Պատրաստի նյութեր

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի բրիտանական թատրոնի նշանավոր ներկայացուցիչ Հարոլդ Փինթերի դրամատուրգիական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ ուշադրություն դարձնելով նրա պիեսների թեմատիկ, կառուցվածքային, լեզվաոճական և բեմական առանձնահատկություններին։ Հետազոտության շրջանակում քննվում է հեղինակի ստեղծած յուրահատուկ դրամատիկական աշխարհը, որտեղ առօրյա թվացող իրավիճակները հաճախ աստիճանաբար վերածվում են հոգեբանական լարվածության, անորոշության, օտարման և մարդկային հարաբերություններում իշխանության համար պայքարի արտահայտությունների։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում երկխոսության կառուցմանը, խոսքի և լռության հարաբերակցությանը, ընդհատումներին, կրկնություններին և ենթատեքստին, որոնց միջոցով բացահայտվում են կերպարների միջև թաքնված հակասությունները։ Փինթերյան դրամատուրգիայում լռությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես խոսքի բացակայություն, այլև որպես գեղարվեստական միջոց, որը կարող է արտահայտել անվստահություն, վախ, դիմադրություն, ներքին լարվածություն կամ հաղորդակցվելու անկարողություն։ Քննվում է փակ տարածության նշանակությունը, որը բազմաթիվ ստեղծագործություններում դառնում է գործողության կարևոր կազմակերպիչ և ընդգծում կերպարների հոգեբանական մեկուսացումը։ Կարևորվում են հիշողության, անցյալի անորոշության և իրականության տարբեր մեկնաբանությունների խնդիրները, քանի որ կերպարները հաճախ նույն իրադարձությունները ներկայացնում են տարբեր կերպ՝ կասկածի տակ դնելով պատմվողի հավաստիությունը։ Ուսումնասիրվում են նաև անհատի ինքնության, մարդկային արժանապատվության, բռնության, վերահսկողության, վախի և անձնական տարածքի պաշտպանության թեմաները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է դրամատուրգի ստեղծագործական զարգացման փուլերի քննությունը՝ հնարավորություն տալով հետևելու վաղ շրջանի փակ ու խորհրդավոր միջավայրերով պիեսներից դեպի ավելի բաց սոցիալական և քաղաքական խնդիրներ շոշափող ստեղծագործությունների անցմանը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում աբսուրդի թատրոնի հետ ունեցած առնչություններին, միաժամանակ ընդգծելով հեղինակի ինքնատիպությունը և առօրյա խոսքի միջոցով լարված դրամատիկական իրավիճակներ կառուցելու առանձնահատուկ եղանակը։ Քննվում է նաև բեմական տարածության, գործողությունների նվազագույնության, առարկաների խորհրդանշական գործառույթի և դերասանական խաղի համար նախատեսված դադարների նշանակությունը։ Դրամատիկական տեքստի և բեմական իրականացման փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես է գրողի լեզուն թատրոնում ձեռք բերում լրացուցիչ իմաստային շերտեր։ Համեմատական դիտարկումների միջոցով հնարավոր է նրա ստեղծագործությունը տեղադրել XX դարի եվրոպական դրամատուրգիայի զարգացման լայն համատեքստում՝ բացահայտելով կապերը ժամանակակից թատերական ուղղությունների հետ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել գրականագիտության, անգլիական գրականության, դրամատուրգիայի, թատերագիտության և XX դարի եվրոպական մշակույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է մաթեմատիկական տրամաբանության որոշ ֆորմալ համակարգերում արտածումների բարդության քանակական գնահատականների ուսումնասիրությանը և դրանց ճշգրտմանը։ Հետազոտության շրջանակում արտածումը դիտարկվում է որպես նախապես սահմանված աքսիոմների, կանոնների և տրամաբանական գործողությունների միջոցով որևէ բանաձևի կամ պնդման ապացուցման կառուցվածքային գործընթաց, իսկ դրա բարդությունը գնահատվում է համապատասխան չափանիշների օգնությամբ։ Այդպիսի չափանիշներ կարող են լինել արտածման երկարությունը, օգտագործված քայլերի քանակը, բանաձևերի կառուցվածքային չափերը, ապացույցի խորությունը կամ դրա իրականացման համար անհրաժեշտ հաշվարկային ռեսուրսները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում արդեն հայտնի վերին և ստորին սահմանների բարելավմանը՝ նպատակ ունենալով առավել ճշգրիտ նկարագրել տարբեր դասերի բանաձևերի ապացուցման համար անհրաժեշտ ռեսուրսները։ Քննվում են տարբեր տրամաբանական համակարգերի կառուցվածքային առանձնահատկությունները և դրանց ազդեցությունը արտածումների չափերի վրա։ Կարևորվում է այն հարցը, թե որոշակի ապացուցողական համակարգում հնարավոր է արդյոք կառուցել էապես ավելի կարճ արտածում, ինչպես են տարբեր արտածման կանոնները փոխում ապացույցների բարդությունը և ինչպիսի սահմանափակումներ են առաջանում առանձին բանաձևերի կամ բանաձևերի ընտանիքների դեպքում։ Հետազոտության ընթացքում կարող են կիրառվել կոմբինատորային, ալգորիթմական և ասիմպտոտիկ վերլուծության մեթոդներ, որոնց միջոցով համեմատվում են արտածումների չափերը և ստացվում դրանց աճի վերաբերյալ գնահատականներ։ Առանձին նշանակություն ունի ստորին գնահատականների ստացումը, քանի որ դրանք հնարավորություն են տալիս ցույց տալու, որ որոշ պնդումների համար սահմանված բարդությունից ավելի պարզ կամ կարճ ապացույց տվյալ համակարգում հնարավոր չէ ստանալ։ Վերին գնահատականները, իրենց հերթին, կարող են կառուցողականորեն ցույց տալ որոշակի սահմաններում ապացույցների գոյությունը։ Այս երկու ուղղությունների համադրումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել հայտնի գնահատականների միջև տարբերությունը և ավելի ճշգրիտ բնութագրել ուսումնասիրվող համակարգերի ապացուցողական հնարավորությունները։ Քննվում են նաև տարբեր համակարգերի միջև արտածումների փոխակերպման և մոդելավորման հարցերը, որոնք կարևոր են դրանց արդյունավետության համեմատական գնահատման համար։ Նման խնդիրները սերտորեն կապված են ապացույցների բարդության տեսության, հաշվողական բարդության և ավտոմատացված թեորեմների ապացուցման հետ, քանի որ ֆորմալ ապացույցների չափը կարող է անմիջականորեն ազդել դրանց որոնման ու ստուգման համար անհրաժեշտ հաշվարկային ռեսուրսների վրա։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել ֆորմալ տրամաբանական համակարգերի կառուցվածքային հատկությունների առավել խոր ընկալմանը և ապացույցների արդյունավետության վերաբերյալ տեսական սահմանների ճշգրտմանը։ Այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել մաթեմատիկական տրամաբանության, տեսական ինֆորմատիկայի, հաշվողական բարդության և ապացույցների տեսության ոլորտներում աշխատող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Լեհաստանի և պատմական լեհական պետության տարածքներում ձևավորված հայկական համայնքների բազմադարյա մշակութային ու գրական գործունեության ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով այն հայկական սփյուռքի, հայ-լեհական փոխհարաբերությունների և եվրոպական մշակութային միջավայրի համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում ներկայացվում են հայկական գաղթօջախների ձևավորման պատմական պայմանները, համայնքների սոցիալական կառուցվածքը, ինքնակառավարման ավանդույթները և այն հաստատությունները, որոնք նպաստել են ազգային ու մշակութային ինքնության պահպանմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում եկեղեցու, դպրոցի, ձեռագրական կենտրոնների, կրթական ու հասարակական կառույցների գործունեությանը՝ որպես համայնքային հիշողության, լեզվի և մշակութային ժառանգության փոխանցման հիմնական օղակներ։ Քննվում է գրավոր մշակույթի զարգացումը՝ ընդգրկելով ձեռագրերի ընդօրինակումը, պատմագրությունը, ժամանակագրությունները, հիշատակարանները, կրոնական և աշխարհիկ բնույթի երկերը, թարգմանական գործունեությունն ու այլ գրական ժանրեր։ Կարևորվում է հայերենից բացի լեհահայերի միջավայրում գործածված այլ լեզուների և գրային ավանդույթների նշանակությունը, որոնք արտացոլում են համայնքի բազմալեզու միջավայրը և տարբեր մշակույթների հետ երկարատև շփումները։ Ուսումնասիրվում են Լվովի և լեհահայ այլ կենտրոնների դերը համայնքային կյանքի կազմակերպման, կրթության, գրչության և գրական գործունեության զարգացման գործում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հայկական եկեղեցական կառույցների մշակութային նշանակությանը, ինչպես նաև կրոնական ու ծիսական կյանքի փոփոխությունների ազդեցությանը համայնքի ինքնության վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է լեհական, հայկական և տարածաշրջանի այլ մշակութային ավանդույթների փոխազդեցության բացահայտումը՝ լեզվի, գրականության, արվեստի, կրթության և առօրյա մշակույթի մակարդակներում։ Քննվում է նաև այն գործընթացը, որի ընթացքում համայնքի անդամները աստիճանաբար ինտեգրվել են տեղական հասարակությանը՝ միաժամանակ տարբեր ժամանակաշրջաններում պահպանելով հայկական ծագման, պատմական հիշողության և մշակութային պատկանելության տարրերը։ Գրական ժառանգությունը դիտարկվում է ոչ միայն գեղարվեստական արժեքի, այլև որպես պատմական աղբյուր, որը տեղեկություններ է հաղորդում համայնքների ներքին կյանքի, հասարակական հարաբերությունների, տնտեսական գործունեության, կրոնական պատկերացումների և այլ ժողովուրդների հետ կապերի մասին։ Տարբեր դարաշրջանների նյութերի համադրումը հնարավորություն է տալիս հետևելու լեհահայ մշակույթի զարգացման, փոխակերպման և աստիճանական ինտեգրման գործընթացներին՝ բացահայտելով դրանց շարունակականությունն ու փոփոխությունները։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել հայկական սփյուռքի պատմության, հայ գրականության, հայ-լեհական մշակութային հարաբերությունների, ձեռագրագիտության և արևելաեվրոպական հայկական համայնքների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Հրատարակությունը տեղեկատվական և մատենագիտական բնույթի պարբերական տեղեկատու է, որի նպատակն է համակարգված ներկայացնել տվյալ ժամանակաշրջանում Հայաստանի մշակույթի և արվեստի տարբեր բնագավառների վերաբերյալ նոր լույս տեսած գրականությունը։ Այն նախատեսված է գրադարանների, մշակութային հաստատությունների, գիտական և կրթական կազմակերպությունների աշխատակիցների, արվեստաբանների, մշակութաբանների, դասախոսների, ուսանողների և համապատասխան թեմաներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ նրանց տրամադրելով մասնագիտական գրականության ընթացիկ հոսքի վերաբերյալ կազմակերպված տեղեկատվություն։ Նյութերի շրջանակում կարող են ընդգրկվել գրքեր, գիտական ուսումնասիրություններ, ժողովածուներ, հոդվածներ, պարբերական մամուլի հրապարակումներ, տեղեկատու նյութեր և այլ տպագիր աղբյուրներ, որոնք վերաբերում են մշակութային կյանքի տարբեր ոլորտներին։ Մատենագիտական գրառումները կարող են դասակարգվել թեմատիկ սկզբունքով՝ հնարավորություն տալով առանձին բաժիններում գտնել թատրոնի, երաժշտության, կերպարվեստի, ճարտարապետության, կինոյի, ժողովրդական արվեստի, մշակութային հաստատությունների գործունեության, գրադարանային գործի և հարակից բնագավառների վերաբերյալ նյութեր։ Յուրաքանչյուր գրառման հիմնական գործառույթը համապատասխան հրատարակության նույնականացման և հետագա որոնման համար անհրաժեշտ մատենագիտական տվյալների տրամադրումն է։ Ընթացիկ բնույթը կարևոր նշանակություն ունի, քանի որ տեղեկատուն հնարավորություն է տալիս պարբերաբար հետևել նոր հրատարակություններին և ժամանակին ներառել դրանք գիտական, կրթական կամ մասնագիտական աշխատանքի մեջ։ Միաժամանակ տարբեր տարիների թողարկումների ամբողջությունը կարող է ծառայել որպես հետադարձ ուսումնասիրության արժեքավոր աղբյուր՝ ցույց տալով, թե որոշակի ժամանակաշրջանում մշակույթի և արվեստի որ թեմաներն են առավել ակտիվորեն ուսումնասիրվել և ներկայացվել հրատարակչական դաշտում։ Նյութերի համակարգված դասավորությունը հեշտացնում է թեմատիկ որոնումը, գրականության ցանկերի կազմումը և մասնագիտական տեղեկատվության ընտրությունը։ Հրատարակությունը կարող է արտացոլել նաև խորհրդային շրջանի մշակութային և գիտական կյանքի առանձնահատկությունները, հաստատությունների գործունեությունը, արվեստի տարբեր ճյուղերի զարգացումը և դրանց վերաբերյալ ձևավորված մասնագիտական գրականությունը։ Այս տեսանկյունից այն ունի ոչ միայն գործնական մատենագիտական, այլև պատմամշակութային և աղբյուրագիտական արժեք։ Տարբեր թողարկումների ուսումնասիրությամբ հնարավոր է հետևել մասնագիտական հետաքրքրությունների փոփոխությանը, մշակութային հաստատությունների գործունեության լուսաբանմանը և արվեստագիտական գրականության զարգացման միտումներին։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև հետազոտողներին՝ համապատասխան ժամանակաշրջանի մշակութային պատմության աղբյուրների որոնման և թեմատիկ մատենագիտությունների կազմման համար։

Աշխատությունը նվիրված է Արգենտինայում հայկական համայնքի ձևավորման և զարգացման պատմությանը՝ առաջին հայ գաղթականների հաստատումից մինչև XX դարի կեսերը։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում են հայերի Հարավային Ամերիկա տեղափոխվելու պատմական նախադրյալները, միգրացիոն հիմնական փուլերը, նոր երկրում բնակություն հաստատելու պայմանները և համայնքային կյանքի աստիճանական կազմակերպումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում XIX դարի վերջի և XX դարի առաջին տասնամյակների միգրացիոն շարժերին, ինչպես նաև Օսմանյան կայսրությունում հայ բնակչության նկատմամբ բռնությունների և Հայոց ցեղասպանության հետևանքով ձևավորված գաղթականության ազդեցությանը Արգենտինայի հայ համայնքի թվաքանակի ու կառուցվածքի վրա։ Քննվում են ներգաղթյալների ծագման վայրերը, սոցիալական կազմը, բնակության հիմնական կենտրոնները, աշխատանքի և տնտեսական գործունեության ոլորտները, ինչպես նաև նոր հասարակական միջավայրին հարմարվելու գործընթացները։ Կարևորվում է Բուենոս Այրեսի դերը որպես հայկական համայնքային կյանքի հիմնական կենտրոններից մեկը, որտեղ ժամանակի ընթացքում ձևավորվեցին եկեղեցական, կրթական, բարեգործական, մշակութային և հասարակական հաստատություններ։ Ուսումնասիրվում է հայկական դպրոցների, եկեղեցիների, միությունների, հայրենակցական կազմակերպությունների և մամուլի գործունեությունը՝ որպես լեզվի, մշակութային հիշողության և ազգային ինքնության պահպանման կարևոր միջոցներ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում տարբեր բնակավայրերից և պատմական շրջաններից ժամանած հայերի միջև համայնքային կապերի ձևավորմանը, փոխօգնության կառույցների ստեղծմանը և նոր ժամանած գաղթականների սոցիալական ինտեգրմանը։ Քննվում է նաև հայերեն մամուլի և հրատարակչական գործունեության նշանակությունը համայնքի ներքին հաղորդակցության, մշակութային կյանքի և Հայաստանի ու հայկական սփյուռքի այլ կենտրոնների հետ կապերի պահպանման գործում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է առաջին և հաջորդ սերունդների հարաբերությունների ուսումնասիրությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են համադրվել արգենտինյան հասարակության մեջ ինտեգրվելու գործընթացները և հայկական ինքնության պահպանման ձգտումները։ Դիտարկվում են նաև համայնքի կապերը Հայաստանի, Մերձավոր Արևելքի, Եվրոպայի և Ամերիկայի այլ հայկական գաղթօջախների հետ, որոնք նպաստել են կազմակերպական ու մշակութային փոխանակմանը։ Մինչև XX դարի կեսերը տեղի ունեցած զարգացումների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու սկզբնական գաղթական խմբերից կազմակերպված սփյուռքյան համայնքի ձևավորման ընթացքին և հասկանալու այն հաստատությունների ու մշակութային ավանդույթների ծագումը, որոնք հետագայում շարունակել են կարևոր դեր ունենալ արգենտինահայության կյանքում։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել հայկական սփյուռքի պատմության, միգրացիոն գործընթացների, Արգենտինայի հայ համայնքի և ազգային ինքնության պահպանման խնդիրների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների ու ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության արտաքին տնտեսական հարաբերությունների կարևորագույն մակրոտնտեսական ցուցանիշներից մեկի ձևավորման, կառուցվածքի և կարգավորման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են երկրի և արտաքին աշխարհի միջև ապրանքների, ծառայությունների, եկամուտների, տրանսֆերտների և ֆինանսական միջոցների շարժի հիմնական ուղղությունները՝ ուշադրություն դարձնելով դրանց ազդեցությանը տնտեսության արտաքին հավասարակշռության և ֆինանսական կայունության վրա։ Քննվում են ընթացիկ հաշվի, կապիտալի և ֆինանսական գործառնությունների փոխկապակցվածությունը, արտաքին առևտրի կառուցվածքը, արտահանման ու ներմուծման հարաբերակցությունը, ինչպես նաև արտաքին ֆինանսական հոսքերի նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում արտաքին անհավասարակշռությունների առաջացման պատճառներին և այն գործոններին, որոնք կարող են պայմանավորել ընթացիկ հաշվի պակասուրդի կամ այլ կառուցվածքային շեղումների ձևավորումը։ Դիտարկվում են տնտեսության ներմուծումից կախվածությունը, արտահանման մրցունակությունը, փոխարժեքային զարգացումները, ներքին պահանջարկը, ներդրումային հոսքերը և արտաքին տնտեսական միջավայրի փոփոխությունները։ Կարևորվում է դրամավարկային, հարկաբյուջետային, փոխարժեքային և արտաքին առևտրային քաղաքականությունների փոխազդեցությունը՝ արտաքին հավասարակշռության պահպանման տեսանկյունից։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է միջազգային պահուստների դերի ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանք կարող են նշանակություն ունենալ արտաքին վճարումների սպասարկման և արտաքին տնտեսական ցնցումների նկատմամբ երկրի դիմակայունության ապահովման համար։ Ուսումնասիրվում են նաև օտարերկրյա ուղղակի ներդրումների, վարկային միջոցների, պետական ու մասնավոր արտաքին պարտավորությունների և դրամական փոխանցումների ազդեցության ընդհանուր մեխանիզմները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում արտաքին առևտրի կառուցվածքային խնդիրներին և արտահանման հնարավորությունների ընդլայնմանը, քանի որ արտադրության մրցունակության, ապրանքների ու ծառայությունների արտահանման և արտաքին շուկաների հասանելիության փոփոխությունները կարող են էականորեն անդրադառնալ արտաքին հաշիվների վիճակի վրա։ Մակրոտնտեսական ցուցանիշների և դրանց միջև պատճառահետևանքային կապերի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու տարբեր կարգավորիչ գործիքների հնարավոր ազդեցությունները և դրանց կիրառման սահմանափակումները։ Կարևորվում է նաև արտաքին ցնցումների՝ միջազգային գների փոփոխությունների, ֆինանսական հոսքերի տատանումների և արտաքին պահանջարկի փոփոխության ազդեցության գնահատումը։ Տեսական մոտեցումների և Հայաստանի տնտեսության առանձնահատկությունների համադրումը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու արտաքին տնտեսական հավասարակշռության կառավարման խնդիրները և դրանց լուծման համար կիրառվող տնտեսական քաղաքականության գործիքակազմը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել մակրոտնտեսագիտության, միջազգային տնտեսագիտության, ֆինանսների և արտաքին տնտեսական քաղաքականության ոլորտներում աշխատող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում փախստականների սահմանադրաիրավական կարգավիճակի ձևավորման, իրավական բովանդակության և պաշտպանության հիմնական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում փախստականի իրավական կարգավիճակը դիտարկվում է որպես սահմանադրական, միջազգային և ներպետական իրավական նորմերով կարգավորվող հարաբերությունների համալիր, որը ներառում է անձի իրավունքները, ազատությունները, պարտականությունները, իրավական պաշտպանության երաշխիքները և պետական մարմինների համապատասխան լիազորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մարդու հիմնական իրավունքների և ազատությունների՝ փախստականների նկատմամբ կիրառման առանձնահատկություններին, իրավահավասարության սկզբունքին, անձնական անվտանգության, սոցիալական պաշտպանության, կրթության, աշխատանքի, առողջության պահպանման և իրավական պաշտպանության հետ կապված հարցերին։ Քննվում են փախստական ճանաչելու և ապաստան տրամադրելու իրավական հիմքերը, համապատասխան վարչական ընթացակարգերը, ինչպես նաև կարգավիճակ հայցող անձանց իրավունքների ապահովման երաշխիքները։ Հայաստանի գործող օրենսդրությունը կարգավորում է փախստականի ճանաչման և ապաստանի տրամադրման հարաբերությունները և նախատեսում է 1951 թվականի Փախստականների կարգավիճակի մասին կոնվենցիայի ու դրա 1967 թվականի Արձանագրության կիրառումը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է միջազգային իրավական պարտավորությունների և ներպետական օրենսդրության փոխհարաբերության վերլուծությունը՝ պարզելու համար դրանց դերը փախստականների պաշտպանության իրավական համակարգում։ Ուսումնասիրվում են նաև փախստականի կարգավիճակի տրամադրման, դադարեցման և բացառման հիմքերի, անձը հաստատող ու ճամփորդական փաստաթղթերի, բնակության և տեղաշարժի, պետական մարմինների հետ հարաբերությունների ու իրավական պաշտպանության հետ կապված հարցերը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում պետական մարմինների գործունեությանը և նրանց իրավասությունների սահմանազատմանը՝ փախստականների ընդունման, կարգավիճակի որոշման, սոցիալական պաշտպանության և ինտեգրման գործընթացներում։ Կարևորվում է նաև դատական և վարչական պաշտպանության արդյունավետությունը, քանի որ անձի կարգավիճակի վերաբերյալ պետական որոշումները կարող են անմիջական ազդեցություն ունենալ նրա հիմնարար իրավունքների իրականացման վրա։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել օրենսդրական կարգավորումների զարգացման պատմությունը և դրանց կատարելագործման ուղղությունները՝ հաշվի առնելով միջազգային չափանիշների ու Հայաստանի իրավական համակարգի փոխազդեցությունը։ Սահմանադրաիրավական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու փախստականների իրավական պաշտպանության կառուցակարգը և բացահայտելու իրավական կարգավիճակի իրականացման ընթացքում առաջացող տեսական ու գործնական խնդիրները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել սահմանադրական իրավունքի, մարդու իրավունքների, միգրացիոն իրավունքի և միջազգային իրավունքի ոլորտներում աշխատող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է բազմաբաղադրիչ հումքային համակարգերի հիմքով ասբեստ չպարունակող, բարձր ջերմաստիճանների նկատմամբ կայուն կոմպոզիտային շփանյութերի ստեղծման և դրանց արտադրության տեխնոլոգիական գործընթացների մշակման խնդիրներին։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում է տարբեր բաղադրիչների համատեղ ազդեցությունը նյութի կառուցվածքի, մեխանիկական ամրության, շփման գործակցի, մաշակայունության և ջերմային կայունության վրա՝ նպատակ ունենալով ստանալ արգելակային համակարգերում կիրառման համար համապատասխան հատկություններով կոմպոզիտ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կապակցող նյութերի, ամրացնող մանրաթելերի, հանքային և այլ լցանյութերի, շփման հատկությունները կարգավորող բաղադրիչների և տեխնոլոգիական հավելումների նպատակային ընտրությանը։ Կարևորվում է բաղադրության օպտիմալ հարաբերակցության որոշումը, քանի որ առանձին բաղադրիչների քանակական փոփոխությունները կարող են անմիջականորեն ազդել շփանյութի ջերմահաղորդականության, կարծրության, ամրության և շահագործման ընթացքում մաշման բնույթի վրա։ Ասբեստի բացառումը դիտարկվում է որպես նյութագիտական և տեխնոլոգիական կարևոր խնդիր, որը պահանջում է համապատասխան փոխարինող բաղադրիչների ընտրություն՝ առանց պատրաստի արտադրանքի անհրաժեշտ շահագործական հատկությունների վատթարացման։ Հետազոտվում են խառնուրդի պատրաստման, բաղադրիչների համասեռ բաշխման, ձևավորման, սեղմման և ջերմային մշակման տեխնոլոգիական փուլերը, ինչպես նաև դրանց պարամետրերի ազդեցությունը վերջնական կոմպոզիտի կառուցվածքի վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում բարձր ջերմաստիճանային պայմաններում շփանյութի վարքին, քանի որ արգելակման ընթացքում առաջացող ջերմությունը կարող է փոփոխել նյութի մակերևութային շերտը և դրա շփական բնութագրերը։ Քննվում են շփման գործակցի կայունությունը տարբեր ջերմաստիճանային ու բեռնվածքային պայմաններում, մաշման ինտենսիվությունը և բազմակի ջերմային ազդեցություններից հետո նյութի հատկությունների պահպանման հնարավորությունը։ Կառուցվածքային և ֆիզիկամեխանիկական հետազոտությունների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բաղադրության, պատրաստման տեխնոլոգիայի և շահագործական ցուցանիշների միջև առկա կապերը։ Կարևորվում է նաև պատրաստի նյութի որակի վերահսկման չափանիշների սահմանումը և տարբեր բաղադրությունների համեմատական գնահատումը՝ առավել արդյունավետ տարբերակների ընտրության նպատակով։ Ստացված արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ տրանսպորտային միջոցների և այլ տեխնիկական համակարգերի արգելակային հանգույցների համար ժամանակակից շփանյութերի արտադրության կատարելագործման, դրանց ջերմակայունության և ծառայության տևողության բարձրացման տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել նյութագիտության, կոմպոզիտային նյութերի տեխնոլոգիայի, տրիբոլոգիայի, մեքենաշինության և շփական նյութերի արտադրության ոլորտներում աշխատող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի երկրորդ կեսի արևմտյան սոցիոլոգիական մտքում քաղաքացիական հասարակության վերաբերյալ տեսական պատկերացումների ձևավորման, վերաիմաստավորման և զարգացման հիմնական ուղղությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քաղաքացիական հասարակությունը դիտարկվում է որպես պետության, անհատի, սոցիալական խմբերի և հասարակական կազմակերպությունների փոխհարաբերությունները մեկնաբանելու կարևոր տեսական հասկացություն։ Ուշադրություն է հատկացվում այն սոցիալական ու մտավոր պայմաններին, որոնց ազդեցությամբ քաղաքացիական հասարակության գաղափարը նոր նշանակություն ձեռք բերեց հետպատերազմյան ժամանակաշրջանի արևմտյան հասարակագիտական քննարկումներում։ Քննվում են տարբեր սոցիոլոգիական մոտեցումներ, որոնցում քաղաքացիական հասարակությունը կարող է ներկայացվել որպես պետական կառույցներից հարաբերականորեն ինքնուրույն հասարակական հարաբերությունների, միավորումների, նախաձեռնությունների և հաղորդակցական տարածքների ամբողջություն։ Կարևորվում են անհատի ինքնավարության, հասարակական մասնակցության, կամավոր միավորումների, հանրային ոլորտի, սոցիալական վստահության, համերաշխության և հասարակական ինքնակազմակերպման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պետության և քաղաքացիական հասարակության հարաբերակցության տարբեր մեկնաբանություններին՝ բացահայտելով դրանց տեսական հիմքերը և հասարակության կառուցվածքի վերաբերյալ տարբեր պատկերացումները։ Հետազոտության մեջ կարող են համադրվել կառուցվածքային-գործառութային, կոնֆլիկտաբանական, նեոմարքսիստական, հաղորդակցական և այլ տեսական ուղղություններ՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես են տարբեր դպրոցներ մեկնաբանել հասարակական կազմակերպությունների, սոցիալական շարժումների և հանրային հաղորդակցության դերը։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա են XX դարի երկրորդ կեսին տարածում ստացած նոր սոցիալական շարժումները, որոնց գործունեությունը նպաստեց հասարակական մասնակցության և ինքնակազմակերպման վերաբերյալ տեսությունների վերանայմանը։ Քննվում է նաև հանրային ոլորտի գաղափարը՝ որպես քաղաքացիների միջև հաղորդակցության, հասարակական խնդիրների քննարկման և ընդհանուր հետաքրքրությունների ձևակերպման միջավայր։ Կարևոր տեղ է հատկացվում սոցիալական կապիտալի, վստահության, հասարակական ցանցերի և կամավոր մասնակցության վերաբերյալ տեսական մոտեցումներին, որոնց միջոցով փորձ է արվում բացատրել հասարակական համագործակցության կայունությունը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև գլոբալացման, տեղեկատվական հասարակության ձևավորման և պետական կառավարման փոփոխությունների ազդեցությանը քաղաքացիական հասարակության տեսական ընկալումների վրա։ Տարբեր հեղինակների ու դպրոցների հայեցակարգերի համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու դրանց ընդհանրությունները, տարբերությունները և պատմական զարգացումը՝ առանց որևէ մոտեցման գերակայությունը կանխադրելու։ Աշխատությունը նպաստում է ժամանակակից սոցիոլոգիական տեսության մեջ քաղաքացիական հասարակության հասկացության բազմաշերտ բովանդակության ըմբռնմանը և կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել սոցիոլոգիայի, սոցիալական տեսության, քաղաքական սոցիոլոգիայի և հասարակագիտական մտքի պատմության ոլորտներում աշխատող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Հրատարակությունը կազմակերպական և տեղեկատվական բնույթի փաստաթուղթ է, որում համակարգված ներկայացվում են Հայաստանի գլխավոր գրադարանային հաստատության մեկ տարվա ընթացքում նախատեսված աշխատանքները, հիմնական ուղղությունները, միջոցառումները և մասնագիտական նախաձեռնությունները։ Այն հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու հաստատության տարեկան գործունեության առաջնահերթությունների, գրադարանային և մատենագիտական աշխատանքի կազմակերպման, ազգային տպագիր ժառանգության պահպանման ու հանրահռչակման, ընթերցողների սպասարկման և տեղեկատվական ծառայությունների զարգացման վերաբերյալ։ Ծրագրային նյութում կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել գրադարանային հավաքածուների համալրման, հաշվառման, մշակման, դասակարգման, գրացուցակագրման և պահպանության հետ կապված աշխատանքները, ինչպես նաև թվային տեխնոլոգիաների կիրառման և էլեկտրոնային տեղեկատվական ռեսուրսների զարգացման ուղղությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն գրքային և փաստաթղթային ժառանգության թվայնացման, հանրային հասանելիության ընդլայնման և ազգային մշակութային արժեքների պահպանությանն ուղղված նախաձեռնությունները։ Ներկայացվում են նաև գիտական, կրթական և մշակութային գործունեության տարբեր ձևեր՝ գրքերի շնորհանդեսներ, ցուցահանդեսներ, մասնագիտական հանդիպումներ, գիտաժողովներ, գրական ու մշակութային միջոցառումներ և գրադարանային ոլորտի հանրահռչակմանը նպաստող ծրագրեր։ Տարեկան գործունեության համատեքստում կարևորվում է համագործակցությունը Հայաստանի և արտերկրի գրադարանների, կրթական ու գիտական հաստատությունների, մշակութային կազմակերպությունների և մասնագիտական կառույցների հետ։ Ծրագրային փաստաթուղթը կարող է ներառել նաև աշխատակիցների մասնագիտական կարողությունների զարգացման, վերապատրաստման, գրադարանային նոր մեթոդների և տեխնոլոգիաների ներդրման հետ կապված աշխատանքներ։ Ընթերցողների սպասարկման տեսանկյունից կարևոր են տեղեկատվության հասանելիության բարելավումը, ժամանակակից ծառայությունների զարգացումը և տարբեր խմբերի համար գրադարանի կրթական ու մշակութային հնարավորությունների ընդլայնումը։ Տարվա միջոցառումների շարքում առանձնահատուկ նշանակություն է ունեցել Ազգային գրադարանային շաբաթը, որն անցկացվել է «Գրադարանը՝ նորարարության հարթակ» կարգախոսով։ Ընդհանուր առմամբ, նման ծրագիրը ոչ միայն ընթացիկ աշխատանքի կազմակերպման գործիք է, այլև կարևոր աղբյուր՝ հաստատության զարգացման ուղղությունները, մասնագիտական առաջնահերթությունները և տվյալ ժամանակաշրջանի գրադարանային քաղաքականությունը ուսումնասիրելու համար։ Այն կարող է օգտակար լինել գրադարանագիտության, մատենագիտության, մշակութային կառավարման և տեղեկատվական գործունեության ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքացիաիրավական վեճերի խաղաղ կարգավորման գործընթացում հաշտարարի մասնագիտական գործունեության արդյունավետության վրա ազդող անձնային և սոցիալ-հոգեբանական գործոնների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում հաշտարարությունը դիտարկվում է որպես վեճերի այլընտրանքային լուծման գործընթաց, որտեղ արդյունքը պայմանավորված է ոչ միայն իրավական գիտելիքներով և ընթացակարգային կանոնների պահպանմամբ, այլև մասնագետի հաղորդակցական կարողություններով, հոգեբանական առանձնահատկություններով և հակամարտող կողմերի միջև կառուցողական փոխգործակցություն ձևավորելու հմտությամբ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հաշտարարի անձնային հատկանիշներին՝ ինքնատիրապետմանը, հուզական կայունությանը, համբերատարությանը, ճկունությանը, պատասխանատվությանը, չեզոքության պահպանմանը և տարբեր տեսակետներ ընկալելու կարողությանը։ Քննվում է ապրումակցման դերը՝ որպես կողմերի դիրքորոշումները, հետաքրքրությունները և հուզական վիճակները հասկանալու միջոց՝ միաժամանակ կարևորելով մասնագիտական սահմանների և անկողմնակալության պահպանումը։ Ուսումնասիրվում են հաղորդակցական հմտությունները, ակտիվ լսելու կարողությունը, հարցերի արդյունավետ ձևակերպումը, տեղեկատվության վերաձևակերպումն ու պարզաբանումը, ինչպես նաև լարված հաղորդակցությունը կառուցողական երկխոսության վերածելու մեխանիզմները։ Կարևորվում է հաշտարարի կարողությունը տարբերակելու կողմերի արտահայտած դիրքորոշումները դրանց հիմքում ընկած իրական շահերից ու պահանջմունքներից, ինչը կարող է նպաստել փոխընդունելի լուծումների որոնմանը։ Սոցիալ-հոգեբանական տեսանկյունից դիտարկվում են վստահության ձևավորման, փոխադարձ ընկալման, կարծրատիպերի, սոցիալական դերերի, ազդեցության և միջանձնային հարաբերությունների գործոնները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում կոնֆլիկտային իրավիճակում հույզերի կառավարմանը, քանի որ բարձր լարվածությունը կարող է դժվարացնել կողմերի միջև տեղեկատվության փոխանակումը և համաձայնության հնարավոր տարբերակների քննարկումը։ Քաղաքացիաիրավական վեճերի առանձնահատկությունների համատեքստում կարող են քննվել գույքային, պայմանագրային, ընտանեկան կամ այլ մասնավոր իրավահարաբերություններից ծագող հակասությունների սոցիալ-հոգեբանական կողմերը՝ առանց իրավական և հոգեբանական գործոնները միմյանցից մեկուսացնելու։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև մասնագիտական պատրաստվածության, փորձի, հաղորդակցական ռազմավարությունների և հաշտարարի անձնային առանձնահատկությունների միջև հնարավոր կապերի բացահայտումը։ Տեսական մոտեցումների և գործնական տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու այն գործոնները, որոնք նպաստում կամ խոչընդոտում են արդյունավետ միջնորդությանը, կողմերի միջև վստահության ձևավորմանը և փոխընդունելի համաձայնության որոնմանը։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ հաշտարարների մասնագիտական ընտրության, վերապատրաստման ծրագրերի կատարելագործման, հաղորդակցական ու կոնֆլիկտաբանական կարողությունների զարգացման և հաշտարարության ինստիտուտի արդյունավետության բարձրացման համար։ Այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել հոգեբանության, սոցիալական հոգեբանության, կոնֆլիկտաբանության, իրավագիտության և վեճերի այլընտրանքային լուծման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Հրատարակությունը տեղեկատվական-մատենագիտական բնույթի ընթացիկ տեղեկատու է, որի հիմնական նպատակը տվյալ ժամանակաշրջանում մշակույթի և արվեստի բնագավառների վերաբերյալ նոր լույս տեսած գրականության համակարգված ներկայացումն ու մասնագիտական շրջանառության մեջ դնելն է։ Այն նախատեսված է մշակույթի և արվեստի ոլորտների գիտնականների, մասնագետների, դասախոսների, ուսանողների, գրադարանային աշխատողների և համապատասխան թեմաներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ հնարավորություն տալով պարբերաբար տեղեկանալ նոր հրատարակությունների մասին և արագ գտնել անհրաժեշտ աղբյուրները։ Մատենագիտական նյութը կարող է ընդգրկել գրքեր, գիտական ու հանրամատչելի ուսումնասիրություններ, ժողովածուներ, պարբերական մամուլում հրապարակված հոդվածներ և այլ նյութեր՝ հայերեն և ռուսերեն լեզուներով։ Տեղեկությունները համակարգվում են թեմատիկ և մատենագիտական սկզբունքներով, ինչի շնորհիվ հնարավոր է կողմնորոշվել մշակութային կյանքի բազմաթիվ ուղղությունների վերաբերյալ առկա գրականության մեջ։ Ընդգրկվող նյութերի շրջանակը վերաբերում է մշակույթի ընդհանուր խնդիրներին, մշակութային հաստատությունների գործունեությանը, արվեստի տարբեր ճյուղերին, թատրոնին, երաժշտությանը, կերպարվեստին, ճարտարապետությանը, ժողովրդական ստեղծագործությանը, գրադարանային գործին, մատենագիտությանը և հարակից ոլորտներին։ Յուրաքանչյուր մատենագիտական նկարագրություն ընթերցողին տալիս է հրատարակությունը նույնականացնելու և համապատասխան գրականությունը որոնելու համար անհրաժեշտ հիմնական տվյալները, իսկ նյութերի դասակարգված ներկայացումը հեշտացնում է մասնագիտական տեղեկատվության ընտրությունը։ Պարբերական բնույթը առանձնահատուկ նշանակություն է հաղորդում տեղեկատուին, քանի որ այն ոչ միայն ներկայացնում է առանձին հրատարակություններ, այլև ժամանակի ընթացքում ձևավորում է մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ հրատարակվող գրականության հաջորդական մատենագիտական պատկերը։ Այս տեսանկյունից նման թողարկումները հետագայում ձեռք են բերում նաև պատմական և աղբյուրագիտական արժեք՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրելու, թե տարբեր տարիներին մշակույթի և արվեստի որ բնագավառներն են առավել ակտիվորեն լուսաբանվել, ինչ թեմաներ են գտնվել գիտական ու հասարակական ուշադրության կենտրոնում և ինչպես է զարգացել մասնագիտական գրականության հրատարակումը։ Միաժամանակ այն արտացոլում է խորհրդային շրջանի գրադարանային-տեղեկատվական աշխատանքի կազմակերպման սկզբունքները, երբ մասնագիտական մատենագիտական ցանկերը ծառայում էին նոր գրականության մասին տեղեկատվության կանոնավոր տարածմանը։ Հրատարակությունը կարևոր օժանդակ աղբյուր է նաև հետադարձ մատենագիտական որոնումների, թեմատիկ գրականության ցանկերի կազմման, մշակութային կյանքի ուսումնասիրության և համապատասխան ժամանակաշրջանի հրատարակչական գործունեության վերականգնման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել գրադարանագիտության, մատենագիտության, մշակութաբանության, արվեստագիտության և Հայաստանի մշակութային պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության պետական կառավարման համակարգում օրենսդիր, գործադիր և դատական իշխանությունների գործառութային տարանջատման, փոխադարձ վերահսկողության և հավասարակշռման սահմանադրաիրավական մեխանիզմների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում իշխանությունների բաժանումը դիտարկվում է որպես սահմանադրական պետության կազմակերպման հիմնարար սկզբունք, որի նպատակը պետական լիազորությունների կենտրոնացման սահմանափակումն է, տարբեր մարմինների իրավասությունների հստակեցումը և դրանց միջև հակակշիռների ու փոխադարձ վերահսկողության համակարգի ձևավորումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Ազգային ժողովի, կառավարության, Հանրապետության նախագահի, դատարանների և սահմանադրական վերահսկողություն իրականացնող մարմինների իրավական կարգավիճակին ու փոխհարաբերություններին՝ դրանց սահմանադրորեն ամրագրված լիազորությունների համատեքստում։ Քննվում են այն իրավական մեխանիզմները, որոնց միջոցով իշխանության տարբեր ճյուղերը մասնակցում են պետական որոշումների ընդունմանը, վերահսկում միմյանց գործունեությունը կամ սահմանափակում լիազորությունների հնարավոր անհամաչափ կենտրոնացումը։ Կարևորվում են խորհրդարանական վերահսկողության գործիքները, կառավարության քաղաքական պատասխանատվության մեխանիզմները, օրենսդրական գործընթացում տարբեր պետական մարմինների դերերը և դատական իշխանության անկախության իրավական երաշխիքները։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա են դատական իշխանության ինստիտուցիոնալ անկախության, դատավորների կարգավիճակի և սահմանադրական արդարադատության հետ կապված հարցերը, քանի որ արդյունավետ հակակշիռների համակարգում անկախ դատական իշխանությունը կարևոր դեր ունի իրավական սահմանների պահպանման և պետական մարմինների գործունեության նկատմամբ իրավական վերահսկողության իրականացման գործում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև Հայաստանի սահմանադրական զարգացման ընթացքում պետական իշխանության կառուցվածքի փոփոխություններին և դրանց ազդեցությանը իշխանության ճյուղերի միջև լիազորությունների հարաբերակցության վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է սահմանադրական նորմերի և դրանց գործնական կիրառության հարաբերակցության վերլուծությունը, որը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու իրավական կարգավորումների իրականացման ընթացքում առաջացող ինստիտուցիոնալ խնդիրները։ Ուսումնասիրվում են պետական մարմինների իրավասությունների հնարավոր հատումները, պատասխանատվության և վերահսկողության մեխանիզմների արդյունավետության հարցերը, ինչպես նաև իշխանությունների համագործակցության և ինքնուրույնության միջև անհրաժեշտ հարաբերակցության ապահովման իրավական միջոցները։ Համեմատական սահմանադրաիրավական մոտեցումների կիրառումը հնարավորություն է տալիս Հայաստանի համակարգը դիտարկել նաև իշխանությունների բաժանման տարբեր մոդելների ընդհանուր համատեքստում՝ առանց որևէ մոդելի առավելության կանխադրման։ Աշխատությունը կարող է նպաստել պետական իշխանության կազմակերպման սահմանադրական սկզբունքների, հակակշիռների համակարգի և իրավական պետության ինստիտուցիոնալ հիմքերի վերաբերյալ գիտական քննարկումների զարգացմանը և հետաքրքրություն ներկայացնել սահմանադրական իրավունքի, պետության և իրավունքի տեսության ու հանրային կառավարման ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է միջնադարյան Հայաստանի տարածքում հայտնաբերված օտարածին խեցեղենի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով որպես տնտեսական կապերի, առևտրային հարաբերությունների, մշակութային փոխազդեցությունների և առօրյա կյանքի պատմության կարևոր նյութական աղբյուր։ Հետազոտության շրջանակում քննվում են հնագիտական պեղումներից և տարբեր հուշարձաններից հայտնի ներմուծված կերամիկական առարկաները, դրանց ձևաբանական, տեխնոլոգիական և գեղարվեստական առանձնահատկությունները, պատրաստման եղանակները, հարդարանքը, ջնարակումը, զարդանախշային համակարգը և հնարավոր արտադրական կենտրոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում խեցեղենի դասակարգման և ժամանակագրության խնդիրներին, քանի որ առանձին տեսակների համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ճշտելու դրանց տարածման ժամանակաշրջանը, ծագման աշխարհագրությունը և Հայաստանի տարբեր շրջաններ հասնելու ուղիները։ Քննվում են հարևան և հեռավոր տարածաշրջանների արհեստագործական կենտրոնների հետ հնարավոր կապերը՝ ցույց տալով Հայաստանի մասնակցությունը միջնադարյան միջտարածաշրջանային առևտրային ցանցերին։ Խեցեղենի տարածական բաշխման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու քաղաքային կենտրոնների, ամրոցների, բնակավայրերի և առևտրական ճանապարհների տնտեսական նշանակության մասին։ Կարևորվում է նաև տեղական արտադրության և ներմուծված արտադրանքի համադրական քննությունը, որի միջոցով հնարավոր է բացահայտել տեխնոլոգիական փոխազդեցությունները, ձևերի ու զարդարվեստի փոխառությունները և սպառողական նախասիրությունների փոփոխությունները։ Նյութի ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս դիտարկել խեցեղենը ոչ միայն որպես կենցաղային առարկաների ամբողջություն, այլև որպես սոցիալական ու տնտեսական հարաբերությունների ցուցիչ, քանի որ տարբեր որակի և ծագման արտադրանքի տարածումը կարող է տեղեկություններ հաղորդել բնակչության կենսակերպի, առևտրի ինտենսիվության և քաղաքային մշակույթի զարգացման մասին։ Առանձին նշանակություն ունի գտածոների հնագիտական համատեքստի քննությունը՝ շերտագրության, ուղեկցող նյութերի և դրամագիտական տվյալների հետ համադրությամբ, ինչը նպաստում է ժամանակագրական եզրակացությունների ճշգրտմանը։ Ուսումնասիրության մեջ կարող են դիտարկվել նաև պատմական ճանապարհների և միջազգային առևտրի զարգացումները՝ բացահայտելու համար այն տնտեսական ու քաղաքական պայմանները, որոնց ազդեցությամբ տարբեր արտադրական կենտրոնների կերամիկական արտադրանքը հասել է Հայաստան։ Հնագիտական, արվեստաբանական և պատմատնտեսական տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական ներկայացնելու միջնադարյան Հայաստանի նյութական մշակույթը և նրա կապերը տարածաշրջանային ու միջազգային տնտեսական միջավայրի հետ։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել հայ միջնադարյան հնագիտության, խեցեգործության պատմության, նյութական մշակույթի, առևտրային կապերի և պատմական տնտեսության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։