Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի բայական ժամանակային համակարգի կարևոր բաղադրիչներից մեկի ձևաբանական, իմաստաբանական և գործառական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում անցյալում կատարված և ավարտված գործողության արտահայտման լեզվական միջոցներն են, դրանց կազմության օրինաչափությունները, խոնարհման համակարգում զբաղեցրած տեղը և խոսքային տարբեր միջավայրերում կիրառության առանձնահատկությունները։ Քննության են առնվում համապատասխան բայական ձևերի կազմությունը, դեմքի ու թվի քերականական կարգերի արտահայտումը, հաստատական և ժխտական ձևերի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև տարբեր խոնարհման տիպերի բայերի ձևաբանական վարքագիծը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կանոնավոր և անկանոն բայերի ձևերին, պատմական զարգացման ընթացքում ձևավորված տարբերություններին և ժամանակակից հայերենի համակարգում դրանց գործառությանը։ Ժամանակային նշանակությունը դիտարկվում է ոչ միայն ձևաբանական, այլև իմաստաբանական տեսանկյունից՝ պարզաբանելով ավարտված գործողության, իրադարձությունների հաջորդականության, պատմողականության և անցյալ ժամանակային հարաբերությունների արտահայտման հնարավորությունները։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել տվյալ ժամանակաձևի հարաբերակցությունը հայերենի մյուս անցյալ ժամանակաձևերի հետ՝ բացահայտելով դրանց իմաստային սահմանները և համատեքստով պայմանավորված ընտրության առանձնահատկությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում խոսքային և գրավոր նյութի ուսումնասիրությունը, քանի որ ժամանակաձևի իրական գործառությունը հնարավորություն է տալիս տեսնելու քերականական կանոնի և կենդանի լեզվական կիրառության փոխհարաբերությունը։ Կարող են դիտարկվել նաև արևելահայերենի և արևմտահայերենի համապատասխան ձևերի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև գրաբարի և ժամանակակից հայերենի ժամանակային համակարգերի պատմական կապերը։ Շարահյուսական մակարդակում ուշադրություն է դարձվում բայական ձևի հարաբերությանը նախադասության ժամանակային ցուցիչների, մակբայների և այլ բաղադրիչների հետ, որոնք հստակեցնում են գործողության ժամանակն ու ավարտվածության բնույթը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է հայերենի ձևաբանության, իմաստաբանության, պատմական քերականության և գործառական լեզվաբանության մոտեցումները՝ հնարավորություն տալով ամբողջական պատկերացում կազմել անցյալում ավարտված գործողության արտահայտման քերականական համակարգի, դրա կառուցվածքի և լեզվական գործառությունների մասին։

Աշխատությունը նվիրված է Վայոց Ձորի տարածաշրջանում տարածված հայերենի տեղական խոսվածքների լեզվական առանձնահատկությունների և դրանց աշխարհագրական բաշխման համակարգված ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում տարբեր բնակավայրերի խոսքային տվյալների համադրությունն է, որի միջոցով բացահայտվում են հնչյունական, ձևաբանական, բառապաշարային և քերականական հատկանիշների տարածքային տարբերությունները։ Լեզվաաշխարհագրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն նկարագրելու առանձին խոսվածքները, այլև պարզելու որոշակի լեզվական երևույթների տարածման սահմանները, դրանց փոխադարձ կապերը և հարակից բարբառային միավորների հետ հարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հնչյունական համակարգին՝ ձայնավորների ու բաղաձայնների արտասանական տարբերակներին, պատմական հնչյունափոխություններին և բնակավայրից բնակավայր հանդիպող տեղային առանձնահատկություններին։ Ձևաբանական մակարդակում կարող են ուսումնասիրվել հոլովման և խոնարհման ձևերը, դերանունների, բայերի ու անվանական խոսքի մասերի տեղական տարբերակները, իսկ բառապաշարային քննությունը հնարավորություն է տալիս արձանագրելու տվյալ տարածաշրջանին բնորոշ բառերը, իմաստային տարբերությունները և հնաբանությունները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է լեզվական երևույթների քարտեզագրումը, որի միջոցով հնարավոր է տեսանելի դարձնել առանձին հատկանիշների տարածական բաշխումը և սահմանել բարբառային տարբերակների միջև անցումային գոտիները։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև բնակչության պատմական տեղաշարժերի, հարևան տարածքների հետ հաղորդակցության և սոցիալ-մշակութային գործոնների ազդեցությանը տեղական խոսքի ձևավորման ու փոփոխության վրա։ Տարբեր սերունդների լեզվական տվյալների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու նաև խոսվածքների պահպանվածության աստիճանը և գրական հայերենի ազդեցությամբ տեղի ունեցող փոփոխությունները։ Նման ուսումնասիրությունները կարևոր նշանակություն ունեն հայերենի բարբառային բազմազանության փաստագրման համար, հատկապես այն պայմաններում, երբ հասարակական և ժողովրդագրական փոփոխությունները կարող են աստիճանաբար նվազեցնել տեղական լեզվական առանձնահատկությունների կիրառությունը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է բարբառագիտության, լեզվաաշխարհագրության և պատմական լեզվաբանության մեթոդները՝ ներկայացնելով Վայոց Ձորի խոսվածքների տարածքային կառուցվածքն ու տեղը հայերենի բարբառային համակարգում։

Աշխատությունը նվիրված է հույզերի արտահայտման խոսքային և ոչ խոսքային միջոցների լեզվաճանաչողական ուսումնասիրությանը՝ անգլերեն լեզվական նյութի հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում լեզվի, մտածողության, հուզական փորձառության և հաղորդակցական վարքի փոխկապակցվածությունն է՝ նպատակ ունենալով բացահայտել, թե ինչպես են տարբեր հուզական վիճակներ հասկացութայնացվում, լեզվականորեն անվանվում և հաղորդակցման ընթացքում արտահայտվում տարբեր նշանային միջոցներով։ Քննության են առնվում հույզերի բառային անվանումները, դարձվածային միավորները, փոխաբերական կառույցները, գնահատողական բառապաշարը, շարահյուսական առանձնահատկությունները և խոսքային այն ռազմավարությունները, որոնց միջոցով հաղորդակիցը կարող է արտահայտել կամ մեկնաբանել հուզական վերաբերմունքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ոչ խոսքային դրսևորումներին՝ դիմախաղին, ժեստերին, հայացքին, մարմնի դիրքին, շարժումներին և ձայնի հարալեզվական բնութագրերին, որոնք հաղորդակցության ընթացքում կարող են լրացնել, ուժեղացնել, փոփոխել կամ որոշ դեպքերում հակադրվել խոսքային արտահայտությանը։ Լեզվաճանաչողական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հույզերը դիտարկել ոչ միայն որպես հոգեբանական վիճակներ, այլև որպես մարդու փորձի ճանաչողական մշակման արդյունքում ձևավորվող հասկացութային կառուցվածքներ։ Ուսումնասիրվում է հուզական հասկացույթների կազմակերպումը, դրանց փոխաբերական ներկայացումը և լեզվական միավորների միջոցով աշխարհի հուզական պատկերի կառուցման առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է նաև համատեքստի դերը, քանի որ նույն լեզվական կամ ոչ խոսքային նշանը տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում կարող է ունենալ տարբեր հուզական նշանակություն։ Անգլերեն նյութի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տվյալ լեզվամշակութային միջավայրում հույզերի արտահայտման ընդունված ձևերը և դրանց լեզվական կառուցվածքը։ Խոսքային ու ոչ խոսքային միջոցների համակցված քննությունը նպաստում է հաղորդակցական իմաստի ավելի ամբողջական մեկնաբանմանը՝ ցույց տալով, որ հուզական տեղեկատվությունը հաճախ ձևավորվում է միաժամանակ մի քանի հաղորդակցական ալիքների փոխազդեցությամբ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է ճանաչողական լեզվաբանության, հույզերի լեզվաբանության, գործաբանության և ոչ խոսքային հաղորդակցության մոտեցումները՝ բացահայտելու մարդու հուզական փորձի լեզվական ու հաղորդակցական ներկայացման մեխանիզմները։

Աշխատությունը նվիրված է անգլերենի յուրացման գործընթացում սովորողների հուզական վիճակների կարգավորման առանձնահատկությունների և դրանց՝ լեզվական կարողությունների զարգացման վրա ունեցած ազդեցության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում հույզերի, մոտիվացիայի, ինքնավստահության, հաղորդակցական ակտիվության և օտար լեզու սովորելու արդյունավետության միջև փոխկապակցվածությունն է։ Քննվում է, թե ինչպես կարող են դրական և բացասական հուզական ապրումները անդրադառնալ նոր բառապաշարի յուրացման, քերականական կառուցվածքների ընկալման, լսողական ըմբռնման, բանավոր խոսքի և գրավոր հաղորդակցության զարգացման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում օտար լեզվով հաղորդակցվելու ընթացքում առաջացող անհանգստությանը, սխալվելու վախին, ինքնագնահատականի փոփոխություններին և լեզվական առաջադրանքների նկատմամբ սովորողի վերաբերմունքին։ Հույզերի կարգավորումը դիտարկվում է որպես սովորողի՝ սեփական հուզական արձագանքները ճանաչելու, վերահսկելու և ուսումնական նպատակներին համապատասխան կառավարելու կարողություն։ Ուսումնասիրվում են ճանաչողական վերագնահատման, ուշադրության կառավարման, ինքնախրախուսման և ուսումնական իրավիճակներին հարմարվելու ընդհանուր ռազմավարությունները՝ պարզելու համար դրանց հնարավոր դերը լեզվական ուսուցման ընթացքում։ Կարևորվում է նաև դասավանդողի ազդեցությունը սովորողի հուզական միջավայրի ձևավորման վրա, քանի որ դասարանում վստահության, համագործակցության և սխալների նկատմամբ կառուցողական վերաբերմունքի առկայությունը կարող է նպաստել հաղորդակցական ակտիվությանը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ անհատական տարբերություններին՝ ուսումնասիրելով, թե սովորողների տարիքային, հոգեբանական և լեզվական պատրաստվածության առանձնահատկություններն ինչպես են կապված հուզական արձագանքների ու դրանց կարգավորման հետ։ Դիտարկվում է նաև հույզերի և ուսումնական մոտիվացիայի փոխադարձ ազդեցությունը՝ հատկապես երկարատև լեզվական ուսումնառության պայմաններում։ Տեսական և փորձարարական տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել լեզվի յուրացման ոչ միայն ճանաչողական, այլև հուզական բաղադրիչների մասին։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է կիրառական լեզվաբանության, օտար լեզուների դասավանդման մեթոդիկայի և կրթական հոգեբանության մոտեցումները՝ բացահայտելով հուզական ինքնակարգավորման նշանակությունը անգլերենի արդյունավետ յուրացման գործընթացում։

Աշխատությունը նվիրված է Գրիգոր Նարեկացու լեզվական ստեղծագործության մեջ բառային նորաբանությունների ձևավորման, կառուցվածքի, իմաստային առանձնահատկությունների և գեղարվեստական գործառույթների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում հեղինակի ստեղծած կամ նրա գրական լեզվում առանձնահատուկ կիրառություն ստացած բառային միավորներն են, որոնց միջոցով ընդլայնվել են միջնադարյան հայերենի արտահայտչական հնարավորությունները և ձևավորվել ինքնատիպ բանաստեղծական բառապաշար։ Քննվում են նոր բառերի կազմության հիմնական եղանակները՝ բառաբարդումը, ածանցումը, գոյություն ունեցող բառային հիմքերի նոր համադրությունները և լեզվական տարբեր միջոցների ստեղծագործական օգտագործումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում նորաբանությունների իմաստային կառուցվածքին՝ պարզելու, թե ինչպես են դրանց միջոցով արտահայտվում հոգևոր ապրումները, մարդու ներաշխարհը, բարոյական ինքնաքննությունը, աստվածաբանական պատկերացումները և վերացական հասկացությունները։ Ուսումնասիրվում է նաև բառային նորարարության կապը հեղինակի պատկերավոր մտածողության հետ, քանի որ բազմաթիվ նոր կազմություններ ոչ միայն անվանում են որոշակի հասկացություններ, այլև հանդես են գալիս որպես գեղարվեստական պատկեր ստեղծող միջոցներ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նորաբանությունների ոճական արժեքի վերլուծությունը՝ դրանց հուզական, արտահայտչական, խորհրդանշական և բանաստեղծական գործառույթների բացահայտմամբ։ Դիտարկվում են բառային միավորների ներքին կառուցվածքը, բաղադրիչների իմաստային հարաբերությունները, համատեքստային նշանակությունները և դրանց կապը գրաբարի բառակազմական համակարգի ընդհանուր օրինաչափությունների հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող է կատարվել նորաբանությունների դասակարգում ըստ կազմության եղանակի, իմաստային խմբերի և գործառական նշանակության, ինչպես նաև համեմատություն ժամանակաշրջանի այլ գրավոր աղբյուրներում հանդիպող համապատասխան բառամթերքի հետ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև այն հարցին, թե հեղինակի լեզվական նորարարությունները ինչպիսի հետագա ազդեցություն կարող էին ունենալ հայ գրական լեզվի, հոգևոր գրականության և բանաստեղծական խոսքի զարգացման վրա։ Բառային նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել ոչ միայն հեղինակի անհատական լեզվաոճական համակարգի, այլև միջնադարյան հայերենի բառակազմական ներուժի մասին։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է պատմական բառագիտության, բառակազմության, իմաստաբանության և ոճագիտության մոտեցումները՝ Նարեկացու լեզվական նորարարության առանձնահատկությունները համակարգված բացահայտելու նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է արևմտահայ բանաստեղծական խոսքի լեզվական առանձնահատկությունների, արտահայտչական միջոցների և գեղարվեստական կառուցվածքի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գրական արևմտահայերենի կիրառությունն է պոեզիայում՝ բառապաշարի, քերականական ձևերի, շարահյուսական կառուցվածքների, հնչյունական կազմակերպման և ոճական հնարների փոխկապակցված դիտարկմամբ։ Քննվում է, թե ինչպես է բանաստեղծական լեզուն տարբերվում առօրյա հաղորդակցական խոսքից և ինչպես են լեզվական միավորները գեղարվեստական համատեքստում ձեռք բերում լրացուցիչ իմաստային, պատկերային ու հուզական արժեք։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բառընտրությանը, հոմանիշային և հականիշային հարաբերություններին, հնաբանությունների, բարբառային տարրերի, նորաբանությունների և փոխառությունների գործածությանը, ինչպես նաև դրանց դերին հեղինակային անհատական ոճի ձևավորման մեջ։ Ուսումնասիրվում են փոխաբերությունը, մակդիրը, համեմատությունը, խորհրդանիշը, անձնավորումը և պատկերավորման այլ միջոցներ, որոնց միջոցով ստեղծվում են բանաստեղծական աշխարհի իմաստային ու զգայական շերտերը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև խոսքի հնչյունային կազմակերպումը՝ հանգի, ռիթմի, կրկնությունների, բաղաձայնույթի և առձայնույթի դիտարկմամբ, քանի որ բանաստեղծական տեքստում հնչողությունը հաճախ անմիջականորեն մասնակցում է գեղարվեստական իմաստի ձևավորմանը։ Քննվում են շարադասության փոփոխությունները, կրճատ կառուցվածքները, զուգահեռ շարահյուսական ձևերը և կրկնությունները՝ որպես խոսքի արտահայտչականությունը ուժեղացնող միջոցներ։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել տարբեր հեղինակների և գրական ժամանակաշրջանների ստեղծագործությունների համեմատական ուսումնասիրություն՝ բացահայտելու արևմտահայ բանաստեղծական լեզվի ընդհանուր օրինաչափություններն ու անհատական դրսևորումները։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում լեզվի և մշակութային միջավայրի հարաբերությանը, քանի որ պոեզիայում արտացոլվում են պատմական հիշողությունը, ազգային մշակութային պատկերացումները և տվյալ ժամանակաշրջանի լեզվական զարգացումները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է լեզվաբանության, ոճագիտության, պոետիկայի և գրականագիտության մոտեցումները՝ ներկայացնելով արևմտահայ բանաստեղծական խոսքը որպես լեզվական ու գեղարվեստական բազմաշերտ համակարգ։

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի տարածքային խոսվածքների և բարբառային տարբերակների ուսումնասիրության համար անհրաժեշտ լեզվական նյութերի հավաքագրմանը, համակարգմանը և գիտական քննությանը։ Այն արժեքավոր աղբյուր է հայ բարբառագիտության համար, քանի որ հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու տարբեր բնակավայրերում և պատմաազգագրական շրջաններում գործածված խոսքի հնչյունական, բառապաշարային, ձևաբանական ու շարահյուսական առանձնահատկությունները։ Հիմնական ուշադրությունը հատկացվում է կենդանի ժողովրդական խոսքի փաստերին, որոնց միջոցով հնարավոր է բացահայտել գրական լեզվից տարբերվող տեղական լեզվական ձևերը և դրանց տարածքային բաշխվածությունը։ Նյութերը կարող են ներառել առանձին բառեր, բառաձևեր, արտահայտություններ, դարձվածքներ, նախադասություններ, բանավոր պատմություններ և բանահյուսական բնագրեր, որոնք միաժամանակ լեզվաբանական ու ազգագրական արժեք ունեն։ Հնչյունաբանական մակարդակում կարևորվում են ձայնավորների և բաղաձայնների արտասանական տարբերությունները, պատմական հնչյունափոխությունները և տարբեր խոսվածքներում դրանց դրսևորման օրինաչափությունները։ Ձևաբանական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համեմատելու գոյականների հոլովման, բայերի խոնարհման, դերանունների և այլ խոսքի մասերի տեղական ձևերը, իսկ բառապաշարային նյութը բացահայտում է տարբեր շրջաններին բնորոշ բառային միավորները, հնաբանությունները, փոխառությունները և իմաստային առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի բարբառային տվյալների աշխարհագրական համադրումը, որի միջոցով հնարավոր է որոշել լեզվական երևույթների տարածման սահմանները և տարբեր խոսվածքների միջև եղած ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Հավաքված նյութերը կարևոր են նաև հայերենի պատմական զարգացման ուսումնասիրության համար, քանի որ բարբառները հաճախ պահպանում են լեզվական այնպիսի հին հատկանիշներ, որոնք գրական լեզվում փոփոխվել կամ դուրս են եկել գործածությունից։ Միաժամանակ տեղական բառապաշարն ու բանավոր խոսքի օրինակները տեղեկություններ են հաղորդում ավանդական կենցաղի, զբաղմունքների, սովորույթների և ժողովրդական աշխարհընկալման մասին։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է բարբառագիտության, պատմական լեզվաբանության, լեզվական աշխարհագրության և բանահյուսական նյութերի ուսումնասիրության մոտեցումները՝ նպաստելով հայերենի բարբառային բազմազանության փաստագրմանը, դասակարգմանը և լեզվի պատմության առավել ամբողջական վերականգնմանը։

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից գերմաներենում գոյականի թվի քերականական կարգի ոճական հնարավորությունների և հաղորդակցական գործառույթների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում եզակի և հոգնակի թվաձևերի կիրառությունն է տարբեր խոսքային իրավիճակներում, տեքստային ժանրերում և գործառական ոճերում՝ պարզելու համար, թե քերականական թվի ընտրությունն ինչպես կարող է ազդել արտահայտության իմաստային երանգավորման, ընդհանրացման, կոնկրետացման և խոսքի արտահայտչականության վրա։ Քննվում է գոյականի թվի կարգը ոչ միայն որպես առարկաների քանակական տարբերակման ձևաբանական միջոց, այլև որպես ոճական նշանակություն ձեռք բերող լեզվական երևույթ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն դեպքերին, երբ եզակի թիվը կարող է արտահայտել առարկաների կամ երևույթների ամբողջ դաս, հավաքականություն կամ ընդհանրացված հասկացություն, իսկ հոգնակին՝ ընդգծել բազմազանությունը, կրկնվող բնույթը կամ առանձին դրսևորումների ամբողջությունը։ Ուսումնասիրվում են նաև այն գոյականները, որոնց թվային ձևերի գործածությունը սահմանափակված է բառային իմաստով, ինչպես նաև այն դեպքերը, երբ սովորաբար միայն եզակի թվով կիրառվող վերացական, նյութական կամ հավաքական գոյականների հոգնակի ձևավորումը ստեղծում է նոր իմաստային կամ ոճական երանգներ։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են գեղարվեստական, հրապարակախոսական, գիտական, պաշտոնական և առօրյա խոսքում հանդիպող առանձնահատկությունները՝ բացահայտելով քերականական թվի ընտրության կախվածությունը հաղորդակցական նպատակից և տեքստի բնույթից։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում համատեքստի դերը, քանի որ նույն գոյականի եզակի և հոգնակի ձևերը տարբեր իրավիճակներում կարող են ունենալ ոչ միայն քանակական, այլև գնահատողական, հուզական կամ արտահայտչական նշանակություն։ Անդրադարձ է կատարվում նաև թվի քերականական կարգի և որոշիչների, ածականների, դերանունների ու բայական համաձայնության փոխհարաբերություններին՝ ցույց տալով դրա դերը նախադասության կառուցվածքային ամբողջականության մեջ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում լեզվական նորմի և ոճական շեղման հարաբերությանը, երբ թվաձևի ոչ սովորական ընտրությունը կարող է նպատակային կերպով կիրառվել հեղինակային խոսքում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գերմաներենի ձևաբանության, ոճաբանության, իմաստաբանության և տեքստի լեզվաբանության մոտեցումները՝ բացահայտելով քերականական թվի դերը որպես ոչ միայն ձևաբանական, այլև բազմաբնույթ ոճական ու հաղորդակցական գործառույթներ իրականացնող լեզվական միջոց։

Աշխատությունը նվիրված է անգլալեզու երգիծական հաղորդակցության մեջ գենդերի լեզվական և հանրամշակութային արտահայտությունների ուսումնասիրությանը՝ համադրելով լեզվաբանական, գործաբանական, դիսկուրսային և մշակութաբանական մոտեցումները։ Հետազոտության առանցքում այն հարցն է, թե ինչպես են գենդերի վերաբերյալ հասարակական պատկերացումները, դերային սպասումները և մշակութային կարծրատիպերը ձևավորվում, վերարտադրվում, վերաիմաստավորվում կամ քննադատվում հումորի ու երգիծանքի միջոցով։ Քննվում են բառապաշարային ընտրության, փոխաբերությունների, դարձվածային միավորների, հեգնանքի, բառախաղի, չափազանցության, ակնարկի և այլ արտահայտչամիջոցների գործառույթները՝ բացահայտելու համար դրանց մասնակցությունը գենդերային իմաստների ստեղծմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում խոսողի հաղորդակցական նպատակին և համատեքստին, քանի որ նույն լեզվական միջոցը տարբեր իրավիճակներում կարող է ձեռք բերել տարբեր իմաստային ու գնահատողական երանգներ։ Հետազոտվում է նաև երգիծանքի երկակի բնույթը․ այն կարող է ինչպես վերարտադրել հասարակության մեջ տարածված պատկերացումները, այնպես էլ դրանք կասկածի տակ դնել՝ հեգնական ձևով բացահայտելով դրանց պայմանական կամ հակասական բնույթը։ Հանրամշակութային դիտանկյունից ուսումնասիրվում է լեզվի և հասարակական արժեքների փոխազդեցությունը, ինչպես նաև այն, թե պատմական և սոցիալական փոփոխություններն ինչպես կարող են անդրադառնալ հումորային հաղորդակցության բովանդակության վրա։ Կարևոր տեղ է հատկացվում տարբեր հաղորդակցական միջավայրերում գենդերային ներկայացումների առանձնահատկություններին՝ հաշվի առնելով գրական, հրապարակախոսական, զանգվածային հաղորդակցության և առօրյա խոսույթի հնարավոր տարբերությունները։ Քննվում է նաև հասցեատիրոջ դերը երգիծական իմաստի մեկնաբանման գործընթացում, քանի որ հումորի ընկալումը հաճախ պայմանավորված է մշակութային գիտելիքներով, լեզվական իրազեկությամբ և հաղորդակցական իրավիճակի ըմբռնմամբ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև սոցիալական ինքնության, իշխանական հարաբերությունների, լեզվական գնահատականի և կարծրատիպավորման փոխկապակցվածությանը՝ ցույց տալով, որ երգիծական խոսույթը ոչ միայն զվարճանքի միջոց է, այլև հասարակական հարաբերությունների ու մշակութային պատկերացումների արտացոլման տարածք։ Լեզվական նյութի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բացահայտ և ենթադրվող իմաստները, դրանց ձևավորման մեխանիզմները և մշակութային պայմանավորվածությունը։ Այսպիսով, հետազոտությունը նպաստում է գենդերի ու լեզվի փոխհարաբերությունների առավել ամբողջական ըմբռնմանը և կարևոր նշանակություն ունի ժամանակակից դիսկուրսի վերլուծության, լեզվամշակութաբանության, հանրալեզվաբանության ու անգլերենի ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքական հաղորդակցության մեջ իրադարձությունների լեզվական ներկայացման և դրանց իմաստաշարահյուսական կառուցվածքի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով, թե իրական կամ ներկայացվող իրադարձություններն ինչպես են վերածվում լեզվական միավորների և ինչ միջոցներով են կառուցվում դրանց մասնակիցների, գործողությունների, պատճառների ու հետևանքների միջև հարաբերությունները։ Հետազոտության առանցքում իրադարձության՝ որպես լեզվաբանական և խոսութային միավորի ըմբռնումն է, ինչպես նաև դրա արտահայտման համար կիրառվող բառային, քերականական և շարահյուսական միջոցների փոխկապակցվածությունը։ Քննվում է, թե ինչպես են բայական կառույցները, գործողության տեսակները, ժամանակային ու պատճառահետևանքային հարաբերությունները, եղանակավորությունը և նախադասության մասնակիցների դերաբաշխումը ձևավորում իրադարձության լեզվական պատկերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում իմաստային դերերին՝ գործողություն կատարողի, գործողության ազդեցությունը կրողի, պատճառի, նպատակի, միջոցի, վայրի և ժամանակի արտահայտմանը։ Քաղաքական խոսույթում այդ ընտրությունները կարող են տարբեր կերպ շեշտադրել նույն իրադարձության առանձին բաղադրիչները, առաջին պլան մղել որոշ մասնակիցների կամ նվազեցնել մյուսների լեզվական տեսանելիությունը։ Այդ համատեքստում ուսումնասիրվում են ակտիվ և կրավորական կառույցները, անվանականացումները, անդեմ ձևակերպումները և այլ շարահյուսական միջոցներ, որոնց ընտրությունը պայմանավորում է իրադարձության կառուցվածքային ներկայացումը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև բառային ընտրությանը, քանի որ տարբեր անվանումներ և բայական միավորներ կարող են նույն երևույթը դասակարգել տարբեր իմաստային շրջանակներում։ Քննվում է խոսողի կամ տեքստի հեղինակի վերաբերմունքի լեզվական արտահայտումը՝ հավաստիության աստիճանի, ենթադրության, անհրաժեշտության, հնարավորության և գնահատողականության միջոցների միջոցով։ Հետազոտության համար կարևոր է համատեքստի դերը, քանի որ առանձին նախադասության իմաստը քաղաքական հաղորդակցության մեջ հաճախ ամբողջանում է նախորդ և հաջորդ ասույթների, հաղորդակցական նպատակի և տվյալ խոսույթի ընդհանուր կառուցվածքի հետ հարաբերության մեջ։ Վերլուծության առարկա կարող են դառնալ քաղաքական ելույթները, պաշտոնական հայտարարությունները, հարցազրույցները, բանավեճերը և լրատվական-քաղաքական տեքստերը՝ դրանցում կիրառվող լեզվական կառուցվածքների համեմատության նպատակով։ Ուսումնասիրությունը չի սահմանափակվում միայն քերականական նկարագրությամբ, այլ կապում է շարահյուսական ձևը իմաստաբանության և գործաբանության հետ՝ ցույց տալով, թե լեզվական ընտրություններն ինչպես են մասնակցում իրադարձության որոշակի ներկայացման ձևավորմանը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական հասկանալու քաղաքական խոսույթի լեզվական կազմակերպումը, տեղեկատվության կառուցվածքային ներկայացման սկզբունքները և իրադարձությունների լեզվական հայեցակարգայնացման մեխանիզմները։

Աշխատությունը նվիրված է ռուսերենի տրամաբանական-մոդալ մասնիկների իմաստային, շարահյուսական և գործաբանական առանձնահատկությունների համալիր ուսումնասիրությանը՝ որպես հիմնական լեզվական նյութ դիտարկելով «только» և «даже» միավորների գործածությունը։ Հետազոտության շրջանակում մասնիկները քննվում են ոչ միայն որպես առանձին բառային միավորներ, այլև որպես արտահայտության իմաստային կառուցվածքի, խոսողի վերաբերմունքի և հաղորդակցական նպատակադրության ձևավորման կարևոր միջոցներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում դրանց իմաստային գործառույթներին՝ սահմանափակման, առանձնացման, շեշտադրման, սպասելիության կամ անսպասելիության և հաղորդվող տեղեկատվության գնահատման տեսանկյուններից։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես է տվյալ մասնիկի գործածությունը փոխում նույն նախադասության մեկնաբանությունը և ինչպես է այն առանձնացնում որոշակի բաղադրիչ՝ ընդհանուր հաղորդագրության մեջ նրան տալով հատուկ տեղեկատվական կարգավիճակ։ Շարահյուսական մակարդակում քննվում են մասնիկների դիրքային հնարավորությունները, դրանց կապը նախադասության տարբեր անդամների և շարահյուսական կառուցվածքների հետ, ինչպես նաև բառերի դասավորության ազդեցությունը արտահայտության իմաստի վրա։ Կարևորվում է մասնիկի գործողության շրջանակի որոշումը, քանի որ դրա դիրքը կարող է պայմանավորել, թե նախադասության որ բաղադրիչն է սահմանափակվում, առանձնացվում կամ շեշտադրվում։ Գործաբանական վերլուծության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում հաղորդակցական իրավիճակին, խոսողի և հասցեատիրոջ ընդհանուր գիտելիքներին, նախորդող համատեքստին, ենթադրություններին և ակնկալիքներին։ «Только»-ի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու սահմանափակող և բացառող նշանակությունների տարբեր դրսևորումները, մինչդեռ «даже»-ի գործածության քննությունը կապված է հատկապես շեշտադրման, սպասելիության սանդղակի և տվյալ համատեքստում առավել անսովոր կամ նշանակալի տարրի առանձնացման հետ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է բացահայտ և ենթադրվող իմաստների հարաբերակցությունը, քանի որ նման մասնիկները հաճախ հաղորդում են տեղեկատվություն, որը բառացիորեն արտահայտված չէ նախադասության հիմնական կառուցվածքում, սակայն հասկանալի է հաղորդակցական համատեքստից։ Քննվում են նաև տարբեր կառուցվածքներում դրանց գործածության հնարավոր համընկնումներն ու տարբերությունները, ինչպես նաև խոսքային նշանակության կախվածությունը ինտոնացիայից և տեղեկատվական կառուցվածքից։ Նման բազմամակարդակ մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ իմաստաբանության, շարահյուսության և գործաբանության փոխազդեցությունը մեկ լեզվական երևույթի շրջանակում։ Աշխատությունը կարող է նպաստել ռուսերենի ծառայողական բառերի գործառույթների առավել ճշգրիտ նկարագրմանը և հետաքրքրություն ներկայացնել ռուսաց լեզվի քերականության, իմաստաբանության, գործաբանության, դիսկուրսի վերլուծության և ընդհանուր լեզվաբանության ոլորտներում աշխատող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է անգլերենի քաղաքագիտական մասնագիտական բառապաշարի իմաստային և կառուցվածքային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև այդ միավորների հայերեն համարժեքների ընտրության, ձևավորման և գործածության լեզվաբանական խնդիրներին։ Հետազոտության կենտրոնում քաղաքական գիտության, պետական կառավարման, միջազգային հարաբերությունների, քաղաքական ինստիտուտների և հասարակական-քաղաքական գործընթացների նկարագրության մեջ կիրառվող տերմիններն են, որոնք դիտարկվում են ոչ միայն որպես առանձին բառային միավորներ, այլև որպես որոշակի հասկացություններ արտահայտող մասնագիտական համակարգի բաղադրիչներ։ Ուսումնասիրությունը նպատակ ունի բացահայտել, թե ինչպես է տերմինի իմաստային կառուցվածքը կապված համապատասխան քաղաքական հասկացության բովանդակության հետ և ինչ խնդիրներ են առաջանում այն հայերեն փոխանցելիս։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է տերմինի նշանակության, հասկացական կառուցվածքի և լեզվական ձևի փոխհարաբերության վրա։ Քաղաքագիտական բառապաշարում հանդիպում են ինչպես ընդհանուր լեզվից մասնագիտական նշանակություն ձեռք բերած բառեր, այնպես էլ բացառապես մասնագիտական ոլորտում կիրառվող միավորներ, բառակապակցություններ, հապավումներ և բազմաբաղադրիչ անվանումներ։ Ընդհանուր գործածական բառը մասնագիտական համատեքստում կարող է ստանալ ավելի նեղ և հստակ սահմանված իմաստ, ինչի պատճառով դրա բառարանային սովորական թարգմանությունը միշտ չէ, որ կարող է ծառայել որպես ճշգրիտ մասնագիտական համարժեք։ Այս հանգամանքը հատկապես կարևոր է այն դեպքերում, երբ անգլերեն միևնույն բառը տարբեր քաղաքական կամ իրավական համատեքստերում արտահայտում է միմյանցից տարբերվող հասկացություններ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բազմիմաստությանը։ Քաղաքագիտական տերմինների մի մասը կարող է ունենալ մի քանի փոխկապակցված նշանակություն, որոնցից յուրաքանչյուրի հայերեն փոխանցումը պահանջում է համատեքստի և տվյալ գիտակարգում ընդունված հասկացական սահմանների հաշվառում։ Ուստի համարժեքի ընտրությունը չի կարող հիմնվել միայն բառային արտաքին համապատասխանության վրա։ Անհրաժեշտ է պարզել սկզբնաղբյուրային միավորի իմաստը տվյալ տեքստում, դրա հարաբերությունը հարակից հասկացությունների հետ և այն գործառույթը, որը տվյալ տերմինը կատարում է մասնագիտական հաղորդակցության մեջ։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբերակել բառային թարգմանությունը տերմինաբանական համարժեքությունից։ Քննության են առնվում նաև հոմանիշության և տերմինաբանական տարբերակների խնդիրները։ Անգլերեն քաղաքագիտական խոսույթում նույն կամ մոտ հասկացությունները երբեմն արտահայտվում են տարբեր լեզվական միավորներով, սակայն դրանց միջև կարող են գոյություն ունենալ ոճական, իմաստային կամ գործառական տարբերություններ։ Հայերենում դրանց համար մեկ ընդհանուր համարժեքի օգտագործումը կարող է վերացնել այդ տարբերությունները, մինչդեռ յուրաքանչյուր անգլերեն ձևի համար մեխանիկորեն առանձին հայերեն տարբերակ ստեղծելը կարող է անհարկի ծանրաբեռնել տերմինաբանական համակարգը։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում է այնպիսի լուծումների որոնումը, որոնք միաժամանակ ապահովում են իմաստային ճշգրտություն, լեզվական բնականություն և տերմինաբանական հետևողականություն։ Ուսումնասիրվում է քաղաքագիտական տերմինների կառուցվածքային կազմությունը։ Անգլերենում մասնագիտական անվանումները կարող են կազմվել ածանցման, բառաբարդման, բառերի իմաստային մասնագիտացման, հապավումների և բազմաբաղադրիչ կապակցությունների միջոցով։ Հատկապես տարածված են գոյականական խմբերը, որոնցում մի քանի բաղադրիչ միասին ձևավորում են մեկ մասնագիտական հասկացություն։ Նման կառույցների հայերեն փոխանցման ժամանակ անհրաժեշտ է ոչ միայն թարգմանել առանձին բաղադրիչները, այլև վերակառուցել նրանց իմաստային հարաբերությունները հայերենի քերականական և բառակազմական օրինաչափություններին համապատասխան։ Բառացի կառուցվածքային պատճենումը որոշ դեպքերում կարող է ստեղծել հայերենի համար ոչ բնական կամ իմաստային առումով անորոշ ձևակերպումներ։ Այդ պատճառով կարևորվում է կառուցվածքային վերափոխման հնարավորությունը՝ պահպանելով սկզբնական հասկացության բովանդակությունը։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում տերմինների ձևավորման բառակազմական միջոցներին։ Քաղաքագիտական բառապաշարում հաճախ հանդիպող ածանցները և բաղադրիչները կարող են արտահայտել գաղափարախոսություն, քաղաքական ուղղություն, գործընթաց, համակարգ, գործողություն, անձի կամ հաստատության կարգավիճակ։ Դրանց հայերեն համապատասխանեցումը պահանջում է հայերենի սեփական բառակազմական հնարավորությունների նպատակային օգտագործում։ Որոշ դեպքերում հնարավոր է ստեղծել լիարժեք հայերեն կազմություն, իսկ այլ դեպքերում միջազգային տերմինի փոխառությունը կարող է արդեն հաստատված լինել մասնագիտական լեզվում։ Հետևաբար քննարկվում է փոխառության և սեփական լեզվական միջոցներով տերմինաստեղծման հարաբերակցությունը։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է միջազգային տերմինաբանության ազդեցության գնահատումը։ Քաղաքագիտությունը սերտորեն կապված է միջազգային գիտական հաղորդակցության հետ, և բազմաթիվ հասկացություններ տարբեր լեզուներում շրջանառվում են ընդհանուր կամ մոտ ձևերով։ Այնուամենայնիվ միջազգային բնույթը ինքնին չի նշանակում, որ օտարալեզու ձևը պետք է առանց փոփոխության ներմուծվի հայերեն։ Անհրաժեշտ է հաշվի առնել արդեն գոյություն ունեցող հայկական տերմինաբանական ավանդույթը, բառի հասկանալիությունը, համակարգային համապատասխանությունը և մասնագիտական կիրառության կայունությունը։ Առանձին դեպքերում փոխառված և հայերեն կազմված տարբերակները կարող են զուգահեռ գործածվել, ինչը առաջացնում է տերմինաբանական տարբերակայնության խնդիր։ Առանձին ուղղություն է անհամարժեք կամ մասնակի համարժեք բառապաշարի ուսումնասիրությունը։ Անգլալեզու քաղաքական մշակույթում և պետական համակարգերում ձևավորված որոշ հասկացություններ կարող են չունենալ ամբողջովին նույնական երևույթ հայկական իրականության կամ հայերեն տերմինաբանական ավանդույթի մեջ։ Այդպիսի դեպքերում ուղղակի բառային համապատասխանությունը կարող է չարտահայտել սկզբնական հասկացության ամբողջ բովանդակությունը։ Հնարավոր լուծումներն են նկարագրական փոխանցումը, իմաստային մոտավոր համարժեքի կիրառումը, նոր տերմինի ստեղծումը կամ անհրաժեշտության դեպքում փոխառությունը։ Յուրաքանչյուր տարբերակի նպատակահարմարությունը գնահատվում է տվյալ հասկացության բովանդակության, գործածության հաճախականության և մասնագիտական հաղորդակցության պահանջների տեսանկյունից։ Կարևորվում է նաև քաղաքական և պետական համակարգերի տարբերության ազդեցությունը թարգմանության վրա։ Նույնանման անվանումներ ունեցող ինստիտուտները տարբեր երկրներում կարող են ունենալ տարբեր իրավասություններ և գործառույթներ, իսկ արտաքուստ նման տերմինները՝ տարբեր հասկացական ընդգրկում։ Հետևաբար հաստատությունների, պաշտոնների, կառավարման մեխանիզմների և քաղաքական գործընթացների անվանումների թարգմանության ժամանակ անհրաժեշտ է ուսումնասիրել ոչ միայն բառի լեզվական ձևը, այլև համապատասխան իրականության բովանդակությունը։ Այս սկզբունքը թույլ է տալիս խուսափել այն իրավիճակից, երբ հայերեն համարժեքը ընթերցողի մոտ ստեղծում է տվյալ հասկացության վերաբերյալ սխալ կամ չափազանց պարզեցված պատկերացում։ Հետազոտության շրջանակում նշանակալի տեղ կարող է զբաղեցնել համատեքստային վերլուծությունը։ Միևնույն տերմինի գործածությունը գիտական աշխատություններում, լրատվական նյութերում, պաշտոնական փաստաթղթերում և քաղաքական հրապարակախոսության մեջ կարող է որոշակիորեն տարբերվել։ Գիտական տեքստում առավել կարևոր է հասկացական ճշգրտությունը, պաշտոնական փաստաթղթում՝ տերմինաբանական միասնականությունը, իսկ լրատվական խոսքում հաճախ առաջնային է նաև հասկանալիությունն ավելի լայն լսարանի համար։ Այդ տարբերությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե որքանով է հնարավոր ստեղծել մեկ միասնական հայերեն համարժեք և երբ է անհրաժեշտ ընտրությունը պայմանավորել գործածության ոլորտով։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում նորաբանություններին։ Քաղաքական կյանքի փոփոխությունները, միջազգային հարաբերությունների զարգացումը, կառավարման նոր մեխանիզմների առաջացումը և հասարակական գործընթացների վերափոխումը շարունակաբար ստեղծում են նոր հասկացություններ և դրանց անվանումներ։ Անգլերենը միջազգային քաղաքական ու գիտական հաղորդակցության կարևոր լեզուներից լինելու պատճառով նոր տերմինների տարածման նշանակալի աղբյուր է։ Դրանց հայերեն փոխանցման ժամանակ առաջանում է արագության և համակարգայնության խնդիր. նոր հասկացությունը հաճախ անհրաժեշտ է անվանել մինչև միասնական տերմինաբանական տարբերակի վերջնական հաստատումը։ Արդյունքում կարող են շրջանառության մեջ մտնել միևնույն տերմինի մի քանի հայերեն տարբերակներ։ Նման դեպքերի ուսումնասիրությունը կարևոր է տերմինաբանական կարգավորման և միասնականացման համար։ Կարևոր ուղղություն է տերմինաբանական բառարանների և մասնագիտական աղբյուրների համեմատական ուսումնասիրությունը։ Անգլերեն միավորների և դրանց հայերեն տարբերակների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել կայունացած համարժեքները, տարբերակային ձևերը, ոչ ճշգրիտ փոխանցումները և տերմինաբանական բացերը։ Բառարանային տվյալները կարող են համադրվել իրական տեքստային գործածության հետ, քանի որ բառարանում առաջարկված համարժեքը միշտ չէ, որ համապատասխանում է մասնագիտական հաղորդակցության մեջ առավել տարածված տարբերակին։ Այս պատճառով տերմինաբանական ուսումնասիրության համար կարևոր են գիտական հրապարակումները, պաշտոնական փաստաթղթերը, թարգմանական նյութերը և մասնագիտական խոսույթի այլ օրինակներ։ Հետազոտության տեսական նշանակությունը կապված է տերմինի՝ որպես լեզվական և հասկացական միավորի բնույթի ուսումնասիրության հետ։ Քաղաքագիտական տերմինը միաժամանակ պատկանում է լեզվի բառապաշարին և որոշակի գիտական հասկացությունների համակարգին, ուստի դրա լիարժեք ուսումնասիրությունը պահանջում է լեզվաբանական և ոլորտային մոտեցումների համադրում։ Իմաստային կառուցվածքի բացահայտումը հնարավորություն է տալիս հասկանալ, թե տերմինի որ բաղադրիչներն են առանցքային համարժեքի ընտրության համար և որ տարբերությունները կարող են պայմանավորված լինել երկու լեզուների կառուցվածքով կամ համապատասխան քաղաքական մշակույթների առանձնահատկություններով։ Գործնական նշանակությունը պայմանավորված է անգլերենից հայերեն քաղաքագիտական գրականության թարգմանության որակի բարձրացման, մասնագիտական բառարանների կազմման և հայկական քաղաքագիտական տերմինաբանության համակարգման անհրաժեշտությամբ։ Հետևողական և ճշգրիտ տերմինաբանությունը կարևոր է գիտական հաղորդակցության, կրթական նյութերի, պաշտոնական թարգմանությունների և մասնագիտական տեղեկատվության տարածման համար։ Համարժեքների գիտականորեն հիմնավորված ընտրությունը կարող է նվազեցնել տերմինների բազմիմաստ կամ հակասական գործածությունը և նպաստել հայերենի մասնագիտական բառապաշարի զարգացմանը։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է քաղաքագիտական տերմինաբանության իմաստային, կառուցվածքային և թարգմանական խնդիրների համալիր ուսումնասիրություն՝ համադրելով բառագիտության, իմաստաբանության, տերմինագիտության և թարգմանագիտության մեթոդները։ Այն կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, թարգմանագետների, տերմինաբանների, քաղաքագիտական տեքստերի թարգմանիչների, բառարանագիրների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է անգլալեզու մանկագրության մեջ երազի գեղարվեստական գործառույթների ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով որպես պատումի կառուցման և լեզվաոճական արտահայտչականության կարևոր միջոց։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն ձևերի վրա, որոնց միջոցով երազային դրվագները ներգրավվում են ստեղծագործության սյուժետային կառուցվածքի մեջ, նպաստում գործողությունների զարգացմանը, կերպարների ներաշխարհի բացահայտմանը և իրական ու երևակայական աշխարհների միջև անցումների կազմակերպմանը։ Երազը դիտարկվում է ոչ միայն որպես առանձին թեմատիկ տարր, այլև որպես բազմագործառույթ գրական հնար, որը հնարավորություն է տալիս հեղինակին ազատորեն փոխել պատումի տարածաժամանակային սահմանները, ստեղծել անսովոր իրավիճակներ և երեխայի ընկալմանը համապատասխան գեղարվեստական աշխարհներ։ Քննության են առնվում իրականության, երևակայության, հեքիաթայինի և երազայինի փոխհարաբերությունները՝ պարզելու, թե ինչպես են դրանց սահմանների միտումնավոր խախտումը կամ միաձուլումը ձևավորում ստեղծագործության յուրահատուկ պատումային տրամաբանությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում երազային դրվագների սյուժետային գործառույթներին․ դրանք կարող են նախապատրաստել հետագա իրադարձությունները, արտահայտել կերպարի վախերը, ցանկությունները և սպասումները, վերաիմաստավորել արդեն կատարված դեպքերը կամ ստեղծել այլընտրանքային իրականություն։ Կարևորվում է նաև երազի դերը մանկական կերպարի հոգեբանական աշխարհի ներկայացման գործում, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս անուղղակի ձևով արտահայտել այնպիսի զգացումներ և մտքեր, որոնք սովորական պատումում կարող են բացահայտ չարտահայտվել։ Պատումաբանական տեսանկյունից ուսումնասիրվում են պատմողի դիրքը, տեսանկյունի փոփոխությունները, ժամանակային հաջորդականության խախտումները, կրկնությունները, կանխազգացումները և իրականությունից երևակայական տարածք անցնելու կառուցվածքային միջոցները։ Լեզվաոճական վերլուծության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում բառապաշարի ընտրությանը, պատկերավոր արտահայտություններին, փոխաբերություններին, համեմատություններին, խորհրդանիշներին, կրկնություններին և հնչերանգային առանձնահատկություններին, որոնց միջոցով ստեղծվում է երազային մթնոլորտ։ Դիտարկվում են նաև անորոշության, արտասովորության և պայմանականության լեզվական ցուցիչները, որոնք ընթերցողին օգնում են տարբերակել կամ, հակառակը, միտումնավոր չտարբերակել իրական և երևակայական իրադարձությունները։ Մանկագրության առանձնահատկությունների համատեքստում կարևորվում է երեխայի երևակայության, աշխարհընկալման և լեզվական փորձի հաշվառումը։ Երազային պատումը կարող է ընդլայնել սովորական իրականության սահմանները և հնարավորություն տալ բարդ գաղափարներն ու զգացմունքային իրավիճակները ներկայացնել երեխայի համար հասանելի խորհրդանշական ու պատկերավոր ձևերով։ Առանձին նշանակություն է տրվում ֆանտաստիկ կերպարների, անսովոր տարածությունների, փոխակերպումների և իրականության տրամաբանական կանոնների խախտման կիրառմանը, որոնք հաճախ կազմում են երազային պատումի գեղարվեստական հիմքը։ Համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել տարբեր հեղինակների կողմից կիրառվող ընդհանուր օրինաչափություններն ու անհատական ոճական լուծումները, ինչպես նաև հետևել երազային մոտիվի գործառույթների փոփոխությանը մանկագրության տարբեր ժանրերում և ժամանակաշրջաններում։ Երազը կարող է հանդես գալ որպես հեքիաթային արկածի կազմակերպման միջոց, հոգեբանական ինքնաճանաչման տարածք, խորհրդանշական ուղերձի կրող կամ ստեղծագործության կառուցվածքը միավորող պատումային սկզբունք։ Աշխատության կարևորությունը պայմանավորված է գրականագիտական և լեզվաբանական մոտեցումների համադրմամբ, որը հնարավորություն է տալիս միևնույն երևույթը դիտարկել ինչպես ստեղծագործության կառուցվածքի, այնպես էլ լեզվական իրականացման մակարդակում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել անգլալեզու գրականության, մանկագրության, պատումաբանության, ոճագիտության, տեքստի լեզվաբանության և գրական պոետիկայի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, բանասերների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է արաբական լեզվաբանական ավանդույթում «հարֆ» հասկացության բովանդակության, քերականական կարգավիճակի և գործառութային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ տիպաբանական և համեմատական լեզվաբանության տեսանկյունից։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է դասական արաբական քերականության մեջ բառերի դասակարգման սկզբունքների և հատկապես այն լեզվական միավորների բնույթի բացահայտման վրա, որոնք ավանդաբար ընդգրկվում են «հարֆ» հասկացության շրջանակում։ Քննության են առնվում արաբ քերականների մոտեցումները բառի և խոսքի մասերի սահմանման վերաբերյալ, ինչպես նաև անվան, բայի և հարֆի միջև սահմանվող կառուցվածքային, իմաստային ու գործառութային տարբերությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հարֆերի ձևաբանական անփոփոխությանը, շարահյուսական գործառույթներին, այլ լեզվական միավորների միջև հարաբերություններ արտահայտելու կարողությանը և նախադասության ընդհանուր իմաստի ձևավորման գործում դրանց ունեցած դերին։ Ուսումնասիրվում են նախդիրների, շաղկապների, մասնիկների և գործառութային այլ միավորների դասակարգման սկզբունքները՝ բացահայտելով դրանց ընդհանրություններն ու տարբերությունները ժամանակակից լեզվաբանության մեջ կիրառվող համապատասխան հասկացությունների հետ։ Տիպաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս արաբերենի նյութը դիտարկել տարբեր կառուցվածք ունեցող լեզուների համատեքստում և պարզել, թե որքանով է ավանդական արաբական դասակարգումը համադրելի ժամանակակից խոսքիմասային համակարգերի հետ։ Համեմատական վերլուծության ընթացքում կարևորվում են ոչ միայն ձևական հատկանիշները, այլև իմաստաբանական, շարահյուսական և գործառութային չափանիշները, որոնց հիման վրա հնարավոր է որոշել տվյալ միավորների տեղը լեզվի քերականական համակարգում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև դասական արաբական լեզվաբանական մտքի ձևավորմանը, վաղ շրջանի քերականների տեսական մոտեցումներին և հետագա գիտական ավանդույթի վրա դրանց ազդեցությանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ, որ ավանդական տերմինների բովանդակությունը միշտ չէ, որ ամբողջությամբ համապատասխանում է ժամանակակից եվրոպական լեզվաբանության մեջ ընդունված տերմիններին, ինչի պատճառով դրանց համեմատությունը պահանջում է յուրաքանչյուր հասկացության գործառույթի և տեսական հիմքի մանրամասն քննություն։ Առանձին նշանակություն է տրվում քերականական տերմինաբանության զարգացմանը և տարբեր լեզվաբանական ավանդույթների միջև հասկացությունների համարժեքության խնդրին։ Այս տեսանկյունից նյութը նպաստում է արաբական դասական քերականության տեսական ժառանգության ավելի ամբողջական ընկալմանը և հնարավորություն է տալիս այն գնահատել ընդհանուր լեզվաբանական ու տիպաբանական գաղափարների շրջանակում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել արաբագիտության, ընդհանուր և համեմատական լեզվաբանության, լեզվաբանական տիպաբանության, քերականության պատմության և արևելյան լեզուների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, լեզվաբանների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հուշագրության ժանրում հետահայացության և առաջահայացության տեքստային կարգերի լեզվական դրսևորումների ուսումնասիրությանը՝ անգլերեն լեզվով ստեղծված նյութի հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում ժամանակի և տեքստի կազմակերպման այն լեզվական մեխանիզմներն են, որոնց միջոցով հեղինակը ներկայացնում է անցյալի իրադարձությունները, վերադառնում արդեն նկարագրված դրվագներին, կանխատեսում կամ ակնարկում հետագայում տեղի ունեցող իրադարձությունները և ձևավորում ընթերցողի ընկալման ժամանակային շրջանակը։ Հուշագրությունը առանձնահատուկ ժանր է, քանի որ դրանում պատմվող իրադարձությունները սովորաբար վերարտադրվում են անցյալից՝ հեղինակի հետագա գիտելիքի, հիշողության և գնահատականի տեսանկյունից։ Այդ պատճառով ժամանակային տարբեր հարթությունների փոխհարաբերությունը հուշագրական տեքստի կառուցվածքի և իմաստային կազմակերպման կարևորագույն առանձնահատկություններից է։ Հետահայացությունը տեքստում դրսևորվում է այն դեպքերում, երբ պատմողական ընթացքը ժամանակավորապես շեղվում է հիմնական ժամանակային հաջորդականությունից և վերադառնում ավելի վաղ տեղի ունեցած իրադարձությունների, հիշողությունների, իրավիճակների կամ անձնական փորձառությունների նկարագրությանը։ Նման հետադարձումները կարող են օգտագործվել հերոսների անցյալի, հարաբերությունների, իրադարձությունների պատճառների կամ պատմողի կենսափորձի վերաբերյալ լրացուցիչ տեղեկություն հաղորդելու նպատակով։ Դրանք ոչ միայն լրացնում են պատմությունը, այլև նպաստում են տարբեր դրվագների միջև պատճառահետևանքային և իմաստային կապերի բացահայտմանը։ Առաջահայացությունը, իր հերթին, կապված է պատմողական ժամանակի առաջ շարժվելու կամ ապագա իրադարձությունների նկատմամբ ընթերցողի ուշադրությունը նախապես ուղղորդելու հետ։ Տեքստում այն կարող է դրսևորվել ապագա գործողությունների ուղղակի ներկայացմամբ, կանխատեսումներով, ակնարկներով, նախազգուշացումներով կամ այնպիսի լեզվական ձևերով, որոնք հետագայում նկարագրվելիք իրադարձության վերաբերյալ նախնական տեղեկատվություն են հաղորդում։ Հուշագրության դեպքում առաջահայացությունը հետաքրքիր առանձնահատկություն ունի, քանի որ հեղինակը պատմում է արդեն ապրած իրադարձությունների մասին և հաճախ նախապես գիտի դրանց հետագա զարգացումն ու ավարտը։ Այդ պատճառով ապագային վերաբերող տեղեկատվությունը կարող է ներկայացվել ոչ միայն հերոսի տվյալ պահի սպասումների, այլև հետագայում ձևավորված հեղինակի գիտելիքի տեսանկյունից։ Աշխատության կարևոր խնդիրներից է հետահայացության և առաջահայացության լեզվական արտահայտման միջոցների դասակարգումը։ Ուսումնասիրվում են ժամանակային բայաձևերը, ժամանակային մակբայները, կապակցությունները, ժամանակային նշանակություն ունեցող բառային միավորները, բարդ նախադասությունների կառուցվածքները և այլ քերականական ու շարահյուսական միջոցներ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բայային ժամանակների գործածությանը, քանի որ անգլերենում ժամանակային ձևերի ընտրությունը կարևոր դեր ունի իրադարձությունների հաջորդականության, միաժամանակության և ժամանակային հեռավորության արտահայտման գործում։ Հետահայացության ձևավորման ժամանակ կարող են կիրառվել այնպիսի կառուցվածքներ, որոնք ընթերցողին տեղափոխում են հիմնական պատմողական ժամանակից դեպի ավելի վաղ ժամանակային հարթություն։ Դրանք թույլ են տալիս տարբերակել պատմվող իրադարձության ժամանակը և դրանից ավելի վաղ տեղի ունեցած դեպքերը։ Այսպիսի միջոցների հետևողական կիրառումը նպաստում է հուշագրական պատմության ժամանակային կառուցվածքի հստակեցմանը և ընթերցողի համար տարբեր ժամանակային շերտերի տարանջատմանը։ Առաջահայացության դեպքում լեզվական միջոցները կարող են կապել տվյալ պահը հետագայում տեղի ունեցող իրադարձությունների հետ։ Ապագա ժամանակի ձևերը, համապատասխան բայական կառուցվածքները, մոդալ միջոցները և ժամանակային արտահայտությունները հնարավորություն են տալիս ստեղծել սպասման, կանխատեսման կամ հետագա զարգացումների վերաբերյալ ակնկալիքի ազդեցություն։ Միաժամանակ հեղինակը կարող է դիտավորյալ սահմանափակել կամ ընդլայնել ընթերցողի տեղեկացվածությունը՝ դրանով իսկ ձևավորելով պատմողական լարվածություն։ Հետազոտության մեջ կարևոր նշանակություն ունի նաև տեքստային կապակցվածության խնդիրը։ Հետահայաց և առաջահայաց ժամանակային անցումները պետք է ոչ միայն քերականորեն ճիշտ ձևակերպվեն, այլև ներդաշնակորեն կապվեն տեքստի մյուս հատվածների հետ։ Ժամանակային ցուցիչների, կրկնությունների, դերանունների, կապակցիչների և թեմատիկ շարունակականության միջոցով ապահովվում է տարբեր ժամանակային հատվածների փոխկապակցվածությունը։ Այսպիսով, ժամանակային հարաբերությունները հանդես են գալիս ոչ միայն որպես քերականական երևույթ, այլև որպես տեքստի ամբողջականության և իմաստային կազմակերպման կարևոր միջոց։ Հուշագրության ժանրում ժամանակային կառուցվածքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու նաև հեղինակի սուբյեկտիվ դիրքորոշման դրսևորումները։ Հեղինակը կարող է անցյալի իրադարձություններին վերադառնալ արդեն ձևավորված փորձառության և հետագա գիտելիքի դիրքերից՝ վերագնահատելով նախկինում տեղի ունեցածը։ Այդ պատճառով հետահայաց հատվածները հաճախ ունեն ոչ միայն տեղեկատվական, այլև մեկնաբանական և գնահատողական գործառույթ։ Նույն կերպ առաջահայացությունը կարող է օգտագործվել ապագա իրադարձությունների նկատմամբ հեղինակի վերաբերմունքը, կանխատեսումները կամ հուզական արձագանքը փոխանցելու համար։ Աշխատության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև պատմողի և ընթերցողի միջև հաղորդակցական հարաբերությունը։ Ժամանակային շեղումների միջոցով հեղինակը կարող է վերահսկել տեղեկատվության մատուցման հաջորդականությունը՝ որոշ տեղեկություններ ներկայացնելով դրանց բնական ժամանակագրական հերթականությունից առաջ կամ հետո։ Այդ մեխանիզմը կարևոր դեր ունի տեքստի կառուցվածքային կազմակերպման և ընթերցողի հետաքրքրության պահպանման գործում։ Հետահայացության և առաջահայացության համադրումը հնարավորություն է տալիս ստեղծել բազմաշերտ պատմողական կառուցվածք, որտեղ անցյալը, պատմելու ներկա պահը և ապագայի վերաբերյալ գիտելիքը փոխկապակցվում են։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը պայմանավորված է ստացված արդյունքների հնարավոր կիրառմամբ անգլերեն տեքստերի լեզվական և տեքստաբանական վերլուծության, թարգմանության, օտար լեզվի ուսուցման և գրական ստեղծագործությունների ուսումնասիրության գործընթացներում։ Ժամանակային կարգերի լեզվական առանձնահատկությունների բացահայտումը կարող է օգնել ավելի ճշգրիտ հասկանալ հուշագրական տեքստերի կառուցվածքը, պատմողական ռազմավարությունները և հեղինակի հաղորդակցական նպատակները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ հետահայացությունն ու առաջահայացությունը հուշագրության մեջ ոչ միայն ժամանակային տեղեկության փոխանցման միջոցներ են, այլև տեքստի կառուցվածքը, իմաստային ամբողջականությունը, պատմողական ռիթմը և հեղինակի դիրքորոշումը ձևավորող կարևոր լեզվական գործիքներ։ Դրանց քերականական, շարահյուսական, բառային և տեքստային դրսևորումների համակարգված ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ բացահայտել անգլերեն հուշագրական տեքստերի ժամանակային կազմակերպման առանձնահատկությունները և դրանցում հիշողության ու պատմողականության փոխհարաբերությունը։

Աշխատությունը նվիրված է հայերենում անցյալ և ապառնի դերբայների արտահայտության, քերականական նշանակության և գործածության առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում դերբայների՝ որպես բայական և անվանական հատկանիշներ համատեղող քերականական ձևերի ուսումնասիրությունն է, դրանց կազմությունը, ժամանակային իմաստների դրսևորումը և տարբեր խոսքային միջավայրերում կիրառությունը։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են այն լեզվական միջոցները, որոնց օգնությամբ հայերենում արտահայտվում են գործողության նախորդումը, ավարտվածությունը, սպասվող կամ նախատեսվող լինելը և ժամանակային այլ հարաբերություններ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում անցյալ իմաստ ունեցող դերբայական ձևերի կառուցվածքին և դրանց գործառական նշանակությանը։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են այդ ձևերը կապվում հիմնական գործողության հետ, ինչպիսի ժամանակային և իմաստային հարաբերություններ են արտահայտում և ինչպես են մասնակցում բարդ նախադասությունների ու դերբայական դարձվածների կառուցմանը։ Ապառնի դերբայների ուսումնասիրության ժամանակ կարևոր է գործողության հնարավոր, նախատեսվող, սպասվող կամ նպատակային բնույթի արտահայտությունը, ինչպես նաև դրանց կապը ժամանակի և եղանակայնության իմաստների հետ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ տարբեր քերականական կառուցվածքներում դերբայների կիրառությանը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են դրանք գործածվում որոշիչ, ստորոգելիական, հանգամանքային և այլ շարահյուսական գործառույթներով։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև դերբայական ձևերի և նրանց համապատասխան բայական ժամանակաձևերի հարաբերակցության բացահայտումը, քանի որ նույն գործողության ժամանակային բնույթը հայերենում կարող է արտահայտվել տարբեր քերականական միջոցներով՝ կախված խոսքային միջավայրից և հաղորդակցական նպատակից։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ պատկերացնելու հայերենի բայական համակարգի կառուցվածքը և ժամանակային իմաստների արտահայտման բազմազանությունը։ Միաժամանակ այն կարևոր է հայերենի քերականական նորմերի, շարահյուսական կապերի և դերբայական կառույցների ճիշտ ընկալման ու կիրառության տեսանկյունից։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի տեսական ուսումնասիրությամբ զբաղվող լեզվաբանների, բանասիրության ֆակուլտետների ուսանողների, ուսուցիչների և հայերենի քերականական համակարգով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է հայերենի դերբայական համակարգի կարևոր հատվածը՝ կենտրոնանալով անցյալ և ապառնի ժամանակային իմաստների արտահայտման ձևերի, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունների և խոսքում կատարած գործառույթների վրա։

Աշխատությունը նվիրված է արդի աշխարհաբարի քերականական կառուցվածքի գործնական ուսումնասիրությանը և հայերենի կանոնների համակարգված ուսուցմանը։ Այն նպատակ ունի ընթերցողին ծանոթացնելու աշխարհաբարի լեզվական առանձնահատկություններին, խոսքի կառուցման սկզբունքներին և քերականական ձևերի ճիշտ կիրառությանը։ Գործնական ուղղվածությունը ենթադրում է լեզվական կանոնների ներկայացում՝ դրանց կիրառությունը պարզաբանելու և լեզվական հմտություններ զարգացնելու նպատակով։ Քերականական ուսումնասիրության շրջանակում կարևոր տեղ են զբաղեցնում բառերի ձևափոխությունը, խոսքի մասերը, նախադասության կառուցվածքը, բառերի միջև քերականական կապերը և գրավոր ու բանավոր խոսքի ճիշտ կազմության սկզբունքները։ Նման աշխատությունները կարևոր դեր են ունեցել աշխարհաբարի ուսուցման և գրական լեզվի կանոնակարգման գործընթացում՝ նպաստելով լեզվական գիտելիքների տարածմանը և հայերենով գրագետ հաղորդակցվելու հմտությունների զարգացմանը։ Գիրքը արժեքավոր նյութ է XIX դարի վերջի հայ լեզվաբանական մտքի, արևմտահայերենի քերականական նկարագրության և հայերեն ուսումնական գրականության պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն նաև արտացոլում է ժամանակաշրջանի կրթական միջավայրում մայրենի լեզվի ուսուցմանն ու գործնական կիրառությանը տրված կարևորությունը։

Բառարանը նվիրված է հայերենի Վանի բարբառի բառապաշարի հավաքման, համակարգման և ներկայացման աշխատանքին։ Այն ընդգրկում է Վանի բարբառին բնորոշ բառեր ու արտահայտություններ՝ նպաստելով տվյալ լեզվական տարածքի խոսակցական առանձնահատկությունների, բառային կազմի և լեզվական ինքնատիպության ուսումնասիրությանը։ Բառային միավորների ներկայացումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բարբառի հնչյունական, բառային և իմաստային առանձնահատկությունները, ինչպես նաև այն լեզվական շերտերը, որոնք ձևավորվել են պատմական, աշխարհագրական և հասարակական տարբեր պայմանների ազդեցությամբ։ Վանի բարբառը կարևոր տեղ ունի հայերենի բարբառային համակարգում՝ արտացոլելով Վանի և հարակից բնակավայրերի հայ բնակչության լեզվական ժառանգությունը։ Բառարանի գիտական ու մշակութային նշանակությունը պայմանավորված է նաև բարբառային բառապաշարի պահպանման անհրաժեշտությամբ, քանի որ այն լեզվական հիշողության և ազգային ոչ նյութական ժառանգության կարևոր բաղադրիչ է։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել հայ բարբառագիտությամբ, պատմական լեզվաբանությամբ, բառարանագիտությամբ և հայոց լեզվի բառապաշարի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, ուսանողների ու հետազոտողների համար։ Այն նաև արժեքավոր տեղեկատու աղբյուր է Վանի բարբառով, նրա լեզվական առանձնահատկություններով և արևմտահայերենի բարբառային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Բազմաբնույթ տեղեկատու բառարանը նպատակ ունի մեկտեղելու արվեստների, գիտությունների և գեղեցիկ գրականության տարբեր ոլորտներին վերաբերող հասկացությունները, անուններն ու գիտելիքները՝ դրանք ներկայացնելով այբբենական կարգով։ Առաջին հատորն ընդգրկում է A–L տառերով սկսվող բառահոդվածները և ընթերցողին հնարավորություն է տալիս համակարգված ձևով ծանոթանալու տարբեր գիտակարգերի, մշակութային երևույթների, արվեստի ուղղությունների, գրական հասկացությունների և պատմական տեղեկությունների։ Բառարանի ընդգրկուն բնույթը ենթադրում է գիտելիքների լայն շրջանակ՝ ներառելով բնական գիտությունների, հասարակական գիտությունների, պատմության, փիլիսոփայության, գրականության և արվեստի վերաբերյալ նյութեր։ Այսպիսի հրատարակությունները կարևոր դեր են ունեցել գիտելիքի տարածման, ընդհանուր կրթական մակարդակի բարձրացման և տարբեր ոլորտների վերաբերյալ տեղեկությունների մատչելի ներկայացման գործում։ Այբբենական կառուցվածքը հեշտացնում է անհրաժեշտ հասկացությունների որոնումն ու համեմատական ուսումնասիրությունը՝ բառարանը դարձնելով օգտակար աղբյուր ինչպես ինքնակրթությամբ զբաղվող ընթերցողների, այնպես էլ ուսուցիչների, ուսանողների և հետազոտողների համար։ Հրատարակությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև հայերեն գիտական և մշակութային բառարանագրության պատմության տեսանկյունից՝ արտացոլելով գիտելիքի տարբեր բնագավառները հայերենով ներկայացնելու և մասնագիտական հասկացությունների շրջանառությունն ընդլայնելու ձգտումը։

Պ. Պ. Գալըպճյանի աշխատությունը թուրքերենից հայերեն թարգմանական բառարան է, որը նախատեսված է երկու լեզուների միջև բառային համապատասխանությունների բացահայտման և գործնական լեզվական հաղորդակցության ապահովման համար։ Այն ներառում է թուրքերեն բառապաշար՝ հայերեն համարժեքներով, և կարող է ծառայել որպես տեղեկատու ու ուսումնական միջոց ինչպես թուրքերեն սովորողների, այնպես էլ թարգմանությամբ, գրավոր հաղորդակցությամբ և լեզվական աշխատանքով զբաղվողների համար։ Բառարանի գործնական ուղղվածությունը կարևորում է բառերի իմաստների ընկալումը, դրանց հայերեն համարժեքների ընտրությունը և տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում ճիշտ կիրառությունը։ Նման բառարանները նպաստում են ոչ միայն առանձին բառերի թարգմանությանը, այլև երկու լեզուների բառապաշարային առանձնահատկությունների համեմատությանը, լեզվական կապերի բացահայտմանը և միջմշակութային հաղորդակցության զարգացմանը։ Աշխատությունը նշանակալի է նաև հայերեն բառարանագրության պատմության տեսանկյունից՝ ներկայացնելով հայերենով կազմված երկլեզու բառարանների ավանդույթը և թուրքերեն լեզվական նյութի հայերեն մեկնաբանման փորձը։ Այն կարող է օգտակար լինել լեզվաբաններին, թարգմանիչներին, պատմական լեզվական աղբյուրներով հետաքրքրվողներին և հայ-թուրքական լեզվական ու մշակութային փոխառնչությունների ուսումնասիրողներին։

Աշխատությունը նվիրված է արդի աշխարհաբարի՝ հայերենի նոր գրական լեզվի քերականական կառուցվածքի ուսումնասիրությանն ու գործնական յուրացմանը։ Այն նպատակ ունի ներկայացնելու աշխարհաբարի լեզվական կանոնները, ձևաբանական և շարահյուսական առանձնահատկությունները՝ նպաստելով գրավոր ու բանավոր խոսքի ճիշտ և գրագետ կիրառությանը։ Քերականական նյութի շրջանակում կարևորվում են խոսքի մասերի բնութագրումը, բառերի ձևափոխությունը, քերականական կարգերը, բայական ձևերը, բառերի միջև հարաբերությունները և նախադասության կառուցման սկզբունքները։ Գործնական ուղղվածությունը ենթադրում է տեսական կանոնների կապը լեզվի իրական գործածության հետ՝ սովորողին օգնելով ճանաչելու քերականական երևույթները, ճիշտ կազմելու նախադասություններ և զարգացնելու ինքնուրույն արտահայտվելու կարողությունը։ Աշխատությունը կարևոր է նաև հայերենի պատմական զարգացման տեսանկյունից, քանի որ անդրադառնում է աշխարհաբարի՝ որպես ժամանակակից գրական հաղորդակցության միջոցի, կանոնակարգման և ուսուցման գործընթացին։ Այն արտացոլում է 19-րդ դարի վերջի հայալեզու կրթական միջավայրում քերականական գիտելիքների համակարգման ու դասավանդման մոտեցումները։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայոց լեզվի պատմությամբ, աշխարհաբարի ձևավորման ու զարգացման ընթացքով, ինչպես նաև հայերենի ուսուցման ավանդական մեթոդներով զբաղվող ընթերցողներին և ուսումնասիրողներին։

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի քերականական կառուցվածքի գործնական ուսուցմանը և լեզվական գիտելիքների համակարգված յուրացմանը։ Այն նախատեսված է սովորողներին հայերենի քերականական կանոններին ծանոթացնելու, լեզվական ձևերի ճիշտ կիրառությունը զարգացնելու և գրավոր ու բանավոր խոսքի հմտություններն ամրապնդելու համար։ Գործնական քերականության շրջանակում կարևորվում են բառերի կազմությունը և ձևափոխությունը, խոսքի մասերի առանձնահատկությունները, քերականական կարգերը, բառերի միջև կապերը և նախադասության կառուցման սկզբունքները։ Նման ձեռնարկները սովորողին օգնում են ոչ միայն ճանաչելու լեզվական երևույթներն ու դրանց օրինաչափությունները, այլև կիրառելու դրանք խոսքում և գրավոր շարադրանքում։ Աշխատությունը կարևոր տեղ ունի հայերենի ուսուցման և լեզվական գրագիտության զարգացման պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ արտացոլելով քերականական գիտելիքների մատուցման ու գործնական յուրացման 19-րդ դարի կրթական մոտեցումները։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի դասավանդման պատմությամբ, ավանդական քերականագիտական աշխատություններով և հայերենի ուսուցման մեթոդներով հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը հայերենի քերականության գործնական ուսումնասիրությանն ուղղված ուսումնական ձեռնարկի երկրորդ հատորն է։ Այն նախատեսված է լեզվի կառուցվածքի, քերականական կանոնների և գրավոր ու բանավոր խոսքի ճիշտ կիրառության հմտությունների ամրապնդման համար։ Գործնական քերականության հիմնական նպատակն է տեսական գիտելիքները կապել լեզվի կիրառության հետ՝ սովորողին հնարավորություն տալով ճանաչելու քերականական ձևերը, հասկանալու բառերի ու նախադասության բաղադրիչների փոխհարաբերությունները և ճիշտ կառուցելու խոսքը։ Ձեռնարկի թեմատիկ շրջանակը վերաբերում է հայերենի քերականական համակարգին՝ ձևաբանության և շարահյուսության հիմնական հարցերին, բառերի ձևափոխությանը, քերականական հատկանիշներին ու նախադասության կառուցվածքին։ Նման ուսումնական նյութերը կարևոր դեր են ունեցել հայերենի դասավանդման, լեզվական գրագիտության զարգացման և քերականական գիտելիքների համակարգման գործում։ Հատորի առկայությունը վկայում է նյութի հաջորդական ուսուցման մոտեցման մասին, երբ լեզվական գիտելիքները ներկայացվում են աստիճանաբար՝ նախորդ փուլում ձեռք բերված հմտությունների հիման վրա։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայոց լեզվի դասավանդման պատմությամբ, 19-րդ դարի քերականագիտական աշխատություններով և հայերենի ուսուցման ավանդական մեթոդներով զբաղվող ընթերցողների ու ուսումնասիրողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է գրաբարի՝ հայոց լեզվի դասական գրական ձևի քերականական կառուցվածքի և լեզվական կանոնների ներկայացմանը։ «Համաձայնություն» եզրույթը քերականության մեջ վերաբերում է բառերի միջև քերականական կապերին և դրանց ձևերի համապատասխանությանը, ուստի գիրքը կարելի է դիտարկել որպես գրաբարի շարահյուսական և ձևաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանն ու ուսուցմանը միտված ձեռնարկ։ Նման աշխատություններում ուշադրություն է դարձվում բառերի քերականական հատկանիշների փոխկապակցվածությանը, նախադասության անդամների միջև հարաբերություններին, ինչպես նաև լեզվական ձևերի ճիշտ կիրառության կանոններին։ Գրաբարի ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի հայերենի պատմական զարգացման, հին մատենագրության, եկեղեցական և դասական գրական ժառանգության ըմբռնման համար։ Ձեռնարկը կարող էր ծառայել որպես ուսումնական նյութ այն մարդկանց համար, ովքեր ուսումնասիրում էին գրաբարի քերականությունը, ցանկանում էին խորացնել լեզվական գիտելիքները կամ զբաղվում էին հին հայերեն բնագրերի ընթերցմամբ և մեկնաբանությամբ։ Այն արժեքավոր է նաև հայ լեզվաբանական մտքի պատմության և գրաբարի դասավանդման ավանդույթների ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Աշխատությունը հայերենի քերականության ուսուցմանն ուղղված ուսումնական ձեռնարկ է, որի հիմնական նպատակը հայոց լեզվի կառուցվածքի, քերականական օրինաչափությունների և լեզվական կանոնների համակարգված ներկայացումն է։ Այն նախատեսված է լեզուն ուսումնասիրողների համար՝ օգնելու նրանց հասկանալ հայերենի քերականական կառուցվածքը, ճանաչել բառերի ձևափոխության առանձնահատկությունները և ճիշտ կազմել խոսքն ու գրավոր շարադրանքը։ Քերականության դասագրքերը սովորաբար ընդգրկում են խոսքի մասերի, բառերի կազմության և ձևերի, նախադասության կառուցվածքի ու շարահյուսական կապերի վերաբերյալ բացատրություններ, ինչպես նաև լեզվական կանոնների յուրացմանը նպաստող օրինակներ։ Այսպիսի ձեռնարկը կարևոր նշանակություն է ունեցել հայերենի ուսուցման, գրագիտության զարգացման և լեզվական գիտելիքների տարածման գործում՝ հատկապես այն կրթական միջավայրում, որտեղ դասագրքերը ծառայում էին որպես ուսուցչի և սովորողի հիմնական ուսումնամեթոդական նյութ։ Աշխատությունը արժեքավոր է նաև հայերենի քերականագիտական մտքի և լեզվի դասավանդման պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու հայերենի կանոնների ուսուցման ավանդույթների, լեզվական գիտելիքի կազմակերպման սկզբունքների և հայերենով կրթական գրականության զարգացման մասին։ Գրքի պատմալեզվաբանական նշանակությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ այն ներկայացնում է հայերենի ուսուցման գրավոր ժառանգության մի հատված և հետաքրքրություն է ներկայացնում հայագիտության, լեզվաբանության ու կրթության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Գիրքը հայոց լեզվի քերականության ուսուցմանն ու լեզվական գիտելիքների համակարգմանը նվիրված ուսումնական աշխատություն է։ Այն նախատեսված է հայերենի կառուցվածքը, լեզվական կանոններն ու խոսքի կազմակերպման սկզբունքները ներկայացնելու համար՝ նպաստելով լեզվի գիտակցված և գրագետ գործածությանը։ Քերականական ձեռնարկների այս տեսակի հիմնական խնդիրներից են լեզվի բաղադրիչների բացատրությունը, բառերի ձևերի և գործառույթների տարբերակումը, նախադասությունների կազմության կանոնների ներկայացումը և գրավոր խոսքի հստակության զարգացումը։ Այդպիսի աշխատություններում սովորաբար տեղ են գտնում հնչյունների ու տառերի, բառերի կազմության, խոսքի մասերի, քերականական ձևերի, շարահյուսական կապերի և նախադասության կառուցվածքի վերաբերյալ բաժիններ։ Վերնագրում առկա «նոր քերականություն» ձևակերպումը մատնանշում է քերականական նյութը որոշակի համակարգով ներկայացնելու ձգտումը, սակայն միայն մատենագիտական տվյալներով հնարավոր չէ հաստատել, թե ինչ առանձնահատկություններով է այս հրատարակությունը տարբերվում նույնանուն մյուս հրատարակություններից։ Հայերեն քերականական ձեռնարկները կարևոր դեր են ունեցել կրթության կազմակերպման, գրագիտության տարածման և հայոց լեզվի ուսուցման մեթոդների զարգացման գործում։ Այս գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայագիտական գրականության, հայերենի դասավանդման պատմության և 19-րդ դարի հայկական կրթական միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Այն նաև կարող է ծառայել որպես նյութ՝ ժամանակաշրջանի քերականական տերմինաբանության, լեզվական նորմերի ներկայացման և հայերեն ուսումնական գրքերի հրատարակման ավանդույթների հետազոտության համար։

Գիրքը հայերենի քերականության ուսումնասիրությանն ու ուսուցմանն ուղղված աշխատություն է, որի նպատակն է համակարգված ձևով ներկայացնել լեզվի կառուցվածքն ու գործածության կանոնները։ Այն պատկանում է հայերեն ուսումնական գրականության այն ավանդույթին, որի շրջանակում քերականական գիտելիքները ներկայացվում էին լեզվի ուսուցումը կազմակերպելու, գրագիտությունը զարգացնելու և գրավոր խոսքի ճիշտ կիրառությունը խթանելու նպատակով։ Նման աշխատություններում քերականական նյութը սովորաբար ընդգրկում է լեզվի հնչյունային և գրային համակարգը, բառերի կազմությունը, խոսքի մասերը, բառերի ձևափոխությունները, նախադասության կառուցվածքն ու շարահյուսական կապերը։ Այս գիտելիքները կարևոր են լեզվական երևույթները ճանաչելու, բառերի և նախադասությունների կառուցվածքը հասկանալու, ինչպես նաև գրավոր ու բանավոր խոսքը ճիշտ կազմելու համար։ Վերնագրում գործածված «նոր քերականություն» բնորոշումը կարող է արտահայտել քերականական նյութը նոր եղանակով ներկայացնելու կամ այն ժամանակի կրթական պահանջներին համապատասխան համակարգելու ձգտումը։ Այդուհանդերձ, աշխատության կոնկրետ բովանդակության և մեթոդի մասին ավելի որոշակի եզրակացություններ անելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել դրա ներքին կառուցվածքը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերենի դասավանդման պատմության, հայագիտական գրականության և 19-րդ դարի հայկական կրթական միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Այն նաև արժեքավոր է հայերեն քերականական տերմինաբանության ձևավորման, ուսումնական ձեռնարկների զարգացման և լեզվական գիտելիքների փոխանցման պատմական եղանակների հետազոտության տեսանկյունից։

Գիրքը հայերենի քերականությանն ու լեզվական գիտելիքների համակարգված ուսուցմանն ուղղված ուսումնական աշխատություն է։ Այն նպատակ ունի ներկայացնելու հայոց լեզվի կառուցվածքը, լեզվական միավորների գործածության կանոնները և գրավոր խոսքի ձևավորման սկզբունքները՝ ընթերցողին հաղորդելով լեզուն ճիշտ հասկանալու և կիրառելու համար անհրաժեշտ գիտելիքներ։ Քերականական ձեռնարկների ավանդական կառուցվածքի համաձայն՝ նման աշխատություններում սովորաբար ուսումնասիրվում են հնչյուններն ու տառերը, բառերի կազմությունը, խոսքի մասերը, բառերի փոփոխման ձևերը, նախադասության կառուցվածքը և շարահյուսական հարաբերությունները։ Քերականության ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն գրագետ գրելու և կարդալու, այլև լեզվական մտածողության զարգացման, գրավոր խոսքի հստակության և հայերենի կանոնավոր գործածության համար։ «Նոր քերականություն» բնորոշումը կարող է մատնանշել ժամանակի ուսուցման պահանջներին համապատասխան ներկայացման կամ քերականական նյութի նորացված համակարգման ձգտում, սակայն աշխատության կոնկրետ մեթոդաբանական առանձնահատկությունները վերնագրից միայն որոշել հնարավոր չէ։ Գիրքը կարևոր նյութ է հայերենի քերականական գիտելիքների դասավանդման պատմության, հայերեն ուսումնական գրականության զարգացման և 19-րդ դարի հայալեզու կրթական միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես էին տվյալ ժամանակաշրջանում համակարգվում և փոխանցվում հայոց լեզվի վերաբերյալ գիտելիքները՝ կրթության ու գրագիտության տարածման նպատակով։

Գիտական ուսումնասիրությունը վերաբերում է հայ փիլիսոփայական ժառանգության կարևորագույն դեմքերից մեկի՝ Դավիթ Անհաղթի երկերի և Արիստոտելի աշխատությունների հայերեն թարգմանությունների քննությանը։ Դավիթ Անհաղթը հայ միջնադարյան փիլիսոփայության նշանավոր ներկայացուցիչ է, որի մտավոր ժառանգությունը կարևոր դեր է ունեցել տրամաբանական և փիլիսոփայական գիտելիքի զարգացման ու տարածման գործում։ Նրա աշխատություններում առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում տրամաբանության, ճանաչողության, փիլիսոփայական մեթոդի և ճշմարտության որոնման հարցերը։ Արիստոտելի փիլիսոփայությունն իր հերթին նշանակալի ազդեցություն է ունեցել անտիկ և միջնադարյան մտքի ձևավորման վրա, իսկ նրա երկերի թարգմանություններն ու մեկնությունները նպաստել են փիլիսոփայական հասկացությունների փոխանցմանը տարբեր լեզվական և մշակութային միջավայրերի միջև։ Այս թեմաների քննությունը կարևոր է պարզելու համար, թե ինչպես են հին հունական փիլիսոփայական գաղափարները յուրացվել հայ մտավոր ավանդույթում, ինչ terminաբանական և մեկնաբանական առանձնահատկություններ են ի հայտ եկել թարգմանական գործընթացում, և ինչ կապեր են ձևավորվել բնագրերի ու դրանց հայերեն տարբերակների միջև։ Նման ուսումնասիրությունը կարող է ընդգրկել ձեռագրային ու տեքստաբանական խնդիրներ, փիլիսոփայական եզրերի համեմատություն և միջնադարյան մեկնողական ավանդույթի դիտարկում։ Այն նպաստում է հայ փիլիսոփայական մտքի պատմության, թարգմանական մշակույթի և անտիկ ժառանգության ընդունման գործընթացների ավելի խորքային ընկալմանը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում փիլիսոփայության պատմությամբ, հայագիտությամբ, հունական մտքի փոխանցմամբ և միջնադարյան գիտական գրականությամբ զբաղվող հետազոտողների ու ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նախատեսված է ռուսաց լեզուն սովորել ցանկացող ընթերցողների համար՝ առաջարկելով լեզվական գիտելիքներին ծանոթանալու մատչելի և համակարգված մոտեցում։ Վերնագրում ընդգծված «բանալի» հասկացությունը մատնանշում է ուսուցման այնպիսի միջոցի գաղափարը, որը պետք է օգնի սովորողին հասկանալու լեզվի հիմնական սկզբունքները և աստիճանաբար ձեռք բերելու ինքնուրույն գործածության համար անհրաժեշտ հմտություններ։ Նման ձեռնարկները սովորաբար կարևորում են լեզվի քերականական կառուցվածքի, բառապաշարի, նախադասության կազմության և ճիշտ արտահայտվելու հիմնական կանոնների յուրացումը։ Ռուսաց լեզվի ուսուցումը հայալեզու ընթերցողների համար պատմականորեն կարևոր նշանակություն է ունեցել կրթության, վարչական ու հասարակական հաղորդակցության և տարբեր լեզվամշակութային միջավայրերի միջև կապերի հաստատման տեսանկյունից։ Հատկապես XIX դարում լեզուների ուսուցման գործնական ձեռնարկները նպաստում էին գրագիտության տարածմանը և սովորողների՝ այլալեզու գրավոր ու բանավոր հաղորդակցության հնարավորությունների ընդլայնմանը։ Այսպիսի գրքի հիմնական արժեքը լեզվական նյութը հասկանալի ձևով ներկայացնելու և սովորողի համար ուսուցման գործընթացը հեշտացնելու ձգտումն է։ Այն կարող էր ծառայել ինչպես ինքնուրույն սովորելու, այնպես էլ ուսուցչի օգնությամբ դասավանդման ընթացքում օգտագործելու նպատակին։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում ռուսաց լեզվի ուսուցման պատմությամբ, հայալեզու կրթական գրականությամբ և օտար լեզուների դասավանդման մեթոդների զարգացմամբ զբաղվողների համար։ Այն նաև արտացոլում է այն ժամանակաշրջանի կրթական պահանջները, երբ լեզվական գիտելիքները դիտվում էին որպես անձնական առաջընթացի, կրթական հնարավորությունների և հասարակական հաղորդակցության կարևոր միջոց։

Աշխատությունը հայոց լեզվի քերականական կառուցվածքի ուսումնասիրությանն ուղղված ուսումնական ձեռնարկ է, որի հիմնական նպատակը լեզվական կանոնների գործնական յուրացումն ու գրավոր և բանավոր խոսքի հմտությունների զարգացումն է։ Գործնական քերականությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում լեզվի ուսուցման գործընթացում, քանի որ օգնում է ոչ միայն հասկանալ լեզվական երևույթների տեսական հիմքերը, այլև դրանք կիրառել տարբեր խոսքային իրավիճակներում։ Այս բնույթի ձեռնարկներում սովորաբար ներկայացվում են խոսքի մասերը, բառերի կազմությունը, ձևափոխության օրինաչափությունները, հոլովման և խոնարհման ձևերը, շարահյուսական կապերը, նախադասության կառուցվածքն ու կետադրության հիմնական սկզբունքները։ Քերականական նյութի համակարգված ներկայացումը նպաստում է լեզվի կառուցվածքի ամբողջական ընկալմանը, գրագիտության բարձրացմանը և ինքնուրույն լեզվական աշխատանքի հմտությունների ձևավորմանը։ Հայոց լեզվի ուսուցման համար կազմված նման ձեռնարկները կարևոր դեր են ունեցել կրթական համակարգի զարգացման, լեզվական գիտելիքների տարածման և գրավոր խոսքի մշակույթի ամրապնդման գործում։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերենի դասավանդման պատմության, քերականական մտքի զարգացման և 19-րդ դարի հայալեզու կրթական գրականության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի պատմությամբ, մանկավարժությամբ և պատմական քերականական աշխատությունների համեմատական ուսումնասիրությամբ զբաղվողներին։

Աշխատությունը նվիրված է հայոց լեզվի քերականական համակարգի գործնական ուսումնասիրությանը և նախատեսված է լեզվական գիտելիքների ձեռքբերման ու ամրապնդման համար։ Գործնական քերականության հիմնական նպատակը լեզվի կառուցվածքի վերաբերյալ տեսական տեղեկությունները կիրառելի դարձնելն է՝ ընթերցանության, գրավոր խոսքի և լեզվական վարժությունների միջոցով։ Այսպիսի ձեռնարկներում սովորաբար դիտարկվում են բառերի կազմությունը, խոսքի մասերը, դրանց քերականական հատկանիշները, բառերի փոփոխության ձևերը, նախադասության կառուցվածքը և խոսքի տարբեր բաղադրիչների միջև եղած հարաբերությունները։ Գործնական ուղղվածությունը ենթադրում է լեզվական կանոնների բացատրություն և դրանց յուրացմանն օժանդակող օրինակների կամ առաջադրանքների կիրառում։ Հայերենի քերականական ձեռնարկները կարևոր դեր են ունեցել լեզվի ուսուցման, գրավոր խոսքի կանոնակարգման և գրագիտության տարածման գործում։ Դրանք նպաստել են լեզվական գիտելիքների համակարգմանը և ուսուցման գործընթացում ընդհանուր սկզբունքների ձևավորմանը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայոց լեզվի դասավանդման պատմության, քերականական մտքի զարգացման և 19-րդ դարի հայալեզու ուսումնական գրականության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև պատմական քերականության հետազոտողներին՝ ժամանակակից լեզվական նորմերը համեմատելու անցյալի ուսուցողական մոտեցումների և քերականական նկարագրությունների հետ։

Ա. Ամիրխանյանցի աշխատությունը նախատեսված է ընթերցանության ուսուցման և սովորողների լեզվական ու գրավոր խոսքի հմտությունների զարգացման համար։ Ընթերցանության դասագրքերը կարևոր տեղ են զբաղեցրել կրթական գործընթացում՝ նպաստելով երեխաների կարդալու կարողության ձևավորմանը, բառապաշարի հարստացմանը, տեքստի բովանդակությունը հասկանալու և մտքերը հաջորդականորեն ընկալելու հմտությունների զարգացմանը։ Նման ձեռնարկներում սովորաբար ընդգրկվում են տարբեր բարդության ընթերցանության նյութեր, որոնց միջոցով սովորողները ծանոթանում են գրավոր խոսքի կառուցվածքին, լեզվական արտահայտչամիջոցներին և դաստիարակչական նշանակություն ունեցող մտքերին։ Դասագրքի կիրառությունը կարող էր նպաստել նաև բանավոր ընթերցանության, ճիշտ արտասանության և ընթերցածը վերապատմելու կարողությունների զարգացմանը։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն ուսումնական գրականության պատմության, ընթերցանության դասավանդման մեթոդների և տասնիններորդ դարի հայկական դպրոցական կրթության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմական դասագրքերի համեմատական քննության, մանկավարժական մեթոդների զարգացման և հայերեն գրագիտության տարածման պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Հրատարակությունը նաև վկայում է ընթերցանության ուսուցման համար նախատեսված մասնագիտացված ձեռնարկների կարևորության մասին հայ կրթական միջավայրում։

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի քերականության ուսուցմանը և նախատեսված է լեզվի կառուցվածքն ու գործածության կանոնները համակարգված ձևով ներկայացնելու համար։ Քերականական ձեռնարկները կարևոր դեր են ունեցել հայերենի ուսուցման, գրավոր խոսքի մշակման և լեզվական գիտելիքների տարածման գործում։ Դրանք սովորաբար անդրադառնում են լեզվի հնչյունական, բառային և ձևաբանական առանձնահատկություններին, բառերի փոփոխության ձևերին, խոսքի մասերին և նախադասության կառուցման սկզբունքներին։ Նման աշխատությունների նպատակը սովորողին հայերենով ճիշտ կարդալու, գրելու և արտահայտվելու համար անհրաժեշտ գիտելիքներ տրամադրելն է, ինչպես նաև լեզվական կանոնների գործնական կիրառությունը զարգացնելը։ «Նոր քերականություն» ձևակերպումը ցույց է տալիս, որ գիրքը ներկայացվել է որպես քերականական գիտելիքների ուսուցման որոշակի համակարգ կամ ժամանակի կրթական պահանջներին համապատասխան ձեռնարկ։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ լեզվաբանական մտքի պատմության, հայերենի դասավանդման մեթոդների և տասնիններորդ դարի կրթական գրականության ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել նաև պատմական քերականությունների համեմատական քննության, հայերենի ուսուցման ավանդույթների և հայերեն լեզվաբանական տերմինաբանության ձևավորման հետազոտության համար։

Այս աշխատությունը նախատեսված է թուրքերենի և հայերենի միջև հաղորդակցությունը հեշտացնելու և երկու լեզուներով առօրյա զրույց վարելու հմտությունները զարգացնելու համար։ Զրուցարանները լեզուների ուսուցման գործնական ձեռնարկներ են, որոնք սովորողներին ծանոթացնում են առօրյա իրավիճակներում կիրառվող արտահայտություններին, հարց ու պատասխանների ձևերին և հաղորդակցական հիմնական կառուցվածքներին։ Թուրքերենից հայերեն զրուցարանի նպատակը կարող էր լինել թուրքերեն խոսքի ըմբռնումը և հայերեն համարժեքների միջոցով իմաստի փոխանցումը դյուրացնելը՝ օգտակար լինելով տարբեր լեզվական միջավայրերում շփվող մարդկանց համար։ Նման ձեռնարկները կարևոր նշանակություն ունեին առևտրական, հասարակական, կրթական և կենցաղային հարաբերություններում, երբ տարբեր լեզուներով խոսող մարդիկ կարիք ունեին փոխըմբռնման և գործնական հաղորդակցության։ Դրանք նպաստում էին նաև լեզվական գիտելիքների տարածմանը՝ տրամադրելով սովորողին ոչ միայն առանձին բառեր, այլև խոսքային իրավիճակներում կիրառելի լեզվական օրինակներ։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն և թուրքերեն լեզուների ուսուցման պատմության, երկլեզու բառարանային ու զրուցարանային գրականության զարգացման և 19-րդ դարի հայ կրթական հրատարակությունների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել լեզվաբաններին, հայ-թուրքական լեզվական շփումների պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և հին լեզվաուսումնական ձեռնարկներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Հրատարակությունը նվիրված է գրաբարի՝ հայերենի դասական գրական լեզվի ուսուցմանը և ներկայացնում է ուսումնական դասընթացի երկրորդ տարվա նյութը։ Գրաբարը հայ մշակույթի, մատենագրության և եկեղեցական գրականության պատմական լեզուն է, որով ստեղծվել են բազմաթիվ կարևոր երկեր՝ պատմագրական, փիլիսոփայական, աստվածաբանական, թարգմանական և գեղարվեստական բնույթի։ Դրա ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ գրավոր ժառանգությունը բնագրով ընթերցելու, լեզվի պատմական զարգացման առանձնահատկությունները հասկանալու և դասական հայերենի քերականական ու բառապաշարային համակարգին ծանոթանալու համար։ Երկրորդ տարվա դասընթացի ձևաչափը ենթադրում է ուսուցման շարունակականություն և նախկինում ձեռք բերված գիտելիքների խորացում՝ նպաստելով գրաբարի լեզվական կառուցվածքի և գրավոր խոսքի յուրացմանը։ Նման ձեռնարկները կարևոր դեր են ունեցել հայագիտական կրթության մեջ՝ ապահովելով գրաբարի համակարգված ուսուցումը և ընթերցողների պատրաստումը դասական հայերենով ստեղծված գրականության ուսումնասիրությանը։ 19-րդ դարի հայերեն լեզվաբանական և ուսումնական գրականության զարգացումը կապված էր ազգային կրթության, լեզվական գիտելիքների տարածման և պատմական գրավոր ժառանգության նկատմամբ հետաքրքրության պահպանման հետ։ Հրատարակությունը արժեքավոր է գրաբարի դասավանդման պատմության, հայ լեզվաբանական մտքի զարգացման և հայերեն դասագրքերի կազմման ավանդույթների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել բանասերներին, հայագետներին, լեզվաբաններին, ուսուցիչներին և դասական հայերենով գրավոր աղբյուրներ ուսումնասիրող ընթերցողներին։

Ն. Տեր-Հակոբյանի կազմած ընթերցարանը պատկանում է հայերեն ուսումնական գրականության այն հրատարակությունների շարքին, որոնք նախատեսված էին ընթերցանության հմտությունների զարգացման և գրավոր խոսքի յուրացման համար։ Ընթերցարանները կարևոր տեղ են զբաղեցրել դպրոցական կրթության մեջ՝ ծառայելով որպես նյութերի ժողովածուներ, որոնց միջոցով սովորողները կատարելագործել են սահուն ու գիտակցված ընթերցանությունը, հարստացրել բառապաշարը և զարգացրել տեքստը հասկանալու կարողությունը։ Նման ձեռնարկները կարող էին ներառել տարբեր բնույթի ընթերցանության նյութեր՝ նպաստելով լեզվական գիտելիքների ամրապնդմանը և երեխաների ընդհանուր մտավոր զարգացմանը։ Դրանք նաև աջակցել են մայրենի լեզվով կրթության տարածմանը՝ դպրոցական ուսուցման գործընթացում ապահովելով հայերեն գրավոր խոսքի հետևողական յուրացումը։ 19-րդ դարում հայերեն ուսումնական գրականության զարգացումը կապված էր կրթական հաստատությունների ընդլայնման, դասագրքերի ու ընթերցարանների պահանջարկի աճի և գրագիտության տարածման հետ։ Այս համատեքստում հրատարակությունը ներկայացնում է իր ժամանակի կրթական մշակույթի և հայերեն ուսումնական գրքի պատմության կարևոր նմուշներից մեկը։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ մանկավարժության, դպրոցական ընթերցանության մեթոդների, հայերեն դասագրքերի կազմման սկզբունքների և 19-րդ դարի հայ կրթական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել մանկավարժներին, հայագետներին, գրադարանագետներին և հայ կրթության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Գիրքը նախատեսված է հայ երեխաների ընթերցանության և կրթության համար՝ ծառայելով որպես ուսումնական ու դաստիարակչական նշանակություն ունեցող ընթերցարան։ Նման հրատարակությունները կարևոր տեղ են զբաղեցրել հայ կրթական գրականության զարգացման մեջ՝ նպաստելով երեխաների՝ մայրենի լեզվով կարդալու կարողության ձևավորմանը, բառապաշարի հարստացմանը և գրավոր խոսքի ընկալման հմտությունների կատարելագործմանը։ Ընթերցարանները սովորաբար միավորում էին տարաբնույթ նյութեր, որոնց միջոցով երեխաները կարող էին զարգացնել սահուն ընթերցանությունը, ընդլայնել իրենց գիտելիքները շրջապատող աշխարհի մասին և ծանոթանալ կրթական ու բարոյական արժեքներին։ Դրանք նաև նպաստում էին ինքնուրույն ընթերցանության սովորության ձևավորմանը և դպրոցական ուսուցման գործընթացի լրացմանը։ Հայերեն մանկական ուսումնական գրքերի հրատարակումը կարևոր նշանակություն ուներ ազգային կրթության զարգացման, մայրենի լեզվի պահպանման և մատաղ սերնդի գրագիտության բարձրացման համար։ 19-րդ դարում հայ կրթական միջավայրում նման գրքերը ծառայում էին որպես ուսուցիչների և սովորողների համար նախատեսված գործնական նյութեր՝ աջակցելով ընթերցանության ուսուցման կազմակերպմանը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ մանկավարժության և մանկական գրականության պատմության, հայերեն ուսումնական գրքերի զարգացման ու դպրոցական ընթերցանության ավանդույթների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել մանկավարժներին, գրականագետներին, հայագետներին և հայ կրթության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Գիրքը նախատեսված է մանուկ ընթերցողների համար և միավորում է տարբեր բնույթի նյութեր՝ օգտակար նկարագրություններ, զվարճալի պատմություններ, խրատական խոսքեր, բարոյական առածներ և երգեր։ Այսպիսի ընթերցարանները կարևոր դեր են ունեցել երեխաների ընթերցանության հմտությունների զարգացման, աշխարհաճանաչողության ընդլայնման և բարոյական դաստիարակության գործում։ Տարբեր ժանրերի համադրությունը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին ծանոթանալու ինչպես պատմողական նյութերի, այնպես էլ կյանքի փորձից բխող խրատների ու ժողովրդական իմաստության արտահայտությունների հետ։ Զվարճալի պատմությունները նպաստում են ընթերցանության նկատմամբ հետաքրքրության ձևավորմանը, իսկ առածներն ու խրատները ներկայացնում են վարքագծի, մարդկային հարաբերությունների, աշխատասիրության, ազնվության և փոխադարձ հարգանքի վերաբերյալ դաստիարակչական գաղափարներ։ Երգերի ներառումը ժողովածուին հաղորդում է նաև բանավոր և երաժշտական մշակույթի տարրեր՝ կապ ստեղծելով մանկական ընթերցանության ու ավանդական երգային ժառանգության միջև։ Նման գրքերը հատկապես կարևոր էին այն ժամանակաշրջանում, երբ հայերեն մանկական գրականությունը և աշխարհիկ կրթական հրատարակությունները նպաստում էին մայրենի լեզվով ուսուցման ու ընթերցանության տարածմանը։ Ժողովածուն արժեքավոր աղբյուր է հայ մանկական գրականության պատմության, կրթական մեթոդների, բարոյական դաստիարակության ավանդույթների և մանկական ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել մանկավարժներին, գրականագետներին, բանահյուսությամբ զբաղվող հետազոտողներին և հայ կրթության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Հրատարակությունը նվիրված է թելադրության միջոցով գրավոր խոսքի կատարելագործմանը՝ կենտրոնանալով ուղղագրության և գրության ճշտության վրա։ Վերնագրում գործածված թուրքերեն բառերը վերաբերում են իմլային՝ ուղղագրությանը, և թեսհիհին՝ ուղղմանը կամ սրբագրմանը, իսկ «տիքթէ» ձևը մատնանշում է թելադրության վարժություններ։ Այսպիսի ուսումնական ձեռնարկները նախատեսված էին գրավոր լեզվի հմտությունները զարգացնելու, բառերի ճիշտ գրությունը սովորեցնելու, սխալները ճանաչելու և դրանք շտկելու կարողությունը ձևավորելու համար։ Թելադրությունը լեզվի ուսուցման ավանդական մեթոդներից է, որի ընթացքում սովորողը լսած նյութը վերարտադրում է գրավոր՝ ուշադրություն դարձնելով բառերի ուղղագրությանը, հնչյունական տարբերություններին, բառերի բաժանմանը և գրավոր խոսքի ընդհանուր ճշտությանը։ Ուղղագրական վարժությունները նպաստում են գրագիտության ամրապնդմանը և գրավոր հաղորդակցության հմտությունների զարգացմանը։ Վերնագրի լեզվական առանձնահատկությունները ցույց են տալիս, որ գիրքը պատկանում է հայատառ թուրքերեն հրատարակությունների շրջանակին, որոնք նախատեսված էին թուրքերեն խոսող ընթերցողների համար և օգտագործում էին հայերեն այբուբենը։ Նման ձեռնարկները կարևոր նյութ են լեզվական կրթության պատմության, Օսմանյան կայսրության բազմալեզու միջավայրում գրագիտության տարածման և հայատառ թուրքերեն գրավոր մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբաններին, մանկավարժներին, հայագետներին և պատմական ուսումնական գրականությամբ հետաքրքրվող հետազոտողներին։

Գիրքը նվիրված է հայկաբանության՝ հայոց լեզվի և հայագիտական գիտելիքի ուսումնասիրության ոլորտում առկա խնդիրների քննությանը՝ հին և նոր ժամանակների համեմատական դիտարկմամբ։ Վերնագրում օգտագործված «խանգարմունք» բառը մատնանշում է հայկաբանության մեջ նկատված խաթարումների, շեղումների կամ դժվարությունների քննարկում, ինչը կարող է առնչվել լեզվական կանոնների մեկնաբանությանը, հայերենի ճիշտ գործածությանը, գրական լեզվի մշակմանը և հայագիտական ուսումնասիրությունների զարգացմանը։ Հայկաբանությունը կարևոր դեր է ունեցել հայոց լեզվի կառուցվածքի, պատմական զարգացման, գրական ժառանգության և լեզվական ավանդույթների հետազոտման գործում։ Այս ոլորտում առաջացած տարաձայնությունների ու խնդիրների քննությունը նպաստում է լեզվական նորմերի ձևավորման, լեզվի պահպանման և գիտական մոտեցումների պատմության ավելի խորքային ընկալմանը։ Աշխատության՝ հինն ու նորը համադրող մոտեցումը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու հայագիտական մտածողության շարունակականությունն ու փոփոխությունները, ինչպես նաև լեզվական և գիտական ավանդույթների վերանայման անհրաժեշտությունը։ Առանց ամբողջական բովանդակության տվյալների հնարավոր չէ հստակեցնել հեղինակի քննադատության կոնկրետ առարկան կամ ներկայացված փաստարկները, սակայն վերնագիրը վկայում է հայկաբանության խնդիրներին նվիրված վերլուծական բնույթի աշխատության մասին։ Գիրքը կարևոր է հայ լեզվաբանական և բանասիրական մտքի պատմության, հայերենի ուսումնասիրության ավանդույթների և հայագիտական գրականության զարգացման հետազոտության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել լեզվաբաններին, բանասերներին, հայագետներին և հայոց լեզվի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Հրատարակությունը վերնագրով և առաջին տարվա նշումով առնչվում է «Լուսաբեր» անվանումը կրող ուսումնական կամ ընթերցանության համար նախատեսված գրականությանը։ «Լուսաբեր» անվանումը խորհրդանշում է գիտելիքի տարածումը, մտավոր զարգացումը և կրթության լուսավորող նշանակությունը։ Նմանատիպ հրատարակությունները կարևոր դեր են ունեցել հայալեզու կրթության զարգացման, ընթերցանության հմտությունների ձևավորման և մատչելի ուսումնական նյութերի տարածման գործում։ Դրանք կարող էին ներառել լեզվական ու գրական ընթերցանության նմուշներ, ճանաչողական նյութեր, բարոյադաստիարակչական պատմություններ և տարրական գիտելիքների յուրացմանը նպաստող առաջադրանքներ։ Այսպիսի գրքերի միջոցով խթանվել են մայրենի լեզվի իմացությունը, գրավոր և բանավոր խոսքի զարգացումը, ընթերցանության նկատմամբ հետաքրքրությունը և սովորողների ընդհանուր մտավոր զարգացումը։ Հրատարակությունը կարևոր է նաև հայ կրթական գրականության և տպագրական մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ նման աշխատությունները հնարավորություն են տալիս դիտարկելու ուսումնական նյութերի ստեղծման ու տարածման ավանդույթները և կրթության դերը հայ հասարակական կյանքում։ Այն կարող է հետաքրքրել մանկավարժության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, հայոց լեզվի ու գրականության մասնագետներին, հին դասագրքեր ուսումնասիրողներին և հայերեն տպագիր ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Հրատարակությունը վերնագրով և առաջին տարվա նշումով առնչվում է «Լուսաբեր» անվանումը կրող ուսումնական կամ ընթերցանության համար նախատեսված գրականությանը։ «Լուսաբեր» անվանումը խորհրդանշում է գիտելիքի, լուսավորության և կրթության տարածումը, իսկ առաջին տարվա նշումը կարող է մատնանշել պարբերական կամ հաջորդական հրատարակության սկզբնական մասը։ Նմանատիպ գրքերը կարևոր դեր են ունեցել հայալեզու կրթության և ընթերցանության մշակույթի զարգացման գործում՝ ընթերցողներին ծանոթացնելով լեզվական, գրական և դաստիարակչական նյութերի։ Դրանք կարող էին ծառայել որպես ուսումնական օժանդակ միջոց՝ նպաստելով կարդալու, գրելու, լեզվական արտահայտման և տարրական գիտելիքների զարգացմանը։ Այսպիսի հրատարակությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու հայ կրթական գրականության ձևավորման, ընթերցանության նյութերի ընտրության և կրթության տարածման պատմական գործընթացների մասին։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև արևմտահայերեն տպագիր ժառանգության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ որպես կրթական և ընթերցողական միջավայրի պատմական վկայություն։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ մանկավարժության պատմությամբ, հին դասագրքերով, հայերեն ընթերցանության ավանդույթներով և կրթական հրատարակությունների պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների ու ընթերցողների համար։

Գիրքը նվիրված է մայրենի լեզվի քերականական համակարգի ուսումնասիրմանը և նախատեսված է լեզվի կառուցվածքի, կանոնների ու արտահայտչական հնարավորությունների ճանաչման համար։ Քերականությունը լեզվական գիտելիքների այն հիմնարար ոլորտն է, որն ուսումնասիրում է բառերի ձևափոխությունը, խոսքի մասերը, բառերի կապակցման եղանակները և նախադասությունների կառուցման սկզբունքները։ Մայրենի լեզվի քերականության իմացությունը նպաստում է գրավոր ու բանավոր խոսքի ճիշտ ձևավորմանը, լեզվական սխալների կանխմանը, մտքերի հստակ արտահայտմանը և ընթերցանության ու գրավոր հաղորդակցության հմտությունների զարգացմանը։ Նման ուսումնական աշխատություններում սովորաբար կարևորվում են քերականական կանոնների բացատրությունը, լեզվական ձևերի տարբերակումը, բառերի ու նախադասությունների կառուցվածքի ճանաչումը և տեսական գիտելիքների կիրառումը։ Հրատարակությունը կարևոր է հայերենի դասավանդման և լեզվական կրթության պատմության ուսումնասիրության համար՝ արտացոլելով մայրենի լեզվի համակարգված ուսուցման ու գրագիտության զարգացման ավանդույթները։ Այն կարող է հետաքրքրել հայոց լեզվի ուսուցիչներին, լեզվաբաններին, կրթության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ուսանողներին և հայերեն լեզվական ժառանգության ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Հ. Ղուկասյանցի կազմած այս ուսումնական աշխատությունը նախատեսված է ընթերցանության հմտությունների ձևավորման և սովորողների գրագիտության զարգացման համար։ Ընթերցանության դասագրքերը կարևոր դեր են ունեցել հայալեզու դպրոցական կրթության մեջ՝ օգնելով երեխաներին յուրացնել գրավոր խոսքը, զարգացնել ճիշտ և սահուն կարդալու կարողությունը և աստիճանաբար անցնել ավելի բարդ լեզվական ու բովանդակային նյութերի ուսումնասիրությանը։ Այս բնույթի ձեռնարկների հիմնական նշանակությունը գրավոր տեքստի ընկալման, բառապաշարի հարստացման, լեզվական մտածողության զարգացման և ինքնուրույն ընթերցանության նախադրյալների ձևավորման մեջ է։ Ընթերցանության ուսուցումը միաժամանակ նպաստում է ուշադրության, հիշողության և մտքերը հաջորդականորեն ընկալելու կարողությունների զարգացմանը՝ սովորողին հնարավորություն տալով ավելի լիարժեք հասկանալու տեքստի բովանդակությունն ու արտահայտված միտքը։ Դասագրքի կիրառումը ուսումնական գործընթացում կարող է աջակցել ուսուցչին՝ ընթերցանության վարժություններ կազմակերպելու, սովորողների առաջադիմությունը հետևելու և լեզվական գիտելիքներն ամրապնդելու հարցերում։ Հատուկ նշանակություն ունի նման ձեռնարկների դերը հայերենով կրթության տարածման և դպրոցական ուսուցման մեթոդների զարգացման պատմության մեջ։ Դրանք արտացոլում են գրագիտության ուսուցման կազմակերպման, ուսումնական նյութերի ընտրության և հայալեզու դասագրքերի կատարելագործման ձգտումները։ Հրատարակությունը արժեքավոր է հայ մանկավարժության պատմության, 19-րդ դարի դպրոցական կրթության, ընթերցանության դասավանդման ավանդույթների և հայերեն ուսումնական գրականության զարգացման ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել կրթության պատմությամբ, լեզվի ուսուցման մեթոդաբանությամբ և հայկական դասագրքերի պատմական ժառանգությամբ հետաքրքրվող հետազոտողներին։