Պատրաստի նյութեր

Աշխատությունը նվիրված է խառը ազդանշաններով ինտեգրալ սխեմաներում խանգարումների նկատմամբ կայունության բարձրացման միջոցների մշակմանը և դրանց արդյունավետության հետազոտմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են այն ինտեգրալ էլեկտրոնային համակարգերը, որոնցում միաժամանակ գործում են անալոգային և թվային հանգույցներ, ինչի հետևանքով տարբեր բաղադրիչների փոխազդեցությունը կարող է առաջացնել լրացուցիչ աղմուկներ, էլեկտրամագնիսական փոխազդեցություններ և ազդանշանների աղավաղումներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում թվային հանգույցներում արագ փոխարկումների արդյունքում առաջացող խանգարումների տարածմանը և դրանց հնարավոր ազդեցությանը զգայուն անալոգային շղթաների աշխատանքի վրա։ Վերլուծվում են սնուցման և հողանցման գծերի միջոցով փոխանցվող աղմուկները, ենթաշերտով տարածվող խանգարումները, հարակից հաղորդիչների միջև պարազիտային կապերը, ինչպես նաև ինտեգրալ սխեմայի կառուցվածքով պայմանավորված այլ անցանկալի ազդեցությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նման խանգարումների աղբյուրների հայտնաբերումը, դրանց տարածման մեխանիզմների գնահատումը և սխեմայի տարբեր հանգույցների վրա ունեցած ազդեցության կանխատեսումը։ Քննարկվում են սխեմատեխնիկական և կառուցվածքային լուծումներ, որոնք կարող են նպաստել օգտակար ազդանշանի որակի պահպանմանը և համակարգի աշխատանքի հուսալիության բարձրացմանը։ Դիտարկվում են սնուցման շղթաների կազմակերպման, ֆիլտրման, պաշտպանիչ կառուցվածքների, տարրերի փոխադարձ տեղաբաշխման, ազդանշանային ուղիների տարանջատման և պարազիտային կապերի նվազեցման սկզբունքները։ Կարևորվում է նաև ինտեգրալ սխեմայի նախագծման փուլում խանգարումների նկատմամբ կայունության գնահատումը, քանի որ հնարավոր խնդիրների վաղ հայտնաբերումը թույլ է տալիս կատարել կառուցվածքային և սխեմատեխնիկական փոփոխություններ մինչև վերջնական արտադրական փուլը։ Համակարգչային մոդելավորման և հաշվարկային մեթոդների կիրառումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել տարբեր աշխատանքային պայմաններում աղմուկների տարածումը, համեմատել նախագծային լուծումները և ընտրել առավել արդյունավետ տարբերակները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ազդանշան-աղմուկ հարաբերակցության, անալոգային հանգույցների ճշգրտության, թվային մասի փոխարկման ակտիվության և ընդհանուր էլեկտրամագնիսական համատեղելիության խնդիրներին։ Մշակվող միջոցները կարող են նպաստել խառը ազդանշանային համակարգերի կայուն աշխատանքի ապահովմանը, չափման և տվյալների մշակման ճշգրտության բարձրացմանը, ինչպես նաև ինտեգրալ սխեմաների հուսալիության և արդյունավետության բարելավմանը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ միկրոէլեկտրոնիկայի, կապի համակարգերի, չափիչ սարքավորումների, ավտոմատ կառավարման և ազդանշանների մշակման համար նախատեսված ինտեգրալ սխեմաների նախագծման ոլորտներում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել միկրոէլեկտրոնիկայի, սխեմատեխնիկայի, ինտեգրալ սխեմաների նախագծման և էլեկտրամագնիսական համատեղելիության խնդիրներով զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին և ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է անգլերեն դարձվածաբանության լեզվամշակութաբանական առանձնահատկությունների և դրանց թարգմանության ընթացքում առաջացող խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Ջոն Գոլսուորթիի ստեղծագործությունների և դրանց ռուսերեն ու հայերեն թարգմանությունների նյութի հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում են դարձվածային միավորները՝ որպես լեզվի այնպիսի արտահայտչամիջոցներ, որոնց իմաստային կառուցվածքում արտացոլվում են ոչ միայն բառային նշանակություններ, այլև տվյալ լեզվական հանրության պատմական փորձը, մշակութային պատկերացումները, արժեքային համակարգը, ավանդույթները և աշխարհընկալման առանձնահատկությունները։ Քննվում է, թե ինչպես են անգլերեն բնագրերում կիրառված դարձվածքները մասնակցում կերպարների բնութագրմանը, խոսքի հուզական և ոճական երանգավորմանը, հեղինակային վերաբերմունքի արտահայտմանը և ստեղծագործության ընդհանուր գեղարվեստական միջավայրի ձևավորմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն դժվարություններին, որոնք առաջանում են մշակութային առանձնահատուկ նշանակություն ունեցող դարձվածային միավորները մեկ այլ լեզվով փոխանցելիս։ Համեմատվում են ռուսերեն և հայերեն թարգմանություններում կիրառված լուծումները՝ դիտարկելով դարձվածային համարժեքների ընտրությունը, բառացի կամ նկարագրական փոխանցումը, փոխարինումը, իմաստային հարմարեցումը և այլ թարգմանական ռազմավարություններ։ Վերլուծվում են այն դեպքերը, երբ թիրախային լեզվում գոյություն ունի համապատասխան դարձվածային համարժեք, ինչպես նաև այն իրավիճակները, երբ մշակութային կամ լեզվական տարբերությունների պատճառով անհրաժեշտ է կիրառել այլ միջոցներ՝ պահպանելու բնագրի հիմնական իմաստը, արտահայտչականությունը և հաղորդակցական ազդեցությունը։ Կարևորվում է լեզվի և մշակույթի փոխկապակցվածությունը, քանի որ դարձվածքների ճիշտ մեկնաբանությունը հաճախ պահանջում է ոչ միայն բառային նշանակությունների, այլև դրանց պատմամշակութային ենթատեքստի ըմբռնում։ Հետազոտության ընթացքում կարող են բացահայտվել նաև ռուսերեն և հայերեն թարգմանությունների միջև եղած տարբերությունները, որոնք պայմանավորված են տվյալ լեզուների դարձվածաբանական համակարգերով, մշակութային ավանդույթներով և թարգմանական մոտեցումներով։ Անդրադարձ է կատարվում համարժեքության, ազգային-մշակութային առանձնահատկությունների պահպանման, ոճական համապատասխանության և թարգմանական կորուստների ու փոխհատուցման խնդիրներին։ Նման համադրական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ պատկերացնել, թե ինչպես է նույն անգլերեն դարձվածային միավորը վերարտադրվում երկու տարբեր լեզվամշակութային համակարգերում և ինչ փոփոխությունների կարող է ենթարկվել դրա իմաստային կամ ոճական բաղադրիչը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել լեզվաբանության, թարգմանագիտության, դարձվածաբանության, լեզվամշակութաբանության, անգլերենի ուսումնասիրության և հայերեն ու ռուսերեն գեղարվեստական թարգմանության խնդիրներով զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է բջջային թաղանթների լիպիդային կազմի և օպիատային ընկալիչների զգայունության միջև հնարավոր փոխկապակցվածությունների ուսումնասիրությանը շաքարային դիաբետի պայմաններում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են բջջաթաղանթի կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ առանձնահատկությունները, լիպիդների դերը թաղանթի ֆիզիկաքիմիական հատկությունների պահպանման գործում, ինչպես նաև դրանց հնարավոր ազդեցությունը ընկալիչների ակտիվության և բջջային ազդանշանային գործընթացների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն նյութափոխանակային փոփոխություններին, որոնք կարող են առաջանալ շաքարային դիաբետի ժամանակ և անդրադառնալ բջջային թաղանթների լիպիդային բաղադրության, կառուցվածքի, հոսունության և թափանցելիության վրա։ Ուսումնասիրվում է, թե նման փոփոխությունները ինչպիսի կապ կարող են ունենալ օպիատային ընկալիչների ֆունկցիոնալ վիճակի, ազդակների փոխանցման արդյունավետության և տարբեր կենսաբանական ազդեցությունների նկատմամբ օրգանիզմի արձագանքի հետ։ Քննարկվում են թաղանթային ֆոսֆոլիպիդների, խոլեստերինի և այլ լիպիդային բաղադրիչների նշանակությունը ընկալիչային համակարգերի բնականոն աշխատանքի համար, ինչպես նաև դրանց հարաբերակցության փոփոխությունների հնարավոր հետևանքները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ընկալիչների զգայունության փոփոխությունների կենսաքիմիական մեխանիզմների բացահայտումը և դրանց կապը դիաբետին բնորոշ նյութափոխանակային խանգարումների հետ։ Վերլուծվում են բջջային մակարդակում տեղի ունեցող գործընթացները, որոնք կարող են ազդել ընկալիչների կառուցվածքային միջավայրի, թաղանթում դրանց տեղակայման և ներբջջային ազդանշանային համակարգերի գործունեության վրա։ Անդրադարձ է կատարվում նաև այն հանգամանքին, որ լիպիդային փոխանակության խանգարումները կարող են ներգրավված լինել հիվանդության ընթացքում առաջացող տարբեր ֆունկցիոնալ փոփոխությունների ձևավորման մեջ։ Կլինիկական և կենսաքիմիական տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս գնահատելու ուսումնասիրվող ցուցանիշների միջև հնարավոր կապերը և ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու հիվանդության ժամանակ բջջային կարգավորման մեխանիզմներում տեղի ունեցող փոփոխությունների մասին։ Նման ուսումնասիրությունները կարող են նպաստել շաքարային դիաբետի ժամանակ նյարդահումորալ և ընկալիչային կարգավորման առանձնահատկությունների ավելի խոր ըմբռնմանը, ինչպես նաև հիվանդության հետ կապված կենսաքիմիական փոփոխությունների գնահատման նոր մոտեցումների ձևավորմանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել կենսաքիմիայի, էնդոկրինոլոգիայի, բջջային կենսաբանության, դեղաբանության և ընկալիչային համակարգերի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների և բժշկական կրթություն ստացող ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում ուղեղային ինսուլտի կլինիկական և համաճարակաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել հիվանդության տարածվածության, առաջացման պայմանների, կլինիկական ընթացքի և ելքերի հիմնական օրինաչափությունները։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են ուղեղային արյան շրջանառության սուր խանգարումների տարբեր ձևերը, հիվանդների կլինիկական բնութագրերը, տարիքային և սեռային առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հիվանդության զարգացման հետ կապված հիմնական ռիսկային գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում զարկերակային գերճնշման, սրտանոթային հիվանդությունների, նյութափոխանակային խանգարումների և կենսակերպի հետ կապված գործոնների նշանակությանը՝ որպես ուղեղային անոթային ախտահարումների առաջացման հավանականությունը մեծացնող հանգամանքների։ Վերլուծվում են հիվանդության կլինիկական դրսևորումները, նյարդաբանական խանգարումների բնույթը և ծանրության աստիճանը, ախտորոշման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հիվանդների վիճակի փոփոխությունները բուժման և հետագա վերականգնման ընթացքում։ Համաճարակաբանական տեսանկյունից ուսումնասիրվում են հիվանդացության կառուցվածքը, տարբեր բնակչական խմբերում դեպքերի բաշխման առանձնահատկությունները և ուղեղային ինսուլտի բժշկասոցիալական նշանակությունը Հայաստանի պայմաններում։ Կարևորվում է հիվանդության վաղ հայտնաբերման, ժամանակին բժշկական օգնության կազմակերպման և ռիսկային խմբերի նկատմամբ կանխարգելիչ միջոցառումների իրականացման անհրաժեշտությունը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև հիվանդության հետևանքով առաջացող շարժողական, խոսքային, ճանաչողական և այլ ֆունկցիոնալ սահմանափակումներին, որոնք կարող են էական ազդեցություն ունենալ հիվանդների առօրյա գործունեության և կյանքի որակի վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կլինիկական տվյալների և համաճարակաբանական ցուցանիշների համադրումը, որը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական գնահատել խնդրի տարածվածությունն ու առանձնահատկությունները և որոշել կանխարգելման ու բժշկական օգնության կազմակերպման առաջնահերթ ուղղությունները։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են նպաստել ռիսկի գործոնների առավել արդյունավետ վերահսկմանը, հիվանդության կանխարգելման ծրագրերի կատարելագործմանը, բուժօգնության կազմակերպման բարելավմանը և վերականգնողական միջոցառումների պլանավորմանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել նյարդաբանության, համաճարակաբանության, հանրային առողջության և սրտանոթային ու ուղեղանոթային հիվանդությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, բժիշկների, հետազոտողների և բժշկական կրթություն ստացող ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է 20-րդ դարի վերջի արևմտյան սոցիոլոգիայում սոցիալական կոնֆլիկտի ուսումնասիրման տեսական և մեթոդաբանական հիմքերի վերլուծությանը։ Հետազոտության շրջանակում կոնֆլիկտը դիտարկվում է որպես հասարակական հարաբերությունների, սոցիալական կառուցվածքների և տարբեր խմբերի փոխազդեցության կարևոր բաղադրիչ, որի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հասարակական փոփոխությունների, հակասությունների և սոցիալական համակարգերի զարգացման մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում արևմտյան սոցիոլոգիական մտքի այն տեսություններին և հայեցակարգային մոտեցումներին, որոնց միջոցով մեկնաբանվում են սոցիալական հակասությունների առաջացման պատճառները, դրանց զարգացման պայմանները, կառուցվածքը, գործառույթները և հնարավոր հետևանքները։ Քննարկվում են սոցիալական խմբերի շահերի տարբերությունները, իշխանության և ռեսուրսների բաշխման անհավասարությունը, արժեքային հակասությունները, հասարակական կարգավիճակների և դերերի փոխհարաբերությունները՝ որպես կոնֆլիկտային գործընթացների ձևավորման հնարավոր գործոններ։ Վերլուծվում է կոնֆլիկտի և սոցիալական կայունության փոխհարաբերությունը՝ ուշադրություն դարձնելով այն հանգամանքին, որ հակասությունները կարող են հանդես գալ ոչ միայն որպես հասարակական համակարգի ապակայունացման աղբյուր, այլև որպես սոցիալական փոփոխությունների, նոր հարաբերությունների ձևավորման և գոյություն ունեցող ինստիտուտների վերափոխման գործոն։ Անդրադարձ է կատարվում սոցիոլոգիական տարբեր ուղղությունների մեթոդաբանական սկզբունքներին և դրանց միջոցով կոնֆլիկտային երևույթների բացատրման առանձնահատկություններին։ Կարևորվում են մակրոսոցիոլոգիական և միկրոսոցիոլոգիական մոտեցումների փոխհարաբերությունները, որոնք հնարավորություն են տալիս կոնֆլիկտն ուսումնասիրել ինչպես հասարակական լայն կառուցվածքների և ինստիտուտների մակարդակում, այնպես էլ անհատների ու փոքր խմբերի անմիջական փոխազդեցությունների շրջանակում։ Ուսումնասիրության մեջ դիտարկվում են նաև կոնֆլիկտների դասակարգման, դրանց դինամիկայի, կարգավորման և սոցիալական հետևանքների գնահատման մեթոդաբանական խնդիրները։ 20-րդ դարի վերջին արևմտյան հասարակություններում տեղի ունեցող տնտեսական, քաղաքական, մշակութային և սոցիալական փոփոխությունների համատեքստում կոնֆլիկտի տեսությունների զարգացումը ներկայացվում է որպես հասարակության ավելի բարդ և բազմաշերտ կառուցվածքը հասկանալու գիտական միջոց։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս համակարգելու տարբեր սոցիոլոգիական տեսությունների հիմնական դրույթները, համեմատելու դրանց բացատրական հնարավորությունները և բացահայտելու կոնֆլիկտի ուսումնասիրման մեթոդաբանական մոտեցումների զարգացումը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել սոցիոլոգիայի, կոնֆլիկտաբանության, սոցիալական տեսության, հասարակական հարաբերությունների և սոցիոլոգիական մտքի պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Մովսես Խորենացու պատմագրական ժառանգության գիտական և քննադատական ուսումնասիրության սկզբնական փուլերին՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով աղբյուրների, պատմական տեղեկությունների, ժամանակագրության և հեղինակային մոտեցումների վերլուծությունը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են պատմագրական երկի կառուցվածքը, բովանդակային առանձնահատկությունները, ներկայացված իրադարձությունների պատմական հիմքերը և այն աղբյուրները, որոնցից կարող էր օգտվել հեղինակը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տարբեր պատմական վկայությունների համադրմանը, հին հեղինակների հաղորդած տեղեկությունների հետ հնարավոր առնչություններին, ինչպես նաև հայկական բանավոր ու գրավոր ավանդությունների օգտագործման խնդրին։ Քննադատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու պատմական նյութի հավաստիության, ժամանակագրական համապատասխանությունների, անձանց և իրադարձությունների ներկայացման, ինչպես նաև առանձին հատվածների ծագման վերաբերյալ առաջացած գիտական հարցերը։ Քննարկվում են պատմագրական սկզբնաղբյուրի ստեղծման ժամանակաշրջանի, հեղինակության և տեքստային շերտերի վերաբերյալ գիտական տեսակետները՝ դրանք դիտարկելով հայագիտության և պատմագիտության զարգացման համատեքստում։ Կարևորվում է նաև պատմական փաստի և ավանդական պատումի փոխհարաբերության խնդիրը, քանի որ աշխատության մեջ պահպանված նյութերը միաժամանակ արժեքավոր տեղեկություններ են հաղորդում Հայաստանի հնագույն անցյալի, ազգային ավանդությունների, տոհմական հիշողության և պատմական ինքնագիտակցության վերաբերյալ։ Ուսումնասիրության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում պատմական քննադատության մեթոդների կիրառմանը, որոնց օգնությամբ հնարավոր է համադրել տարբեր աղբյուրներ, բացահայտել դրանց միջև եղած ընդհանրություններն ու հակասությունները և գնահատել առանձին հաղորդումների պատմագիտական արժեքը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև հայ պատմագրության ձևավորման առանձնահատկություններին և այն նշանակությանը, որն ունեցել է Խորենացու ժառանգությունը հետագա դարերի պատմական մտածողության ու ազգային պատմության ընկալման համար։ Աշխատությունը կարևոր է նաև հայագիտության պատմության տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում է պատմական սկզբնաղբյուրների նկատմամբ գիտաքննական վերաբերմունքի ձևավորումը և ավանդական պատկերացումների վերանայման գործընթացը։ Նյութը հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե ինչպես են պատմագիտական մեթոդների զարգացմամբ առաջադրվել նոր հարցադրումներ աղբյուրների ծագման, ժամանակագրության, փոխառությունների և պատմական տեղեկությունների հավաստիության վերաբերյալ։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել հայոց պատմության, հայ պատմագրության, աղբյուրագիտության, բանասիրության և Մովսես Խորենացու ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է շրջադարձային տիպի ռելեների էլեկտրամագնիսական համակարգերի ավտոմատացված նախագծման մեթոդների, հաշվարկային մոդելների և ինժեներական միջոցների մշակման ու կատարելագործման խնդիրներին։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են էլեկտրամագնիսական ռելեների կառուցվածքային և աշխատանքային առանձնահատկությունները, դրանց հիմնական հանգույցների փոխազդեցությունը, մագնիսական շղթայում տեղի ունեցող գործընթացները և էլեկտրական էներգիան մեխանիկական շարժման փոխակերպելու սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում շրջադարձային շարժում իրականացնող շարժական տարրերի աշխատանքի պայմաններին, էլեկտրամագնիսական ուժերի և մոմենտների ձևավորմանը, ինչպես նաև դրանց կախվածությանը համակարգի երկրաչափական, էլեկտրական և մագնիսական պարամետրերից։ Վերլուծվում են մագնիսական հոսքի բաշխման, մագնիսական դիմադրության, օդային բացակների, փաթույթի պարամետրերի և մագնիսական նյութերի բնութագրերի ազդեցությունները ռելեի հիմնական տեխնիկական ցուցանիշների վրա։ Կարևորվում է նախագծման գործընթացի ավտոմատացումը, որը հնարավորություն է տալիս համակարգչային հաշվարկների և մոդելավորման միջոցով արագացնել տարբեր կառուցվածքային տարբերակների գնահատումը, ընտրել նպատակահարմար պարամետրեր և նվազեցնել փորձնական նմուշների բազմակի պատրաստման անհրաժեշտությունը։ Քննարկվում են նախագծման համար անհրաժեշտ մաթեմատիկական մոդելների, հաշվարկային ալգորիթմների և ծրագրային միջոցների ստեղծման սկզբունքները, որոնց օգնությամբ հնարավոր է որոշել էլեկտրամագնիսական համակարգի աշխատանքային բնութագրերը և գնահատել դրանց փոփոխությունը տարբեր պայմաններում։ Ուսումնասիրվում են նաև ռելեի արագագործության, զգայունության, գործարկման հուսալիության, էներգասպառման և կառուցվածքային չափերի միջև գոյություն ունեցող փոխկապակցվածությունները։ Ավտոմատացված նախագծման մեթոդների կիրառումը հնարավորություն է տալիս նախագծման վաղ փուլերում հայտնաբերել կառուցվածքի հնարավոր թերությունները, կատարել պարամետրային օպտիմալացում և ընտրել տեխնիկական պահանջներին առավել համապատասխան լուծումներ։ Տեսական հաշվարկների, համակարգչային մոդելավորման և փորձարարական արդյունքների համադրումը կարող է օգտագործվել մշակված մեթոդների ճշգրտության և նախագծվող համակարգերի արդյունավետության գնահատման համար։ Հետազոտության արդյունքները կիրառական նշանակություն ունեն էլեկտրամեխանիկական սարքերի, ավտոմատացման համակարգերի և կառավարման տեխնիկական միջոցների նախագծման ու կատարելագործման համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել էլեկտրատեխնիկայի, էլեկտրամեխանիկայի, ավտոմատացված նախագծման համակարգերի, ռելեական տեխնիկայի և էլեկտրամագնիսական սարքերի մշակմամբ զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին և ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է բյուրեղային կառուցվածք ունեցող նյութերի ֆիզիկամեխանիկական հատկությունների և լարվածադեֆորմացիոն վիճակի ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել նյութի ներքին կառուցվածքի, արտաքին մեխանիկական ազդեցությունների և դրա ամրության ու դեֆորմացիոն վարքի միջև գոյություն ունեցող փոխկապակցվածությունները։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են բյուրեղային նյութերի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, մեխանիկական բեռնվածության պայմաններում դրանցում առաջացող լարումները և դեֆորմացիաները, ինչպես նաև այդ գործընթացների ազդեցությունը նյութերի ֆիզիկական ու մեխանիկական բնութագրերի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բյուրեղային ցանցի կառուցվածքին, կառուցվածքային անհամասեռություններին և տարբեր արատների դերին, որոնք կարող են էական ազդեցություն ունենալ նյութի ամրության, առաձգականության, պլաստիկության, կարծրության և քայքայման նկատմամբ դիմադրության վրա։ Վերլուծվում են արտաքին ուժերի ազդեցությամբ նյութում լարումների բաշխման օրինաչափությունները և կառուցվածքային փոփոխությունները՝ հաշվի առնելով բեռնվածության բնույթը, նյութի հատկությունները և փորձարկման պայմանները։ Քննարկվում են առաձգական և պլաստիկ դեֆորմացիաների առաջացման մեխանիզմները, նյութի կառուցվածքային վիճակի փոփոխությունները և դրանց կապը մեխանիկական հատկությունների հետ։ Կարևորվում է լարվածադեֆորմացիոն վիճակի գնահատումը նյութերի աշխատունակության, ամրության և հնարավոր վնասվածքների կանխատեսման տեսանկյունից։ Հետազոտության ընթացքում կարող են համադրվել տեսական հաշվարկները, փորձարարական մեթոդները և նյութերի կառուցվածքային վերլուծության արդյունքները՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել տարբեր պայմաններում դրանց վարքի մասին։ Ուսումնասիրվում է նաև կառուցվածքի և հատկությունների փոխադարձ կապը, որը կարևոր նշանակություն ունի անհրաժեշտ բնութագրերով նյութերի ընտրության, մշակման և կատարելագործման համար։ Նման ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս գնահատել նյութերի դիմադրողականությունը մեխանիկական ազդեցությունների նկատմամբ, բացահայտել կառուցվածքային փոփոխությունների առաջացման պատճառները և կանխատեսել դրանց հետագա վարքը շահագործման պայմաններում։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ նյութագիտության, պինդ մարմնի ֆիզիկայի, մեքենաշինության և կառուցվածքային նյութերի հետազոտության ոլորտներում՝ նպաստելով բարձր ամրությամբ, հուսալիությամբ և կանխատեսելի մեխանիկական հատկություններով նյութերի մշակմանն ու արդյունավետ կիրառմանը։ Նյութը կարող է հետաքրքրել նյութագիտության, բյուրեղաֆիզիկայի, պինդ մարմնի մեխանիկայի, ամրության տեսության և ինժեներական նյութերի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետներին ու հետազոտողներին։

Աշխատությունը նվիրված է մաթեմատիկական անալիզի և ֆունկցիաների տեսության կարևոր ուղղություններից մեկին՝ դասական համակարգերով ներկայացվող շարքերի զուգամիտության հատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են ֆունկցիաների ներկայացումները տարբեր դասական օրթոգոնալ համակարգերով, շարքերի մասնակի գումարների վարքը և այն պայմանները, որոնց դեպքում հնարավոր է ապահովել դրանց զուգամիտությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կետային, գրեթե ամենուր և համապատասխան ֆունկցիոնալ տարածություններում զուգամիտության հետ կապված խնդիրներին, ինչպես նաև շարքերի գումարելիության և ներկայացման առանձնահատկություններին։ Քննարկվում է ֆունկցիայի հատկությունների և նրա ընդլայնման գործակիցների միջև կապը՝ պարզաբանելու համար, թե ինչպիսի պայմաններ կարող են ազդել ստացված շարքի զուգամիտության բնույթի վրա։ Ուսումնասիրվում են դասական օրթոգոնալ համակարգերի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, դրանց միջոցով ֆունկցիաների ներկայացման հնարավորությունները և համապատասխան մասնակի գումարների գնահատման մեթոդները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև այն դեպքերին, երբ սովորական զուգամիտությունը խախտվում է կամ պահանջվում են լրացուցիչ սահմանափակումներ, ինչը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ որոշել կիրառվող թեորեմների և չափանիշների գործողության սահմանները։ Հետազոտության ընթացքում կիրառվում են իրական և ֆունկցիոնալ անալիզի մեթոդներ, ինտեգրալային գնահատումներ, օրթոգոնալության հատկություններ և շարքերի տեսության այլ գործիքներ։ Նման խնդիրների ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի ոչ միայն մաքուր մաթեմատիկայի տեսանկյունից, այլև ֆունկցիաների մոտարկման, ներդաշնակ անալիզի և տարբեր մաթեմատիկական մոդելներում ֆունկցիոնալ ներկայացումների կիրառման համար։ Աշխատությունը նպաստում է դասական համակարգերով շարքերի վարքի վերաբերյալ տեսական պատկերացումների խորացմանը, զուգամիտության բավարար և անհրաժեշտ պայմանների ուսումնասիրությանը և օրթոգոնալ ընդլայնումների տեսության հետագա զարգացմանը։ Նյութը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել մաթեմատիկական անալիզի, ֆունկցիոնալ և ներդաշնակ անալիզի, օրթոգոնալ շարքերի ու ֆունկցիաների տեսության ոլորտներում աշխատող մասնագետների, հետազոտողների և բարձրագույն մաթեմատիկա ուսումնասիրող ուսանողների համար։

Աշխատությունը ներկայացնում է Հայկական ԽՍՀ տարածքում կազմակերպվող ճանաչողական և զբոսաշրջային երթուղիների ուղեցույց՝ ընթերցողին ծանոթացնելով հանրապետության պատմամշակութային ժառանգությանը, բնաշխարհին, քաղաքներին, բնակավայրերին և տեսարժան վայրերին։ Նյութում ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի տարբեր շրջաններով իրականացվող էքսկուրսիաների կազմակերպմանը և այն վայրերին, որոնք առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում պատմության, ճարտարապետության, հնագիտության, մշակույթի և բնության տեսանկյունից։ Ներկայացվում են հնագույն բնակավայրեր, պատմական հուշարձաններ, եկեղեցիներ ու վանական համալիրներ, ճարտարապետական կառույցներ, թանգարաններ, մշակութային կենտրոններ և բնական տեսարժան վայրեր՝ դրանց վերաբերյալ տալով ճանաչողական տեղեկություններ և պատմական համատեքստ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում Երևանին և հանրապետության մյուս քաղաքներին, դրանց զարգացման պատմությանը, քաղաքաշինական առանձնահատկություններին, հասարակական ու մշակութային կյանքին և խորհրդային ժամանակաշրջանում տեղի ունեցած փոփոխություններին։ Երթուղիների նկարագրությունների միջոցով ընթերցողը հնարավորություն է ստանում պատկերացում կազմելու Հայաստանի աշխարհագրական բազմազանության, լեռնային բնապատկերների, գետերի, լճերի, կիրճերի և այլ բնական առանձնահատկությունների մասին։ Պատմական և մշակութային հուշարձանների ներկայացումը միաժամանակ բացահայտում է տարբեր ժամանակաշրջաններում հայկական ճարտարապետության և արվեստի զարգացման առանձնահատկությունները։ Ուղեցույցային բնույթի նյութերը կարող են ներառել նաև ճանապարհների, այցելության հաջորդականության, բնակավայրերի միջև կապերի և ճանապարհին հանդիպող նշանակալի վայրերի վերաբերյալ գործնական տեղեկություններ՝ նպաստելով երթուղիների առավել ամբողջական ընկալմանը։ Հրատարակությունը կարևոր է նաև որպես խորհրդային ժամանակաշրջանի Հայաստանի զբոսաշրջային մշակույթն ու հանրապետության տեսարժան վայրերի այն ժամանակվա ներկայացման ձևերը պատկերող աղբյուր։ Այն հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե պատմական ժառանգությունը, բնական հարստությունները և ժամանակակից քաղաքաշինական ձեռքբերումները ինչպես էին ներկայացվում այցելուներին և զբոսաշրջիկներին Հայկական ԽՍՀ ժամանակաշրջանում։ Նյութը կարող է հետաքրքրել Հայաստանի պատմությամբ, աշխարհագրությամբ, մշակութային ժառանգությամբ և ճարտարապետությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին, ինչպես նաև զբոսաշրջության պատմությունը, խորհրդային շրջանի Հայաստանը և պատմական ուղեցույցները ուսումնասիրող մասնագետներին։

Աշխատությունը նվիրված է բարձր էներգիաների ֆիզիկայի և տարրական մասնիկների փորձարարական հետազոտությունների կարևոր խնդիրներից մեկին՝ անցումային ճառագայթման օղակաձև դետեկտորների աշխատանքային առանձնահատկությունների և լայն էներգետիկ տիրույթում էլեկտրամագնիսական հեղեղների լիցքային ասիմետրիայի ուսումնասիրմանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են բարձր էներգիա ունեցող լիցքավորված մասնիկների՝ տարբեր էլեկտրամագնիսական հատկություններով միջավայրերի սահմանները հատելիս առաջացող անցումային ճառագայթման գրանցման ֆիզիկական սկզբունքները, ինչպես նաև այդ երևույթի կիրառման հնարավորությունները մասնիկների նույնականացման և դրանց բնութագրերի որոշման համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում օղակաձև կառուցվածք ունեցող դետեկտորների աշխատանքի մեխանիզմներին, դրանց զգայունությանը, գրանցման արդյունավետությանը և փորձարարական չափումների ճշգրտության վրա ազդող գործոններին։ Ուսումնասիրվում են 1-ից մինչև 1000 ԳէՎ էներգիաների տիրույթում ձևավորվող էլեկտրամագնիսական հեղեղների զարգացման օրինաչափությունները, դրանցում դրական և բացասական լիցքավորված բաղադրիչների հարաբերակցությունը և լիցքային ասիմետրիայի առաջացման ֆիզիկական պատճառները։ Քննարկվում է բարձր էներգիա ունեցող մասնիկների նյութի հետ փոխազդեցության հետևանքով երկրորդային մասնիկների առաջացման և բազմացման գործընթացը, որի արդյունքում ձևավորվում են բարդ կառուցվածք ունեցող մասնիկային հեղեղներ։ Վերլուծվում է լիցքավորված մասնիկների տարածական և էներգետիկ բաշխումը, ինչպես նաև հեղեղների տարբեր փուլերում դրանց քանակական հարաբերակցության փոփոխությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է դետեկտորների միջոցով ստացված փորձարարական տվյալների և տեսական պատկերացումների համադրումը, ինչը հնարավորություն է տալիս գնահատել օգտագործվող գրանցման համակարգերի արդյունավետությունը և ավելի մանրամասն ուսումնասիրել բարձր էներգետիկ փոխազդեցությունների բնույթը։ Դիտարկվող էներգետիկ լայն միջակայքը հնարավորություն է տալիս հետևել ուսումնասիրվող երևույթների փոփոխությանը մասնիկների էներգիայի աճին զուգընթաց և բացահայտել տարբեր էներգիաներում էլեկտրամագնիսական հեղեղների կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Աշխատանքում ներկայացվող մոտեցումները կարող են նշանակություն ունենալ մասնիկների դետեկտորների կատարելագործման, փորձարարական սարքավորումների բնութագրերի գնահատման և բարձր էներգիաների ֆիզիկայի փորձերում մասնիկների ավելի արդյունավետ գրանցման ու տարբերակման համար։ Հետազոտությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում տարրական մասնիկների ֆիզիկայի, միջուկային և բարձր էներգիաների ֆիզիկայի, տիեզերական ճառագայթների ուսումնասիրության, ինչպես նաև մասնիկների գրանցման ժամանակակից մեթոդների և դետեկտորային համակարգերի մշակման ոլորտների մասնագետների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում օրենսդրական գործընթացի ձևավորման, կազմակերպման և իրականացման առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են օրենսդրական գործունեության տեսական և իրավական հիմքերը, իրավական ակտերի մշակման ու ընդունման հիմնական փուլերը, ինչպես նաև պետական մարմինների մասնակցությունն այդ գործընթացին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում օրենսդրական նախաձեռնության իրականացման մեխանիզմներին, օրենքների նախագծերի նախապատրաստմանը, քննարկմանը, ընդունմանը, հրապարակմանը և ուժի մեջ մտնելուն առնչվող իրավական հարցերին։ Վերլուծվում են օրենսդրական գործընթացի ընթացքում առաջացող իրավական և կազմակերպական խնդիրները, օրենսդրության ներքին համակարգվածության ապահովման անհրաժեշտությունը, տարբեր իրավական ակտերի միջև հնարավոր հակասությունների կանխարգելման և վերացման մեխանիզմները։ Կարևորվում է օրենքների նախագծերի իրավական փորձաքննության, հիմնավորվածության, հստակության և կիրառելիության ապահովումը, ինչպես նաև օրենսդրական փոփոխությունների հնարավոր հետևանքների գնահատումը։ Ուսումնասիրության մեջ անդրադարձ է կատարվում Հայաստանի Հանրապետության սահմանադրական և իրավական համակարգի շրջանակում օրենսդիր իշխանության գործունեությանը, խորհրդարանական ընթացակարգերին և օրենսդրական գործընթացի մասնակիցների փոխհարաբերություններին։ Քննարկվում են նաև օրենսդրության կայունության և շարունակականության, իրավական կարգավորման արդյունավետության, օրենսդրական տեխնիկայի կատարելագործման և իրավական նորմերի միատեսակ կիրառման հետ կապված խնդիրները։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել այն գործոնների մասին, որոնք կարող են ազդել օրենքների մշակման և ընդունման որակի վրա, ինչպես նաև բացահայտել օրենսդրական գործընթացի կատարելագործման հիմնական ուղղությունները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել իրավագիտության մասնագետների, օրենսդրական գործունեությամբ զբաղվող անձանց, պետական կառավարման ոլորտի հետազոտողների, ինչպես նաև սահմանադրական իրավունքի, խորհրդարանական իրավունքի և իրավաստեղծ գործունեության խնդիրներն ուսումնասիրող ուսանողների ու գիտաշխատողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է քրոնիկական էնդոմետրիտի կլինիկական և ձևաբանական առանձնահատկությունների համալիր ուսումնասիրությանը՝ արգանդի լորձաթաղանթում երկարատև բորբոքային գործընթացի առաջացման, պահպանման, ախտորոշման և վերարտադրողական համակարգի ֆունկցիոնալ վիճակի վրա դրա հնարավոր ազդեցության տեսանկյունից։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է հիվանդության կլինիկական դրսևորումների և էնդոմետրիումում հայտնաբերվող հյուսվածաբանական փոփոխությունների փոխհարաբերության վրա, քանի որ տվյալ վիճակը կարող է ունենալ ոչ արտահայտված կամ ոչ սպեցիֆիկ ախտանշաններ, և միայն կլինիկական պատկերի հիման վրա դրա ճանաչումը միշտ չէ, որ բավարար է։ Այդ պատճառով առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում կլինիկական, գործիքային, լաբորատոր և ձևաբանական տվյալների համադրմանը։ Էնդոմետրիումը դիտարկվում է որպես կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ առումով փոփոխական հյուսվածք, որը դաշտանային ցիկլի ընթացքում ենթարկվում է օրինաչափ վերակառուցումների։ Նման ֆիզիոլոգիական փոփոխականությունը կարևոր է հյուսվածաբանական գնահատման ժամանակ, քանի որ անհրաժեշտ է տարբերակել բնական ցիկլային փոփոխությունները երկարատև բորբոքային գործընթացին բնորոշ շեղումներից։ Հետազոտության մեջ կարող են քննության առնվել բորբոքային բջջային ներթափանցման բնույթը, ստրոմայի և գեղձային բաղադրիչների փոփոխությունները, անոթային համակարգի առանձնահատկությունները և հյուսվածքային վերակառուցման այլ դրսևորումներ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հիվանդության առաջացման հնարավոր գործոններին։ Քրոնիկական բորբոքային փոփոխությունների ձևավորումը կարող է կապված լինել տարբեր վարակային գործոնների, ներարգանդային միջամտությունների, ծննդաբերությունից կամ հղիության ընդհատումից հետո առաջացած փոփոխությունների և վերարտադրողական համակարգի այլ վիճակների հետ։ Սակայն առանձին հիվանդների մոտ պատճառական գործոնի հստակ որոշումը կարող է դժվար լինել, ինչն ընդգծում է բազմակողմանի հետազոտության անհրաժեշտությունը։ Հիվանդության զարգացման գործընթացը դիտարկվում է որպես լորձաթաղանթի տեղային իմունային արձագանքի, հյուսվածքային վերականգնման և երկարատև բորբոքային ազդեցության փոխկապակցված փոփոխությունների արդյունք։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում կլինիկական պատկերի բազմազանության ուսումնասիրությունը։ Որոշ դեպքերում հիվանդությունը կարող է ուղեկցվել դաշտանային ցիկլի խանգարումներով, կոնքային շրջանում անհարմարությամբ, արտազատումների փոփոխություններով կամ այլ ոչ սպեցիֆիկ գանգատներով, մինչդեռ այլ դեպքերում արտահայտված ախտանշանները կարող են բացակայել։ Այս առանձնահատկությունը պայմանավորում է այն իրավիճակը, երբ վիճակը հայտնաբերվում է այլ գինեկոլոգիական կամ վերարտադրողական խնդիրների հետազոտության ընթացքում։ Հետևաբար ախտանշանների բացակայությունը ինքնին չի կարող օգտագործվել հյուսվածքային փոփոխությունների բացառման համար։ Առանձին ուղղություն է վերարտադրողական ֆունկցիայի հետ հնարավոր կապերի ուսումնասիրությունը։ Էնդոմետրիումը կարևոր դեր ունի սաղմի իմպլանտացիայի և հղիության վաղ փուլերի համար անհրաժեշտ միջավայրի ձևավորման մեջ, ուստի դրա կառուցվածքային և իմունաբանական վիճակի փոփոխությունները հետազոտական հետաքրքրություն են ներկայացնում անպտղության և վերարտադրողական որոշ խանգարումների համատեքստում։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են համադրվել վերարտադրողական պատմության տվյալները և հյուսվածաբանական արդյունքները՝ պարզելու համար, թե տարբեր կլինիկական խմբերում ինչպիսի ձևաբանական առանձնահատկություններ են առավել հաճախ հանդիպում։ Միաժամանակ կարևորվում է պատճառահետևանքային կապերի զգուշավոր գնահատումը, քանի որ վերարտադրողական խնդիրները սովորաբար բազմագործոն բնույթ ունեն։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում հյուսվածաբանական ախտորոշմանը։ Էնդոմետրիումից ստացված նյութի մանրադիտակային ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել հյուսվածքի բջջային կազմը, ստրոմայի վիճակը, գեղձերի կառուցվածքը և բորբոքային փոփոխությունների առկայությունը։ Քրոնիկական գործընթացի գնահատման ժամանակ նշանակություն կարող է ունենալ պլազմային բջիջների հայտնաբերումը, սակայն ձևաբանական պատկերը նպատակահարմար է մեկնաբանել ամբողջական կլինիկական համատեքստում։ Հյուսվածաբանական հետազոտության որակը կախված է նաև նյութի ճիշտ ստացումից, մշակման եղանակից, նմուշի բավարարությունից և ախտաբանի կողմից կիրառվող գնահատման չափանիշներից։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ստրոմալ փոփոխություններին։ Երկարատև բորբոքային գործընթացը կարող է արտահայտվել բջջային կազմի փոփոխությամբ, այտուցով, տեղային խտացմամբ կամ այլ կառուցվածքային առանձնահատկություններով։ Նման փոփոխությունները միշտ չէ, որ ունեն բացառապես մեկ հիվանդությանը բնորոշ բնույթ, հետևաբար դրանց նշանակությունը գնահատվում է այլ հյուսվածաբանական նշանների հետ միասին։ Այս մոտեցումը թույլ է տալիս նվազեցնել առանձին ոչ սպեցիֆիկ փոփոխությունների չափազանցված մեկնաբանման հավանականությունը։ Կարևոր ուղղություն է էնդոմետրիումի գեղձային բաղադրիչի ուսումնասիրությունը։ Գեղձերի կառուցվածքը և դրանց ֆունկցիոնալ վիճակը բնականորեն փոփոխվում են դաշտանային ցիկլի ընթացքում, ուստի դրանց գնահատման ժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել համապատասխան փուլը։ Բորբոքային միջավայրում կարող են դիտարկվել գեղձային կառուցվածքի և շրջակա ստրոմայի հարաբերությունների փոփոխություններ, որոնք լրացուցիչ տեղեկություն են տալիս լորձաթաղանթի ընդհանուր վիճակի մասին։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում միկրոշրջանառության և անոթային բաղադրիչի գնահատումը։ Էնդոմետրիումի բնական վերակառուցումը սերտորեն կապված է անոթային համակարգի փոփոխությունների հետ, իսկ երկարատև բորբոքային գործընթացը կարող է ազդել տեղային անոթային արձագանքների վրա։ Անոթների կառուցվածքային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը կարող է լրացնել բորբոքային գործընթացի ձևաբանական բնութագիրը և նպաստել հյուսվածքային փոփոխությունների ավելի ամբողջական գնահատմանը։ Հետազոտության մեջ կարող է կարևորվել իմունահյուսվածաքիմիական մեթոդների կիրառումը։ Դրանք հնարավորություն են տալիս որոշակի բջջային խմբեր կամ հյուսվածքային մարկերներ ավելի հստակ տարբերակել սովորական հյուսվածաբանական ներկումներով ստացվող պատկերից։ Հատկապես այն դեպքերում, երբ պլազմային բջիջների նույնականացումը սովորական մանրադիտակային գնահատմամբ դժվար է, լրացուցիչ մարկերների կիրառումը կարող է բարձրացնել ախտորոշիչ վստահությունը։ Միաժամանակ իմունահյուսվածաքիմիական արդյունքները պետք է մեկնաբանվեն ձևաբանական ընդհանուր պատկերի և կլինիկական տվյալների հետ միասին։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ախտորոշիչ չափանիշների ստանդարտացման խնդրին։ Տարբեր հետազոտություններում օգտագործվող չափանիշների տարբերությունները կարող են ազդել հիվանդության հայտնաբերման հաճախականության վրա։ Հետևաբար կարևոր է հստակ սահմանել, թե որ հյուսվածաբանական նշանները, դրանց քանակական կամ որակական արտահայտվածությունը և ինչպիսի համակցություններն են օգտագործվում ախտորոշիչ եզրակացության համար։ Ստանդարտացված մոտեցումները նպաստում են տարբեր կլինիկական կենտրոններում ստացված տվյալների համադրելիությանը և հետազոտությունների արդյունքների ավելի վստահ մեկնաբանմանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հիստերոսկոպիկ պատկերի և ձևաբանական արդյունքների համադրումը։ Արգանդի խոռոչի անմիջական տեսողական գնահատումը կարող է բացահայտել լորձաթաղանթի որոշ փոփոխություններ, սակայն տեսողական նշանները միշտ չէ, որ լիովին համապատասխանում են հյուսվածաբանական պատկերին։ Այդ պատճառով հիստերոսկոպիան կարող է դիտարկվել որպես լրացուցիչ գործիք, իսկ վերջնական գնահատման ժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել տարբեր մեթոդների արդյունքները։ Նման համադրությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել գործիքային և ձևաբանական չափանիշների համապատասխանությունը։ Առանձին ուղղություն է ուլտրաձայնային հետազոտության նշանակության գնահատումը։ Ուլտրաձայնային պատկերումը լայնորեն կիրառվում է գինեկոլոգիական հետազոտության մեջ և հնարավորություն է տալիս գնահատել արգանդի ու էնդոմետրիումի ընդհանուր կառուցվածքը։ Սակայն քրոնիկական բորբոքային փոփոխությունների դեպքում հայտնաբերվող նշանները կարող են լինել ոչ սպեցիֆիկ։ Այդ պատճառով պատկերային տվյալները առավել օգտակար են, երբ դիտարկվում են կլինիկական պատմության, լաբորատոր և ձևաբանական հետազոտությունների հետ միասին։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է տարբեր ախտորոշիչ մեթոդների զգայունության և տեղեկատվական արժեքի համեմատությունը։ Կլինիկական ախտանշանների, պատկերային հետազոտությունների, հիստերոսկոպիկ դիտարկումների և հյուսվածաբանական չափանիշների համադրումը կարող է ցույց տալ, թե առանձին մեթոդների արդյունքները որքանով են համապատասխանում միմյանց։ Նման վերլուծությունը կարևոր է առավել հիմնավորված ախտորոշիչ մոտեցումների ձևավորման համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տարբերակիչ ախտորոշմանը։ Էնդոմետրիումի մի շարք ֆիզիոլոգիական և ախտաբանական վիճակներ կարող են ունենալ մասամբ նման ձևաբանական կամ կլինիկական դրսևորումներ։ Դաշտանային ցիկլի փուլը, հորմոնային ազդեցությունները, այլ բորբոքային վիճակները և լորձաթաղանթի կառուցվածքային փոփոխությունները պետք է հաշվի առնվեն մանրադիտակային պատկերի մեկնաբանման ժամանակ։ Այս պատճառով ախտաբանական եզրակացությունը նպատակահարմար է ձևավորել ոչ թե մեկ առանձին նշանի, այլ տվյալների ամբողջության հիման վրա։ Կարևոր ուղղություն է տեղային իմունային համակարգի ուսումնասիրությունը։ Էնդոմետրիումը պարունակում է տարբեր իմունային բջիջներ, որոնց կազմն ու ակտիվությունը կարող են փոփոխվել ինչպես ֆիզիոլոգիական ցիկլի ընթացքում, այնպես էլ բորբոքային գործընթացների ժամանակ։ Երկարատև բորբոքման պայմաններում իմունային բջիջների հարաբերակցությունը և դրանց հետ կապված ազդանշանային գործընթացները կարող են փոխվել։ Այս մեխանիզմների ուսումնասիրությունը նպաստում է հիվանդության ախտածագման ավելի խոր ընկալմանը և բացատրում, թե ինչու որոշ դեպքերում բորբոքային փոփոխությունները կարող են պահպանվել երկար ժամանակ։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում մանրէաբանական գործոնների գնահատումը։ Արգանդի խոռոչի միկրոմիջավայրի ուսումնասիրությունը և հնարավոր միկրոօրգանիզմների հայտնաբերումը կարող են լրացուցիչ տեղեկություն տալ որոշ դեպքերում բորբոքային գործընթացի բնույթի մասին։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է տարբերակել կլինիկական նշանակություն ունեցող տվյալները պատահական կամ աղտոտմամբ պայմանավորված արդյունքներից։ Այդ պատճառով մանրէաբանական կամ մոլեկուլային հետազոտությունների արդյունքները նույնպես պետք է համադրվեն կլինիկական և ձևաբանական պատկերների հետ։ Կարևոր է նաև հիվանդության տևողության և ձևաբանական արտահայտվածության հարաբերության ուսումնասիրությունը։ Երկարատև ընթացքը կարող է կապված լինել հյուսվածքային վերակառուցման տարբեր աստիճանների հետ, սակայն կլինիկական ախտանշանների ուժգնությունը պարտադիր չէ ուղղակիորեն արտացոլի մանրադիտակային փոփոխությունների չափը։ Այս անհամապատասխանությունը ևս մեկ անգամ ընդգծում է բազմամեթոդ ախտորոշման անհրաժեշտությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում վերարտադրողական տարբեր պատմություն ունեցող կանանց խմբերի համեմատությանը։ Հնարավոր է ուսումնասիրել նախկին հղիությունների, ծննդաբերությունների, գինեկոլոգիական միջամտությունների և վերարտադրողական դժվարությունների վերաբերյալ տվյալները և դրանք համադրել հյուսվածաբանական փոփոխությունների հետ։ Նման խմբային վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել վիճակի հետ վիճակագրորեն կապված որոշ գործոններ՝ առանց յուրաքանչյուր կապը ինքնաբերաբար պատճառական համարելու։ Հետազոտության մեջ կարող է դիտարկվել նաև բուժումից առաջ և հետո ձևաբանական պատկերի փոփոխությունը՝ բժշկական հսկողության շրջանակում։ Կրկնակի գնահատումը որոշ հետազոտական իրավիճակներում հնարավորություն է տալիս պարզել, թե կլինիկական փոփոխությունները որքանով են ուղեկցվում հյուսվածքային պատկերի փոփոխությամբ։ Այս մոտեցումը կարող է օգտագործվել ախտորոշիչ չափանիշների և բուժական արդյունքների գնահատման գիտական հիմնավորման համար։ Առանձին նշանակություն ունի ախտորոշման չափազանցման կամ թերագնահատման խնդիրը։ Ոչ սպեցիֆիկ ախտանշանների և տարբեր ձևաբանական չափանիշների պայմաններում հնարավոր են ախտորոշիչ տարաձայնություններ։ Հետևաբար կարևոր է կիրառել վերարտադրելի չափանիշներ, ապահովել հյուսվածքային նմուշների բավարար որակը և արդյունքները մեկնաբանել հիվանդի ընդհանուր կլինիկական պատկերի համատեքստում։ Սա հատկապես կարևոր է վերարտադրողական բժշկության ոլորտում, որտեղ ախտորոշիչ եզրակացությունը կարող է ազդեցություն ունենալ հետագա բժշկական մարտավարության ընտրության վրա։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են ընդգրկվել հիվանդների կլինիկական պատմության ուսումնասիրությունը, գինեկոլոգիական հետազոտության տվյալների համակարգումը, պատկերային և հիստերոսկոպիկ արդյունքների գնահատումը, էնդոմետրիումի նմուշների հյուսվածաբանական և անհրաժեշտության դեպքում իմունահյուսվածաքիմիական ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև ստացված ցուցանիշների վիճակագրական համեմատությունը։ Հիվանդների խմբավորումը ըստ կլինիկական և վերարտադրողական առանձնահատկությունների կարող է հնարավորություն տալ բացահայտելու ձևաբանական փոփոխությունների և տարբեր կլինիկական գործոնների միջև կապերը։ Գիտական նշանակությունը պայմանավորված է երկարատև էնդոմետրիալ բորբոքման ախտորոշման չափանիշների ճշգրտման և կլինիկական ու ձևաբանական տվյալների միջև հարաբերությունների բացահայտման անհրաժեշտությամբ։ Հյուսվածքային փոփոխությունների մանրամասն բնութագրումը կարող է նպաստել հիվանդության ախտածագման ավելի ամբողջական ընկալմանը, իսկ տարբեր հետազոտական մեթոդների համադրումը՝ ախտորոշիչ մոտեցումների կատարելագործմանը։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է երկարատև էնդոմետրիալ բորբոքային գործընթացի բազմակողմանի կլինիկաձևաբանական ուսումնասիրություն՝ ընդգրկելով հնարավոր պատճառական գործոնները, կլինիկական դրսևորումների բազմազանությունը, վերարտադրողական ֆունկցիայի հետ հնարավոր կապերը, էնդոմետրիումի բջջային և կառուցվածքային փոփոխությունները, հյուսվածաբանական ու իմունահյուսվածաքիմիական չափանիշները, գործիքային հետազոտությունների նշանակությունը, տարբերակիչ ախտորոշումը և կլինիկական ու ձևաբանական տվյալների համադրման անհրաժեշտությունը։ Այն կարող է օգտակար լինել գինեկոլոգիայի, վերարտադրողական բժշկության, ախտաբանական անատոմիայի և հյուսվածաբանության ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, բժիշկների, դասախոսների և բժշկական կրթություն ստացող ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի երկրորդ կեսի Հայաստանի դաշնամուրային կատարողական արվեստում Կոնստանտին Իգումնովի ստեղծագործական և մանկավարժական սկզբունքների զարգացման, վերաիմաստավորման և ազգային կատարողական միջավայրում դրսևորման ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է դաշնամուրային դպրոցի գեղագիտական հիմքերի, կատարողական մտածողության, երաժշտական ստեղծագործության մեկնաբանման սկզբունքների, տեխնիկական վարպետության և գեղարվեստական արտահայտչականության փոխհարաբերության, ինչպես նաև այդ ավանդույթների՝ հայ դաշնակահարների և մանկավարժների գործունեության մեջ շարունակականության վրա։ Դաշնամուրային դպրոց հասկացությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տեխնիկական հմտությունների փոխանցման համակարգ, այլև որպես երաժշտական մտածողության, գեղագիտական արժեքների, ստեղծագործության նկատմամբ վերաբերմունքի և կատարողական մշակույթի ամբողջություն։ Այս տեսանկյունից առանձնահատուկ նշանակություն է ստանում այն հարցը, թե ինչպես կարող են մեկ նշանավոր մանկավարժի և կատարողի ձևավորած սկզբունքները փոխանցվել աշակերտների հաջորդ սերունդներին՝ յուրաքանչյուր նոր մշակութային միջավայրում ձեռք բերելով յուրահատուկ առանձնահատկություններ։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում կատարողական ավանդույթի պատմական շարունակականության խնդիրը։ Երաժշտական դպրոցը գոյություն ունի ոչ միայն տեսական ձևակերպումների կամ մեթոդական ձեռնարկների միջոցով, այլև ուսուցիչ–աշակերտ անմիջական ստեղծագործական հաղորդակցության շնորհիվ։ Դասավանդման ընթացքում փոխանցվում են հնչողության նկատմամբ վերաբերմունքը, երաժշտական ձևի ընկալումը, ֆրազավորման մշակույթը, ստեղծագործության ոճական բնույթի բացահայտման եղանակները և կատարողի ինքնուրույնության ձևավորման սկզբունքները։ Այդ պատճառով կատարողական դպրոցի պատմությունը հնարավոր է ուսումնասիրել նաև մանկավարժական ժառանգականության տեսանկյունից՝ բացահայտելով տարբեր սերունդների միջև ստեղծագործական կապերը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում երաժշտական ստեղծագործության բովանդակության առաջնայնության գաղափարին։ Դաշնամուրային տեխնիկան այս մոտեցման շրջանակում դիտարկվում է ոչ թե որպես ինքնուրույն նպատակ, այլ որպես երաժշտական մտքի արտահայտման միջոց։ Տեխնիկական խնդիրների լուծումը պայմանավորվում է ստեղծագործության կերպարային բովանդակությամբ, կառուցվածքով և ոճով։ Այս սկզբունքը կարևոր ազդեցություն ունի ուսուցման մեթոդաբանության վրա, քանի որ տեխնիկական աշխատանքը կապվում է կոնկրետ գեղարվեստական խնդրի հետ։ Սովորողը պետք է հասկանա ոչ միայն այն, թե ինչպես կատարել շարժումը, այլև թե ինչ երաժշտական արդյունքի է այն ծառայում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում դաշնամուրային հնչողության մշակույթի ուսումնասիրությունը։ Երաժշտական արտահայտչականությունը մեծապես պայմանավորված է հնչյունի որակով, դինամիկական երանգներով, հնչյունների միջև հարաբերությամբ և երաժշտական ֆրազի ամբողջականությամբ։ Կատարողի խնդիրն է գործիքի մեխանիկական հնարավորությունները վերածել կենդանի երաժշտական խոսքի։ Այդ նպատակով անհրաժեշտ է զարգացնել լսողական վերահսկողությունը, հնչյունային երևակայությունը և սեփական կատարումը քննադատաբար լսելու կարողությունը։ Հնչյունի նկատմամբ նման վերաբերմունքը դառնում է կատարողական վարպետության հիմնարար բաղադրիչներից մեկը։ Առանձին ուղղություն է ֆրազավորման սկզբունքների ուսումնասիրությունը։ Երաժշտական ֆրազը դիտարկվում է որպես իմաստային ամբողջություն, որի ներսում յուրաքանչյուր հնչյուն ունի իր տեղը և գործառույթը։ Կատարողը պետք է բացահայտի երաժշտական մտքի շարժումը, շեշտադրումների հարաբերությունը, լարվածության աճն ու նվազումը և շնչառության տրամաբանությունը։ Այս մոտեցումը նպաստում է այնպիսի կատարման ձևավորմանը, որտեղ առանձին մանրամասները ենթարկվում են ստեղծագործության ընդհանուր գեղարվեստական կառուցվածքին։ Կարևորվում է նաև երաժշտական ձևի ամբողջական ընկալումը։ Կատարողը չի կարող սահմանափակվել առանձին հատվածների տեխնիկական մշակմամբ, քանի որ ստեղծագործության իմաստը ձևավորվում է ամբողջական կառուցվածքի մեջ։ Թեմաների հարաբերությունները, զարգացման փուլերը, գագաթնակետերը և ավարտի տրամաբանությունը պահանջում են նախնական վերլուծություն և կատարողական պլանավորում։ Այս սկզբունքը հատկապես նշանակալի է մեծածավալ ստեղծագործությունների մեկնաբանման ժամանակ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ռիթմի և ժամանակային կազմակերպման խնդրին։ Երաժշտական ռիթմը դիտարկվում է ոչ միայն որպես չափական ճշգրտություն, այլև որպես արտահայտչական շարժման հիմք։ Կատարողը պետք է կարողանա պահպանել ստեղծագործության կառուցվածքային ամբողջականությունը և միաժամանակ բնականորեն օգտագործել ժամանակային ճկունությունը՝ առանց երաժշտական տրամաբանությունը խախտելու։ Տեմպային փոփոխությունները, փոքր շեղումները և շնչառական դադարները պետք է բխեն երաժշտական նյութի բնույթից և ծառայեն դրա արտահայտչականությանը։ Կարևոր ուղղություն է պեդալավորման մշակույթի ուսումնասիրությունը։ Դաշնամուրային կատարողական արվեստում պեդալը կարող է ազդել հնչողության գույնի, տարածականության, ներդաշնակության և ֆրազավորման վրա։ Դրա կիրառումը չի կարող հիմնվել միայն մեխանիկական կանոնների վրա, քանի որ յուրաքանչյուր ստեղծագործություն պահանջում է հնչյունային միջավայրին համապատասխան լուծումներ։ Ուսուցման ընթացքում կարևոր է զարգացնել այնպիսի լսողական վերահսկողություն, որի միջոցով կատարողը կարողանում է գնահատել պեդալի ազդեցությունը և համապատասխանեցնել այն տվյալ ստեղծագործության ոճական ու գեղարվեստական պահանջներին։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում կատարողական տեխնիկայի բնականության սկզբունքը։ Դաշնակահարի շարժողական համակարգը պետք է ծառայի երաժշտական նպատակին՝ հնարավորինս խուսափելով ավելորդ լարվածությունից և անարդյունավետ շարժումներից։ Տեխնիկական աշխատանքի ընթացքում ուշադրություն է դարձվում ձեռքերի, դաստակի և ամբողջ շարժողական համակարգի համաձայնեցված աշխատանքին։ Սակայն տեխնիկական ազատությունը դիտարկվում է ոչ թե որպես ինքնուրույն ֆիզիկական արդյունք, այլ որպես երաժշտական արտահայտչականության անհրաժեշտ պայման։ Այս մոտեցումը թույլ է տալիս տեխնիկական պատրաստությունը կապել կատարողի լսողական պատկերացումների և ստեղծագործական նպատակների հետ։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է անհատականության սկզբունքը։ Կատարողական դպրոցը չի ենթադրում բոլոր աշակերտների կողմից նույն մեկնաբանության կրկնություն։ Ընդհակառակը՝ մանկավարժի խնդիրներից է սովորողի երաժշտական անհատականության բացահայտումը և նրա ինքնուրույն մտածողության զարգացումը։ Ուսուցիչը կարող է առաջարկել գեղարվեստական և տեխնիկական լուծումների ուղղություններ, սակայն վերջնական կատարողական մեկնաբանությունը ձևավորվում է ստեղծագործության, կատարողի անհատականության և երաժշտական ավանդույթի փոխազդեցության արդյունքում։ Այս սկզբունքը կարևոր է կատարողական դպրոցի կենսունակության համար, քանի որ ավանդույթը պահպանվում է ոչ թե անփոփոխ կրկնությամբ, այլ ստեղծագործական վերաիմաստավորմամբ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում երաժշտական տեքստի նկատմամբ վերաբերմունքին։ Նոտային գրառումը կատարողի համար հիմնական աղբյուր է, սակայն այն ամբողջությամբ չի սահմանում ստեղծագործության հնչողությունը։ Դինամիկական նշումները, արտիկուլյացիան, տեմպային ցուցումները և հեղինակային այլ նշումները պահանջում են մեկնաբանություն՝ ստեղծագործության ոճի և ամբողջական կառուցվածքի համատեքստում։ Կատարողի ազատությունը այս դեպքում կապված է ոչ թե տեքստից կամայական հեռանալու, այլ դրա բովանդակությունը խորությամբ հասկանալու և հնչողության միջոցով բացահայտելու հետ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ոճական զգացողության զարգացումը։ Տարբեր ժամանակաշրջանների և հեղինակների ստեղծագործությունները պահանջում են հնչողության, ֆրազավորման, արտիկուլյացիայի և ձևակառուցման տարբեր մոտեցումներ։ Մանկավարժական համակարգում սովորողը պետք է աստիճանաբար սովորի տարբերակել երաժշտական ոճերը և խուսափել նույն կատարողական միջոցների մեխանիկական կիրառությունից տարբեր ստեղծագործությունների նկատմամբ։ Ոճական գիտելիքը ձևավորվում է երաժշտական գրականության լայն ուսումնասիրության, լսողական փորձի և ստեղծագործությունների պատմական համատեքստի ճանաչման միջոցով։ Առանձին ուղղություն է ռուսական դասական և ռոմանտիկական դաշնամուրային ավանդույթի ազդեցության ուսումնասիրությունը։ Կատարողական դպրոցի գեղագիտական հիմքերում կարևոր տեղ ունի երաժշտական ստեղծագործության հոգեբանական և կերպարային բովանդակության խոր բացահայտումը։ Կատարողից պահանջվում է ոչ միայն տեխնիկական ճշգրտություն, այլև ստեղծագործության ներքին դրամատուրգիայի ընկալում։ Այս սկզբունքների փոխանցումը Հայաստանի դաշնամուրային մշակույթին ստեղծում է հետաքրքիր փոխազդեցություն ռուսական կատարողական ավանդույթի և հայկական երաժշտական մտածողության միջև։ Հետազոտության առանցքային հարցերից է այն, թե այդ սկզբունքները ինչպիսի վերափոխումների են ենթարկվել հայկական երաժշտական միջավայրում։ XX դարի երկրորդ կեսին Հայաստանի դաշնամուրային արվեստը զարգանում էր մասնագիտական երաժշտական կրթության, համերգային կյանքի և ազգային կոմպոզիտորական դպրոցի հետ սերտ կապի պայմաններում։ Դաշնակահարների պատրաստման ընթացքում ռուսական կատարողական ավանդույթների յուրացումը համադրվում էր հայկական երաժշտության կատարման առանձնահատկությունների հետ։ Այդ փոխազդեցությունը նպաստում էր ազգային դաշնամուրային կատարողական դպրոցի սեփական դիմագծի ձևավորմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հայ կոմպոզիտորների դաշնամուրային ստեղծագործությունների մեկնաբանմանը։ Ազգային երաժշտական լեզվի առանձնահատկությունները, մեղեդային մտածողությունը, ռիթմական կառուցվածքները և կերպարային աշխարհը կատարողից պահանջում են համապատասխան հնչյունային և արտահայտչական միջոցների որոնում։ Նախորդ կատարողական ավանդույթից ժառանգված սկզբունքները այս դեպքում կարող են ստանալ նոր կիրառություն՝ համապատասխանեցվելով հայկական երաժշտական նյութի բնույթին։ Այս գործընթացը ցույց է տալիս, թե ինչպես է կատարողական դպրոցը զարգանում նոր ռեպերտուարի հետ փոխազդեցության միջոցով։ Կարևորվում է ազգային երաժշտական մտածողության և համընդհանուր դաշնամուրային տեխնիկայի հարաբերությունը։ Գործիքի տեխնիկական հնարավորությունները ընդհանուր են տարբեր ազգային դպրոցների համար, սակայն դրանց կիրառման գեղարվեստական նպատակները կարող են տարբեր լինել։ Հայկական երաժշտության կատարումը կարող է պահանջել առանձնահատուկ ուշադրություն մեղեդային գծի, ռիթմական շեշտադրումների և հնչյունային գունավորման նկատմամբ։ Այս պայմաններում կատարողական ավանդույթը ձեռք է բերում ազգային առանձնահատկություններ՝ պահպանելով մասնագիտական դպրոցի ընդհանուր հիմքերը։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում երաժշտական մանկավարժության զարգացումը Հայաստանում։ Բարձրագույն և միջին մասնագիտական երաժշտական կրթության հաստատություններում դաշնամուրի դասավանդումը դառնում է կատարողական ավանդույթի փոխանցման հիմնական մեխանիզմներից մեկը։ Դասախոսները իրենց ուսուցիչներից ստացած սկզբունքները փոխանցում են հաջորդ սերունդներին՝ միաժամանակ դրանք լրացնելով սեփական կատարողական և մանկավարժական փորձով։ Այսպիսով ձևավորվում է ստեղծագործական ժառանգականության բազմաստիճան համակարգ, որտեղ յուրաքանչյուր սերունդ որոշակի փոփոխություններ է ներմուծում նախորդից ստացած ավանդույթի մեջ։ Կարևոր ուղղություն է ուսուցիչ–աշակերտ հարաբերության ուսումնասիրությունը։ Անհատական երաժշտական դասը հնարավորություն է տալիս մանկավարժին աշխատել ոչ միայն տեխնիկական խնդիրների, այլև սովորողի լսողության, երաժշտական մտածողության, գեղագիտական ճաշակի և բեմական ինքնուրույնության զարգացման ուղղությամբ։ Ուսուցիչը կարող է տարբեր աշակերտների հետ կիրառել տարբեր մեթոդական միջոցներ՝ հաշվի առնելով նրանց անհատական առանձնահատկությունները։ Այս ճկունությունը կատարողական դպրոցի կարևոր առանձնահատկություններից է։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տեխնիկական վարժությունների և գեղարվեստական ռեպերտուարի հարաբերությանը։ Տեխնիկական աշխատանքը կարող է ներառել գամմաներ, արպեջիոներ, էտյուդներ և այլ վարժություններ, սակայն դրանց նշանակությունը լիարժեք է միայն այն դեպքում, երբ ձեռք բերված հմտությունները տեղափոխվում են երաժշտական ստեղծագործությունների կատարողական գործընթաց։ Տեխնիկական պատրաստությունը պետք է նպաստի ազատությանը, հնչյունային բազմազանությանը և երաժշտական մտքի բնական արտահայտմանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ռեպերտուարի ընտրության մանկավարժական նշանակությունը։ Սովորողի զարգացման տարբեր փուլերում ընտրված ստեղծագործությունները կարող են ծառայել տարբեր տեխնիկական և գեղարվեստական խնդիրների լուծմանը։ Ռեպերտուարը պետք է հնարավորություն տա ծանոթանալու տարբեր ժամանակաշրջանների, ոճերի և կոմպոզիտորական դպրոցների երաժշտությանը։ Միաժամանակ հայկական դաշնամուրային ստեղծագործությունների ընդգրկումը նպաստում է ազգային երաժշտական մշակույթի խոր ճանաչմանը և համապատասխան կատարողական լեզվի ձևավորմանը։ Առանձին ուղղություն է բեմական կատարողականության խնդիրը։ Ուսումնական դասարանում ձեռք բերված հմտությունները պետք է կարողանան պահպանվել համերգային պայմաններում, որտեղ կատարողը հանդիպում է հոգեբանական և ստեղծագործական լրացուցիչ պահանջների։ Բեմական կենտրոնացումը, ստեղծագործության ամբողջական ընկալումը և լսարանի հետ երաժշտական հաղորդակցության կարողությունը մասնագիտական պատրաստության կարևոր բաղադրիչներ են։ Կատարողական դպրոցի խնդիրն է ձևավորել երաժիշտ, որը ոչ միայն տեխնիկապես պատրաստ է, այլև ունակ է բեմում ստեղծել համոզիչ գեղարվեստական ամբողջություն։ Կարևորվում է երաժշտական հիշողության զարգացումը։ Դաշնակահարի համար ստեղծագործությունը հիշողությամբ կատարելու կարողությունը կապված է լսողական, տեսողական, շարժողական և կառուցվածքային հիշողության փոխգործակցության հետ։ Հուսալի կատարողական հիշողությունը ձևավորվում է ոչ միայն բազմակի կրկնությամբ, այլև ստեղծագործության կառուցվածքի գիտակցված վերլուծությամբ։ Այս մոտեցումը նվազեցնում է մեխանիկական սովորության կախվածությունը և նպաստում ավելի վստահ բեմական կատարմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ստեղծագործության վրա ինքնուրույն աշխատանքի մեթոդներին։ Մասնագիտական երաժիշտը պետք է կարողանա առանց ուսուցչի մշտական օգնության վերլուծել նոր ստեղծագործությունը, բացահայտել տեխնիկական դժվարությունները, ձևավորել հնչյունային պատկերացում և ընտրել համապատասխան աշխատանքային միջոցներ։ Այդ պատճառով բարձր մակարդակի մանկավարժության նպատակը միայն կոնկրետ ստեղծագործության ուսուցումը չէ, այլ ինքնուրույն աշխատելու մշակույթի ձևավորումը։ Կարևոր ուղղություն է կատարողական մեկնաբանության հասկացության ուսումնասիրությունը։ Միևնույն երաժշտական ստեղծագործությունը տարբեր կատարողների մոտ կարող է հնչել տարբեր կերպ՝ պահպանելով հեղինակային տեքստի հիմնական պահանջները։ Տարբերությունները կարող են արտահայտվել տեմպի, դինամիկական հարաբերությունների, ֆրազավորման, հնչյունային գույների և կառուցվածքային շեշտադրումների մեջ։ Կատարողական դպրոցը ձևավորում է մեկնաբանման ընդհանուր գեղագիտական չափանիշներ, սակայն դրանց շրջանակում պահպանվում է անհատական ստեղծագործական ազատությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կատարողական ավանդույթի փոփոխությանը ժամանակի ընթացքում։ Նույն սկզբունքները տարբեր սերունդների կողմից կարող են տարբեր կերպ ընկալվել, քանի որ փոխվում են համերգային մշակույթը, ձայնագրությունների հասանելիությունը, երաժշտագիտական պատկերացումները և գեղագիտական նախասիրությունները։ Հետևաբար դպրոցի զարգացումը չի կարելի ներկայացնել որպես սկզբնական սկզբունքների անփոփոխ պահպանում։ Ավելի նպատակահարմար է այն դիտարկել որպես շարունակական վերաիմաստավորման գործընթաց, որտեղ պահպանվում են հիմնարար արժեքները, իսկ դրանց գործնական դրսևորումները փոփոխվում են։ Հետազոտության մեջ կարող է հատուկ տեղ հատկացվել Հայաստանի նշանավոր դաշնակահարների և մանկավարժների գործունեության ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով նրանց ստեղծագործական ծագումնաբանությունը, ուսուցիչների հետ կապերը, ռեպերտուարային նախասիրությունները և դասավանդման առանձնահատկությունները։ Համերգային ծրագրերի, ձայնագրությունների, հուշագրությունների, հարցազրույցների և ուսումնական փորձի համադրումը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե կոնկրետ կատարողների մոտ ինչպես են դրսևորվել ավանդույթի տարբեր բաղադրիչները։ Նման մոտեցումը կատարողական դպրոցի պատմությունը ներկայացնում է կենդանի անհատականությունների միջոցով։ Առանձին ուղղություն է ձայնագրությունների համեմատական վերլուծությունը։ Տարբեր սերունդների դաշնակահարների կատարումների ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել տեմպային, դինամիկական, ֆրազավորման և հնչյունային մոտեցումների փոփոխությունները։ Ձայնագրությունը կարևոր պատմական աղբյուր է, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս անմիջականորեն ուսումնասիրել կատարողական արդյունքը, այլ ոչ միայն դրա վերաբերյալ գրավոր վկայությունները։ Սակայն նման վերլուծությունը նպատակահարմար է համադրել այլ աղբյուրների հետ, քանի որ մեկ կատարումը միշտ չէ, որ ամբողջությամբ ներկայացնում է երաժշտի կատարողական հայեցակարգը։ Կարևորվում է նաև համերգային քննադատության ուսումնասիրությունը։ Ժամանակի մամուլում հրապարակված գրախոսությունները կարող են տեղեկություններ տալ կատարողների ոճի, հասարակական ընդունելության և երաժշտական միջավայրում գործող գեղագիտական չափանիշների մասին։ Դրանք հնարավորություն են տալիս վերականգնել ոչ միայն կատարողական փաստերը, այլև ժամանակակիցների ընկալումները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում երաժշտական կրթության հաստատությունների դերին։ Կոնսերվատորիան, երաժշտական դպրոցները և ուսումնարանները դառնում են այն միջավայրերը, որտեղ կատարողական ավանդույթը համակարգվում և փոխանցվում է։ Դասավանդման ծրագրերը, քննությունների պահանջները, մրցույթները, բաց դասերը և համերգային գործունեությունը նպաստում են մասնագիտական չափանիշների ձևավորմանը։ Այդ հաստատությունների պատմության ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս կատարողական դպրոցի զարգացումը կապել Հայաստանի երաժշտական կրթության ընդհանուր պատմության հետ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում մրցույթների և փառատոնների ազդեցությունը։ Դրանք հնարավորություն են տալիս երիտասարդ կատարողներին համեմատել իրենց պատրաստվածությունը տարբեր դպրոցների ներկայացուցիչների հետ, ծանոթանալ նոր մեկնաբանությունների և ընդլայնել մասնագիտական փորձը։ Նման միջավայրում ազգային կատարողական դպրոցը միաժամանակ պահպանում է իր ավանդույթները և հաղորդակցվում միջազգային երաժշտական գործընթացների հետ։ Առանձին ուղղություն է կատարողական սկզբունքների և կոմպոզիտորական ստեղծագործության փոխազդեցությունը։ Նոր հայկական դաշնամուրային ստեղծագործությունների ի հայտ գալը կատարողների առջև դնում է նոր հնչյունային, ռիթմական և տեխնիկական խնդիրներ։ Դրանց լուծման ընթացքում ավանդական կատարողական միջոցները կարող են վերաիմաստավորվել և համալրվել նոր մոտեցումներով։ Այսպիսով կատարողական դպրոցի զարգացումը կապված է ոչ միայն մանկավարժական ժառանգության, այլև ժամանակակից երաժշտական ստեղծագործության պահանջների հետ։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել պատմական, համեմատական, երաժշտագիտական, կատարողական և մանկավարժական վերլուծության մեթոդները։ Ուսուցիչ–աշակերտ կապերի վերականգնումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ստեղծագործական ժառանգականության ուղիները, իսկ կատարումների և մեթոդական մոտեցումների համեմատությունը՝ առանձնացնել ավանդույթի կայուն և փոփոխվող տարրերը։ Երաժշտական ստեղծագործությունների մեկնաբանությունների ուսումնասիրությունը կարող է լրացվել ձայնագրությունների, համերգային ծրագրերի, արխիվային նյութերի, հուշագրությունների և մասնագիտական մամուլի տվյալներով։ Գիտական նշանակությունը պայմանավորված է Հայաստանի դաշնամուրային կատարողական դպրոցի ձևավորման և զարգացման գործընթացները ավելի լայն երաժշտական ավանդույթի հետ կապելու հնարավորությամբ։ Ստեղծագործական սկզբունքների փոխանցման ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ կատարողական մշակույթը ձևավորվում է տարբեր դպրոցների, անհատականությունների և ազգային երաժշտական ավանդույթների փոխազդեցության արդյունքում։ Միաժամանակ այն հնարավորություն է տալիս բացահայտել հայկական դաշնամուրային արվեստի ինքնուրույն առանձնահատկությունները և գնահատել տարբեր սերունդների երաժիշտների ներդրումը դրանց զարգացման մեջ։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է XX դարի երկրորդ կեսի Հայաստանի դաշնամուրային կատարողական մշակույթի պատմական և տեսական ուսումնասիրություն՝ ընդգրկելով երաժշտական մեկնաբանության, հնչյունային մշակույթի, ֆրազավորման, ռիթմի, պեդալավորման, տեխնիկական ազատության, ոճական մտածողության, անհատականության, ռեպերտուարի ընտրության, բեմական պատրաստության և երաժշտական մանկավարժության խնդիրները։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում ստեղծագործական ավանդույթի շարունակականությանը և այն գործընթացին, որի ընթացքում նախորդ սերունդներից ժառանգված սկզբունքները հայկական երաժշտական միջավայրում ոչ միայն պահպանվում, այլև վերափոխվում և հարստացվում են նոր կատարողական փորձով։ Նյութը կարող է օգտակար լինել երաժշտագիտությամբ, դաշնամուրային կատարողական արվեստով, երաժշտական մանկավարժությամբ և Հայաստանի երաժշտական մշակույթի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների, դաշնակահարների, դասախոսների և ուսանողների համար։