Ready-made Materials

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության գյուղատնտեսության ոլորտում ներդրումային ռիսկերի կառավարման արդյունավետության գնահատմանը և այն մեխանիզմների ուսումնասիրությանը, որոնց միջոցով հնարավոր է նվազեցնել գյուղատնտեսական ներդրումների անորոշությունն ու բարձրացնել դրանց տնտեսական արդյունքը։ Հետազոտության հիմքում այն հանգամանքն է, որ գյուղատնտեսությունը բնութագրվում է արտադրական գործընթացների սեզոնայնությամբ, բնական և կլիմայական պայմաններից կախվածությամբ, շուկայական գների տատանումներով, ֆինանսական սահմանափակումներով և արտադրության ծախսերի փոփոխականությամբ, ինչի հետևանքով ներդրումային որոշումները կարող են ուղեկցվել բազմաթիվ և փոխկապակցված ռիսկերով։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել ներդրումային ռիսկերի հիմնական տեսակները՝ արտադրական, ֆինանսական, շուկայական, գնային, վարկային, արժութային, կլիմայական, բնական և կազմակերպական ռիսկերը։ Գյուղատնտեսության առանձնահատկություններից ելնելով՝ առանձնահատուկ նշանակություն ունեն երաշտները, ցրտահարությունները, կարկտահարությունները, ջրային ռեսուրսների անբավարարությունը, հիվանդություններն ու վնասատուները, քանի որ դրանց հետևանքով կարող են նվազել բերքատվությունն ու արտադրանքի իրացման ծավալները և, համապատասխանաբար, վատանալ ներդրումային ծրագրերի ֆինանսական արդյունքները։ Միաժամանակ գյուղատնտեսական ներդրումների արդյունավետության վրա ազդում են արտադրանքի շուկայական գները, վառելիքի, պարարտանյութերի, սերմերի և այլ նյութական ռեսուրսների արժեքները, ինչպես նաև վարկավորման տոկոսադրույքները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ռիսկերի կառավարման գործող մեխանիզմների գնահատումը։ Կարող են ուսումնասիրվել գյուղատնտեսական ապահովագրությունը, վարկային ծրագրերը, պետական աջակցության միջոցառումները, ներդրումային սուբսիդավորումը, արտադրության դիվերսիֆիկացումը, ոռոգման համակարգերի զարգացումը և ռիսկերի կանխատեսման գործիքները։ Հայաստանում գյուղատնտեսության ապահովագրական համակարգի ներդրումը նույնպես ուղղված է կլիմայական և այլ բնական ռիսկերից առաջացող վնասների ֆինանսական հետևանքների մեղմմանը։ (mineconomy.am) Աշխատության մեջ կարող է իրականացվել ներդրումային ծրագրերի տնտեսական արդյունավետության գնահատում՝ կիրառելով զուտ ներկա արժեքի, ներքին եկամտաբերության նորմայի, ներդրման վերադարձի ժամկետի, շահութաբերության և այլ ցուցանիշներ։ Սակայն միայն միջին կամ ակնկալվող ցուցանիշների հաշվարկը բավարար չէ, քանի որ գյուղատնտեսական նախագծերի արդյունքները կարող են զգալիորեն փոխվել արտաքին պայմանների ազդեցությամբ։ Այդ պատճառով կարևոր են զգայունության և սցենարային վերլուծությունները, որոնց միջոցով կարելի է գնահատել ներդրման արդյունքների փոփոխությունը բերքատվության, արտադրանքի գնի, ծախսերի կամ կլիմայական պայմանների տարբեր սցենարների դեպքում։ Ռիսկերի կառավարման արդյունավետությունը կարող է գնահատվել նաև նախապես կանխատեսված և փաստացի արդյունքների համեմատությամբ։ Եթե կառավարման միջոցառումների կիրառումը նվազեցնում է եկամտի տատանողականությունը, արտադրական կորուստները կամ ներդրված կապիտալի չվերադարձման հավանականությունը, ապա դրանք կարելի է դիտարկել որպես արդյունավետ գործիքներ։ Հակառակ դեպքում անհրաժեշտ է վերանայել ռիսկերի նույնականացման, գնահատման և կառավարման մեխանիզմները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել գյուղատնտեսական ձեռնարկությունների և տնտեսությունների տարբեր խմբերի համեմատական ուսումնասիրությունը։ Փոքր, միջին և խոշոր տնտեսությունների՝ ռիսկերը կրելու և կառավարելու հնարավորությունները տարբեր են։ Խոշոր տնտեսությունները սովորաբար ունեն ավելի լայն ֆինանսական և տեխնիկական հնարավորություններ, մինչդեռ փոքր տնտեսությունները կարող են առավել զգայուն լինել մեկ տարվա բերքի կորստի, գների անկման կամ վարկային պարտավորությունների նկատմամբ։ Հետևաբար արդյունավետ կառավարման համակարգը պետք է հաշվի առնի տնտեսությունների չափը, մասնագիտացումը, տարածաշրջանը և արտադրության տեսակը։ Կարևոր ուղղություն է նաև տարածքային գործոնի ուսումնասիրությունը։ Հայաստանի մարզերում գյուղատնտեսական արտադրության բնական և տնտեսական պայմանները տարբեր են, ուստի ներդրումային ռիսկերի կառուցվածքն ու ինտենսիվությունը կարող են էապես տարբերվել։ Ոռոգման հասանելիությունը, հողի որակը, կլիմայական պայմանները, ենթակառուցվածքները, շուկաներին մոտ լինելը և արտադրանքի իրացման հնարավորությունները կարող են ազդել ներդրումային ծրագրերի արդյունքների վրա։ Այս հանգամանքը ենթադրում է, որ գյուղատնտեսական ներդրումային քաղաքականությունը պետք է ունենա նաև տարածքային տարբերակված մոտեցում։ Աշխատության գործնական նշանակությունն այն է, որ դրա արդյունքները կարող են կիրառվել գյուղատնտեսական ներդրումային ծրագրերի ընտրության, ֆինանսավորման և մոնիթորինգի ժամանակ։ Ռիսկերի գնահատման համակարգը կարող է օգնել ներդրողներին և պետական կառավարման մարմիններին տարբերակել առավել ռիսկային նախագծերը, ընտրել ռիսկերի նվազեցման համապատասխան գործիքներ և ավելի հիմնավորված որոշումներ կայացնել ներդրումների վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ կարևորություն ունի նաև ապահովագրության, ֆինանսավորման և պետական աջակցության գործիքների փոխկապակցված կիրառումը, քանի որ դրանց համադրումը կարող է բարձրացնել գյուղատնտեսական ներդրումների կայունությունը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը գյուղատնտեսական ներդրումային ռիսկը դիտարկում է որպես բնական, տնտեսական, ֆինանսական և շուկայական գործոնների փոխազդեցության արդյունք և նպատակ ունի գնահատել դրանց կառավարման արդյունավետությունը՝ առաջարկելով այնպիսի մոտեցումներ, որոնք կարող են նվազեցնել ներդրումային կորուստների հավանականությունը, բարձրացնել գյուղատնտեսական նախագծերի ֆինանսական կենսունակությունը և նպաստել ՀՀ գյուղատնտեսության մեջ ներդրումային ակտիվության ու արտադրության կայունության բարձրացմանը։

Այս հրատարակությունը մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ գրականության պարբերաբար կազմվող մատենագիտական տեղեկատու է, որի հիմնական նպատակն է համակարգված կերպով ներկայացնել ՀԽՍՀ-ում և դրանից դուրս լույս տեսած այն գրքերը, հոդվածները, ժողովածուները, պարբերականների նյութերը և այլ հրապարակումները, որոնք առնչվում են Հայաստանի մշակութային ու արվեստային կյանքին։ Այն ոչ թե մեկ թեմայի շուրջ ստեղծված հեղինակային մենագրություն է, այլ տեղեկատվական-մատենագիտական բնույթի աշխատանք, որը հետազոտողին հնարավորություն է տալիս կողմնորոշվել տվյալ ժամանակաշրջանում մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ ստեղծված գրականության հոսքի մեջ։ Նման տեղեկատուների կարևորությունը հատկապես մեծ է գիտական աշխատանքի, գրականագիտական և արվեստաբանական ուսումնասիրությունների, գրադարանային-տեղեկատու գործունեության և թեմատիկ մատենագիտությունների կազմման համար, քանի որ դրանք մեկտեղում և համակարգում են բազմաթիվ առանձին հրապարակումների մասին bibliographic տվյալներ։ Հրատարակության բովանդակության մեջ կարող են ընդգրկվել գրականության, կերպարվեստի, թատրոնի, երաժշտության, կինոյի, ճարտարապետության, ժողովրդական արվեստի, մշակութային հաստատությունների գործունեության և մշակութային ժառանգության վերաբերյալ նյութեր։ Այդպիսի կառուցվածքը թույլ է տալիս դիտարկել տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային կյանքը ոչ միայն առանձին արվեստի ճյուղերի, այլև դրանց փոխկապակցվածության տեսանկյունից։ Մատենագիտական նկարագրությունների միջոցով ընթերցողը կարող է պարզել ստեղծագործության կամ հոդվածի հեղինակին, վերնագիրը, հրատարակության տվյալները, թեմատիկ ուղղությունը և անհրաժեշտության դեպքում գտնել սկզբնաղբյուրը համապատասխան գրադարանային ֆոնդում։ Հրատարակության առանձնահատկությունն այն է, որ այն ունի ընթացիկ տեղեկատուի բնույթ։ Այսինքն՝ նպատակը տվյալ ժամանակահատվածում նոր լույս տեսած գրականության մասին հնարավորինս օպերատիվ տեղեկատվություն տրամադրելն է։ Այդպիսի աշխատանքները կարևոր են հատկապես այն միջավայրում, որտեղ գրականության և արվեստի վերաբերյալ հրապարակումները մեծաթիվ են և ցրված տարբեր հրատարակչություններում, պարբերականներում ու ժողովածուներում։ Դրանք թույլ են տալիս պարբերաբար հետևել գիտական և մշակութային մտքի զարգացմանը և հետագայում կազմել ավելի ընդգրկուն հետադարձ մատենագիտական ցուցակներ։ Հրատարակությունը կարելի է դիտարկել նաև որպես ՀԽՍՀ մշակութային կյանքի փաստագրական աղբյուր։ Ներառված մատենագիտական նյութերի ամբողջությունը հնարավորություն է տալիս հետագայում ուսումնասիրել, թե տվյալ ժամանակաշրջանում մշակույթի և արվեստի որ ոլորտներն էին առավել ակտիվորեն ուսումնասիրվում, ինչ թեմաներ էին առաջնային, ինչ հեղինակների և ստեղծագործությունների նկատմամբ էր մեծ հետաքրքրություն ձևավորվում։ Այս իմաստով մատենագիտական տեղեկատուն արժեքավոր է ոչ միայն որպես գրականության որոնման գործիք, այլև որպես ժամանակաշրջանի մշակութային գիտական հետաքրքրությունների ցուցիչ։ Հատկապես կարևոր է դրա նշանակությունը գրադարանների և գիտական հաստատությունների համար։ Մատենագիտական համակարգված տեղեկատվությունը կարող է օգտագործվել գրադարանային ֆոնդերի համալրման, թեմատիկ ցուցահանդեսների կազմակերպման, մատենագիտական հարցումների սպասարկման, գիտական հետազոտությունների գրականության ցանկերի կազմման և հետագա մատենագիտական բազաների ստեղծման նպատակով։ Նման աշխատանքների միջոցով գրադարանային տեղեկատվությունը վերածվում է կազմակերպված գիտելիքի՝ ընթերցողին խնայելով տարբեր աղբյուրներում անհրաժեշտ նյութերի ինքնուրույն որոնման զգալի ժամանակ և ջանք։ Աշխատանքի գիտական արժեքը մեծանում է նաև այն պատճառով, որ հին մատենագիտական տեղեկատուները կարող են այսօր օգտագործվել որպես պատմական աղբյուր՝ խորհրդային շրջանի հայկական մշակութային և արվեստագիտական հրատարակչական գործընթացն ուսումնասիրելու համար։ Դրանք հնարավորություն են տալիս վերականգնել տվյալ ժամանակաշրջանի հրատարակությունների շրջանակը, հետևել գիտական ուղղությունների զարգացմանը և հայտնաբերել այնպիսի նյութեր, որոնք ժամանակակից էլեկտրոնային կատալոգներում կարող են դժվար հասանելի լինել։ Ընդհանուր առմամբ, այս հրատարակությունը կարելի է բնութագրել որպես մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ ընթացիկ գրականության համակարգված տեղեկատու, որի հիմնական արժեքը ոչ թե առանձին ստեղծագործության բովանդակային վերլուծության, այլ համապատասխան գրականության բացահայտման, դասակարգման, մատենագիտական նկարագրման և հետազոտողին հասանելի դարձնելու մեջ է։ Այն կարևոր տեղեկատվական հենք է ստեղծում Հայաստանի մշակույթի և արվեստի պատմության, գրականագիտության, արվեստագիտության, թանգարանագիտության և գրադարանագիտության ուսումնասիրությունների համար։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է էթնիկ կարծրատիպերի դերի ուսումնասիրությանը անձի ինքնագիտակցության համակարգում՝ բացահայտելով, թե ինչպես են սեփական և այլ էթնիկ խմբերի վերաբերյալ ձևավորված պատկերացումները մասնակցում անձի ինքնաճանաչման, ինքնագնահատականի, սոցիալական նույնականացման և միջխմբային հարաբերությունների ձևավորմանը։ Հետազոտության հիմքում այն մոտեցումն է, որ մարդու ինքնագիտակցությունը միայն անհատական հատկանիշների մասին պատկերացումների ամբողջություն չէ․ այն ձևավորվում է նաև սոցիալական միջավայրի, մշակութային նորմերի, խմբային պատկանելության և այլ մարդկանց հետ փոխհարաբերությունների ազդեցությամբ։ Այս համատեքստում էթնիկ կարծրատիպերը կարող են դառնալ այն ճանաչողական և սոցիալական մեխանիզմներից մեկը, որոնց միջոցով անձը դասակարգում և մեկնաբանում է սոցիալական իրականությունը։ Աշխատության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել «ես»-ի և էթնիկ խմբի փոխհարաբերությունը։ Անձը սեփական էթնիկ պատկանելության մասին պատկերացումները ձևավորում է ընտանիքի, կրթական միջավայրի, մշակույթի, լեզվի, պատմական հիշողության, հասարակական արժեքների և միջանձնային շփումների ազդեցությամբ։ Այդ պատկերացումները կարող են ներառել խմբին վերագրվող դրական կամ բացասական հատկանիշներ և որոշ դեպքերում դառնալ անձի ինքնության բաղադրիչ։ Այս գործընթացը կապված է սոցիալական նույնականացման հետ, երբ անհատը իրեն ընկալում է որպես որոշակի սոցիալական խմբի անդամ և սեփական «ես»-ի որոշ կողմերը կապում է այդ խմբի հետ։ Էթնիկ կարծրատիպերը կարող են ունենալ մի շարք գործառույթներ։ Դրանք կարող են պարզեցնել սոցիալական տեղեկատվության մշակումը՝ թույլ տալով անձին արագ կողմնորոշվել բազմազան սոցիալական միջավայրում, սակայն միաժամանակ կարող են հանգեցնել իրականության չափազանց ընդհանրացված կամ խեղաթյուրված ընկալման։ Կարծրատիպը սովորաբար վերաբերում է խմբի անդամներին վերագրվող ընդհանրացված հատկանիշներին և պարտադիր չէ, որ համապատասխանի տվյալ խմբի յուրաքանչյուր անհատի իրական առանձնահատկություններին։ Հետևաբար աշխատանքում կարևոր է տարբերակել կարծրատիպային պատկերացումը անհատական փորձից և փաստացի վարքային հատկանիշներից։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություն կարող է լինել սեփական էթնիկ խմբի և այլ խմբերի նկատմամբ վերաբերմունքի փոխկապակցվածության բացահայտումը։ Սեփական խմբին դրական հատկանիշների վերագրումը կարող է նպաստել խմբային պատկանելության զգացման և դրական սոցիալական ինքնության ամրապնդմանը, մինչդեռ այլ խմբերի նկատմամբ բացասական կարծրատիպերը կարող են մեծացնել սոցիալական հեռավորությունը և միջխմբային անվստահությունը։ Այս պատճառով էթնիկ կարծրատիպերի գործառույթը պետք է դիտարկել ոչ միայն անձի ներաշխարհի, այլև միջխմբային հարաբերությունների համատեքստում։ Աշխատության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև կարծրատիպերի ազդեցությունը ինքնագնահատականի վրա։ Եթե անձի սեփական խմբի նկատմամբ հասարակության մեջ գերակշռում են դրական պատկերացումներ, այդ խմբային պատկանելությունը որոշ պայմաններում կարող է նպաստել դրական ինքնագնահատականի ձևավորմանը։ Հակառակ դեպքում՝ բացասական սոցիալական կարծրատիպերի ազդեցությունը կարող է առաջացնել ներքին հակասություններ, ինքնարժեքի նվազում կամ սեփական խմբային պատկանելությունը թաքցնելու ցանկություն։ Այսպիսի գործընթացները հատկապես կարևոր են բազմազգ հասարակություններում, որտեղ տարբեր խմբերի միջև սոցիալական դիրքերի, հեղինակության և փոխհարաբերությունների տարբերությունները կարող են անդրադառնալ անձի ինքնագիտակցության վրա։ Հետազոտությունը կարող է ներառել էթնիկ ինքնագիտակցության բաղադրիչների ուսումնասիրություն՝ էթնիկ պատկանելության գիտակցում, խմբի նկատմամբ հուզական վերաբերմունք, խմբային արժեքների ընդունում, մշակութային նույնականացում և սեփական խմբի հետ կապի ինտենսիվություն։ Այս ցուցանիշների համադրումը կարծրատիպային պատկերացումների հետ հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե ինչ պայմաններում են կարծրատիպերը դառնում ինքնության ամրապնդող գործոն, իսկ երբ՝ հակասությունների և սոցիալական լարվածության աղբյուր։ Մեթոդաբանական տեսանկյունից նման ուսումնասիրությունը կարող է հիմնվել հարցաթերթերի, ասոցիատիվ մեթոդների, ինքնագնահատման սանդղակների, սոցիալական հեռավորության չափման և խմբային նույնականացման մեթոդների վրա։ Ստացված տվյալների վիճակագրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս որոշել էթնիկ կարծրատիպերի և ինքնագիտակցության տարբեր բաղադրիչների միջև առկա կապերը։ Կարող են համեմատվել տարբեր տարիքային, կրթական կամ սոցիալական խմբերի ներկայացուցիչներ՝ պարզելու համար, թե ինչպիսի պայմաններում են կարծրատիպային պատկերացումները առավել արտահայտված կամ փոփոխական։ Կարևոր է նաև դիտարկել կարծրատիպերի փոփոխականությունը։ Դրանք կայուն և անփոփոխ պատկերացումներ չեն․ անձնական շփումները, կրթությունը, միջմշակութային հաղորդակցությունը, հասարակական փոփոխությունները և նոր տեղեկատվությունը կարող են վերափոխել նախկինում ձևավորված կարծրատիպերը։ Հետևաբար աշխատանքը կարող է անդրադառնալ այն գործոններին, որոնք նպաստում են կարծրատիպերի պահպանմանը կամ հաղթահարմանը։ Կրթական միջավայրը, մասնավորապես, կարող է կարևոր դեր ունենալ՝ զարգացնելով քննադատական մտածողություն և տարբեր մշակույթների նկատմամբ ավելի բազմակողմանի ընկալում։ Աշխատության գործնական նշանակությունն այն է, որ դրա արդյունքները կարող են կիրառվել հոգեբանական խորհրդատվության, կրթության, միջմշակութային հաղորդակցության, երիտասարդների սոցիալականացման և միջէթնիկ հարաբերությունների բարելավման ծրագրերում։ Էթնիկ կարծրատիպերի գործառույթների բացահայտումը կարող է օգնել հասկանալու միջխմբային թյուրիմացությունների և նախապաշարմունքների հոգեբանական հիմքերը և մշակելու դրանց նվազեցմանն ուղղված մեթոդներ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը էթնիկ կարծրատիպերը դիտարկում է որպես անձի սոցիալական ճանաչողության և ինքնագիտակցության համակարգում գործող բազմագործոն երևույթ, որը կարող է միաժամանակ կատարել կողմնորոշիչ, նույնականացնող և պաշտպանական գործառույթներ, բայց որոշ պայմաններում նաև նպաստել նախապաշարմունքների, սոցիալական հեռավորության և միջխմբային հակասությունների ձևավորմանը։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է անցումային շրջանի տնտեսության պետական կարգավորման ծրագրանպատակային մոտեցման ուսումնասիրությանը՝ շեշտադրելով տնտեսական վերափոխումների պայմաններում պետական կառավարման, նպատակների սահմանման, ծրագրերի մշակման և դրանց իրականացման փոխկապակցվածությունը։ Աշխատանքը վերաբերում է հատկապես այն տնտեսություններին, որոնք կենտրոնացված կամ վարչահրամայական համակարգից անցնում են շուկայական հարաբերությունների, ինչի ընթացքում անհրաժեշտ է միաժամանակ ապահովել տնտեսական կայունություն, կառուցվածքային փոփոխություններ, արտադրության վերականգնում, սեփականության հարաբերությունների վերափոխում և սոցիալական խնդիրների կառավարում։ Այս աշխատությունը Վ. Հ. Թորոսյանի դոկտորական ատենախոսությունն է, որը ներկայացվել է Երևանի պետական ժողովրդական տնտեսության ինստիտուտում 1997 թվականին՝ տնտեսագիտության երկու մասնագիտություններով՝ Ը.00.02 և Ը.00.08։ Հետազոտության հիմքում ծրագրանպատակային կառավարման գաղափարն է, որի համաձայն՝ անցումային տնտեսության առանձին խնդիրները պետք է դիտարկվեն ոչ թե մեկուսացված միջոցառումների, այլ փոխկապակցված նպատակների, խնդիրների, միջոցների և ակնկալվող արդյունքների համակարգի շրջանակում։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տնտեսական քաղաքականության ընդհանուր նպատակները վերածել կոնկրետ ծրագրերի՝ սահմանելով դրանց իրականացման փուլերը, անհրաժեշտ ռեսուրսները, պատասխանատու կառույցները և գնահատման չափանիշները։ Անցումային տնտեսության պայմաններում նման մոտեցումը հատկապես կարևոր է, քանի որ տնտեսական համակարգի փոփոխությունը ներառում է բազմաթիվ փոխկապակցված գործընթացներ՝ սեփականաշնորհում, շուկաների ձևավորում, մրցակցային միջավայրի ստեղծում, ֆինանսական համակարգի վերակազմավորում, գնագոյացման ազատականացում, պետական ձեռնարկությունների վերափոխում և սոցիալական պաշտպանության մեխանիզմների ձևավորում։ Աշխատության մեջ կարող է վերլուծվել նաև այն հարցը, թե ինչպես պետք է համադրվեն շուկայական ինքնակարգավորման մեխանիզմները և պետական միջամտությունը։ Անցումային փուլում շուկայի ինստիտուտները դեռևս լիարժեք ձևավորված չեն, ինչի հետևանքով պետությունը կարող է ունենալ կարևոր դեր մակրոտնտեսական կայունության պահպանման, առաջնահերթ ոլորտների զարգացման, ենթակառուցվածքների ձևավորման և սոցիալական հետևանքների մեղմացման գործում։ Միևնույն ժամանակ պետական միջամտությունը պետք է ունենա հստակ նպատակներ և չափելի արդյունքներ, որպեսզի չվերածվի տնտեսության վարչական կառավարման վերականգնման։ Ծրագրանպատակային հայեցակետը հենց այս հակասության կառավարման գործիքներից մեկն է՝ պետական քաղաքականությունը կապելով հստակ ձևակերպված նպատակների և դրանց հասնելու համար նախատեսված միջոցառումների հետ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել տնտեսական զարգացման առաջնահերթությունների որոշումը։ Անցումային տնտեսությունում բոլոր խնդիրները միաժամանակ լուծելն իրատեսական չէ, քանի որ ֆինանսական, նյութական և մարդկային ռեսուրսները սահմանափակ են։ Հետևաբար անհրաժեշտ է առանձնացնել այն ուղղությունները, որոնց զարգացումը կարող է առավել մեծ ազդեցություն ունենալ ամբողջ տնտեսության վրա։ Այդպիսիք կարող են լինել արդյունաբերության վերականգնումը, ներդրումների խթանումը, արտահանման ընդլայնումը, զբաղվածության պահպանումը, ֆինանսական համակարգի կայունացումը, փոքր և միջին ձեռնարկատիրության զարգացումը և տեխնոլոգիական արդիականացումը։ Ծրագրերի արդյունավետության գնահատման համար կարող են կիրառվել տնտեսական աճի, արտադրողականության, զբաղվածության, ներդրումների, եկամուտների, արտահանման և այլ ցուցանիշներ։ Կարևոր է ոչ միայն ծրագիր ունենալը, այլև դրա իրականացման արդյունքների մշտադիտարկումը և անհրաժեշտության դեպքում ծրագրային միջոցառումների վերանայումը։ Աշխատանքի գաղափարական հիմքը հատկապես արդիական է Հայաստանի 1990-ականների տնտեսական վերափոխումների համատեքստում։ ԽՍՀՄ փլուզումից հետո Հայաստանի տնտեսությունը բախվեց արտադրական կապերի խզման, տնտեսական անկման, գործազրկության, գնաճի, ֆինանսական սահմանափակումների և կառուցվածքային վերափոխումների խնդիրներին։ Այդ պայմաններում պետական տնտեսական քաղաքականության համար առանցքային էր ոչ միայն շուկայական ինստիտուտների ստեղծումը, այլև տնտեսության վերականգնման և զարգացման նպատակների համակարգված ձևակերպումը։ Հետազոտության ծրագրանպատակային մոտեցումը կարող է դիտարկվել հենց այսպիսի բարդ և բազմաշերտ միջավայրում պետական կարգավորման արդյունավետության բարձրացման տեսական ու մեթոդաբանական գործիք։ Աշխատության գործնական նշանակությունը կապված է տնտեսական քաղաքականության ծրագրավորման կատարելագործման հետ։ Դրա մոտեցումները կարող են օգտագործվել պետական նպատակային ծրագրերի ձևավորման, առաջնահերթությունների ընտրության, ռեսուրսների բաշխման, ծրագրերի փոխկապակցման և դրանց արդյունքների գնահատման համար։ Ժամանակակից Հայաստանի տնտեսական քաղաքականության մեջ նույնպես կիրառվում են նպատակային ծրագրեր՝ օրինակ արտադրողականության բարձրացմանն ու բարձր որակավորում ունեցող մասնագետների ներգրավմանը ուղղված ծրագրեր, ինչը ցույց է տալիս ծրագրային գործիքների շարունակական կիրառությունը պետական տնտեսական քաղաքականության մեջ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը անցումային տնտեսության կարգավորումը դիտարկում է որպես նպատակների, խնդիրների, ռեսուրսների և միջոցառումների փոխկապակցված համակարգ, որտեղ պետության հիմնական խնդիրներից է տնտեսական վերափոխումների ուղղությունների հստակեցումը, առաջնահերթությունների ընտրությունը և դրանց իրականացման արդյունավետ մեխանիզմների ձևավորումը։ Ծրագրանպատակային հայեցակետի միջոցով առաջարկվում է անցումային շրջանի բարդ տնտեսական գործընթացները համակարգել այնպես, որ պետական միջամտությունը լինի նպատակային, հիմնավորված և արդյունքահեն՝ նպաստելով տնտեսության կայունացմանը, կառուցվածքային վերափոխմանը և երկարաժամկետ զարգացման հիմքերի ձևավորմանը։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության լեռնամետալուրգիական ոլորտում ներդրումային ռիսկերի ձևավորման, գնահատման և կառավարման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել այն գործոնները, որոնք կարող են ազդել հանքարդյունաբերական և մետալուրգիական նախագծերում ներդրումների արդյունավետության, եկամտաբերության և վերադարձելիության վրա, գնահատել դրանց ազդեցության աստիճանը և մշակել ռիսկերի նվազեցման ու կառավարման առավել արդյունավետ մեխանիզմներ։ Լեռնամետալուրգիական ոլորտը բնորոշվում է կապիտալատարությամբ, երկար ներդրումային ցիկլով, բարձր տեխնոլոգիական և բնապահպանական պահանջներով, հումքային շուկաների գների տատանողականությամբ և բազմաթիվ արտաքին ու ներքին անորոշություններով, ինչի պատճառով ներդրումային որոշումների կայացումը պահանջում է ռիսկերի համակարգված գնահատում։ Հայաստանի հանքարդյունաբերության համար այդ խնդիրներն առավել կարևոր են նաև այն պատճառով, որ ոլորտը զգալիորեն կախված է արտահանման շուկաներից և միջազգային մետաղների գներից, իսկ տեխնոլոգիական, բնապահպանական, սոցիալական և ենթակառուցվածքային խնդիրները կարող են էապես ազդել նախագծերի տնտեսական արդյունքների վրա։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել ներդրումային ռիսկերի հիմնական տեսակները՝ շուկայական, ֆինանսական, արժութային, տոկոսադրույքային, արտադրական, տեխնոլոգիական, երկրաբանական, բնապահպանական, իրավական, քաղաքական և սոցիալական ռիսկերը։ Շուկայական ռիսկերի շարքում առանձնահատուկ նշանակություն ունեն պղնձի, մոլիբդենի, ոսկու և այլ մետաղների միջազգային գների փոփոխությունները։ Քանի որ մետաղների գների անկումը կարող է նվազեցնել հանքի արտադրանքի վաճառքից ստացվող եկամուտները և վատացնել ներդրումային ծրագրի ֆինանսական ցուցանիշները, նախագծերի գնահատման ժամանակ անհրաժեշտ է դիտարկել ոչ միայն բազային, այլև տարբեր գնային սցենարներ։ Միջազգային հանքարդյունաբերական ընկերությունների փորձը նույնպես ցույց է տալիս, որ մետաղների գները և փոխարժեքները կարող են հանդիսանալ հիմնական շուկայական ռիսկի գործոններ, որոնք պետք է ներառվեն ներդրումային որոշումների մոդելներում։ Ֆինանսական ռիսկերի ուսումնասիրության ժամանակ կարող են գնահատվել ներդրումային ծրագրի կապիտալ ծախսերը, գործառնական ծախսերը, վարկային միջոցների արժեքը, դրամական հոսքերը, պարտքի սպասարկման հնարավորությունները և ներդրման վերադարձի ժամկետը։ Հանքարդյունաբերական նախագծերի առանձնահատկությունն այն է, որ խոշոր ծախսերը հաճախ կատարվում են արտադրության սկսվելուց շատ առաջ, իսկ եկամուտները ձևավորվում են ավելի ուշ, հետևաբար նույնիսկ ծախսերի կամ ժամանակացույցի համեմատաբար փոքր փոփոխությունները կարող են զգալիորեն փոխել ծրագրի զուտ ներկա արժեքը և ներքին եկամտաբերության նորման։ Այդ պատճառով աշխատանքի կարևոր խնդիր կարող է լինել ներդրումային նախագծերի զգայունության և սցենարային վերլուծության իրականացումը։ Երկրաբանական ռիսկը ևս առանձնահատուկ նշանակություն ունի։ Հանքավայրի պաշարների, հանքաքարի որակի, մետաղի պարունակության, արդյունահանման պայմանների կամ հանքաբանական կառուցվածքի վերաբերյալ անորոշությունները կարող են ազդել նախատեսված արտադրական ծավալների և ներդրումների վերջնական արդյունավետության վրա։ Հետևաբար ներդրումային ծրագրերի նախնական փուլում անհրաժեշտ է հնարավորինս ճշգրիտ գնահատել պաշարները, ուսումնասիրել երկրաբանական տվյալները և հաշվի առնել դրանց անորոշության աստիճանը։ Բնապահպանական և սոցիալական ռիսկերը նույնպես կարող են էական ազդեցություն ունենալ ներդրումային նախագծերի վրա։ Հանքարդյունաբերության հետ կապված պոչամբարները, հողի և ջրային ռեսուրսների վրա ազդեցությունը, վերականգնման ու ռեկուլտիվացիայի անհրաժեշտությունը, ինչպես նաև համայնքների հետ հարաբերությունները կարող են ազդել ծրագրի ծախսերի, թույլտվությունների և հանրային ընդունելիության վրա։ Հայաստանի հանքարդյունաբերության վերաբերյալ ուսումնասիրությունները մատնանշում են նաև պոչամբարների, սեյսմիկ ռիսկերի, հողերի անկայունության և հանքավայրերի շահագործումից հետո վերականգնման հետ կապված խնդիրները։ Աշխատության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև իրավական և կարգավորող միջավայրի ազդեցությունը ներդրումային ռիսկի վրա։ Լեռնամետալուրգիական նախագծերը պահանջում են հանքարդյունահանման իրավունքի, բնապահպանական թույլտվությունների, հողօգտագործման, հարկային և այլ կարգավորումների երկարաժամկետ կանխատեսելիություն։ Կարգավորող պահանջների փոփոխությունը կամ դրանց կիրառման անորոշությունը կարող է մեծացնել ներդրողի համար լրացուցիչ ծախսերն ու անորոշությունները։ Հայաստանի հանքարդյունաբերության ոլորտում օրենսդրական և վերահսկողական մեխանիզմների կատարելագործման անհրաժեշտությունը նախկին ուսումնասիրություններում նույնպես դիտարկվել է որպես ներդրումային և ոլորտային ռիսկերի նվազեցման կարևոր պայման։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ներդրումային ռիսկերի քանակական գնահատումը։ Դրա համար կարող են կիրառվել հավանականային, վիճակագրական և տնտեսամաթեմատիկական մեթոդներ, զգայունության վերլուծություն, սցենարային մոտեցումներ, որոշումների ծառեր, ռիսկերի ինտեգրալ գնահատման ցուցանիշներ և այլ գործիքներ։ Կարող է կառուցվել ռիսկերի գնահատման համակարգ, որտեղ յուրաքանչյուր ռիսկ գնահատվում է դրա առաջացման հավանականությամբ և հնարավոր ֆինանսական ազդեցությամբ։ Այսպիսի մոտեցումը թույլ է տալիս առանձնացնել առավել վտանգավոր ռիսկերը և ներդրումային կառավարման ռեսուրսներն ուղղել դրանց կանխարգելմանը կամ ազդեցության սահմանափակմանը։ Կարևոր կարող է լինել նաև իրական օպցիոնների մոտեցման կիրառումը, որը հնարավորություն է տալիս հաշվի առնել ներդրումային նախագծի փուլային իրականացման, հետաձգման, ընդլայնման կամ դադարեցման հնարավորությունները՝ կախված շուկայի և այլ պայմանների փոփոխությունից։ Այս մոտեցումը հատկապես օգտակար է երկարաժամկետ և բարձր անորոշություն ունեցող հանքարդյունաբերական նախագծերի դեպքում։ Ռիսկերի կառավարման գործնական մեխանիզմների շարքում կարող են դիտարկվել ներդրումային նախագծերի դիվերսիֆիկացումը, ֆինանսավորման աղբյուրների բազմազանեցումը, ապահովագրությունը, երկարաժամկետ վաճառքի պայմանագրերը, արժութային և գնային ռիսկերի հեջավորումը, պահուստային միջոցների ձևավորումը, փուլային ներդրումները և նախագծերի պարբերական վերագնահատումը։ Հայաստանի համար կարևոր ուղղություն կարող է լինել նաև հանքանյութի ավելի խոր վերամշակման և մետալուրգիական արտադրության զարգացման միջոցով ավելացված արժեքի մեծացումը, քանի որ դա հնարավորություն է տալիս նվազեցնել միայն հանքաքարի կամ խտանյութի արտահանման նկատմամբ կախվածությունը։ Հայաստանի հանքարդյունաբերության ներկայիս զարգացման հնարավորությունների վերաբերյալ աղբյուրները նույնպես առանձնացնում են պղնձի, ոսկու և մոլիբդենի վերամշակման կարողությունների զարգացման ներուժը։ Աշխատության գործնական նշանակությունն այն է, որ առաջարկվող մեթոդները կարող են կիրառվել հանքարդյունաբերական ներդրումային նախագծերի նախնական գնահատման, ռիսկերի քարտեզագրման, ֆինանսական կանխատեսումների և ներդրումային որոշումների հիմնավորման ժամանակ։ Ռիսկերի արդյունավետ կառավարման համակարգը կարող է նպաստել ներդրումների պաշտպանվածության բարձրացմանը, կապիտալի ավելի արդյունավետ օգտագործմանը, ֆինանսական կորուստների նվազեցմանը և երկարաժամկետ ծրագրերի իրագործելիության բարձրացմանը։ Ներկայումս Հայաստանի համար հատկապես կարևոր է նաև ռազմավարական նշանակություն ունեցող հանքանյութերի արդյունահանման և վերամշակման ոլորտում նոր ներդրումների ներգրավումը․ 2026 թվականին Հայաստանը և ԱՄՆ-ը ստորագրել են կրիտիկական հանքանյութերի մատակարարման և ոլորտում ներդրումների խթանմանն ուղղված շրջանակային փաստաթուղթ, որը նախատեսում է ներդրումների, վարկերի, երաշխիքների, բաժնային ֆինանսավորման և այլ գործիքների կիրառման հնարավորություններ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը լեռնամետալուրգիական ոլորտի ներդրումային ռիսկը դիտարկում է որպես փոխկապակցված տնտեսական, ֆինանսական, տեխնոլոգիական, երկրաբանական, բնապահպանական, իրավական և սոցիալական գործոնների ամբողջություն և նպատակ ունի ձևավորել դրանց վաղ հայտնաբերման, քանակական գնահատման և կառավարման համակարգ, որը կարող է նպաստել Հայաստանի հանքամետալուրգիական նախագծերի ներդրումային գրավչության, կայունության և տնտեսական արդյունավետության բարձրացմանը։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Լեռնային Ղարաբաղի տարածքում հանդիպող ձեռքաթևավորների՝ չղջիկների, տեսակային կազմի, տարածվածության, կենսաբանական առանձնահատկությունների, մակաբույծների և բնության ու մարդու համար ունեցած նշանակության համալիր ուսումնասիրությանը։ Տարածաշրջանի լեռնային ռելիեֆը, տարբեր բարձրությունների գոտիականությունը, քարանձավների և ժայռային ապաստարանների առկայությունը, ինչպես նաև անտառային, տափաստանային և կիսաանտառային կենսավայրերի համադրությունը բարենպաստ պայմաններ են ստեղծում չղջիկների բազմազան համայնքների ձևավորման համար։ Նախկին ուսումնասիրություններում տարածաշրջանի ձեռքաթևավորները ներկայացվել են մի քանի ընտանիքներով, իսկ տեսակների թիվը հետագա կարգաբանական վերանայումների արդյունքում փոփոխվել է՝ ընդգրկելով մոտ երկու տասնյակ և ավելի տեսակներ։ Աշխատության կարևոր խնդիրներից է տարածաշրջանի ձեռքաթևավորների տեսակային կազմի ճշգրտումը։ Դրա համար կարող են օգտագործվել կենդանիների արտաքին և գանգաբանական հատկանիշների ուսումնասիրություն, չափագրական տվյալներ, տարածման քարտեզագրում, ինչպես նաև ժամանակակից կարգաբանական և գենետիկական մեթոդներ։ Տեսակների ճիշտ տարբերակումը հատկապես կարևոր է, քանի որ արտաքինից միմյանց նման չղջիկների որոշ տեսակներ կարող են էապես տարբերվել իրենց կենսաբանությամբ, ապրելավայրերի ընտրությամբ և պահպանության կարգավիճակով։ Հայաստանի և Լեռնային Ղարաբաղի ձեռքաթևավորների վերաբերյալ առանձին ուսումնասիրություններում, օրինակ, ուսումնասիրվել են սովորական երկարաթևի ձևաբանական և նյարդակազմաբանական առանձնահատկությունները և քննարկվել է տարածաշրջանում ենթատեսակային տարբերակման հնարավորությունը։ Հետազոտության մյուս կարևոր ուղղությունը կենդանիների կենսաբանության ուսումնասիրությունն է։ Կարող են դիտարկվել դրանց կենսակերպը, սննդառությունը, ակտիվության սեզոնային փոփոխությունները, բազմացումը, ձմեռումը, գաղթերը, ապաստարանների ընտրությունը և տարածքային վարքագիծը։ Չղջիկների մեծ մասը գիշերային ակտիվություն ունեցող միջատակեր կենդանիներ են, ուստի նրանց տարածվածությունը մեծապես կախված է սննդային ռեսուրսների առկայությունից և այնպիսի ապաստարանների պահպանվածությունից, ինչպիսիք են քարանձավները, ժայռաճեղքերը, ծառերի փչակները և որոշ շինություններ։ Տարբեր տեսակների կենսաբանական պահանջների բացահայտումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու դրանց տարածման օրինաչափությունները և գնահատելու շրջակա միջավայրի փոփոխությունների ազդեցությունը։ Աշխատության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև տեսակների տարածական բաշխվածությունը։ Լեռնային ռելիեֆի պայմաններում նույն տարածաշրջանի տարբեր բարձրադիր գոտիները կարող են ունենալ էապես տարբեր ջերմաստիճանային, խոնավության, բուսականության և սննդային պայմաններ, ինչն անդրադառնում է ձեռքաթևավորների տեսակային կազմի վրա։ Դաշտային դիտարկումների և որսումների տվյալների միջոցով հնարավոր է որոշել առանձին տեսակների հանդիպման հաճախականությունը, թվաքանակը և նախընտրելի կենսավայրերը։ Այսպիսի տվյալները կարող են հիմք հանդիսանալ տարածաշրջանի ձեռքաթևավորների ֆաունիստիկ քարտեզի կազմման համար։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի մակաբույծների ուսումնասիրությունը։ Չղջիկների վրա կարող են հանդիպել տարբեր էկտոմակաբույծներ՝ տզեր, լվեր, հատուկ չղջիկային ճանճեր, տիզանման մակաբույծներ և այլ օրգանիզմներ, իսկ օրգանիզմի ներսում կարող են հանդիպել նաև էնդոմակաբույծներ։ Հայաստանի մանր կաթնասունների վերաբերյալ ժամանակակից հետազոտություններում չղջիկների մոտ հայտնաբերվել են, մասնավորապես, Hippoboscidae, Ixodidae, Argasidae, Spinturnicidae, Macronyssidae և Nycteribiidae ընտանիքներին պատկանող էկտոմակաբույծներ, ընդ որում առավել հաճախ արձանագրվել են Spinturnicidae և Macronyssidae ներկայացուցիչները։ Մակաբուծաբանական ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն չղջիկների առողջական վիճակը հասկանալու, այլև մակաբույծների և նրանց տերերի միջև փոխհարաբերությունները բացահայտելու համար։ Կարող են ուսումնասիրվել մակաբույծների տեսակային կազմը, տարածվածությունը, վարակվածության ինտենսիվությունը, սեզոնային փոփոխությունները և տարբեր չղջիկների տեսակների նկատմամբ դրանց ընտրողականությունը։ Այդ տվյալները հնարավորություն են տալիս բացահայտել այն էկոլոգիական պայմանները, որոնք նպաստում են մակաբույծների տարածմանը, ինչպես նաև հասկանալ դրանց հնարավոր դերը կենդանիների պոպուլյացիաների առողջական վիճակի ձևավորման մեջ։ Ուսումնասիրության կարևոր բաժին կարող է լինել ձեռքաթևավորների էկոլոգիական նշանակության գնահատումը։ Չղջիկները բազմաթիվ միջատների բնական կարգավորիչներ են և կարող են զգալի քանակությամբ միջատներ ոչնչացնել, այդ թվում՝ գյուղատնտեսական նշանակություն ունեցող վնասատուներ։ Այդ պատճառով նրանց ներկայությունը կարող է նպաստել բնական էկոհամակարգերի հավասարակշռությանը և որոշ դեպքերում ունենալ տնտեսական նշանակություն՝ նվազեցնելով վնասատու միջատների պոպուլյացիաները։ Միաժամանակ նրանք սննդային շղթաների կարևոր օղակ են՝ ծառայելով որպես կեր այլ գիշատիչ կենդանիների համար։ Տարածաշրջանի կենսաբազմազանության պահպանության տեսանկյունից աշխատանքը կարող է առանձնացնել հազվագյուտ, քիչ ուսումնասիրված կամ վտանգված տեսակները։ Նախկին տվյալները ցույց են տվել, որ Լեռնային Ղարաբաղի տերիոֆաունայում առկա են հազվագյուտ և ռելիկտային տեսակներ, որոնց թվում կան պահպանության կարիք ունեցող ձեռքաթևավորներ։ Այս հանգամանքը կարևոր է հատկապես ապաստարանների պահպանության, քարանձավների և այլ բնական կենսավայրերի պաշտպանության, ինչպես նաև մարդու գործունեության հետևանքով առաջացող խանգարումների նվազեցման տեսանկյունից։ Աշխատության գործնական նշանակությունն այն է, որ ստացված տվյալները կարող են կիրառվել տարածաշրջանի կենսաբազմազանության գնահատման, հազվագյուտ տեսակների պահպանության, բնական ապաստարանների կառավարման և էկոլոգիական մոնիթորինգի ծրագրերի մշակման համար։ Տեսակների տարածման, կենսաբանության և մակաբուծների վերաբերյալ տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս ձեռքաթևավորներին դիտարկել որպես միասնական էկոլոգիական համակարգի բաղադրիչ, այլ ոչ միայն առանձին կենդանատեսակների հավաքածու։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը նպատակ ունի ամբողջական պատկերացում ձևավորել Լեռնային Ղարաբաղի ձեռքաթևավորների բազմազանության և կենսաբանության մասին՝ միաժամանակ բացահայտելով դրանց մակաբուծային համակարգերը, էկոլոգիական դերերը և պահպանության խնդիրները։ Այն արժեքավոր է կենդանաբանության, էկոլոգիայի, մակաբուծաբանության և բնության պահպանության մասնագետների համար, քանի որ համադրում է ֆաունիստիկ, կենսաբանական և մակաբուծաբանական տվյալները և դրանց հիման վրա գնահատում տարածաշրջանի չղջիկների գիտական ու բնապահպանական նշանակությունը։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Երևան քաղաքում կանաչ տանիքների կիրառման հնարավորությունների, դրանց բնապահպանական, քաղաքաշինական և տնտեսական նշանակության, ինչպես նաև հետագա զարգացման հեռանկարների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ խիտ կառուցապատված քաղաքային միջավայրում, որտեղ հողի վրա նոր կանաչ տարածքների ստեղծման հնարավորությունները սահմանափակ են, շենքերի տանիքները կարող են վերածվել լրացուցիչ կանաչ ենթակառուցվածքի։ Երևանի «Կանաչ քաղաք» գործողությունների ծրագիրն արդեն կանաչ տանիքները դիտարկում է որպես քաղաքի կայուն և կանաչապատ միջավայրի ձևավորման հնարավոր լուծում, իսկ 2026 թվականին ընդունված Կայուն էներգիայի և կլիմայի գործողությունների նոր ծրագիրը շեշտադրում է քաղաքի կլիմայական դիմակայունության և կանաչ տարածքների զարգացումը։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել կանաչ տանիքների հիմնական տեսակները՝ ինտենսիվ և էքստենսիվ համակարգերը, դրանց կառուցվածքային բաղադրիչները, ջրահեռացման և ջրամեկուսացման համակարգերը, բուսական շերտը, հողի կամ աճեցման սուբստրատի առանձնահատկությունները և ոռոգման անհրաժեշտությունը։ Երևանի պայմաններում հատկապես կարևոր է ընտրել չորային և շոգ կլիմային հարմարվող բուսատեսակներ, քանի որ քաղաքն ունի կիսաանապատային կլիմա, իսկ ոռոգման ենթակառուցվածքների մի մասը մաշված է կամ պահանջում է վերականգնում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է կանաչ տանիքների ազդեցության գնահատումը քաղաքի միկրոկլիմայի վրա։ Բուսական ծածկույթը կարող է նվազեցնել տանիքի մակերևույթի տաքացումը, նպաստել շենքի շրջակայքում ջերմային պայմանների բարելավմանը և որոշ չափով մեղմել քաղաքային ջերմային կղզու ազդեցությունը։ Սա հատկապես արդիական է Երևանի շոգ ամառների պայմաններում, երբ կառուցապատված մակերեսների մեծ քանակությունը նպաստում է ջերմության կուտակմանը։ Կանաչ տանիքները կարող են նաև բարելավել շենքերի էներգաարդյունավետությունը՝ ամռանը սահմանափակելով արևային տաքացումը, իսկ որոշ դեպքերում՝ ձմռանը լրացուցիչ ջերմամեկուսացման դեր կատարելով։ Ուսումնասիրության մյուս կարևոր ուղղությունը անձրևաջրերի կառավարումն է։ Բուսական և սուբստրատային շերտերը կարող են պահել տեղումների մի մասը, դանդաղեցնել ջրի հոսքը և նվազեցնել կարճատև ուժեղ տեղումների ժամանակ ջրահեռացման համակարգերի ծանրաբեռնվածությունը։ Այս հատկությունը կանաչ տանիքները դարձնում է քաղաքային ջրային կառավարման և կլիմայական հարմարվողականության լրացուցիչ գործիք։ Միաժամանակ աշխատանքում կարող է գնահատվել կանաչ տանիքների ազդեցությունը օդի որակի և քաղաքային կենսաբազմազանության վրա։ Բուսական ծածկույթը կարող է որոշ չափով կլանել փոշու մասնիկներ, ստեղծել փոքր կենսամիջավայրեր միջատների և այլ օրգանիզմների համար և ավելացնել քաղաքի ընդհանուր կանաչ մակերեսը։ Երևանի կանաչապատման քաղաքականությունն ընդգծում է կանաչ տարածքների նշանակությունը սանիտարահիգիենիկ և միկրոկլիմայական պայմանների բարելավման, օդի աղտոտվածության նվազեցման և բնակչության կյանքի որակի բարձրացման համար։ Աշխատության մեջ կարող է առանձնահատուկ ուշադրություն դարձվել Երևանի շենքերի ֆիզիկական և տեխնիկական առանձնահատկություններին։ Կանաչ տանիքի տեղադրումը պահանջում է ստուգել շենքի կրող կոնստրուկցիաների դիմադրությունը, տանիքի ջրամեկուսացման վիճակը, ջրահեռացման հնարավորությունները և լրացուցիչ բեռնվածությունը։ Հետևաբար կանաչապատումը չի կարող իրականացվել միայն բուսական շերտի ավելացմամբ․ անհրաժեշտ է ամբողջական ինժեներական և ճարտարապետական լուծում, որը հաշվի կառնի շենքի տարիքը, կառուցվածքային համակարգը, տանիքի թեքությունը և շահագործման պայմանները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել Երևանի տարբեր վարչական շրջանների և շենքերի տանիքների ներուժի գնահատումը։ Դրա համար հնարավոր է կիրառել քարտեզագրման, հեռահար զոնդավորման և աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգերի մեթոդներ՝ պարզելու համար, թե քաղաքի որ հատվածներում կանաչ տանիքների ներդրման հնարավորությունն առավել մեծ է։ Նման մոտեցումները միջազգային մակարդակում արդեն կիրառվում են՝ կանաչ և արևային տանիքների տարածական քարտեզագրման և քաղաքային կայունության գնահատման համար։ Տնտեսական տեսանկյունից ուսումնասիրությունը կարող է համեմատել կանաչ տանիքների կառուցման սկզբնական ներդրումները և դրանց երկարաժամկետ օգուտները։ Ծախսերի մեջ կարող են ներառվել նախագծումը, կոնստրուկտիվ ամրացումը, ջրամեկուսացումը, դրենաժային համակարգը, սուբստրատը, բուսական նյութը, ոռոգումը և հետագա սպասարկումը։ Օգուտների շարքում կարող են դիտարկվել էներգիայի խնայողությունը, տանիքի ծառայության ժամկետի հնարավոր երկարացումը, անձրևաջրերի կառավարման ծախսերի նվազումը, քաղաքային միջավայրի բարելավումը և շենքերի օգտագործման արժեքի բարձրացման հնարավորությունը։ Զարգացման հեռանկարների տեսանկյունից աշխատանքը կարող է առաջարկել կանաչ տանիքների փուլային ներդրման մոդել՝ սկսելով հանրային, վարչական, կրթական և այլ խոշոր շենքերից, որտեղ տեխնիկական պայմանների գնահատումն ու արդյունքների մոնիթորինգն ավելի հեշտ է կազմակերպել։ Հետագայում հնարավոր կլինի տարածել փորձը մասնավոր բնակելի և առևտրային շենքերի վրա՝ համապատասխան խթանների, տեխնիկական ստանդարտների և քաղաքաշինական պահանջների ձևավորման միջոցով։ Երևանի գործող քաղաքային ռազմավարություններում արդեն առկա է կանաչ ենթակառուցվածքների զարգացման ուղղությունը, իսկ քաղաքի երկարաժամկետ տեսլականում կանաչ տանիքները ներառված են կանաչապատված և կայուն քաղաքային միջավայրի հնարավոր տարրերի շարքում։ Հետազոտության գործնական նշանակությունն այն է, որ դրա արդյունքները կարող են հիմք ծառայել Երևանում կանաչ տանիքների համար համապատասխան նախագծային չափանիշների, բուսատեսակների ընտրության սկզբունքների, տեխնիկական պահանջների և խրախուսման մեխանիզմների մշակման համար։ Կարող են առաջարկվել նաև փորձնական ծրագրեր, որոնց միջոցով կգնահատվեն տարբեր տեսակի կանաչ տանիքների ջրասպառումը, ջերմաստիճանային ազդեցությունը, բույսերի կենսունակությունը, պահպանման ծախսերը և էներգետիկ արդյունավետությունը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կանաչ տանիքները դիտարկում է ոչ միայն որպես շենքերի գեղագիտական լուծում, այլև որպես Երևանի քաղաքային կանաչ ենթակառուցվածքի լրացուցիչ բաղադրիչ, որը կարող է միաժամանակ նպաստել կլիմայական հարմարվողականությանը, միկրոկլիմայի բարելավմանը, անձրևաջրերի կառավարմանը, կենսաբազմազանության պահպանմանը, էներգիայի խնայողությանը և քաղաքի ընդհանուր բնապահպանական կայունության բարձրացմանը։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է ազնիվ մետաղների բարձր պարունակությամբ բազմակոմպոնենտային խտանյութից պղնձի և ցինկի էլեկտրոլիտիկ կորզման տեխնոլոգիական գործընթացի ուսումնասիրությանը և արդյունավետ եղանակի մշակմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բազմաբաղադրիչ հանքային հումքից արժեքավոր մետաղների ընտրովի և հնարավորինս բարձր արդյունավետությամբ անջատումն ու վերականգնումը՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ նման խտանյութերում պղնձի և ցինկի հետ միաժամանակ կարող են առկա լինել ոսկի, արծաթ և այլ մետաղներ ու միացություններ, որոնք կարող են էապես ազդել էլեկտրամետալուրգիական գործընթացների ընթացքի վրա։ Աշխատության շրջանակում կարող է նախ ուսումնասիրվել սկզբնական խտանյութի քիմիական, հանքաբանական և ֆիզիկաքիմիական կազմը՝ որոշելով պղնձի, ցինկի, ազնիվ մետաղների և ուղեկցող բաղադրիչների պարունակությունը։ Հումքի բազմակոմպոնենտ բնույթը պահանջում է տեխնոլոգիական գործընթացի մանրամասն ուսումնասիրություն, քանի որ տարբեր մետաղների միջև փոխազդեցությունները կարող են ազդել լուծելիության, էլեկտրաքիմիական վարքի և վերջնական կորզման աստիճանի վրա։ Հետազոտության կարևոր փուլ կարող է լինել խտանյութի նախնական քիմիական կամ հիդրոմետալուրգիական մշակումը, որի նպատակն է պղինձը և ցինկը տեղափոխել այնպիսի լուծույթային վիճակի, որը հնարավորություն կտա դրանց հետագա էլեկտրոլիտիկ կորզմանը։ Այդ փուլում կարող են ուսումնասիրվել լուծիչի տեսակը, թթվայնությունը, ջերմաստիճանը, գործընթացի տևողությունը, պինդ և հեղուկ փուլերի հարաբերակցությունը և այլ պարամետրեր։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ ազնիվ մետաղները հնարավորինս պահպանվեն համապատասխան փուլում և չխանգարեն հիմնական մետաղների ընտրովի կորզմանը։ Էլեկտրոլիտիկ կորզման փուլում հետազոտվում են պղնձի և ցինկի էլեկտրաքիմիական վերականգնման օրինաչափությունները։ Կարող են ուսումնասիրվել հոսանքի խտությունը, էլեկտրոլիտի բաղադրությունը, ջերմաստիճանը, pH-ը, էլեկտրոդների նյութը, գործընթացի տևողությունը և այլ գործոններ, որոնք որոշում են մետաղի նստեցման արագությունն ու որակը։ Հոսանքի խտության և էլեկտրոլիտի կազմի ճիշտ ընտրությունը հատկապես կարևոր է, քանի որ չափազանց բարձր կամ ցածր արժեքները կարող են հանգեցնել մետաղի նստվածքի որակի վատացման, կողմնակի ռեակցիաների կամ էներգիայի ավելորդ ծախսի։ Աշխատության մեջ կարող է իրականացվել նաև պղնձի և ցինկի կորզման աստիճանի համեմատական գնահատում տարբեր տեխնոլոգիական ռեժիմներում։ Որոշվում են լուծույթից մետաղների հեռացման աստիճանը, կաթոդային նստվածքի զանգվածը և քիմիական մաքրությունը, հոսանքի օգտակար գործողության գործակիցը և էներգետիկ ծախսերը։ Այս ցուցանիշների համադրումը հնարավորություն է տալիս ընտրել առավել արդյունավետ ռեժիմը և գնահատել մշակվող տեխնոլոգիայի կիրառական հնարավորությունները։ Հետազոտության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ պղնձի և ցինկի հետ միասին առկա ազնիվ մետաղները կարող են ոչ միայն բարդացնել գործընթացը, այլև բարձրացնել հումքի ընդհանուր տնտեսական արժեքը։ Հետևաբար տեխնոլոգիական սխեմայի մշակման ժամանակ անհրաժեշտ է ձգտել ոչ միայն հիմնական մետաղների բարձր կորզման, այլև ազնիվ մետաղների հնարավոր կորուստների նվազեցման։ Այդ նպատակով կարող է ուսումնասիրվել մետաղների փուլային տարանջատման և ընտրովի վերամշակման հնարավորությունը։ Ստացված կաթոդային մետաղների կառուցվածքն ու մաքրությունը կարող են գնահատվել քիմիական անալիզի, ռենտգենաֆազային, մետալոգրաֆիական և այլ մեթոդներով։ Նման ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս պարզել նստվածքի ֆազային կազմը, մետաղի բյուրեղային կառուցվածքը և հնարավոր օտար խառնուրդների առկայությունը։ Աշխատության գործնական նշանակությունն այն է, որ առաջարկվող տեխնոլոգիան կարող է հնարավորություն տալ բազմակոմպոնենտային խտանյութը վերամշակել ավելի համալիր եղանակով՝ բարձրացնելով հումքի օգտակար բաղադրիչների օգտագործման աստիճանը և նվազեցնելով արժեքավոր մետաղների կորուստները։ Պղնձի և ցինկի արդյունավետ կորզումը կարող է լրացուցիչ տնտեսական արժեք ստեղծել, մինչդեռ ազնիվ մետաղների պահպանվածությունը հնարավորություն է տալիս հետագայում դրանք առանձին վերականգնել կամ մշակել համապատասխան տեխնոլոգիական փուլում։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել մետալուրգներին, հանքահարստացման մասնագետներին, էլեկտրաքիմիկոսներին, քիմիական տեխնոլոգներին և բազմամետաղային հանքանյութերի վերամշակմամբ զբաղվող մասնագետներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը համադրում է հանքանյութերի քիմիական նախապատրաստումը, հիդրոմետալուրգիան և էլեկտրամետալուրգիան՝ նպատակ ունենալով մշակել բազմակոմպոնենտային, ազնիվ մետաղներով հարուստ խտանյութից պղնձի և ցինկի ընտրովի ու արդյունավետ էլեկտրոլիտիկ կորզման տեխնոլոգիական մոտեցում՝ միաժամանակ ապահովելով արժեքավոր հումքի համալիր և ռացիոնալ օգտագործումը։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության բնակչության հիվանդացության վրա ազդող հիմնական գործոնների վիճակագրական ուսումնասիրությանը և դրանց միջև առկա փոխկապակցվածությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բնակչության առողջական վիճակը բնութագրող վիճակագրական տվյալների հիման վրա գնահատել հիվանդացության մակարդակը, կառուցվածքը և դինամիկան, ինչպես նաև պարզել, թե ժողովրդագրական, սոցիալ-տնտեսական, կենսակերպային, բնապահպանական և առողջապահական համակարգի հետ կապված ինչ գործոններ կարող են պայմանավորել հիվանդությունների տարածվածության տարբերությունները։ ՀՀ առողջապահական պաշտոնական հաշվետվություններում հիվանդացության տվյալները վերլուծվում են նաև ըստ առավել տարածված հիվանդությունների, սեռատարիքային խմբերի և տարածքային առանձնահատկությունների, ինչը նման հետազոտության համար կարևոր տվյալային հիմք է ստեղծում։ Աշխատության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել բնակչության ընդհանուր հիվանդացության դինամիկան՝ տարբեր տարիների ցուցանիշների համեմատությամբ։ Ժամանակային շարքերի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել հիվանդացության աճի կամ նվազման միտումները, դրանց կայունությունը և հնարավոր շրջադարձային փուլերը։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է տարբերակել հիվանդացության իրական փոփոխությունը գրանցման և ախտորոշման համակարգերի փոփոխություններից, քանի որ բժշկական օգնության հասանելիության, կանխարգելիչ զննումների և հիվանդությունների հայտնաբերման մակարդակի փոփոխությունը նույնպես կարող է ազդել պաշտոնական վիճակագրության վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է հիվանդացության կառուցվածքի ուսումնասիրությունը։ Կարող են առանձնացվել վարակիչ և մակաբուծական հիվանդությունները, նորագոյացությունները, արյան շրջանառության համակարգի, շնչառական, մարսողական, ներզատական, նյարդային, միզասեռական և այլ համակարգերի հիվանդությունները։ ՀՀ պաշտոնական դասակարգման համակարգում հիվանդությունների հիմնական խմբերը ներկայացվում են միջազգային դասակարգման համապատասխան դասերով, ինչը հնարավորություն է տալիս տարբեր տարիների տվյալները համադրելի ձևով վերլուծել։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել բնակչության սեռատարիքային կառուցվածքին։ Տարիքը հիվանդացության կարևոր որոշիչներից է, քանի որ տարբեր հիվանդությունների տարածվածությունը զգալիորեն տարբերվում է երեխաների, երիտասարդների, միջին և տարեց տարիքային խմբերի միջև։ Նույն կերպ կարող են ուսումնասիրվել տղամարդկանց և կանանց հիվանդացության ցուցանիշների տարբերությունները։ Նման վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել առավել ռիսկային խմբերը և առողջապահական միջոցառումները նպատակաուղղել հենց այդ բնակչական խմբերին։ Հետազոտության մեկ այլ կարևոր ուղղություն է հիվանդացության տարածքային տարբերությունների ուսումնասիրությունը։ Հայաստանի մարզերի և Երևանի միջև հիվանդացության մակարդակների համեմատությունը կարող է բացահայտել առողջապահական ծառայությունների հասանելիության, բնակչության սոցիալ-տնտեսական պայմանների, բնակավայրերի առանձնահատկությունների և շրջակա միջավայրի ազդեցության հնարավոր տարբերություններ։ ՀՀ առողջապահական տեղեկատվական համակարգում մարզային մակարդակով ներկայացվում են բնակչության հիվանդացության և առողջապահական ծառայությունների վերաբերյալ մի շարք ցուցանիշներ, ինչը հնարավորություն է տալիս կատարել տարածական համեմատություններ։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև սոցիալ-տնտեսական գործոնները՝ եկամուտների մակարդակը, զբաղվածությունը, կրթությունը, բնակության պայմանները, սոցիալական անհավասարությունը և բժշկական ծառայությունների հասանելիությունը։ Այս գործոնների վիճակագրական համադրումը հիվանդացության ցուցանիշների հետ հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե սոցիալական պայմանների փոփոխություններն ինչ կապ ունեն բնակչության առողջական վիճակի հետ։ Առանձին նշանակություն կարող են ունենալ կենսակերպային գործոնները՝ սննդակարգը, ֆիզիկական ակտիվությունը, ծխախոտի և ալկոհոլի օգտագործումը, քնի ռեժիմը և այլ վարքագծային առանձնահատկություններ։ Դրանց ազդեցությունը կարող է հատկապես նշանակալի լինել քրոնիկ ոչ վարակիչ հիվանդությունների տարածվածության տեսանկյունից։ Ուսումնասիրությունը կարող է կիրառել կորելացիոն և ռեգրեսիոն վերլուծություն՝ պարզելու համար առանձին գործոնների և հիվանդացության միջև վիճակագրական կապի ուղղությունն ու ուժգնությունը։ Կարող են կառուցվել բազմագործոն մոդելներ, որոնց միջոցով հնարավոր կլինի միաժամանակ գնահատել մի քանի գործոնների ազդեցությունը և առանձնացնել առավել նշանակալի փոփոխականները։ Ժամանակային շարքերի, միջին մեծությունների, հարաբերական ցուցանիշների, ստանդարտացման և այլ վիճակագրական մեթոդների կիրառումը հնարավորություն է տալիս ստանալ ավելի ամբողջական պատկեր, քան միայն հիվանդությունների բացարձակ թվերի ուսումնասիրությունը։ Հետազոտության մեջ կարևոր է նաև առողջապահական համակարգի գործոնների գնահատումը։ Բժիշկների և բուժաշխատողների հասանելիությունը, բժշկական հաստատությունների տարածքային բաշխվածությունը, կանխարգելիչ հետազոտությունների ընդգրկվածությունը, վաղ ախտորոշման հնարավորությունները և բնակչության՝ բժշկական օգնության դիմելիությունը կարող են ազդել ինչպես հիվանդությունների հայտնաբերման, այնպես էլ պաշտոնապես գրանցված հիվանդացության մակարդակի վրա։ ՀՀ առողջապահական վիճակագրական տարեգրքերը հենց այդ նպատակով համադրում են բնակչության առողջությունը և առողջապահական համակարգի գործունեությունը բնութագրող ցուցանիշները։ Աշխատության գործնական նշանակությունն այն է, որ վիճակագրական վերլուծության արդյունքները կարող են օգտագործվել հիվանդությունների կանխարգելման առաջնահերթությունների որոշման, ռիսկային բնակչական խմբերի հայտնաբերման, առողջապահական ռեսուրսների բաշխման և հանրային առողջության ծրագրերի մշակման համար։ Հիվանդացության առավել տարածված պատճառների և դրանց հետ կապված գործոնների բացահայտումը հնարավորություն է տալիս առողջապահական քաղաքականությունն ավելի նպատակային դարձնել։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ՀՀ բնակչության հիվանդացությունը դիտարկում է որպես բազմագործոն երևույթ՝ համադրելով ժողովրդագրական, սոցիալ-տնտեսական, կենսակերպային, տարածքային, բնապահպանական և առողջապահական գործոնները և կիրառելով վիճակագրական մեթոդներ՝ բնակչության առողջական վիճակի փոփոխությունների օրինաչափությունները բացահայտելու, հիվանդությունների տարածման ռիսկերը գնահատելու և կանխարգելիչ ու առողջապահական քաղաքականության առավել արդյունավետ ուղղություններ առաջարկելու համար։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է ճարտարապետաշինարարական կրթության որակի կառավարման համակարգի ուսումնասիրությանը և դրա կատարելագործման հնարավոր ուղիների բացահայտմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է պարզել, թե ինչ գործոններ են պայմանավորում ճարտարապետության և շինարարության ոլորտում մասնագիտական կրթության որակը, ինչպես կարելի է կատարելագործել կրթական ծրագրերի բովանդակությունը, դասավանդման մեթոդները, ուսանողների գնահատման համակարգը, նյութատեխնիկական բազան և բուհ-աշխատաշուկա կապը։ Այս ոլորտի կրթության առանձնահատկությունն այն է, որ մասնագետից պահանջվում է տեսական գիտելիքների և գործնական հմտությունների համադրություն․ ապագա ճարտարապետը կամ շինարարական ոլորտի մասնագետը պետք է կարողանա ոչ միայն յուրացնել մասնագիտական գիտելիքներ, այլև դրանք կիրառել նախագծման, հաշվարկների, շինարարական գործընթացների, թվային մոդելավորման և իրական մասնագիտական խնդիրների լուծման ժամանակ։ Աշխատության մեջ կարող է ուսումնասիրվել կրթության որակի կառավարման ամբողջական համակարգը՝ սկսած կրթական ծրագրերի մշակման և հաստատման փուլից մինչև ուսուցման արդյունքների գնահատում և շրջանավարտների հետագա մասնագիտական գործունեության վերլուծություն։ Կարևոր ուղղություն է կրթական ծրագրերի համապատասխանեցումը աշխատաշուկայի պահանջներին։ ՀՀ օրենսդրական շրջանակն էլ նախատեսում է, որ բարձրագույն ուսումնական հաստատությունները կրթական ծրագրերը մշակելիս հաշվի առնեն համապատասխան գործատուների մասնակցությունն ու առաջարկությունները, ինչը հատկապես կարևոր է մասնագիտական ուղղվածություն ունեցող ճարտարապետաշինարարական կրթության համար։ Հետազոտության շրջանակում կարող է կարևորվել գործատուների, մասնագիտական կազմակերպությունների, շրջանավարտների և ուսանողների կարծիքների պարբերական հավաքագրումը՝ կրթական ծրագրերի ուժեղ և թույլ կողմերը բացահայտելու համար։ Աշխատանքի կարևոր բաղադրիչ է նաև ուսումնական գործընթացում ժամանակակից տեխնոլոգիաների ներդրումը։ Ճարտարապետաշինարարական մասնագիտությունների համար հատկապես կարևոր են համակարգչային նախագծումը, եռաչափ մոդելավորումը, շենքերի տեղեկատվական մոդելավորումը՝ BIM, աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգերը, թվային նախագծման գործիքները, ինչպես նաև ինժեներական համակարգերի մոդելավորման և կառավարման ժամանակակից լուծումները։ ՀՀ-ում այս ուղղությամբ արդեն իրականացվել են կրթական ենթակառուցվածքների արդիականացման ծրագրեր․ մասնավորապես Ճարտարապետության և շինարարության Հայաստանի ազգային համալսարանում ստեղծվել է «ՍՄԱՐԹԼԱԲ» կենտրոն, ներդրվել են IoT լաբորատորիա, համակարգչային լսարաններ և BIM մոտեցումներ։ Այս փորձը կարող է դիտարկվել որպես կրթության որակի կառավարման կատարելագործման գործնական ուղղություններից մեկը։ Մյուս կարևոր խնդիրը դասավանդման մեթոդների արդիականացումն է։ Ավանդական դասախոսական մոտեցումներին զուգահեռ կարող են կիրառվել նախագծահեն, խնդիրների վրա հիմնված, թիմային և հետազոտահեն ուսուցման մեթոդներ, որոնց միջոցով ուսանողը ոչ միայն ստանում է տեղեկատվություն, այլև սովորում է ինքնուրույն վերլուծել մասնագիտական խնդիրները, մշակել նախագծային լուծումներ, պաշտպանել իր որոշումները և աշխատել բազմամասնագիտական թիմում։ Ճարտարապետաշինարարական կրթության դեպքում սա հատկապես կարևոր է, քանի որ իրական նախագծերում ճարտարապետները, կոնստրուկտորները, ինժեներները, դիզայներները և այլ մասնագետներ աշխատում են փոխկապակցված միջավայրում։ Կրթության որակի կառավարման կատարելագործման կարևոր ուղղություն է ուսանողների ուսումնառության արդյունքների գնահատման համակարգի բարելավումը։ Գնահատումը պետք է արտացոլի ոչ միայն տեսական գիտելիքների յուրացումը, այլև մասնագիտական կարողությունների ձևավորումը։ Այդ նպատակով կարող են կիրառվել նախագծերի, պորտֆոլիոների, գործնական աշխատանքների, լաբորատոր փորձերի, թիմային առաջադրանքների և իրական մասնագիտական խնդիրների լուծման արդյունքների գնահատման մեխանիզմներ։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել շրջանավարտի պատրաստվածության մասին։ Առանձին նշանակություն ունի դասախոսական կազմի մասնագիտական զարգացումը։ Կրթության որակի բարձրացումը դժվար է ապահովել առանց դասախոսների շարունակական վերապատրաստման, ժամանակակից մասնագիտական ծրագրերի յուրացման, միջազգային փորձի ուսումնասիրության և գիտահետազոտական գործունեության ակտիվացման։ Այս ուղղությամբ կրթական քաղաքականության մեջ նույնպես շեշտադրվում է կարողությունների զարգացումը, որակի ապահովման և կառավարման մեխանիզմների կատարելագործումը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև բուհի ներքին որակի ապահովման համակարգին։ Դրա արդյունավետությունը պահանջում է կրթական ծրագրերի պարբերական ինքնագնահատում, ուսանողների առաջադիմության և բավարարվածության ուսումնասիրություն, դասավանդման արդյունավետության գնահատում, շրջանավարտների զբաղվածության մոնիթորինգ և ստացված տվյալների հիման վրա բարելավման միջոցառումների իրականացում։ Այսպիսի մոտեցումը կրթության որակի կառավարումը վերածում է շարունակական գործընթացի, այլ ոչ թե միայն հավատարմագրման կամ արտաքին ստուգման համար իրականացվող գործողության։ Աշխատության մեջ կարող է կարևորվել նաև կրթական, գիտական և արտադրական գործունեության ինտեգրումը։ Ճարտարապետաշինարարական կրթության արդյունավետության բարձրացման համար անհրաժեշտ է ուսանողներին հնարավորություն տալ մասնակցելու իրական նախագծերի, լաբորատոր և հետազոտական աշխատանքների, մասնագիտական պրակտիկաների և շինարարական կազմակերպությունների հետ համատեղ իրականացվող ծրագրերի։ Բուհի առաքելության մեջ նույնպես ընդգծվում է միջազգային չափանիշներին և աշխատաշուկայի պահանջներին համապատասխան մասնագետների պատրաստումը, շարունակական կրթությունը և գիտահետազոտական գործունեությունը։ Հետազոտության գործնական նշանակությունն այն է, որ առաջարկվող մեխանիզմները կարող են կիրառվել ճարտարապետաշինարարական կրթական ծրագրերի վերանայման, որակի ներքին կառավարման համակարգերի կատարելագործման, ուսումնական լաբորատորիաների և թվային ենթակառուցվածքների զարգացման, դասախոսների վերապատրաստման և գործատուների հետ համագործակցության ամրապնդման համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կրթության որակի կառավարումը դիտարկում է որպես փոխկապակցված գործընթաց, որը ներառում է կրթական ծրագրերի արդիականացում, ուսուցման և գնահատման մեթոդների կատարելագործում, ժամանակակից թվային տեխնոլոգիաների ներդրում, դասախոսների մասնագիտական զարգացում, ուսանողների գործնական պատրաստվածության բարձրացում, գիտահետազոտական գործունեության խթանում և աշխատաշուկայի հետ շարունակական հետադարձ կապի ձևավորում։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է համեմատական առավելության տեսության կիրառմամբ Հայաստանի Հանրապետության արտահանման կառուցվածքի ուսումնասիրությանը և դրա բարելավման ու դիվերսիֆիկացման հնարավորությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ երկրի արտաքին առևտրային մրցունակությունը պայմանավորված է ոչ միայն արտադրության բացարձակ արդյունավետությամբ, այլև այն հարաբերական առավելություններով, որոնք ձևավորվում են տարբեր ապրանքների արտադրության այլընտրանքային ծախսերի, ռեսուրսների առկայության, մասնագիտացման, տեխնոլոգիական կարողությունների և միջազգային շուկաների պահանջարկի համադրությամբ։ Աշխատության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել ՀՀ արտահանման ապրանքային և աշխարհագրական կառուցվածքը, դրա փոփոխությունները ժամանակի ընթացքում և առանձին ապրանքախմբերի մասնագիտացման մակարդակը։ Համեմատական առավելության գնահատման համար կարող են կիրառվել արտահայտված համեմատական առավելության տարբեր ցուցանիշներ, որոնց միջոցով պարզվում է, թե որ ապրանքների արտահանման մեջ է Հայաստանը տվյալ ապրանքի համաշխարհային կամ համադրելի երկրների արտահանման համեմատությամբ առավել մասնագիտացված։ Հայաստանի վերաբերյալ հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ համեմատական առավելություններ արձանագրվել են մի շարք ապրանքախմբերում, այդ թվում՝ թանկարժեք մետաղների, հանքաքարերի, ծխախոտի, ալկոհոլային խմիչքների, տրիկոտաժի, կենդանի կենդանիների, բանջարեղենի և դրանց վերամշակված արտադրանքի ոլորտներում։ Միաժամանակ վերջին տարիներին որոշ ուղղություններով այդ առավելությունների չափը և ընդգրկումը նվազել են, ինչը մատնանշում է արտահանման կառուցվածքի հետագա դիվերսիֆիկացման անհրաժեշտությունը։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է բացահայտել ՀՀ արտահանման կառուցվածքի ուժեղ և թույլ կողմերը։ Մի կողմից՝ որոշ ավանդական ճյուղերում առկա են ձևավորված արտադրական փորձ, հումքային ռեսուրսներ, մասնագիտական կարողություններ և միջազգային շուկաներում ճանաչելի արտադրանք, որոնք կարող են հիմք հանդիսանալ արտահանման ընդլայնման համար։ Մյուս կողմից՝ արտահանման չափազանց մեծ կենտրոնացումը սահմանափակ թվով ապրանքների կամ շուկաների վրա կարող է տնտեսությունը դարձնել արտաքին պահանջարկի, միջազգային գների, փոխարժեքների և աշխարհաքաղաքական փոփոխությունների նկատմամբ ավելի խոցելի։ Աշխատության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև արտահանվող արտադրանքի տեխնոլոգիական բարդության և ավելացված արժեքի խնդիրը։ Ժամանակակից ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ Հայաստանի արտահանումը մեծապես կենտրոնացած է համեմատաբար պարզ և ցածր բարդության ապրանքների վրա, մինչդեռ ավելի բարդ և բարձր ավելացված արժեք ունեցող ապրանքների արտահանման ներուժը լիարժեքորեն չի օգտագործվում։ Այդ պատճառով արտահանման կառուցվածքի բարելավման կարևոր ուղղություն կարող է լինել հումքային և քիչ մշակված արտադրանքից դեպի ավելի վերամշակված, տեխնոլոգիապես ավելի բարդ և բարձր ավելացված արժեք ունեցող ապրանքների աստիճանական անցումը։ Այս համատեքստում ուսումնասիրությունը կարող է դիտարկել տեքստիլի, քիմիական արտադրանքի, մետաղական պատրաստի արտադրանքի, սննդի վերամշակման, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և այլ ոլորտների զարգացման հնարավորությունները։ Նպատակն այն չէ, որ առկա համեմատական առավելությունները պարզապես փոխարինվեն նոր ճյուղերով, այլ այն, որ գործող արտադրական կարողությունների հիման վրա ստեղծվեն փոխկապակցված նոր արտադրություններ և ավելի բարձր արժեքային շղթաներ։ Այսպիսի մոտեցումը թույլ է տալիս արտահանման ընդլայնումը կապել արտադրության կառուցվածքային վերափոխման և տնտեսական բարդության բարձրացման հետ։ Աշխատության մեջ կարևոր նշանակություն կարող է ունենալ նաև արտահանման աշխարհագրական դիվերսիֆիկացումը։ Հայաստանի փոքր ներքին շուկան և որոշ արտահանման ուղղությունների բարձր կենտրոնացվածությունը մեծացնում են արտաքին ցնցումների նկատմամբ խոցելիությունը։ Միջազգային կառույցների գնահատականները նույնպես ընդգծում են արտահանման շուկաների և ապրանքային կառուցվածքի դիվերսիֆիկացման անհրաժեշտությունը, ինչպես նաև լոգիստիկայի, միջազգային չափանիշներին համապատասխանության և կարգավորող միջավայրի բարելավման կարևորությունը։ Հետևաբար աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նոր շուկաներ մուտք գործելու հնարավորությունները, առևտրային համաձայնագրերի օգտագործումը, միջազգային սերտիֆիկացման խնդիրները, տրանսպորտային ծախսերը և արտահանող ընկերությունների մրցունակության բարձրացման մեխանիզմները։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել համեմատական առավելության ցուցանիշների և արտահանման հեռանկարների միջև կապին։ Այն ապրանքները, որոնցում երկիրն արդեն ունի համեմատական առավելություն, կարող են դիտարկվել որպես զարգացման անմիջական հիմք, իսկ այն ապրանքները, որոնց արտադրության համար առկա են անհրաժեշտ կարողություններ և հարակից գիտելիքներ, կարող են դիտարկվել որպես ապագա մասնագիտացման ուղղություններ։ Այս մոտեցումը համահունչ է «արտադրական հնարավորությունների» զարգացման գաղափարին, ըստ որի նոր ապրանքների յուրացումը սովորաբար ավելի իրատեսական է այն դեպքում, երբ դրանք տեխնոլոգիական և գիտելիքային առումով մոտ են արդեն գոյություն ունեցող արտադրություններին։ Աշխատության գործնական նշանակությունն այն է, որ դրա արդյունքները կարող են օգտագործվել ՀՀ արտահանման խթանման և արդյունաբերական քաղաքականության մշակման ժամանակ՝ առանձնացնելով այն ապրանքներն ու ոլորտները, որոնց զարգացման համար կան առավել բարենպաստ նախադրյալներ։ Կարող են առաջարկվել արտահանման խթանման, արտադրության տեխնոլոգիական արդիականացման, նոր շուկաների որոնման, ներդրումների ներգրավման, միջազգային ստանդարտների ներդրման և բարձր ավելացված արժեք ունեցող արտադրանքի ստեղծման ուղղություններ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը համեմատական առավելության սկզբունքը դիտարկում է որպես Հայաստանի արտահանման կառուցվածքի գնահատման և դրա հետագա կատարելագործման գործիք՝ նպատակ ունենալով բացահայտել երկրի առկա մասնագիտացման ուժեղ կողմերը, նվազեցնել արտահանման կենտրոնացվածությունն ու խոցելիությունը, բարձրացնել արտադրանքի տեխնոլոգիական և արժեքային մակարդակը և ձևավորել ավելի բազմազան, մրցունակ ու կայուն արտահանման կառուցվածք։

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է ՀԽՍՀ-ում մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ տվյալ ժամանակաշրջանում լույս տեսած նոր գրականության համակարգված մատենագիտական տեղեկատվություն։ Այն նախատեսված է ընթերցողին, հետազոտողին, գրադարանավարին և մշակույթի ու արվեստի ոլորտի մասնագետին համապատասխան թեմաներով նոր հրատարակությունների մասին արագ և կառուցակարգված տեղեկություն տրամադրելու համար։ Նյութի հիմնական արժեքը ոչ թե առանձին գրական կամ արվեստագիտական ստեղծագործությունների բովանդակային քննադատությունն է, այլ դրանց մատենագիտական գրանցումն ու տեղեկատու ներկայացումը՝ հնարավորություն տալով պարզել, թե տվյալ ժամանակահատվածում ինչպիսի գրքեր, ժողովածուներ, ուսումնասիրություններ և այլ հրատարակություններ են լույս տեսել Հայաստանի մշակութային ու արվեստային կյանքի վերաբերյալ։ Այսպիսի ընթացիկ տեղեկատուները կարևոր դեր են ունեցել գիտական և մասնագիտական տեղեկատվության շրջանառության մեջ, քանի որ նոր հրատարակությունների վերաբերյալ տվյալները մեկտեղելով՝ հեշտացրել են անհրաժեշտ աղբյուրների հայտնաբերումն ու հետագա օգտագործումը։ Հավաքված նյութը կարող է ընդգրկել Հայաստանի մշակույթի պատմությանը, գրականությանը, կերպարվեստին, երաժշտությանը, թատրոնին, կինոյին, ճարտարապետությանը, ժողովրդական արվեստին և մշակութային հաստատությունների գործունեությանը վերաբերող գրականություն։ Մատենագիտական նկարագրությունների համակարգված դասավորությունը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին կողմնորոշվել ըստ թեմայի, հեղինակի, հրատարակության տեսակի կամ այլ bibliographic չափանիշների և ընտրել հետազոտության համար անհրաժեշտ աղբյուրները։ Հրատարակության առանձնահատուկ նշանակությունն այն է, որ այն արտացոլում է ՀԽՍՀ մշակութային և արվեստագիտական մտքի ու հրատարակչական գործունեության որոշակի ժամանակահատվածը։ Այդ պատճառով այն կարող է արժեքավոր լինել ոչ միայն որպես գրականության որոնման օժանդակ միջոց, այլև որպես տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային կյանքի փաստագրական աղբյուր։ Մատենագիտական տեղեկատուների միջոցով հնարավոր է հետագայում ուսումնասիրել, թե որ թեմաներն են առավել ակտիվորեն լուսաբանվել, ինչպիսի աշխատություններ են հրատարակվել և ինչպես է ձևավորվել մշակույթի ու արվեստի վերաբերյալ գիտական և հանրամատչելի գրականության շրջանակը։ Հրատարակության գործնական նշանակությունը հատկապես մեծ է գրադարանային և տեղեկատվական աշխատանքում։ Այն կարող է օգտագործվել թեմատիկ մատենագիտությունների կազմման, գրքային ֆոնդերի համալրման, գիտական աշխատանքների համար աղբյուրների որոնման, ինչպես նաև մշակութային ժառանգության վերաբերյալ հետազոտությունների նախնական աղբյուրագիտական փուլում։ Նման նյութերը նաև հնարավորություն են տալիս հետազոտողին հետևելու հրատարակչական ընթացքին՝ առանց առանձին-առանձին տարբեր գրադարանային կատալոգներ կամ պարբերականներ ուսումնասիրելու անհրաժեշտության։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, արվեստաբաններին, գրականագետներին, մշակութաբաններին, գրադարանագետներին և Խորհրդային Հայաստանի մշակութային կյանքի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը կարելի է դիտարկել որպես իր ժամանակի մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր գրականության փաստագրական քարտեզ, որն ամփոփում է համապատասխան թեմաներով հրատարակված նյութերի մասին մատենագիտական տվյալները և ստեղծում է դրանց հայտնաբերման, դասակարգման ու հետագա գիտական օգտագործման հարմար հիմք։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է ոչխարների բնական բազմապտղության երևույթի ուսումնասիրությանը և այդ հատկանիշի կապի գնահատմանը կենդանիների կենսաբանական ու տնտեսական կարևոր բնութագրերի հետ։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել այն գործոնները, որոնք պայմանավորում են ոչխարների մոտ զույգ կամ ավելի բարձր թվով սերնդի բնական ստացումը, ինչպես նաև գնահատել բազմապտղության ազդեցությունը մայրական և սերնդի կենսունակության, աճի, զարգացման և արտադրատնտեսական ցուցանիշների վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել տարբեր ցեղերի, տարիքային խմբերի և ֆիզիոլոգիական վիճակների ոչխարներ՝ համեմատելով դրանց վերարտադրողական ցուցանիշները։ Կարևոր նշանակություն ունի գառների քանակի, ծնելիության հաճախականության, հղիության ընթացքի և ծնելու արդյունքների ուսումնասիրությունը, քանի որ բազմապտղությունը ոչխարաբուծության արդյունավետության բարձրացման կարևոր գործոններից է։ Աշխատության մեջ կարող են վերլուծվել նաև բազմապտղության վրա ազդող ժառանգական և միջավայրային գործոնները։ Դրանց թվում են կենդանու ցեղային պատկանելությունը, տարիքը, մարմնի կենդանի զանգվածը, սնուցման մակարդակը, պահվածքի պայմանները, վերարտադրողական վիճակը և տարվա եղանակը։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել այն հարցին, թե արդյոք բազմապտղության հակվածությունը կայուն կենսաբանական հատկանիշ է և ինչ չափով կարող է փոխանցվել սերնդին։ Այս տվյալները կարևոր են նպատակային ընտրասերման ծրագրերի մշակման համար։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է բազմապտուղ և միապտուղ մայրերի սերնդի համեմատական գնահատումը։ Կարող են ուսումնասիրվել գառների ծննդյան կենդանի զանգվածը, հետծննդյան աճի արագությունը, զարգացման տեմպերը, կենսունակությունը և պահպանվածության ցուցանիշները։ Բազմապտուղ ծնունդների դեպքում սերնդի թվաքանակի ավելացումը կարող է բարձրացնել տնտեսության ընդհանուր մսային արտադրողականությունը, սակայն միաժամանակ կարող է առաջացնել գառների սնուցման և զարգացման հետ կապված լրացուցիչ խնդիրներ, ուստի անհրաժեշտ է գնահատել ոչ միայն ծնված գառների թիվը, այլև դրանց հետագա կենսունակությունն ու արտադրական արժեքը։ Մայրերի կենսատնտեսական հատկանիշների ուսումնասիրության ժամանակ կարող են դիտարկվել կենդանի զանգվածը, կաթնատվությունը, մսային արտադրողականության ցուցանիշները, բրդի քանակն ու որակը, ինչպես նաև վերարտադրողական արդյունավետությունը։ Այս ցուցանիշների համադրումը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե բազմապտղությունն ինչ հարաբերակցության մեջ է գտնվում կենդանու ընդհանուր արտադրողականության հետ և արդյոք բարձր բազմապտղությամբ առանձնացող կենդանիները տնտեսապես առավել շահավետ են։ Աշխատության մեջ կարող է գնահատվել նաև ծննդաբերությունների միջև ժամանակահատվածը և վերարտադրողական ցիկլի արդյունավետությունը։ Եթե բազմապտղությունը համակցվում է բավարար կենսունակությամբ և մայրական լավ հատկություններով, այն կարող է նպաստել ոչխարի հոտի թվաքանակի ավելի արագ վերականգնմանը և մսային արտադրության ավելացմանը։ Սակայն բազմապտուղ հղիությունն ու ծննդաբերությունը կարող են ավելի մեծ ֆիզիոլոգիական ծանրաբեռնվածություն ստեղծել մայր կենդանու համար, ինչի պատճառով անհրաժեշտ է ուսումնասիրել նաև դրա ազդեցությունը հետագա վերարտադրողական ունակության և առողջական վիճակի վրա։ Հետազոտության գործնական նշանակությունն այն է, որ ստացված տվյալները կարող են օգտագործվել ոչխարաբուծական տնտեսություններում առավել արժեքավոր մայրերի ընտրության, զուգավորման խմբերի ձևավորման և կերակրման ու պահվածքի պայմանների բարելավման համար։ Բազմապտղության բարձր մակարդակի պահպանման և միաժամանակ սերնդի կենսունակության ապահովման համադրումը կարող է նպաստել տնտեսության արտադրողականության բարձրացմանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել կենդանաբույծներին, անասնաբույժներին, գենետիկներին, գյուղատնտեսական մասնագետներին և ոչխարաբուծության արդյունավետության բարձրացման հարցերով զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ոչխարների բնական բազմապտղությունը դիտարկում է որպես կարևոր վերարտադրողական և տնտեսական հատկանիշ՝ գնահատելով դրա ձևավորման գործոնները, կապը մայրերի ու սերնդի կենսաբանական առանձնահատկությունների հետ և գործնական կիրառման հնարավորությունները ոչխարաբուծության արտադրողականության ու տնտեսական արդյունավետության բարձրացման նպատակով։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է տարբեր ծագում ունեցող շողացող առիթմիայի կլինիկական և ֆունկցիոնալ բնութագրերի, ինչպես նաև դրա պաթոգենետիկ տարբերակների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է համեմատական մոտեցմամբ բացահայտել հիվանդության տարբեր ձևերի առանձնահատկությունները, պարզել դրանց առաջացման և զարգացման հնարավոր մեխանիզմները և գնահատել սրտի կառուցվածքային ու ֆունկցիոնալ վիճակի հետ դրանց փոխկապակցվածությունը։ Շողացող առիթմիան բնութագրվում է նախասրտերի անկանոն էլեկտրական ակտիվությամբ և անկանոն փորոքային ռիթմով, ուստի դրա տարբեր ծագումնաբանական ձևերի ուսումնասիրությունը կարևոր է հիվանդության ճիշտ ախտորոշման, ռիսկերի գնահատման և բուժական մոտեցումների ընտրության համար։ Աշխատության շրջանակում կարող են առանձնացվել շողացող առիթմիայի առաջացման տարբեր հիմքեր ունեցող հիվանդների խմբեր՝ կախված սրտի իշեմիկ, հիպերտոնիկ, փականային, սրտամկանի կամ այլ ախտահարումների առկայությունից։ Նման խմբավորումը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե հիմնական հիվանդությունն ինչպես է ազդում առիթմիայի կլինիկական դրսևորումների և սրտի ֆունկցիոնալ վիճակի վրա։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է կլինիկական տվյալների ուսումնասիրությունը։ Կարող են վերլուծվել հիվանդների գանգատները, սրտխփոցի և շնչահեղձության դրսևորումները, ֆիզիկական ծանրաբեռնվածության հանդեպ տանելիությունը, հիվանդության տևողությունը, նոպաների հաճախականությունը և այլ կլինիկական ցուցանիշներ։ Տարբեր ծագում ունեցող խմբերի համեմատությունը կարող է բացահայտել այն առանձնահատկությունները, որոնք բնորոշ են հիվանդության որոշակի ձևերին և կարող են օգտակար լինել ախտորոշման ու հիվանդության ընթացքի գնահատման համար։ Ֆունկցիոնալ բնութագրերի ուսումնասիրության մեջ կարևոր նշանակություն ունի էլեկտրասրտագրական հետազոտությունը, որի միջոցով գնահատվում են սրտի ռիթմի առանձնահատկությունները, փորոքային կծկումների հաճախականությունը և առիթմիայի դրսևորումները։ Կարող են կիրառվել նաև երկարատև ռիթմի մոնիթորինգի, էխոկարդիոգրաֆիայի և այլ գործիքային մեթոդների տվյալներ՝ սրտի խոռոչների չափերը, սրտամկանի կծկողականությունը, նախասրտերի վիճակը և հեմոդինամիկ այլ ցուցանիշներ գնահատելու համար։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է պաթոգենետիկ տիպերի տարբերակումը։ Շողացող առիթմիայի առաջացման և պահպանման մեխանիզմները կարող են կապված լինել նախասրտերի կառուցվածքային վերափոխումների, էլեկտրական անկայունության, սրտամկանի իշեմիայի, ճնշման ծանրաբեռնվածության, բորբոքային կամ այլ գործընթացների հետ։ Այդ մեխանիզմների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հիվանդությունը դիտարկել ոչ միայն որպես ռիթմի խանգարում, այլև որպես տարբեր պաթոֆիզիոլոգիական գործոնների արդյունք։ Հետազոտության ընթացքում կարող են համադրվել կլինիկական, էլեկտրասրտագրական, հեմոդինամիկ և այլ տվյալներ՝ որոշելու համար տարբեր պաթոգենետիկ խմբերի առանձնահատկությունները։ Նման մոտեցումը կարևոր է նաև հիվանդության կանխատեսման տեսանկյունից, քանի որ առիթմիայի ընթացքը, կրկնվելու հավանականությունը և հնարավոր բարդությունների ռիսկը կարող են կախված լինել դրա առաջացման հիմքում ընկած սրտային հիվանդությունից և նախասրտերի կառուցվածքային փոփոխությունների աստիճանից։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև առիթմիայի և սրտի ֆունկցիոնալ անբավարարության փոխհարաբերությանը։ Ռիթմի երկարատև խանգարումը կարող է վատացնել սրտի պոմպային ֆունկցիան, իսկ սրտային անբավարարությունը, իր հերթին, կարող է նպաստել առիթմիայի առաջացմանն ու պահպանմանը։ Այս փոխադարձ կապի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել հիվանդության պաթոգենեզի մասին։ Աշխատության արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ շողացող առիթմիայի տարբեր կլինիկական ձևերի ախտորոշման, հիվանդների ռիսկի շերտավորման և անհատականացված բուժական մարտավարության ընտրության համար։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել սրտաբաններին, ֆունկցիոնալ ախտորոշման մասնագետներին, թերապևտներին և սրտային ռիթմի խանգարումներով զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը շողացող առիթմիան ուսումնասիրում է բազմակողմանի՝ համադրելով դրա տարբեր ծագումնաբանական ձևերի կլինիկական և ֆունկցիոնալ դրսևորումները և փորձելով բացահայտել այն պաթոգենետիկ մեխանիզմները, որոնք պայմանավորում են հիվանդության առաջացումը, զարգացումը և սրտի աշխատանքի վրա ունեցած ազդեցությունը։