Ready-made Materials

Կառավարման համակարգը բարդ և բազմաբաղադրիչ կառուցվածք է, որը բաղկացած է փոխկապակցված ենթահամակարգերից, որոնք միասին ապահովում են կազմակերպության արդյունավետ գործունեությունը և նպատակների իրականացումը։ Կառավարման ենթահամակարգերը այն մասերն են, որոնց միջոցով իրականացվում են կառավարման տարբեր գործառույթներ՝ պլանավորում, կազմակերպում, վերահսկում, մոտիվացիա և որոշումների ընդունում։ Դրանք օգնում են համակարգել կազմակերպության աշխատանքը և ապահովել բոլոր գործընթացների համաչափ զարգացումը։ Հիմնականում կառավարման համակարգում առանձնացնում են մի քանի հիմնական ենթահամակարգեր։ Առաջինը կառավարչական (կամ կառավարող) ենթահամակարգն է, որը կազմում են ղեկավարները և կառավարման մարմինները։ Նրանք մշակում են նպատակներ, ընդունում որոշումներ և վերահսկում դրանց իրականացումը։ Երկրորդը կատարողական ենթահամակարգն է, որը ներառում է աշխատակիցներին և ստորաբաժանումներին, որոնք իրականացնում են ընդունված որոշումները և կատարում գործնական աշխատանքը։ Այս երկու ենթահամակարգերը մշտապես փոխազդում են միմյանց հետ՝ ապահովելով կազմակերպության ընդհանուր գործունեությունը։ Բացի այդ, կառավարման համակարգում կարևոր դեր ունի տեղեկատվական ենթահամակարգը, որը ապահովում է տվյալների հավաքագրումը, մշակումը և փոխանցումը կառավարման տարբեր մակարդակների միջև։ Առանց արդյունավետ տեղեկատվական համակարգի անհնար է ճիշտ որոշումների ընդունումը։ Կարելի է առանձնացնել նաև տեխնիկական և տեխնոլոգիական ենթահամակարգերը, որոնք ներառում են արտադրական սարքավորումները, ծրագրային ապահովումները և տեխնոլոգիական գործընթացները, որոնք աջակցում են կառավարմանը։ Կազմակերպության արդյունավետությունը կախված է այս բոլոր ենթահամակարգերի ներդաշնակ աշխատանքից, քանի որ դրանց միջև խզումը կարող է բերել կառավարման խափանումների։ Ժամանակակից կառավարման մոտեցումներում մեծ ուշադրություն է դարձվում նաև ճկուն և ինտեգրված համակարգերի ստեղծմանը, որտեղ բոլոր ենթահամակարգերը գործում են որպես միասնական ամբողջություն։ Այսպիսով, կառավարման ենթահամակարգերը ապահովում են կազմակերպության կառուցվածքային ամբողջականությունը և արդյունավետ գործունեությունը՝ համադրելով մարդկային, տեղեկատվական և տեխնիկական ռեսուրսները։

Կոմունիկացիաները կառավարման համակարգում տեղեկատվության փոխանակման գործընթաց են, որի միջոցով կազմակերպության ներսում և արտաքին միջավայրի հետ ապահովվում է գաղափարների, հրահանգների, որոշումների և արձագանքների փոխանցումը։ Կոմունիկացիաները հանդիսանում են կառավարման կարևորագույն տարրերից մեկը, քանի որ առանց արդյունավետ հաղորդակցության անհնար է կազմակերպության նպատակների համակարգված իրականացումը։ Դրանց էությունը կայանում է նրանում, որ ապահովում են կապ ղեկավարության և աշխատակիցների, տարբեր ստորաբաժանումների, ինչպես նաև կազմակերպության և արտաքին գործընկերների միջև։ Կոմունիկացիաների միջոցով ձևավորվում է ընդհանուր պատկերացում կազմակերպության խնդիրների, նպատակների և գործողությունների մասին, ինչը նպաստում է արդյունավետ համագործակցությանը և որոշումների ճիշտ ընդունմանը։ Կառավարման համակարգում կոմունիկացիաները կարող են լինել ուղղահայաց և հորիզոնական։ Ուղղահայաց կոմունիկացիան իրականացվում է ղեկավարության և ենթակաների միջև՝ ներքևից վերև կամ վերևից ներքև ուղղությամբ, օրինակ՝ հրահանգների փոխանցում կամ հաշվետվությունների ներկայացում։ Հորիզոնական կոմունիկացիան տեղի է ունենում նույն մակարդակի ստորաբաժանումների միջև և նպաստում է համագործակցությանը և աշխատանքի համակարգմանը։ Կոմունիկացիաները կարող են լինել նաև ձևական և ոչ ձևական։ Ձևական կոմունիկացիան իրականացվում է պաշտոնական կանոններով և փաստաթղթերով, իսկ ոչ ձևականը՝ ոչ պաշտոնական շփումների և անձնական հարաբերությունների միջոցով։ Կոմունիկացիոն գործընթացը բաղկացած է մի քանի հիմնական փուլերից՝ տեղեկատվության ձևավորում, հաղորդում, ընդունում, մեկնաբանում և հետադարձ կապ։ Հետադարձ կապը շատ կարևոր է, քանի որ այն թույլ է տալիս գնահատել հաղորդակցության արդյունավետությունը և անհրաժեշտության դեպքում կատարել ուղղումներ։ Կոմունիկացիաների արդյունավետությունը կախված է հաղորդագրության հստակությունից, ճիշտ ալիքների ընտրությունից, աղմուկի նվազեցումից և փոխըմբռնման մակարդակից։ Ժամանակակից կառավարման մեջ մեծ դեր ունեն նաև էլեկտրոնային կոմունիկացիաները՝ էլ. փոստը, տեղեկատվական համակարգերը և թվային հարթակները, որոնք արագացնում են տեղեկատվության փոխանցումը և բարձրացնում աշխատանքի արդյունավետությունը։ Այսպիսով, կոմունիկացիաները կառավարման համակարգում ապահովում են կազմակերպության ներքին համադրումը և արտաքին կապերը՝ հանդիսանալով արդյունավետ կառավարման հիմնասյուներից մեկը։

Ռազմավարական պլանավորումը կառավարման գործընթաց է, որի նպատակն է կազմակերպության երկարաժամկետ նպատակների սահմանումը և դրանց հասնելու ուղիների որոշումը՝ հաշվի առնելով ներքին հնարավորությունները և արտաքին միջավայրը։ Այն օգնում է կազմակերպություններին կանխատեսել ապագա զարգացումները, գնահատել ռիսկերը և ընդունել արդյունավետ որոշումներ, որոնք ապահովում են կայուն զարգացում և մրցունակություն։ Ռազմավարական պլանավորման էությունը կայանում է նրանում, որ կազմակերպությունը սահմանում է իր առաքելությունը, տեսլականը և հիմնական նպատակները, այնուհետև մշակում է գործողությունների համակարգված ծրագիր այդ նպատակներին հասնելու համար։ Այս գործընթացում մեծ նշանակություն ունի արտաքին միջավայրի վերլուծությունը, որտեղ ուսումնասիրվում են տնտեսական, քաղաքական, տեխնոլոգիական և սոցիալական գործոնները, որոնք կարող են ազդել կազմակերպության գործունեության վրա։ Միաժամանակ գնահատվում են նաև ներքին ռեսուրսները՝ մարդկային, ֆինանսական և նյութական հնարավորությունները։ Ռազմավարական պլանավորումը ներառում է մի քանի փուլեր՝ նպատակների սահմանում, իրավիճակի վերլուծություն, ռազմավարության ընտրություն, իրականացում և վերահսկում։ Այն հնարավորություն է տալիս կազմակերպությանը ճիշտ կողմնորոշվել փոփոխվող պայմաններում և արդյունավետ օգտագործել իր ռեսուրսները։ Ռազմավարական պլանավորումը տարբերվում է օպերատիվ պլանավորումից նրանով, որ այն վերաբերում է երկարաժամկետ ժամանակահատվածի և կենտրոնանում է ընդհանուր զարգացման ուղղությունների վրա, այլ ոչ թե առօրյա խնդիրների։ Այն կարևոր դեր ունի ինչպես պետական կառավարման, այնպես էլ բիզնեսի ոլորտում, քանի որ ապահովում է կայունություն, կանխատեսելիություն և զարգացման հստակ ուղղություն։ Այսպիսով, ռազմավարական պլանավորումը հանդիսանում է կառավարման համակարգի հիմնական գործիքներից մեկը, որը նպաստում է կազմակերպության նպատակային և արդյունավետ զարգացմանը։

Մոտիվացիան մարդու վարքագիծը, գործունեությունը և նպատակային գործողությունները պայմանավորող ներքին և արտաքին գործոնների ամբողջությունն է, որը ուղղորդում է անհատին դեպի որոշակի նպատակների իրականացում։ Այն բացատրում է, թե ինչու և ինչպես է մարդը ընտրում կոնկրետ գործողություն, ինչն է նրան ստիպում սկսել, շարունակել կամ ավարտել որևէ գործունեություն։ Մոտիվացիայի էությունը կայանում է մարդու պահանջմունքների, հետաքրքրությունների, նպատակների և արժեքների համադրության մեջ, որոնք ձևավորում են գործունեության ներքին շարժիչ ուժը։ Մարդու մոտիվացիան կարող է պայմանավորված լինել ինչպես ներքին գործոններով, օրինակ՝ ինքնազարգացման ցանկությամբ, հաջողության հասնելու ձգտումով կամ հետաքրքրությամբ, այնպես էլ արտաքին գործոններով, ինչպիսիք են պարգևատրումը, սոցիալական ճանաչումը, պատիժը կամ նյութական շահը։ Մոտիվացիան կարևոր դեր ունի կրթության, աշխատանքի, սպորտի և հասարակական կյանքի բոլոր ոլորտներում, քանի որ այն բարձրացնում է արդյունավետությունը և նպաստում նպատակների իրականացմանը։ Մոտիվացիայի ձևերը հիմնականում բաժանվում են երկու խմբի՝ ներքին և արտաքին մոտիվացիա։ Ներքին մոտիվացիան առաջանում է մարդու ներսից և կապված է անձնական հետաքրքրությունների, հաճույքի և ինքնաիրացման հետ, օրինակ՝ երբ մարդը սովորում է նոր բաներ պարզապես հետաքրքրությունից դրդված։ Արտաքին մոտիվացիան պայմանավորված է արտաքին ազդեցություններով, ինչպիսիք են վարձատրությունը, գնահատականները, մրցանակները կամ հասարակական կարծիքը։ Բացի այդ, առանձնացվում են նաև դրական և բացասական մոտիվացիաներ, որտեղ դրականը հիմնված է պարգևների և խրախուսանքի վրա, իսկ բացասականը՝ պատժից կամ կորուստից խուսափելու վրա։ Մոտիվացիան կարող է նաև լինել կայուն կամ ժամանակավոր՝ կախված նրանից, թե որքան երկար է այն պահպանվում մարդու գործունեության ընթացքում։ Ժամանակակից կառավարման և հոգեբանության մեջ մեծ ուշադրություն է դարձվում աշխատողների մոտիվացիային, քանի որ այն անմիջականորեն ազդում է աշխատանքի արտադրողականության և կազմակերպության հաջողության վրա։

Կառավարչական որոշումները կառավարման գործընթացի հիմնական բաղադրիչն են, որոնք արտահայտում են ղեկավարի կամ կառավարման մարմնի կողմից ընդունվող ընտրությունը՝ ուղղված կազմակերպության նպատակների իրականացմանը։ Դրանք կապված են տարբեր խնդիրների լուծման հետ՝ սկսած ռեսուրսների բաշխումից մինչև ռազմավարական զարգացման ուղղությունների ընտրություն։ Կառավարչական որոշումների էությունը կայանում է նրանում, որ դրանք ապահովում են կազմակերպության գործունեության ուղղորդումը, արդյունավետության բարձրացումը և նպատակների իրագործումը՝ տարբեր այլընտրանքներից ամենահարմար տարբերակի ընտրության միջոցով։ Այդ որոշումները կարող են ընդունվել ինչպես անհատական ղեկավարի կողմից, այնպես էլ կոլեկտիվ կառավարման մարմինների միջոցով։ Կառավարչական որոշումները ունեն մի քանի հիմնական առանձնահատկություններ՝ նպատակային ուղղվածություն, պատասխանատվություն, հիմնավորվածություն և ժամանակային սահմանափակումներ։ Դրանք պետք է լինեն տրամաբանական, տվյալների վրա հիմնված և համապատասխան կազմակերպության ռեսուրսներին ու հնարավորություններին։ Կառավարչական որոշումները դասակարգվում են ըստ տարբեր չափանիշների։ Ըստ մակարդակի՝ դրանք լինում են ռազմավարական, տակտիկական և օպերատիվ։ Ռազմավարական որոշումները վերաբերում են կազմակերպության երկարաժամկետ զարգացմանը, տակտիկականները՝ միջինաժամկետ ծրագրերին, իսկ օպերատիվները՝ առօրյա գործունեությանը։ Ըստ ընդունման ձևի դրանք կարող են լինել անհատական կամ կոլեկտիվ։ Ըստ կրկնելիության՝ տարբերակում են միանվագ և կրկնվող որոշումներ։ Ըստ պայմանների՝ լինում են որոշակիության պայմաններում ընդունված, ռիսկային և անորոշության պայմաններում ընդունված որոշումներ։ Կառավարչական որոշումների արդյունավետությունը կախված է տեղեկատվության ճշգրտությունից, ղեկավարի փորձից, վերլուծական կարողություններից և ժամանակին արձագանքելու ունակությունից։ Ճիշտ ընդունված որոշումները նպաստում են կազմակերպության կայուն զարգացմանը և հաջող գործունեությանը, մինչդեռ սխալ որոշումները կարող են բերել ֆինանսական և կազմակերպչական խնդիրների։ Այսպիսով, կառավարչական որոշումները հանդիսանում են կառավարման համակարգի առանցքային տարր, որը ապահովում է նպատակների իրականացումը և կազմակերպության արդյունավետ գործունեությունը։

Կազմակերպությունների կազմակերպա-իրավական ձևերը այն իրավական ձևերն են, որոնց միջոցով սահմանվում է կազմակերպության ստեղծման, գործունեության, կառավարման, գույքային պատասխանատվության և լուծարման կարգը։ Դրանք ցույց են տալիս, թե ինչպես է կազմակերպությունը ձևավորվում, ովքեր են դրա սեփականատերերը, ինչպես են բաշխվում շահույթները և ինչ չափով են մասնակիցները պատասխանատու պարտավորությունների համար։ Տարբեր երկրներում, այդ թվում նաև Հայաստանում, կազմակերպությունները կարող են ունենալ մի քանի հիմնական կազմակերպա-իրավական ձևեր։ Առավել տարածվածներից են անհատ ձեռնարկատերը, որտեղ գործունեությունը իրականացնում է մեկ անձ, որը ամբողջությամբ պատասխանատու է իր պարտավորությունների համար իր անձնական գույքով։ Մյուս ձևը սահմանափակ պատասխանատվությամբ ընկերությունն է, որտեղ մասնակիցները պատասխանատու են միայն իրենց ներդրված կապիտալի չափով, ինչը նվազեցնում է ֆինանսական ռիսկերը։ Կան նաև բաժնետիրական ընկերություններ, որոնք ունեն բաժնետերեր, և նրանց սեփականությունը բաժանված է բաժնետոմսերի տեսքով, որոնք կարող են ազատորեն փոխանցվել կամ վաճառվել։ Այս ձևը սովորաբար կիրառվում է խոշոր բիզնեսներում։ Բացի այդ, գոյություն ունեն կոոպերատիվներ, որոնք ստեղծվում են անդամների համատեղ տնտեսական շահերի հիման վրա, ինչպես նաև պետական և համայնքային կազմակերպություններ, որոնք պատկանում են պետությանը կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններին։ Կազմակերպա-իրավական ձևի ընտրությունը կախված է գործունեության նպատակներից, կապիտալի չափից, ռիսկերի մակարդակից և կառավարման ձևից։ Այն մեծ ազդեցություն ունի հարկային պարտավորությունների, հաշվետվությունների և բիզնեսի զարգացման հնարավորությունների վրա։ Ճիշտ ընտրված կազմակերպա-իրավական ձևը նպաստում է արդյունավետ կառավարմանը և տնտեսական կայունությանը։

Ազոտը քիմիական տարր է, որը պարբերական համակարգում նշվում է N նշանով և գտնվում է 7-րդ խմբում։ Այն անգույն, անհոտ և անճաշակ գազ է, որը կազմում է Երկրի մթնոլորտի մոտ 78 տոկոսը և համարվում է ամենատարածված գազերից մեկը։ Ազոտը սովորական պայմաններում համեմատաբար իներտ է, այսինքն՝ դժվարությամբ է մտնում քիմիական ռեակցիաների մեջ, քանի որ նրա մոլեկուլը (N₂) ունի շատ ամուր եռակի կապ։ Սակայն բարձր ջերմաստիճանների և հատուկ պայմանների դեպքում այն կարող է մասնակցել տարբեր քիմիական գործընթացների և առաջացնել կարևոր միացություններ։ Ազոտը կենսական նշանակություն ունի բոլոր կենդանի օրգանիզմների համար, քանի որ մտնում է սպիտակուցների, նուկլեինաթթուների և այլ կենսաբանական կարևոր նյութերի կազմի մեջ։ Բնության մեջ ազոտի շրջապտույտը ապահովում է դրա անընդհատ շրջանառությունը օդի, հողի և կենդանի օրգանիզմների միջև։ Բույսերը ազոտը կլանում են հիմնականում հողի մեջ եղած նիտրատների և ամոնիումի աղերի ձևով, իսկ կենդանիները այն ստանում են սննդի միջոցով։ Արդյունաբերության մեջ ազոտը լայնորեն կիրառվում է ամոնիակի, ազոտական թթվի և պարարտանյութերի արտադրության համար։ Այն նաև օգտագործվում է որպես իներտ միջավայր տարբեր քիմիական գործընթացներում, սննդի պահպանման, բժշկության և էլեկտրոնիկայի ոլորտներում։ Հեղուկ ազոտը, որը ստացվում է շատ ցածր ջերմաստիճաններում, օգտագործվում է սառեցման, բժշկական և գիտական նպատակներով։ Չնայած իր օգտակարությանը, որոշ ազոտային միացություններ կարող են լինել վնասակար շրջակա միջավայրի համար, օրինակ՝ առաջացնել օդի աղտոտում կամ նպաստել ջերմոցային էֆեկտին։ Այսպիսով, ազոտը կարևոր քիմիական տարր է, որը մեծ դեր ունի ինչպես բնության, այնպես էլ մարդու կյանքի և արդյունաբերության զարգացման մեջ։

Սիրտը մարդու և կենդանիների օրգանիզմում կենսական նշանակություն ունեցող մկանային օրգան է, որը կատարում է արյան շրջանառության գլխավոր պոմպի դերը։ Այն ապահովում է արյան անընդհատ շարժումը ամբողջ մարմնով, ինչի շնորհիվ բջիջները ստանում են թթվածին և սննդանյութեր, իսկ նյութափոխանակության արգասիքները հեռացվում են օրգանիզմից։ Մարդու սիրտը գտնվում է կրծքավանդակում՝ թոքերի միջև, փոքր-ինչ ձախ կողմում և ունի մոտավորապես բռունցքի չափ։ Այն բաղկացած է չորս խոռոչներից՝ երկու նախասրտերից և երկու փորոքներից, որոնք բաժանված են փականներով, որպեսզի արյունը շարժվի միայն մեկ ուղղությամբ։ Սրտի աշխատանքի հիմնական փուլերն են կծկումը (սիստոլա) և թուլացումը (դիաստոլա), որոնք հերթագայվում են և ապահովում արյան շրջանառությունը։ Սրտի մկանային հյուսվածքը՝ միոկարդը, ունի հատուկ կառուցվածք, որը թույլ է տալիս նրան աշխատել առանց երկարատև հանգստի։ Սրտի ռիթմը կարգավորվում է հատուկ հաղորդող համակարգով, որի գլխավոր հանգույցը սինուսային հանգույցն է։ Այն ստեղծում է էլեկտրական ազդակներ, որոնք տարածվում են սրտի տարբեր մասերով և ապահովում են նրա կանոնավոր կծկումները։ Արյունը սրտից դուրս է գալիս դեպի զարկերակներ և տարածվում ամբողջ մարմնով, իսկ երակներով վերադառնում է դեպի սիրտ։ Սիրտ-անոթային համակարգը կարևոր դեր ունի օրգանիզմի ընդհանուր առողջության համար, քանի որ ցանկացած խանգարում կարող է ազդել ամբողջ մարմնի աշխատանքի վրա։ Սրտի առողջությունը պահպանելու համար կարևոր է ճիշտ սնունդը, ֆիզիկական ակտիվությունը և վնասակար սովորություններից խուսափելը։ Այսպիսով, սիրտը մարդու կյանքի համար անփոխարինելի օրգան է, որը ապահովում է արյան շրջանառությունը և օրգանիզմի կենսագործունեության շարունակականությունը։

ԵԱՀԿ-ն՝ Եվրոպայում անվտանգության և համագործակցության կազմակերպությունը, միջազգային կառույց է, որը զբաղվում է անվտանգության, մարդու իրավունքների, ժողովրդավարության և հակամարտությունների կարգավորման հարցերով Եվրոպայում, Կենտրոնական Ասիայում և Հյուսիսային Ամերիկայում։ Հայաստան–Ադրբեջան հարաբերությունների համատեքստում ԵԱՀԿ-ն հատկապես հայտնի է իր դերակատարությամբ Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման գործընթացում։ Այդ նպատակով ստեղծվել էր ԵԱՀԿ Մինսկի խումբը, որը համանախագահությամբ առաջնորդվում էր ԱՄՆ-ի, Ռուսաստանի և Ֆրանսիայի կողմից և նպատակ ուներ խաղաղ բանակցությունների միջոցով գտնել հակամարտության լուծում։ Խմբի հիմնական աշխատանքը եղել է կողմերի միջև երկխոսության խթանումը, առաջարկությունների ներկայացումը և խաղաղ կարգավորման տարբերակների մշակումը։ Հայաստան–Ադրբեջան հակամարտությունը սկսվել է դեռ խորհրդային շրջանի վերջին տարիներին և վերաճել զինված բախումների, որոնք հատկապես սրվել են 1990-ականներին, 2016 թվականի ապրիլյան պատերազմում և 2020 թվականի 44-օրյա պատերազմում։ Այս գործընթացներում ԵԱՀԿ-ն փորձել է հանդես գալ որպես միջնորդական հարթակ, սակայն հակամարտության վերջնական կարգավորումը չի իրականացվել նրա շրջանակներում։ 2020 թվականի պատերազմից հետո տարածաշրջանային իրավիճակը զգալիորեն փոխվել է, և Մինսկի խմբի գործունեությունը փաստացի նվազել է։ Չնայած դրան, ԵԱՀԿ-ն շարունակում է ընդգծել խաղաղության, սահմանների հստակեցման, ուժի չկիրառման և դիվանագիտական բանակցությունների կարևորությունը Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև հարաբերությունների կարգավորման համար։ Կազմակերպությունը նաև ուշադրություն է դարձնում մարդու իրավունքների, փախստականների խնդիրների և տարածաշրջանային անվտանգության հարցերին։

Իշխանությունը հասարակական հարաբերությունների կարևոր երևույթ է, որը արտահայտում է մարդկանց կամ խմբերի հնարավորությունը ազդելու ուրիշների վարքագծի, որոշումների և գործողությունների վրա։ Այն գոյություն ունի ցանկացած կազմակերպված հասարակությունում և հանդիսանում է պետության, կառավարման և սոցիալական կարգի հիմքը։ Իշխանության միջոցով ապահովվում է հասարակական կարգապահությունը, օրենքների իրականացումը և հասարակական գործընթացների կառավարումը։ Իշխանությունը կարող է հիմնվել տարբեր գործոնների վրա՝ ուժի, օրենքի, հեղինակության, ավանդույթի կամ համաձայնության։ Քաղաքագիտության մեջ առանձնացնում են իշխանության մի քանի հիմնական ձևեր։ Նախ՝ քաղաքական իշխանությունը, որը իրականացվում է պետության կողմից և ընդգրկում է օրենսդիր, գործադիր և դատական համակարգերը։ Օրենսդիր իշխանությունը ստեղծում է օրենքներ, գործադիրը իրականացնում է դրանք, իսկ դատականը վերահսկում է օրենքների կատարումը և լուծում իրավական վեճերը։ Երկրորդ՝ տնտեսական իշխանությունը, որը կապված է նյութական ռեսուրսների, արտադրության և հարստության վերահսկման հետ և հաճախ ազդում է հասարակական հարաբերությունների վրա։ Երրորդ՝ սոցիալական իշխանությունը, որը արտահայտվում է հասարակական խմբերի, կազմակերպությունների և ինստիտուտների ազդեցությամբ մարդկանց վարքագծի վրա։ Բացի այդ, առանձնացվում է նաև հոգևոր կամ գաղափարական իշխանությունը, որը ձևավորվում է կրոնի, մշակույթի, կրթության և լրատվամիջոցների միջոցով։ Իշխանությունը կարող է լինել նաև օրինական (լեգիտիմ), երբ այն ճանաչվում և ընդունվում է հասարակության կողմից, կամ ոչ օրինական, երբ այն հիմնված է բռնության կամ պարտադրանքի վրա։ Իշխանության արդյունավետությունը կախված է նրանից, թե որքանով է այն արդար, կայուն և ընդունելի հասարակության համար։ Ժամանակակից պետություններում մեծ նշանակություն ունի իշխանության հավասարակշռությունը և բաժանումը, քանի որ դա կանխում է չարաշահումները և ապահովում ժողովրդավարական կառավարում։

Պլաստմասները սինթետիկ կամ կիսասինթետիկ պոլիմերային նյութեր են, որոնք ստացվում են բնական գազի, նավթի կամ այլ օրգանական միացությունների քիմիական մշակման արդյունքում և լայնորեն կիրառվում են արդյունաբերության, կենցաղի, բժշկության և տեխնիկայի տարբեր ոլորտներում։ Պլաստմասների հիմնական առանձնահատկություններից են թեթևությունը, բարձր ամրությունը, հեշտ մշակելիությունը, կոռոզիայի և խոնավության նկատմամբ դիմադրությունը, ինչպես նաև համեմատաբար ցածր արտադրական արժեքը։ Դրանք կարող են ունենալ տարբեր ֆիզիկական հատկություններ՝ կախված իրենց կառուցվածքից և բաղադրությունից՝ լինելով կամ կոշտ, կամ ճկուն, կամ թափանցիկ, կամ անթափանց։ Պլաստմասները հիմնականում բաժանվում են երկու խոշոր խմբի՝ թերմոպլաստիկ և թերմոռեակտիվ պլաստմասներ։ Թերմոպլաստիկ պլաստմասները ջերմության ազդեցությամբ փափկում են և կարող են բազմիցս ձևափոխվել՝ առանց իրենց հիմնական կառուցվածքը կորցնելու, ինչի օրինակ են պոլիէթիլենը և պոլիպրոպիլենը։ Դրանք լայնորեն օգտագործվում են փաթեթավորման նյութերի, տարաների և կենցաղային իրերի արտադրության մեջ։ Թերմոռեակտիվ պլաստմասները, հակառակը, ջերմության ազդեցությամբ կարծրանում են և այլևս չեն կարող կրկին փափկել, քանի որ դրանց կառուցվածքում առաջանում են կայուն քիմիական կապեր։ Այս խմբին են պատկանում օրինակ բակելիտը և որոշ էպօքսիդային խեժեր, որոնք օգտագործվում են էլեկտրատեխնիկայում և շինարարությունում։ Պլաստմասների մյուս կարևոր դասակարգումը հիմնված է նրանց կիրառման ոլորտների վրա՝ կառուցվածքային, փաթեթավորման, էլեկտրամեկուսիչ և բժշկական պլաստմասներ։ Պլաստմասները ժամանակակից աշխարհում ունեն մեծ նշանակություն, քանի որ դրանք փոխարինում են ավելի ծանր և թանկարժեք նյութերին, սակայն դրանց լայն կիրառությունը նաև առաջացնում է բնապահպանական խնդիրներ՝ կապված դժվար քայքայման և շրջակա միջավայրի աղտոտման հետ։ Այդ պատճառով այսօր մեծ ուշադրություն է դարձվում վերամշակվող և էկոլոգիապես անվտանգ պլաստմասների մշակմանը։ Այսպիսով, պլաստմասները կարևոր տեխնիկական նյութեր են, որոնք իրենց բազմազան հատկությունների շնորհիվ դարձել են ժամանակակից արդյունաբերության և կենցաղի անբաժանելի մաս։

Գյուղատնտեսական կենդանիների սպանդը այն գործընթացն է, որի ընթացքում կենդանիները նախատեսված են սննդի արտադրության համար և ենթարկվում են հատուկ տեխնոլոգիական և սանիտարական կանոնների համաձայն մորթման։ Այս գործընթացը պետք է իրականացվի վերահսկվող պայմաններում՝ ապահովելու մսի որակը, մարդու առողջության անվտանգությունը և կենդանիների նկատմամբ մարդասիրական վերաբերմունքը։ Սպանդից առաջ պարտադիր է նախասպանդային փորձաքննությունը, որի նպատակն է գնահատել կենդանու առողջական վիճակը և պարզել՝ արդյոք այն պիտանի է սննդի համար օգտագործվելու։ Նախասպանդային փորձաքննության ընթացքում անասնաբույժները ստուգում են կենդանու ընդհանուր վիճակը, մարմնի ջերմաստիճանը, վարքագիծը, արտաքին տեսքը և հնարավոր հիվանդությունների նշանները։ Եթե հայտնաբերվում են վարակիչ կամ վտանգավոր հիվանդություններ, կենդանին կարող է ենթարկվել հատուկ մշակման կամ ամբողջությամբ բացառվել սպանդից։ Սպանդից հետո իրականացվում է հետսպանդային փորձաքննություն, որի ընթացքում ուսումնասիրվում են մսեղիքը և ներքին օրգանները՝ պարզելու համար, թե արդյոք միսը պիտանի է օգտագործման համար։ Այս փուլում անասնաբույժները ստուգում են օրգանների գույնը, կառուցվածքը, հնարավոր ախտաբանական փոփոխությունները և վարակների առկայությունը։ Եթե հայտնաբերվում են հիվանդություններ, ամբողջ միսը կամ դրա մի մասը կարող է ոչնչացվել կամ ենթարկվել հատուկ ջերմային մշակման։ Նախասպանդային և հետսպանդային փորձաքննությունները կարևոր դեր ունեն սննդի անվտանգության ապահովման գործում, քանի որ կանխում են վարակների տարածումը և ապահովում են առողջ սննդամթերքի արտադրություն։ Դրանք նաև օգնում են վերահսկել անասնապահության որակը և բարձրացնել արտադրության արդյունավետությունը։ Բացի այդ, այս գործընթացները կարևոր են տնտեսության համար, քանի որ ապահովում են բարձրորակ մսամթերքի արտադրություն և սպառողի առողջության պաշտպանություն։ Այսպիսով, գյուղատնտեսական կենդանիների սպանդը և դրա հետ կապված փորձաքննությունները հանդիսանում են անասնաբուժական հսկողության կարևոր մաս, որը ուղղված է հասարակության առողջության պահպանմանը և սննդի անվտանգության ապահովմանը։

Ոսկե հատումը մաթեմատիկական հարաբերակցություն է, որը համարվում է համաչափության և ներդաշնակության հատուկ տեսակ և լայնորեն կիրառվում է արվեստում, ճարտարապետությունում, բնության ուսումնասիրության մեջ և գիտության տարբեր ոլորտներում։ Այն արտահայտվում է այնպես, որ ամբողջը հարաբերվում է իր մեծ մասին այնպես, ինչպես մեծ մասը՝ փոքր մասին, և այս հարաբերակցությունը մոտավորապես հավասար է 1.618 թվին։ Ոսկե հատման գաղափարը հայտնի է դեռ հին ժամանակներից, և այն ուսումնասիրել են ինչպես հույն մաթեմատիկոսները, այնպես էլ հետագա դարերի գիտնականները։ Այս հարաբերակցությունը հաճախ հանդիպում է բնության մեջ՝ օրինակ՝ ծաղիկների թերթիկների դասավորության, խխունջների պարույրների, ծառերի ճյուղավորման և նույնիսկ մարդու մարմնի որոշ համամասնությունների մեջ։ Ոսկե հատումը կարևոր դեր ունի նաև արվեստում և ճարտարապետությունում, քանի որ այն օգնում է ստեղծել աչքին հաճելի և ներդաշնակ կոմպոզիցիաներ։ Շատ հայտնի շենքեր և արվեստի գործեր նախագծվել են այս սկզբունքով՝ փորձելով հասնել հավասարակշռության և գեղեցկության առավել բարձր մակարդակի։ Մաթեմատիկայում ոսկե հատումը կապված է Ֆիբոնաչիի թվերի հետ, քանի որ այդ շարքի հարակից անդամների հարաբերությունը մոտենում է ոսկե թվին։ Այս հատկությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես մաթեմատիկական օրինաչափությունները կարող են արտացոլվել իրական աշխարհի կառուցվածքներում։ Ոսկե հատումը համարվում է նաև էսթետիկայի կարևոր հիմքերից մեկը, քանի որ մարդու աչքը հաճախ ավելի ներդաշնակ է ընկալում այն պատկերները, որոնք կառուցված են այս հարաբերակցությամբ։ Այսպիսով, ոսկե հատումը ոչ միայն մաթեմատիկական հասկացություն է, այլև բնության, արվեստի և գիտության միջև կապող կարևոր սկզբունք, որը բացահայտում է աշխարհի կառուցվածքային ներդաշնակությունը և համաչափությունը։

Մեծ Հայքը՝ որպես հնագույն հայկական պետական կազմավորում, տարբեր ժամանակներում ունեցել է մի շարք մայրաքաղաքներ, որոնք դարձել են քաղաքական, մշակութային և տնտեսական կարևոր կենտրոններ։ Մայրաքաղաքների փոփոխությունը հաճախ կապված է եղել պատմական իրադարձությունների, արքայական դինաստիաների փոփոխության, ինչպես նաև ռազմաքաղաքական իրավիճակների հետ։ Մեծ Հայքի առաջին հայտնի մայրաքաղաքներից մեկը Արտաշատն է, որը հիմնադրվել է Արտաշես Ա արքայի կողմից մ.թ.ա. II դարում։ Այն երկար ժամանակ եղել է պետության գլխավոր կենտրոնը և ստացել է «Հայկական Կարթագեն» անվանումը՝ իր զարգացածության և հզորության պատճառով։ Հետագայում, որոշ ժամանակաշրջաններում մայրաքաղաք է դարձել Տիգրանակերտը, որը հիմնադրել է Տիգրան Մեծը մ.թ.ա. I դարում։ Տիգրանակերտը եղել է հզոր և գեղեցիկ քաղաք, կառուցված հելլենիստական մշակույթի ազդեցությամբ, և դարձել է Մեծ Հայքի քաղաքական ու ռազմական կենտրոններից մեկը։ Բացի այս քաղաքներից, տարբեր պատմական փուլերում որպես վարչական կամ արքայական կենտրոններ հանդես են եկել նաև Վաղարշապատը, որը հետագայում հայտնի է դարձել որպես Էջմիածին և դարձել է հոգևոր կենտրոն, ինչպես նաև Դվինը, որը վաղ միջնադարում եղել է կարևոր առևտրական և վարչական քաղաք։ Դվինը հատկապես զարգացել է Արշակունիների և հետագա ժամանակաշրջաններում՝ դառնալով տարածաշրջանի խոշոր քաղաքներից մեկը։ Մայրաքաղաքների ընտրությունը հաճախ պայմանավորված էր ռազմավարական դիրքով, ջրային ռեսուրսների հասանելիությամբ և տնտեսական հնարավորություններով։ Այս քաղաքները ոչ միայն քաղաքական կենտրոններ էին, այլև մշակույթի, գիտության, արհեստների և առևտրի զարգացման օջախներ։ Դրանց միջոցով ձևավորվել է հայկական պետականության պատմական ընթացքը և մշակութային ժառանգությունը։ Այսպիսով, Մեծ Հայքի պատմական մայրաքաղաքները՝ Արտաշատը, Տիգրանակերտը, Վաղարշապատը և Դվինը, մեծ դեր են ունեցել հայկական պետականության ձևավորման և զարգացման գործում՝ թողնելով հարուստ պատմամշակութային ժառանգություն։