Պատրաստի նյութեր

Հանրագիտարանը ներկայացնում է հայոց ժողովրդական մշակույթի բազմազան դրսևորումները՝ անդրադառնալով հայ ժողովրդի պատմականորեն ձևավորված ավանդույթներին, կենցաղին, հոգևոր պատկերացումներին, հասարակական հարաբերություններին և նյութական ժառանգությանը։ Որպես տեղեկատու գիտական հրատարակություն՝ այն համակարգված ձևով ներկայացնում է ժողովրդական մշակույթին վերաբերող հասկացություններ, երևույթներ, սովորույթներ և մշակութային արժեքներ՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ամբողջական պատկերացում կազմելու հայ ավանդական կյանքի տարբեր կողմերի մասին։ Թեմատիկ ընդգրկումը վերաբերում է ժողովրդական տոներին ու ծեսերին, ընտանեկան և համայնքային սովորույթներին, հավատալիքներին, բանավոր ստեղծագործությանը, ժողովրդական գիտելիքներին, արհեստներին, կենցաղային առարկաներին, բնակարանին, հագուստին և առօրյա կյանքի կազմակերպման ձևերին։ Կարևորվում է նաև ժողովրդական մշակույթի տարածաշրջանային առանձնահատկությունների և պատմական փոփոխությունների ներկայացումը՝ բացահայտելով տարբեր համայնքների մշակութային ինքնատիպությունն ու ընդհանուր ազգային հատկանիշները։ Հրատարակությունը նպաստում է ավանդական մշակութային ժառանգության ճանաչմանը, ուսումնասիրմանն ու պահպանությանը՝ միաժամանակ ծառայելով որպես գիտելիքի համակարգված աղբյուր մասնագետների և լայն ընթերցողական շրջանակների համար։ Այն արժեքավոր տեղեկատու է ազգագրագետների, բանագետների, պատմաբանների, մշակութաբանների, ուսանողների, ինչպես նաև հայ ժողովրդի ավանդական կյանքի և մշակույթի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվողների համար։

Ժողովածուն ներառում է երիտասարդ գիտնականների հանրապետական տասներորդ գիտաժողովի շրջանակում ներկայացված գիտական զեկուցումներն ու հետազոտական նյութերը։ Այն արտացոլում է գիտական տարբեր ուղղություններով կատարված աշխատանքները և ներկայացնում երիտասարդ հետազոտողների ուսումնասիրությունների արդյունքները, մոտեցումներն ու գիտական հետաքրքրությունների շրջանակը։ Ժողովածուի միջգիտակարգային բնույթը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու գիտության տարբեր բնագավառներում առաջադրված խնդիրներին, կիրառվող մեթոդներին և նոր դիտարկումներին։ Հրատարակությունը նաև կարևորում է գիտական սերնդափոխության, երիտասարդ մասնագետների մասնագիտական կայացման և հետազոտական գործունեության խթանման նշանակությունը։ Գիտաժողովի նյութերը հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու տվյալ ժամանակաշրջանում գիտական միջավայրում քննարկվող հարցերի, հետազոտական ուղղությունների և գիտելիքի զարգացման ընթացքի մասին։ Ժողովածուն նվիրված է Զավեն Խառատյանի ծննդյան հիսունամյակին՝ ընդգծելով նրա հոբելյանի առիթով գիտական համայնքի ուշադրությունը և հարգանքի դրսևորումը։ Այն կարող է օգտակար լինել տարբեր մասնագիտությունների հետազոտողների, դասախոսների, ասպիրանտների, ուսանողների և գիտական գործունեությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ որպես երիտասարդ գիտնականների աշխատանքների և գիտական մտքի զարգացման որոշակի շրջանի վկայություն։

Հրատարակությունը նվիրված է Արցախում իրականացված մշակութային ուսումնասիրություններին՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Շուշի քաղաքին, նրա պատմական միջավայրին և մշակութային ժառանգությանը։ Աշխատության շրջանակում Շուշին դիտարկվում է որպես Արցախի պատմական և մշակութային կարևոր կենտրոն, որի քաղաքային միջավայրը, ճարտարապետական կառույցները, հոգևոր ու հասարակական կյանքը և մշակութային հիշողությունը նշանակալի տեղ են զբաղեցնում տարածաշրջանի պատմության մեջ։ Ներկայացված թեման հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու քաղաքի պատմամշակութային առանձնահատկություններին, պատմական հուշարձանների պահպանման ու ուսումնասիրության խնդիրներին, ինչպես նաև տեղական ավանդույթների և մշակութային ինքնության ձևավորման գործընթացներին։ Կարևորվում է Շուշիի դերը Արցախի մշակութային կյանքում և նրա պատմական միջավայրի նշանակությունը հայ ժողովրդի նյութական ու հոգևոր ժառանգության համատեքստում։ Հրատարակությունը կարող է ծառայել որպես տեղեկատվական և հետազոտական նյութ՝ Արցախի մշակութային պատմությամբ, Շուշիի պատմական զարգացման, ճարտարապետական ժառանգության և մշակութային արժեքների պահպանությամբ հետաքրքրվողների համար։ Այն օգտակար է պատմաբանների, մշակութաբանների, արվեստաբանների, հուշարձանագետների, ուսանողների և տարածաշրջանային ուսումնասիրություններով զբաղվող ընթերցողների համար։

Ռ. Ա. Մկրտչյանի աշխատությունը նվիրված է Օրոմի դամբարանադաշտից հայտնաբերված մարդաբանական նյութերի ուսումնասիրությանը՝ պալեոանտրոպոլոգիական մոտեցմամբ։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է հնագիտական պեղումների ընթացքում ձեռք բերված մարդկային մնացորդների գիտական քննության միջոցով բացահայտել անցյալում տվյալ տարածքում բնակված բնակչության կենսաբանական առանձնահատկությունները և մարդաբանական բնութագիրը։ Պալեոանտրոպոլոգիական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու կմախքային նյութի պահպանվածությունը, ոսկրային կառուցվածքի առանձնահատկությունները, անհատների տարիքային և սեռային որոշման հնարավորությունները, ինչպես նաև բնակչության ֆիզիկական բնութագրերի վերաբերյալ տեղեկությունները։ Աշխատության շրջանակում դամբարանադաշտի նյութը կարևոր սկզբնաղբյուր է հնագույն հասարակության պատմության, բնակչության կազմի և տարածաշրջանի մարդաբանական անցյալի ուսումնասիրման համար։ Հնագիտական տվյալների և մարդաբանական դիտարկումների համադրությունը նպաստում է թաղման հուշարձանի գիտական նշանակության բացահայտմանը և հնագույն համայնքների վերաբերյալ պատկերացումների ընդլայնմանը։ Հեղինակը պալեոանտրոպոլոգիական նյութը դիտարկում է որպես պատմական ու հնագիտական հետազոտությունների լրացուցիչ աղբյուր, որը հնարավորություն է տալիս նյութական մշակույթի տվյալները համադրել մարդու կենսաբանական բնութագրերի ուսումնասիրության հետ։ Գիրքը մասնագիտական նշանակություն ունի պալեոանտրոպոլոգիայի, հնագիտության, կենսաբանական մարդաբանության և Հայաստանի հնագույն բնակչության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Ժողովածուն ներկայացնում է հայ ժողովրդական մշակույթին նվիրված հանրապետական գիտաժողովի գիտական զեկուցումներն ու հետազոտական նյութերը՝ ընդգրկելով հայ ժողովրդի ավանդական կյանքի, հասարակական հարաբերությունների, հոգևոր պատկերացումների և նյութական ժառանգության տարբեր կողմերը։ Նման գիտական ուսումնասիրությունների շրջանակում ժողովրդական մշակույթը դիտարկվում է որպես պատմականորեն ձևավորված և սերնդեսերունդ փոխանցվող արժեքների, գիտելիքների, սովորույթների ու վարքականոնների ամբողջություն, որն արտահայտում է համայնքների կենսակերպն ու աշխարհընկալումը։ Ժողովածուի թեմատիկ ուղղությունները վերաբերում են ժողովրդական ավանդույթների պահպանմանն ու փոփոխությանը, ծեսերին և տոնական սովորույթներին, բանավոր ստեղծագործությանը, հավատալիքներին, ընտանեկան ու համայնքային կյանքին, ժողովրդական արհեստներին և կենցաղային մշակույթի դրսևորումներին։ Կարևորվում է նաև տարբեր բնակավայրերի ու տարածաշրջանների մշակութային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև ավանդական սովորույթների և ժամանակակից հասարակական միջավայրի փոխազդեցությունը։ Հրատարակությունը նպաստում է հայ ժողովրդական մշակույթի բազմազանության, պատմական շարունակականության և ազգային ինքնության հետ դրա կապերի բացահայտմանը։ Այն օգտակար գիտական աղբյուր է ազգագրագետների, բանագետների, մշակութաբանների, պատմաբանների, հայագետների, ինչպես նաև ժողովրդական ավանդույթներով և մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայոց մշակույթում ավանդական և արդիական երևույթների փոխհարաբերության, դրանց շարունակականության ու փոխակերպումների ուսումնասիրությանը։ Գրքում մշակութային զարգացումը դիտարկվում է պատմական և հասարակական փոփոխությունների համատեքստում՝ անդրադառնալով այն գործընթացներին, որոնց միջոցով ավանդույթները պահպանվում, վերաիմաստավորվում և հարմարվում են նոր ժամանակների պահանջներին։ Ուշադրության կենտրոնում են ազգային մշակութային ինքնության ձևավորման ու պահպանման խնդիրները, պատմականորեն ժառանգված արժեքների դերը հասարակական կյանքում, ինչպես նաև արդիականացման ազդեցությունը կենցաղի, սովորույթների, ծեսերի, մտածողության և մշակութային ինքնարտահայտման տարբեր ձևերի վրա։ Ավանդականն ու արդիականը ներկայացվում են ոչ թե որպես իրար բացառող հակադրություններ, այլ որպես փոխազդող և փոխադարձաբար պայմանավորող երևույթներ, որոնց հարաբերակցությունն արտահայտում է մշակույթի զարգացման ընթացքը։ Այս դիտանկյունը հնարավորություն է տալիս քննելու ազգային ժառանգության պահպանության, նոր մշակութային ձևերի առաջացման և հասարակության փոփոխվող արժեքային համակարգի հարցերը։ Հատուկ նշանակություն ունի հայոց մշակույթի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը՝ համադրելով պատմական փորձը, հասարակական միջավայրը և ժամանակակից իրականության մարտահրավերները։ Գիրքը արժեքավոր նյութ է հայ մշակույթի պատմության, ազգագրության, մշակութաբանության և ազգային ինքնության արդի դրսևորումների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, ուսանողների ու ընթերցողների համար։

Ռ. Ս. Կարապետյանի աշխատությունն ուսումնասիրում է միգրացիոն գործընթացները և դրանց ազդեցությամբ ձևավորված հայկական նոր սփյուռքի առանձնահատկությունները՝ էթնոսոցիոլոգիական մոտեցմամբ։ Հետազոտության առանցքում հայերի արտագաղթի պատճառների, ուղղությունների, սոցիալական կազմի և նոր բնակության երկրներում ձևավորվող համայնքային հարաբերությունների քննությունն է։ Միգրացիան դիտարկվում է որպես բազմակողմանի հասարակական գործընթաց, որն ազդում է ոչ միայն անհատների և ընտանիքների կյանքի, այլև համայնքային կառույցների, ազգային ինքնության պահպանման և մշակութային կապերի վերափոխման վրա։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու նոր սփյուռքի ձևավորման սոցիալական մեխանիզմներին, միգրանտների հարմարվողականության խնդիրներին, աշխատանքային և կրթական հնարավորություններին, ընտանեկան ու միջսերնդային հարաբերություններին, ինչպես նաև Հայաստանի հետ պահպանվող կապերին։ Կարևորվում են նաև սփյուռքահայ համայնքների ներքին բազմազանությունը, ինքնության դրսևորումները և նոր սոցիալական միջավայրում ավանդույթների պահպանման ու փոփոխության գործընթացները։ Էթնոսոցիոլոգիական դիտանկյունը թույլ է տալիս համադրել ժողովրդագրական տվյալները, սոցիալական վարքագծի ուսումնասիրությունը և մարդկանց անհատական փորձառությունները։ Գիրքը կարևոր նյութ է ժամանակակից հայ միգրացիայի, սփյուռքի ձևավորման, ազգային ինքնության և Հայաստանի ու արտերկրի հայ համայնքների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրության համար։

Ժողովածուն ներկայացնում է հայ ժողովրդական մշակույթի տարբեր բնագավառներին նվիրված գիտական ուսումնասիրություններ, որոնք ընդգրկվել են հանրապետական գիտական նստաշրջանի նյութերում։ Հատորում քննարկվում են հայկական ավանդական մշակույթի ձևավորման, պահպանման և զարգացման հարցերը՝ ուշադրություն դարձնելով ժողովրդի կենցաղին, սովորույթներին, ծեսերին, հավատալիքներին, բանավոր ստեղծագործությանը և հասարակական հարաբերություններին։ Ժողովրդական մշակույթը դիտարկվում է որպես պատմական հիշողության և ազգային ինքնության կարևոր բաղադրիչ, որի միջոցով սերունդների միջև փոխանցվել են կենսափորձը, արժեքները, գիտելիքներն ու մշակութային ավանդույթները։ Նման գիտական նյութերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու տարբեր տարածաշրջաններում ձևավորված տեղական առանձնահատկությունները, ավանդական զբաղմունքները, ընտանեկան և համայնքային կյանքի կազմակերպումը, ժողովրդական արվեստն ու արհեստագործությունը։ Հատուկ նշանակություն ունի ժողովրդական մշակույթի երևույթների պատմական և սոցիալական համատեքստում քննությունը, ինչպես նաև դրանց փոփոխությունների ու արդիական հասարակության մեջ պահպանման խնդիրների դիտարկումը։ Հատորի միջառարկայական բնույթը նպաստում է ազգագրական, պատմական և մշակութաբանական մոտեցումների համադրմանը։ Այն արժեքավոր նյութ է հայ ժողովրդական մշակույթով, ազգաբանությամբ, բանահյուսությամբ և ազգային ավանդույթների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, ուսանողների ու ընթերցողների համար։

Բ. Ն. Առաքելյանի աշխատությունն ուսումնասիրում է Հին Հայաստանի արվեստի զարգացումը մ. թ. ա. VI դարից մինչև մ. թ. III դարն ընկած ժամանակաշրջանում՝ ներկայացնելով գեղարվեստական մշակույթի տարբեր դրսևորումներն ու պատմական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության հիմքում հնագիտական հուշարձանների, նյութական մշակույթի առարկաների և արվեստի պահպանված նմուշների ուսումնասիրությունն է։ Դրանց միջոցով բացահայտվում են հին հասարակության գեղագիտական պատկերացումները, ստեղծագործական ավանդույթները, վարպետության ձևերն ու գեղարվեստական արտահայտչամիջոցները։ Աշխատության շրջանակում կարևորվում են ճարտարապետության, քանդակագործության, զարդարվեստի և դեկորատիվ-կիրառական արվեստի ուսումնասիրությունները, ինչպես նաև դրանց կապը հասարակական կյանքի, կրոնական պատկերացումների և մշակութային փոխազդեցությունների հետ։ Հին Հայաստանի արվեստը դիտարկվում է Հայկական լեռնաշխարհի պատմական միջավայրի և հարևան քաղաքակրթությունների հետ ունեցած կապերի համատեքստում՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու տեղական ավանդույթների առանձնահատկություններն ու արտաքին ազդեցությունների դերը։ Ժամանակագրական լայն ընդգրկումը նպաստում է գեղարվեստական ձևերի և ոճական փոփոխությունների զարգացման ընթացքը դիտարկելուն։ Գիրքը կարևոր ուսումնասիրություն է Հայաստանի հնագույն արվեստի, նյութական մշակույթի և գեղարվեստական ժառանգության պատմությամբ հետաքրքրվող մասնագետների, ուսանողների ու ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Վանստան պատմական բնակավայրի միջնադարյան արձանագրությունների ուսումնասիրությանը։ Վիմագրական հուշարձանները կարևոր գրավոր սկզբնաղբյուրներ են, որոնք տեղեկություններ են հաղորդում միջնադարյան բնակավայրերի պատմության, հասարակական կյանքի, կրոնական հաստատությունների, շինարարական գործունեության և մշակութային ավանդույթների մասին։ Արձանագրությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու դրանց բովանդակությունը, լեզվական ու գրային առանձնահատկությունները, ինչպես նաև պատմական միջավայրն ու ժամանակագրական նշանակությունը։ Դրանք կարող են պարունակել հիշատակություններ եկեղեցիների ու այլ կառույցների հիմնադրման, նորոգման, նվիրատվությունների, հոգևորականների, աշխարհիկ անձանց և պատմական իրադարձությունների վերաբերյալ։ Վիմագրական նյութերի համադրումը ճարտարապետական հուշարձանների և այլ պատմական տվյալների հետ նպաստում է բնակավայրի անցյալի առավել ամբողջական վերակազմությանը։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի միջնադարյան Հայաստանի տեղական պատմության, արձանագրական ժառանգության և գրավոր մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել վիմագրագետներին, պատմաբաններին, հայագետներին, միջնադարյան ճարտարապետությամբ և հայկական մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող մասնագետներին ու ընթերցողներին։

Ա. Ս. Արմաղանյանի աշխատությունն ուսումնասիրում է հին Հայաստանի կոշկեղենը՝ որպես բնակչության առօրյա կյանքի, նյութական մշակույթի և արհեստագործական ավանդույթների կարևոր բաղադրիչ։ Կոշիկի ձևերը, պատրաստման եղանակները, օգտագործվող նյութերը և զարդարման առանձնահատկությունները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու տարբեր ժամանակաշրջանների մարդկանց կենսակերպի, հասարակական միջավայրի և գեղագիտական նախասիրությունների մասին։ Հետազոտության շրջանակում կարևոր տեղ են զբաղեցնում կոշկեղենի տեսակների, կառուցվածքային առանձնահատկությունների և արտադրական տեխնիկայի ուսումնասիրությունը։ Հնագիտական գտածոների, պատկերագրական աղբյուրների և պատմական վկայությունների համադրումը կարող է բացահայտել կոշկագործության զարգացման ընթացքը, տեղական ավանդույթների ձևավորումը և հարևան մշակույթների հետ ունեցած փոխազդեցությունները։ Կոշկեղենը դիտարկվում է ոչ միայն որպես գործնական նշանակություն ունեցող հագուստի մաս, այլև որպես մշակութային ինքնության, սոցիալական տարբերությունների և արհեստագործական հմտությունների արտահայտություն։ Աշխատությունը կարևոր նյութ է հին Հայաստանի կենցաղի, հագուստի պատմության, ավանդական արհեստների և նյութական մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հնագետներին, ազգագրագետներին, հագուստի պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին և հայկական մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Ճապոնիայի զարգացման առանձնահատկություններին և ճապոնական հասարակության այն գործոններին, որոնք նպաստել են երկրի տնտեսական, տեխնոլոգիական և մշակութային վերելքին։ «Ճապոնական հրաշք» հասկացությունը հիմնականում առնչվում է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Ճապոնիայի արագ տնտեսական վերականգնմանն ու արդյունաբերական զարգացմանը, որի արդյունքում երկիրը կարճ ժամանակահատվածում դարձավ համաշխարհային տնտեսության առաջատար կենտրոններից մեկը։ Հրատարակությունը դիտարկում է այդ գործընթացի մարդկային և հասարակական կողմերը՝ ուշադրություն դարձնելով ճապոնացիների ազգային ինքնությանը, պատմական փորձին, արժեքային համակարգին, աշխատանքային մշակույթին և հասարակական վարքագծի առանձնահատկություններին։ Ճապոնիայի զարգացման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու կրթության, գիտության, տեխնոլոգիաների, արտադրության կազմակերպման, կառավարման և սոցիալական համերաշխության նշանակությանը։ Կարևորվում է նաև ավանդույթների և արդիականացման փոխհարաբերությունը, ինչպես նաև այն, թե ինչպես է ճապոնական հասարակությունը պահպանել մշակութային ինքնատիպությունը՝ միաժամանակ յուրացնելով նորարարական մոտեցումներ։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել Ճապոնիայի պատմությամբ, մշակույթով, տնտեսությամբ և հասարակական զարգացմամբ զբաղվող ընթերցողներին, ուսանողներին ու հետազոտողներին։

Հրատարակությունը Հայաստանի հնագույն մշակույթի ուսումնասիրությանը նվիրված բազմահատոր աշխատության երրորդ հատորն է։ Այն ընդգրկում է Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն պատմամշակութային ժառանգության տարբեր կողմեր՝ ներկայացնելով անցյալի հասարակությունների ձևավորման, զարգացման և մշակութային փոխազդեցությունների վերաբերյալ գիտական նյութեր։ Հնագիտական հուշարձանների, պեղումների արդյունքների և նյութական գտածոների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հին բնակչության կենսակերպը, տնտեսական գործունեությունը, արհեստագործական հմտությունները, բնակավայրերի կառուցվածքը և գեղարվեստական պատկերացումները։ Հնագույն մշակույթի ամբողջական ընկալման համար կարևոր են նաև հոգևոր կյանքի, ծիսական սովորույթների, հավատալիքների, թաղման ավանդույթների և հասարակական հարաբերությունների վերաբերյալ տվյալները։ Նման ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս հետևելու մշակութային երևույթների շարունակականությանը, տեղական ավանդույթների ձևավորմանը և հարևան տարածաշրջանների հետ ունեցած կապերին։ Հատորի նյութերը կարող են նպաստել Հայաստանի հնագույն պատմության առանձին հարցերի լուսաբանմանը և հնագիտական տվյալների գիտական մեկնաբանությանը։ Հրատարակությունը արժեքավոր է հնագետների, պատմաբանների, մշակութաբանների, ուսանողների և Հայկական լեռնաշխարհի հին քաղաքակրթություններով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունն ուսումնասիրում է հայ հասարակության մեջ գոյություն ունեցած ազգակցական խմբի՝ «ազգի» սոցիալական կազմակերպման առանձնահատկությունները XIX դարի երկրորդ կեսին և XX դարի սկզբին։ Հետազոտության կենտրոնում ազգակցական կապերի վրա հիմնված համայնքային միավորն է, որը կարևոր դեր է ունեցել ավանդական հայկական հասարակության ներքին կառուցվածքի, փոխհարաբերությունների և հասարակական կյանքի կազմակերպման մեջ։ Նման խմբերը կարող էին միավորել ընդհանուր ծագում ունեցող ընտանիքների ու տոհմակիցների՝ ձևավորելով փոխօգնության, համերաշխության և փոխադարձ պարտավորությունների որոշակի համակարգ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարևորվում են ազգակցական կապերի պահպանման մեխանիզմները, խմբի անդամների միջև հարաբերությունները, ավանդույթների փոխանցումը, ամուսնության և ընտանեկան կյանքի հետ կապված սովորույթները, ինչպես նաև խմբի դերը համայնքային ինքնության ձևավորման գործում։ Պատմական ժամանակաշրջանի ընտրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու ավանդական ազգակցական կառույցների փոփոխությունները հասարակական, տնտեսական և մշակութային վերափոխումների պայմաններում։ Աշխատությունը կարևոր նյութ է հայերի ավանդական սոցիալական կազմակերպման, ազգակցական համակարգերի, ընտանիքի պատմության և համայնքային հարաբերությունների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել ազգագրագետներին, մարդաբաններին, պատմաբաններին և հայ հասարակության սոցիալական պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողներին։