Պատրաստի նյութեր

Գիրքը ներկայացնում է հայ նշանավոր բանաստեղծ, պատմաբան, աշխարհագրագետ և Մխիթարյան միաբանության անդամ Հայր Ղևոնդ Ալիշանի կյանքն ու գործունեությունը։ Ալիշանը XIX դարի հայ մշակութային և գիտական կյանքի կարևորագույն ներկայացուցիչներից էր, որի բազմաբնույթ ժառանգությունն ընդգրկում է պատմագիտական, աշխարհագրական, բանասիրական և գրական աշխատություններ։ Կենսագրական ուսումնասիրության շրջանակում լուսաբանվում են նրա կյանքի հիմնական հանգրվանները, կրթությունը, հոգևոր ծառայությունը, գիտական հետաքրքրությունները և ստեղծագործական գործունեությունը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի նրա մասնակցությունը Մխիթարյան միաբանության գիտակրթական առաքելությանը, հայոց պատմության, լեզվի, գրականության և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրման ու հանրահռչակման գործին։ Ալիշանի գործունեությունը կարևոր դեր է ունեցել ազգային պատմական հիշողության պահպանման և հայագիտության զարգացման մեջ։ Գիրքը հնարավորություն է տալիս ճանաչելու նրա անձն ու մտավոր ժառանգությունը, ինչպես նաև հասկանալու Մխիթարյան միաբանության ազդեցությունը XIX դարի հայ կրթական, գիտական և գրական կյանքի վրա։ Այն արժեքավոր նյութ է հայ մտավորականության պատմությամբ, կենսագրական գրականությամբ և հայ մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայ Առաքելական եկեղեցու ուղղափառ քրիստոնեական հավատքի հիմնական սկզբունքների և դավանաբանական դրույթների ներկայացմանը։ Այն անդրադառնում է քրիստոնեական հավատքի հիմնարար գաղափարներին, եկեղեցու ուսմունքին և այն հոգևոր համոզմունքներին, որոնց վրա հիմնված է հայ եկեղեցական ավանդույթը։ Նման բնույթի դավանաբանական աշխատություններում կարևոր տեղ են զբաղեցնում Սուրբ Երրորդության, Հիսուս Քրիստոսի աստվածային և մարդկային բնության, Սուրբ Հոգու, փրկության, մկրտության, եկեղեցու և հավիտենական կյանքի վերաբերյալ քրիստոնեական պատկերացումները։ Գրքի թեմատիկ ուղղվածությունը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու Հայ Առաքելական եկեղեցու հավատքի ինքնատիպ առանձնահատկություններին, դավանական ժառանգությանը և քրիստոնեական ընդհանուր ավանդույթի շրջանակում դրա ձևավորմանը։ Այն կարող է ծառայել որպես կրոնական գիտելիքների ձեռքբերման և եկեղեցական ուսմունքի հիմնադրույթների ուսումնասիրության աղբյուր՝ հետաքրքրություն ներկայացնելով աստվածաբանությամբ, հայ եկեղեցու պատմությամբ, դավանաբանությամբ և հայ ժողովրդի հոգևոր-մշակութային ժառանգությամբ զբաղվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Մ. Գյուլգեազյանի այս ստեղծագործությունը հեքիաթային բնույթի պատմողական երկ է, որի կենտրոնում Սմբատ անունով հերոսն է։ Հեքիաթի ժանրին բնորոշ գեղարվեստական պատումի միջոցով ներկայացվում է հերոսի պատմությունը՝ ընթերցողին ներգրավելով երևակայական և դաստիարակչական նշանակություն ունեցող իրադարձությունների աշխարհ։ Հեքիաթները կարևոր տեղ են զբաղեցնում հայ գրականության մեջ՝ փոխանցելով բարոյական պատկերացումներ, մարդկային արժեքներ, կյանքի փորձի ընդհանրացումներ և հասարակական միջավայրում ձևավորված ավանդույթներ։ Նման ստեղծագործություններում հերոսի արարքները, հանդիպումները և փորձությունները կարող են ծառայել որպես բնավորության, ընտրության և վարքագծի գեղարվեստական բացահայտման միջոց։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում XX դարի սկզբի հայ գեղարվեստական գրականության, մասնավորապես՝ հեքիաթային և մանկապատանեկան ընթերցանության պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն նաև վկայում է Ալեքսանդրապոլի գրական ու տպագրական կյանքի մասին՝ ներկայացնելով տվյալ ժամանակաշրջանի հայերեն գրքի ստեղծման և տարածման միջավայրը։

«Սուգի հովահարը» վերնագրով հրատարակությունը պատկանում է արևմտահայ տպագիր գրական ժառանգությանը։ Վերնագրի պատկերավոր ձևակերպումը հուշում է սգի, կորստի և վշտի թեմատիկ շրջանակ, իսկ հովհարի խորհրդանիշը կարող է հանդես գալ որպես հուզական ապրումների կամ հիշողությունների գեղարվեստական արտահայտման միջոց։ Աշխատությունը կարելի է դիտարկել որպես փոքրածավալ գրական ստեղծագործություն, որի բովանդակային առանցքը, ըստ վերնագրի, կապված է մարդկային վշտի, կորստի զգացողության և դրանց շուրջ ձևավորվող ապրումների հետ։ Նման գրական երկերում սուգը հաճախ ներկայացվում է ոչ միայն որպես անձնական զգացում, այլև որպես հիշողության, կարոտի և մարդկային հարաբերությունների արժեքի բացահայտման միջոց։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի արևմտահայ գրական միջավայրի, Կոստանդնուպոլսի տպագրական մշակույթի և ժամանակաշրջանի գեղարվեստական լեզվի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, արևմտահայ գրական ժառանգությամբ և պատմական տպագիր նյութերով հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Հրատարակության վերնագիրը վերաբերում է Սուրբ Հակոբի անվան հետ կապված առաքելական նավակին՝ ներկայացնելով քրիստոնեական կրոնական ավանդույթի և եկեղեցական խորհրդանիշների հետ առնչվող թեմա։ Սուրբ Հակոբ անունը կարևոր տեղ ունի Երուսաղեմի հայոց հոգևոր կյանքում, քանի որ Երուսաղեմի Սուրբ Հակոբյանց վանքը հայ եկեղեցական պատմության և սրբավայրերի համակարգի առանցքային կենտրոններից է։ Այս համատեքստում աշխատությունը կարելի է դիտարկել որպես Երուսաղեմի հայ համայնքի կրոնական կյանքի, եկեղեցական ավանդույթների և սրբավայրերի հետ կապված պատմական հիշողության ուսումնասիրությանն առնչվող փոքրածավալ հրատարակություն։ Վերնագրի հին ուղղագրությունն ու արևմտահայերեն ձևերը վկայում են տվյալ շրջանի հայերեն գրավոր լեզվի առանձնահատկությունների մասին և ինքնին հետաքրքրություն են ներկայացնում լեզվական ու մատենագիտական տեսանկյունից։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել հայ եկեղեցու պատմությամբ, Երուսաղեմի հայոց հոգևոր ժառանգությամբ, կրոնական ավանդույթներով և արևմտահայերեն տպագիր մշակույթով հետաքրքրվողների համար։

Հատորը նվիրված է Ստեփանոս Նազարյանցի գրական, գիտական և հասարակական ժառանգությանը՝ ներկայացնելով հայ մտավորականության պատմության մեջ նշանակալի դեր ունեցած այս գործչի գործունեության տարբեր կողմերը։ Նազարյանցը XIX դարի հայ լուսավորական շարժման կարևոր ներկայացուցիչներից էր, որի գաղափարները կապված էին կրթության զարգացման, գիտելիքի տարածման, հասարակական առաջընթացի և ազգային մշակույթի արդիականացման հետ։ Նրա աշխատություններում արտահայտված են ժամանակի մտավոր ու հասարակական կյանքի խնդիրները, լեզվի, գրականության, կրթության և փիլիսոփայական մտածողության վերաբերյալ հայացքները։ Հատորը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու հեղինակի ստեղծագործական ու մտավոր ժառանգության շարունակությանը և դիտարկելու նրա գաղափարների զարգացումը ժամանակաշրջանի պատմական ու մշակութային իրողությունների համատեքստում։ Նյութը կարևոր է XIX դարի հայ հասարակական մտքի, լուսավորական գաղափարների, գրական քննադատության և ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման ուսումնասիրության համար։ Այն արժեքավոր աղբյուր է հայագիտությամբ, գրականության պատմությամբ, փիլիսոփայությամբ և հայ մտավորականության գործունեությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը ներկայացնում է անցյալ դարաշրջանների նշանավոր անձանց և նրանց թողած պատմական, հասարակական ու մշակութային հետքը՝ ընդգրկելով 1635–1900 թվականների ժամանակահատվածը։ Վերնագրի փոխաբերական բնույթը հուշում է անցյալի անհատների, նրանց գործունեության և ժամանակի ընթացքում պահպանված հիշատակի անդրադարձ։ Գիրքը կարող է դիտարկվել որպես պատմական ու կենսագրական բնույթի երկ՝ ուղղված տարբեր ժամանակաշրջանների գործիչների կերպարների և նրանց ապրած միջավայրի ներկայացմանը։ Նման ուսումնասիրություններում կարևոր տեղ են զբաղեցնում անհատական ճակատագրերի և պատմական իրադարձությունների փոխկապակցվածությունը, հասարակական կյանքի փոփոխությունները, մտավոր ու մշակութային շարժումները, ինչպես նաև անցյալի ժառանգության գնահատումը։ Ժամանակագրական ընդգրկումը թույլ է տալիս աշխատությունը դիտարկել որպես մի քանի դարերի պատմական հիշողությանն անդրադարձող հրատարակություն։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ ընթերցողների և հետազոտողների համար, որոնք ուսումնասիրում են պատմական անձանց կերպարները, կենսագրական գրականությունը, անցյալի հասարակական միջավայրը և մշակութային հիշողության ձևավորումը։

Գիրքը ներկայացնում է քրիստոնեական սրբազան պատմության հիմնական իրադարձություններն ու դրվագները՝ հիմնվելով աստվածաշնչյան ավանդության և քրիստոնեական կրոնական պատկերացումների վրա։ Նման բնույթի աշխատություններում սովորաբար լուսաբանվում են աշխարհի արարչագործության, մարդկության վաղ պատմության, աստվածաշնչյան նահապետների, մարգարեների, Իսրայելի ժողովրդի պատմության, ինչպես նաև Հիսուս Քրիստոսի կյանքի և քրիստոնեության սկզբնավորման հետ կապված իրադարձությունները։ Նյութը կարող է ընդգրկել Հին և Նոր Կտակարանների առանցքային պատմությունները՝ ներկայացնելով դրանց կրոնական, բարոյական և դաստիարակչական նշանակությունը։ Աշխատության թեմատիկ ուղղվածությունը միավորում է պատմական պատումը և հավատքի ուսուցումը՝ ընթերցողին ծանոթացնելով քրիստոնեական աշխարհայացքի ձևավորման կարևոր հիմքերին։ Այն կարող է ծառայել որպես կրոնական գիտելիքների ձեռքբերման և աստվածաշնչյան պատմությունների հետ ծանոթացման ուսումնական աղբյուր՝ հատկապես կրթական ու դաստիարակչական միջավայրում։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն կրոնական հրատարակությունների, քրիստոնեական կրթության պատմության և հայ հասարակության հոգևոր-մշակութային կյանքի ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Աշխատությունը նվիրված է V դարի հայ մշակութային և հոգևոր կյանքի կարևորագույն դեմքերին՝ Սուրբ Սահակ Պարթև կաթողիկոսի և Մեսրոպ Մաշտոցի անմիջական աշակերտներին, որոնք նշանակալի դեր են ունեցել հայ գրավոր մշակույթի ձևավորման և զարգացման գործում։ Ներկայացվում են նրանց կրթական միջավայրը, ուսուցչական ավանդույթը, գիտելիքների փոխանցման գործընթացը և հայերեն թարգմանական գրականության սկզբնավորման պատմական նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի առաջին թարգմանիչների գործունեությունը, նրանց մասնակցությունը քրիստոնեական գրականության հայացմանը, գրավոր լեզվի մշակմանը և ազգային կրթական ու հոգևոր կյանքի ամրապնդմանը։ Աշխատության թեման առնչվում է հայոց գրերի գյուտից հետո ծավալված մշակութային շարժմանը, թարգմանչական դպրոցի ձևավորմանը և հայ մատենագրության վաղ շրջանի զարգացմանը։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես են Սահակ Պարթևի և Մեսրոպ Մաշտոցի աշակերտները շարունակել իրենց ուսուցիչների գործը՝ նպաստելով հայերեն գրավոր ժառանգության հարստացմանը և կրթական ավանդույթի հաստատմանը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայագիտությամբ, հայոց լեզվի ու գրականության պատմությամբ, թարգմանական արվեստով և վաղ միջնադարյան Հայաստանի հոգևոր-մշակութային զարգացումներով զբաղվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Հրատարակությունը գրական ժողովածու է, որի վերնագիրը հուշում է անձնական ապրումների, ներաշխարհի և մարդկային զգացմունքների գեղարվեստական արտահայտման մասին։ Ժողովածուի բնույթը ենթադրում է սրտի, սիրո, կարոտի, հույսի, հիշողության և հոգևոր ապրումների թեմաների անդրադարձ՝ բանաստեղծական կամ արձակ ստեղծագործությունների միջոցով։ Նման գրական էջերում անհատական զգացմունքները կարող են միահյուսվել մարդկային հարաբերությունների, կյանքի գեղեցկության, ուրախության ու տխրության, ինչպես նաև բարոյական և հոգևոր արժեքների պատկերումներին։ Հրատարակությունը ներկայացնում է արևմտահայ գրական միջավայրի տպագիր ժառանգության մի նմուշ և հետաքրքրություն է ներկայացնում 20-րդ դարասկզբի հայ գրական կյանքի, գրահրատարակչական գործունեության ու ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Ժողովածուի պահպանված լինելը կարևոր է նաև ժամանակաշրջանի գրական լեզվի, ուղղագրական առանձնահատկությունների և գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների հետազոտության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետներին, հայագետներին, արևմտահայ գրականությամբ հետաքրքրվող հետազոտողներին և հայ գրքի պատմությունն ուսումնասիրողներին։

Հրատարակությունը 1922 թվականի համար նախատեսված օրացուցային նյութ է, որի հիմնական նպատակը տարվա օրերի, ամսաթվերի և ժամանակագրական հաջորդականության ներկայացումն է։ Օրացույցը ժամանակի կազմակերպման և առօրյա գործունեության պլանավորման գործնական միջոց լինելուց բացի, պատմական նշանակություն ունեցող տպագիր աղբյուր է, որն արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանի հրատարակչական ու գրահրատարակչական ավանդույթները։ Հայկական օրացույցները կարևոր դեր են ունեցել հասարակական, կրթական և հոգևոր կյանքում՝ ծառայելով որպես ամսաթվերի հաշվարկման, տոնական օրերի ու հիշատակի օրերի որոշման և ժամանակի հաշվառման միջոց։ Այս հրատարակությունը ներկայացնում է 1922 թվականի օրացուցային համակարգը և կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել նաև որպես հայ տպագիր ժառանգության նմուշ։ Այն օգտակար սկզբնաղբյուր է հայկական գրքի պատմությամբ, օրացույցների զարգացման, ժամանակագրության և 20-րդ դարասկզբի հայ հրատարակչական մշակույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Աստվածաշունչը քրիստոնեական կրոնի հիմնարար սուրբ գիրքն է, որն ընդգրկում է Հին և Նոր Կտակարանները՝ ներկայացնելով կրոնական, պատմական, բարոյախոսական և հոգևոր բովանդակության բազմաշերտ ժառանգություն։ Հին Կտակարանը ներառում է արարչագործության, մարդկության սկզբնավորման, նախահայրերի պատմության, Իսրայելի ժողովրդի անցյալի, մարգարեությունների, օրհներգերի, իմաստասիրական խրատների և կրոնական օրենքների վերաբերյալ գրքեր։ Նոր Կտակարանը կենտրոնանում է Հիսուս Քրիստոսի կյանքի, քարոզչության, առաքելական գործունեության և քրիստոնեական համայնքների ձևավորման վրա՝ ընդգրկելով Ավետարանները, Գործք առաքելոցը, առաքելական թղթերը և Հայտնության գիրքը։ Երկու Կտակարանները միասին ներկայացնում են քրիստոնեական հավատքի հիմնական դրույթները, Աստծու և մարդու փոխհարաբերության, մեղքի ու փրկության, սիրո, հավատարմության, արդարության, ողորմածության և բարոյական պատասխանատվության գաղափարները։ Գիրքը դարեր շարունակ կարևոր դեր է ունեցել քրիստոնեական աստվածաբանության, եկեղեցական ավանդության, գրականության, արվեստի և հասարակական մտածողության զարգացման գործում։ Այն նաև նշանակալի աղբյուր է հին աշխարհի պատմության, մշակույթի, լեզվի և կրոնական պատկերացումների ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը կարևոր տեղ ունի հայերեն կրոնական գրականության և հոգևոր ընթերցանության ավանդույթի մեջ։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ազգային փոքրամասնությունների միգրացիոն գործընթացների էթնոսոցիոլոգիական ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրանց պատճառները, առանձնահատկությունները և ազդեցությունը երկրի էթնիկ ու հասարակական միջավայրի վրա։ Հետազոտության շրջանակում միգրացիան դիտարկվում է որպես բազմագործոն սոցիալական երևույթ, որը պայմանավորված է տնտեսական, սոցիալական, ժողովրդագրական, կրթական և ընտանեկան հանգամանքներով։ Կարևորվում են ազգային փոքրամասնությունների ներկայացուցիչների արտագաղթի և ներգաղթի շարժառիթները, միգրացիոն ուղղությունները, բնակչության սոցիալական կազմը, ինչպես նաև տեղափոխության հետևանքով առաջացող փոփոխությունները համայնքային հարաբերություններում և առօրյա կյանքում։ Էթնոսոցիոլոգիական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու միգրացիայի կապը էթնիկ ինքնության, լեզվի պահպանման, մշակութային ավանդույթների շարունակականության և համայնքային համախմբվածության հետ։ Առանձին ուշադրության են արժանի միգրանտների սոցիալական հարմարվողականության խնդիրները, նոր բնակության միջավայրում նրանց ներգրավվածությունը, Հայաստանի հետ պահպանվող ընտանեկան ու մշակութային կապերը և միգրացիայի ազդեցությունը ազգային փոքրամասնությունների համայնքների հետագա զարգացման վրա։ Աշխատությունը կարևոր նյութ է Հայաստանի էթնիկ կազմի, ժողովրդագրական փոփոխությունների և ազգային փոքրամասնությունների սոցիալական վիճակի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել սոցիոլոգներին, ժողովրդագրագետներին, ազգագրագետներին, միգրացիայի և ազգային փոքրամասնությունների հարցերով զբաղվող հետազոտողներին ու ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Լեռնային Ղարաբաղի հայ բնակչության բանավոր ստեղծագործության հավաքմանը, ուսումնասիրմանն ու ներկայացմանը։ Այն ընդգրկում է ժողովրդական բանահյուսության տարբեր ժանրեր և արտացոլում տարածաշրջանի բնակչության պատմական հիշողությունը, աշխարհընկալումը, հոգևոր կյանքն ու մշակութային ինքնատիպությունը։ Բանահյուսական ժառանգությունը դիտարկվում է որպես սերնդեսերունդ փոխանցվող մշակութային արժեքների ամբողջություն, որի միջոցով պահպանվել և արտահայտվել են համայնքային կյանքի փորձը, բարոյական պատկերացումները, ավանդական սովորույթներն ու հասարակական հարաբերությունները։ Ժողովրդական պատմությունների, հեքիաթների, ավանդազրույցների, առասպելական պատումների, երգերի, ասացվածքների և այլ բանավոր ստեղծագործությունների միջոցով բացահայտվում են տարածաշրջանի բնակչության առօրյան, աշխատանքային գործունեությունը, ընտանեկան ու համայնքային հարաբերությունները, տոնական սովորույթներն ու հավատալիքները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն տեղական բարբառային առանձնահատկությունները, պատումների լեզվական ու գեղարվեստական ինքնատիպությունը և տարբեր բնակավայրերում պահպանված բանավոր ավանդույթները։ Հրատարակությունը կարևոր աղբյուր է Լեռնային Ղարաբաղի մշակութային ժառանգության, հայ ժողովրդական բանահյուսության տարածաշրջանային դրսևորումների և ազգային հիշողության ուսումնասիրության համար։ Այն օգտակար է բանագետների, ազգագրագետների, լեզվաբանների, պատմաբանների, հայագետների, ուսանողների և ժողովրդական ստեղծագործությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։