուսումնասիրում են քրիստոնեական տոները, հայկական թագավորական ավանդույթները և եկեղեցու դերը միջնադարյան պետական կյանքում։

Աշխատությունը նախատեսված է Սուրբ գրքի ընթերցանությունը նոր սկսողների համար՝ նպատակ ունենալով դյուրացնել աստվածաշնչյան տեքստերի ընկալումը և ընթերցողին ծանոթացնել քրիստոնեական ուսմունքի հիմնական գաղափարներին։ Վերնագրում ընդգծված «բանալի» հասկացությունը խորհրդանշում է այնպիսի պարզաբանումների և ուսուցողական նյութերի ամբողջություն, որոնք օգնում են ընթերցողին կողմնորոշվել Սուրբ գրքի բովանդակության մեջ, հասկանալ կրոնական հասկացությունները և ընկալել աստվածաշնչյան պատմությունների ու պատգամների նշանակությունը։ Նման ձեռնարկները կարևոր դեր են ունեցել քրիստոնեական կրթության տարածման գործում, հատկապես այն մարդկանց շրջանում, որոնք նոր էին սկսում ծանոթանալ աստվածաշնչյան գրականությանը։ Պարզ և մատչելի դասերի միջոցով ընթերցողը կարող էր աստիճանաբար ձևավորել Սուրբ գիրքն ինքնուրույն կարդալու, դրա հիմնական թեմաները տարբերակելու և հոգևոր գաղափարների շուրջ խորհելու կարողություն։ Աշխատության ուսուցողական ուղղվածությունը ենթադրում է ուշադրություն ինչպես ընթերցանության մատչելիությանը, այնպես էլ քրիստոնեական բարոյական արժեքների՝ հավատի, սիրո, գթասրտության, ներողամտության և բարության ընկալմանը։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն կրոնական կրթական գրականության, աստվածաշնչյան ուսուցման և XIX դարի վերջի հայալեզու հոգևոր-կրթական հրատարակությունների ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է բանահյուսության տեսական ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով ժողովրդական ստեղծագործության բնույթը, ձևավորման առանձնահատկությունները և մշակութային նշանակությունը։ Բանահյուսությունը ժողովրդի պատմական հիշողության, աշխարհայացքի, հավատալիքների, սովորույթների և կենսափորձի պահպանման ու փոխանցման կարևոր միջոց է։ Այն ներառում է բանավոր ստեղծագործության տարբեր տեսակներ՝ ժողովրդական հեքիաթներ, առասպելներ, ավանդություններ, երգեր, առածներ, ասացվածքներ, հանելուկներ և ծիսական բանաձևեր։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են հասարակական կյանքի իրադարձությունները, պատմական հիշողությունը և մարդկային հարաբերություններն արտացոլվում ժողովրդի ստեղծած ու սերունդներին փոխանցած նյութերում։ Բանահյուսության տեսական քննությունը կարևոր է նաև բանավոր ստեղծագործությունների ժանրային առանձնահատկությունները, կառուցվածքը, գեղարվեստական միջոցները և տարածման եղանակները հասկանալու համար։ Հայկական մշակույթի համատեքստում այս ոլորտն առանձնահատուկ նշանակություն ունի, քանի որ ժողովրդական ստեղծագործությունը պահպանել է ազգային ավանդույթների, լեզվական պատկերների և պատմական ինքնության բազմաթիվ դրսևորումներ։ Աշխատությունը կարող է ծառայել որպես տեսական ուսումնական նյութ բանահյուսությամբ և ազգագրությամբ հետաքրքրվողների համար, ինչպես նաև նպաստել ժողովրդական ստեղծագործության գիտական ուսումնասիրության սկզբունքների ըմբռնմանը։ Այն արժեքավոր է հայ բանագիտական մտքի և ժողովրդական մշակույթի ուսումնասիրման պատմության տեսանկյունից։