Պատրաստի նյութեր

Հրատարակությունը պատմաաշխարհագրական և վիճակագրական բնույթի տեղեկատու աղբյուր է, որը համակարգված ձևով ներկայացնում է Երևանի նահանգի բնակավայրերի կազմն ու տարածքային բաշխվածությունը տվյալ վարչատարածքային միավորի գոյության ժամանակաշրջանում։ Նման ցանկերը կարևոր սկզբնաղբյուրներ են տարածաշրջանի բնակավայրային ցանցի, վարչական բաժանման, տեղանունների և ժողովրդագրական պատկերի ուսումնասիրության համար։ Նյութը կարող է ընդգրկել քաղաքների, գյուղերի, ավանների և այլ բնակավայրերի անվանումներ՝ դասավորված ըստ գավառների կամ վարչական ստորաբաժանումների, ինչպես նաև համապատասխան վիճակագրական ու աշխարհագրական տեղեկություններ։ Այդ տվյալների միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել բնակավայրերի թվաքանակը, դրանց վարչական պատկանելությունը, անվանումների պատմական տարբերակները և տարածաշրջանի բնակեցման առանձնահատկությունները։ Հրատարակությունը հատկապես արժեքավոր է պատմական տեղանունների ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի պաշտոնական փաստաթղթերում բազմաթիվ բնակավայրեր արձանագրվել են այնպիսի անվանումներով կամ ուղղագրական ձևերով, որոնք հետագայում փոփոխվել են։ Տեղեկատուի տվյալների համադրումը ավելի ուշ ժամանակաշրջանների վարչատարածքային և քարտեզագրական նյութերի հետ հնարավորություն է տալիս հետևելու բնակավայրերի անվանափոխություններին, միավորումներին, վարչական կարգավիճակի փոփոխություններին կամ առանձին բնակավայրերի անհետացմանը։ Աղբյուրը կարևոր նշանակություն ունի նաև պատմական ժողովրդագրության համար, քանի որ նման վիճակագրական հրատարակություններում բնակավայրերի վերաբերյալ տեղեկությունները կարող են հնարավորություն տալ ուսումնասիրելու բնակչության տարածքային տեղաբաշխման և բնակեցման կառուցվածքի ընդհանուր միտումները։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է տվյալները դիտարկել իրենց ժամանակաշրջանի վարչական և վիճակագրական համակարգի շրջանակում՝ հաշվի առնելով տեղեկությունների հավաքագրման ու դասակարգման ժամանակ կիրառված սկզբունքները։ Աշխարհագրական տեսանկյունից նյութը նպաստում է Երևանի նահանգի պատմական տարածքի բնակավայրային կառուցվածքի վերականգնմանը և տարբեր շրջանների միջև տարածական կապերի ուսումնասիրմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև տոհմաբանական, ազգագրական և տեղական պատմության ուսումնասիրությունների համար՝ օգնելով նույնականացնել պատմական փաստաթղթերում հիշատակված բնակավայրերը։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը արժեքավոր տեղեկատու և սկզբնաղբյուրային նյութ է Հարավային Կովկասի, Հայաստանի պատմական աշխարհագրության և Երևանի նահանգի վարչատարածքային ու բնակավայրային պատմության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է օձերի թույների կենսաբանական բաղադրիչների հնարավոր պաշտպանիչ ազդեցության ուսումնասիրությանը ողնուղեղի վնասվածքային նեյրոդեգեներացիայի պայմաններում։ Հետազոտության առանցքում նյարդային հյուսվածքի վնասումից հետո զարգացող բջջային և մոլեկուլային փոփոխություններն են, ինչպես նաև կենսաբանական ակտիվ միացությունների հնարավոր ազդեցությունը այդ գործընթացների վրա։ Ողնուղեղի վնասվածքից հետո հյուսվածքային փոփոխությունները պայմանավորված են ոչ միայն սկզբնական մեխանիկական ազդեցությամբ, այլև դրան հաջորդող բարդ երկրորդային գործընթացներով, որոնց մեջ ներգրավված են բորբոքային արձագանքները, օքսիդատիվ հավասարակշռության փոփոխությունները, բջջային ազդանշանային համակարգերը և նյարդային բջիջների կենսունակության կարգավորման մեխանիզմները։ Օձերի թույները պարունակում են կենսաբանական ակտիվ տարբեր բաղադրիչներ, որոնց հատկությունների ուսումնասիրությունը կարող է գիտական նշանակություն ունենալ նյարդային համակարգում ընթացող մոլեկուլային գործընթացների բացահայտման համար։ Հետազոտության շրջանակում կարող է գնահատվել, թե ընտրված կենսաբանական բաղադրիչների ազդեցության պայմաններում ինչպես են փոփոխվում նյարդային հյուսվածքի կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ ցուցանիշները՝ համեմատելով տարբեր փորձարարական խմբերի տվյալները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել նեյրոնների և օժանդակ բջիջների վիճակին, բորբոքային գործընթացների արտահայտվածությանը, բջջային վնասման կենսաքիմիական ցուցանիշներին և նյարդային հյուսվածքի վերականգնողական արձագանքներին։ Կարևոր խնդիր է հնարավոր պաշտպանիչ ազդեցությունը տարբերակել թունավոր կամ այլ անցանկալի կենսաբանական ազդեցություններից, քանի որ նման նյութերի ազդեցությունը կարող է պայմանավորված լինել բազմաթիվ փոխկապակցված մեխանիզմներով։ Այդ պատճառով նման հետազոտությունները հիմնականում ունեն փորձարարական և հիմնարար նշանակություն և պահանջում են արդյունքների զգուշավոր մեկնաբանություն։ Աշխատությունը կարող է նպաստել նեյրոդեգեներացիայի մեխանիզմների ավելի խոր ըմբռնմանը և կենսաբանական ակտիվ բնական միացությունների ազդեցության վերաբերյալ գիտական պատկերացումների ընդլայնմանը՝ առանց դրանց հնարավոր կլինիկական նշանակությունը նախապես հաստատված համարելու։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է նյարդակենսաբանության, փորձարարական նյարդաբանության, կենսաքիմիայի և տոքսինաբանության մոտեցումները՝ կենտրոնանալով ողնուղեղի վնասվածքից հետո զարգացող նեյրոդեգեներատիվ գործընթացների և դրանց վրա կենսաբանական ակտիվ նյութերի հնարավոր ազդեցությունների ուսումնասիրության վրա։

Աշխատությունը նվիրված է Տիգրան Չուխաճյանի երաժշտական ժառանգության սիմֆոնիկ ոլորտի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով XIX դարի հայ մասնագիտական երաժշտական մշակույթի ձևավորման և զարգացման համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում կոմպոզիտորի նվագախմբային մտածողության առանձնահատկությունները, երաժշտական ձևի կառուցման սկզբունքները, թեմատիկ նյութի զարգացումը, գործիքավորման եղանակները և ազգային ու եվրոպական երաժշտական ավանդույթների փոխհարաբերությունն են։ Չուխաճյանի ստեղծագործական գործունեությունը դիտարկվում է այն պատմամշակութային միջավայրում, որտեղ հայկական երաժշտական արվեստը նոր ձևերով էր առնչվում եվրոպական մասնագիտական երաժշտության ժանրերին ու արտահայտչամիջոցներին։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննության առնվել սիմֆոնիկ բնույթի ստեղծագործությունների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, երաժշտական թեմաների հակադրությունն ու զարգացումը, մեղեդային լեզուն, հարմոնիկ մտածողությունը, ռիթմական կազմակերպումը և նվագախմբային հնչողության ձևավորման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել այն հարցին, թե կոմպոզիտորն ինչպես է եվրոպական ռոմանտիզմին բնորոշ երաժշտական լեզուն համադրում արևելյան և հայկական երաժշտական միջավայրից բխող ինտոնացիոն ու արտահայտչական տարրերի հետ։ Կարևոր է նաև նվագախմբի տարբեր խմբերի գործառույթների ուսումնասիրությունը՝ պարզելու համար, թե ինչպիսի դեր են կատարում լարային, փողային և հարվածային գործիքները երաժշտական կերպարների ձևավորման, դրամատուրգիական զարգացման և հնչերանգային հակադրությունների ստեղծման մեջ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ սիմֆոնիկ մտածողության դրսևորումներին նաև կոմպոզիտորի բեմական ստեղծագործություններում, որտեղ նվագախումբը հաճախ կատարում է ոչ միայն ուղեկցող, այլև երաժշտական դրամատուրգիան զարգացնող գործառույթ։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս Չուխաճյանի երաժշտական լեզուն դիտարկել ժամանակաշրջանի եվրոպական կոմպոզիտորական ավանդույթների և հայկական երաժշտության հետ ունեցած կապերի շրջանակում՝ միաժամանակ առանձնացնելով նրա անհատական ոճական հատկանիշները։ Աշխատությունը կարող է կարևոր նշանակություն ունենալ նաև կոմպոզիտորի ստեղծագործական ժառանգության պատմական գնահատման համար՝ բացահայտելով նրա ներդրումը հայկական նվագախմբային մշակույթի և մասնագիտական կոմպոզիտորական դպրոցի զարգացման գործընթացում։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է երաժշտության պատմության, երաժշտական ձևի, գործիքավորման և ոճաբանական վերլուծության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Չուխաճյանի սիմֆոնիկ մտածողության գեղարվեստական ու պատմական առանձնահատկությունները։

Աշխատությունը նվիրված է սրտանոթային հիվանդություններ ունեցող կանանց նորածինների վաղ հետծննդյան հարմարվողականության առանձնահատկությունների կլինիկական և ֆիզիոլոգիական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում նորածնի օրգանիզմի անցումն է ներարգանդային միջավայրից ինքնուրույն կենսագործունեության պայմաններին և այն գործոնների գնահատումը, որոնք կարող են ազդել այդ գործընթացի ընթացքի վրա մայրական սրտանոթային հիվանդությունների առկայության դեպքում։ Նորածնային շրջանի սկզբնական փուլը բնութագրվում է շնչառական, սրտանոթային, նյութափոխանակային և ջերմակարգավորման համակարգերի արագ վերակազմավորմամբ, ուստի հարմարվողականության ընթացքի գնահատումը կարևոր նշանակություն ունի երեխայի ընդհանուր վիճակի և հետագա զարգացման հնարավոր առանձնահատկությունների հասկացման համար։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել մայրական առողջական վիճակի վերաբերյալ կլինիկական տվյալները և նորածինների ընդհանուր ֆիզիոլոգիական ցուցանիշները՝ բացահայտելու հնարավոր փոխկապակցվածությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել հղիության ընթացքում մոր արյան շրջանառության առանձնահատկությունների, պտղի զարգացման պայմանների, հղիության ընթացքի և նորածնի վաղ հարմարվողականության միջև գոյություն ունեցող կապերին։ Կարող են ուսումնասիրվել նաև նորածինների հասունության աստիճանը, մարմնի հիմնական չափանիշները, սրտանոթային և շնչառական համակարգերի ֆունկցիոնալ վիճակը, ինչպես նաև կյանքի առաջին ժամանակահատվածում օրգանիզմի ընդհանուր հարմարվողական արձագանքները։ Կարևոր խնդիր է տարբերակել մայրական հիմնական հիվանդության հնարավոր ազդեցությունը այլ գործոններից, որոնք նույնպես կարող են պայմանավորել նորածնային շրջանի ընթացքը։ Այդպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու մայր–պտուղ–նորածին համակարգում ձևավորվող ֆիզիոլոգիական փոխկապակցվածությունների մասին։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել տարբեր խմբերի կլինիկական տվյալների համեմատական գնահատում՝ առանձնացնելու այն օրինաչափությունները, որոնք բնորոշ են սրտանոթային խնդիրներ ունեցող մայրերի երեխաների վաղ հարմարվողականությանը։ Ստացված գիտական պատկերացումները կարևոր են մանկաբարձության և նեոնատոլոգիայի համար, քանի որ նպաստում են նորածինների վիճակի գնահատման և բժշկական հսկողության գիտական հիմքերի խորացմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մանկաբարձության, նեոնատոլոգիայի, պերինատալ բժշկության և սրտաբանության մոտեցումները՝ ուսումնասիրելով մայրական սրտանոթային վիճակի և նորածնի վաղ ֆիզիոլոգիական հարմարվողականության միջև հնարավոր փոխկապակցվածությունները։

Աշխատությունը նվիրված է ջրային համակարգերի արդյունավետ շահագործման, տեխնիկական սպասարկման և կառավարման հետ կապված առանցքային խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ ջրային ռեսուրսների խնայողաբար օգտագործման և համակարգերի հուսալի գործունեության ապահովման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության շրջանակում ջրային համակարգերը դիտարկվում են որպես փոխկապակցված ինժեներական, տնտեսական և կառավարչական բաղադրիչների ամբողջություն, որի արդյունավետությունը կախված է ջրաղբյուրների, ջրամբարների, ջրանցքների, խողովակաշարերի, պոմպակայանների և այլ ենթակառուցվածքների համաձայնեցված աշխատանքից։ Կարող են քննության առնվել ջրի բաշխման և մատակարարման կազմակերպման, համակարգերում ջրային կորուստների նվազեցման, տեխնիկական վիճակի վերահսկման, վերանորոգման աշխատանքների պլանավորման և շահագործման ծախսերի օպտիմալացման հարցերը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի ջրային ռեսուրսների պահանջարկի և հասանելի պաշարների միջև հավասարակշռության ապահովումը, հատկապես սեզոնային փոփոխությունների, երաշտային պայմանների կամ սպառման ծավալների տատանումների դեպքում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից կարող է լինել համակարգերի տեխնիկական հուսալիության գնահատումը՝ հնարավոր անսարքությունների, ենթակառուցվածքների մաշվածության և ջրամատակարարման ընդհատումների ռիսկերի նվազեցման նպատակով։ Միաժամանակ կարող են ուսումնասիրվել ջրի հաշվառման, մոնիթորինգի և տեղեկատվական կառավարման մեխանիզմները, որոնք անհրաժեշտ են ջրային հոսքերի վերաբերյալ հավաստի տվյալների ստացման և հիմնավորված կառավարչական որոշումների ընդունման համար։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև կառավարման կազմակերպական կառուցվածքին, շահագործող մարմինների գործառույթների բաշխմանը, ֆինանսական կայունության խնդիրներին և ջրօգտագործողների հետ փոխհարաբերություններին։ Բնապահպանական տեսանկյունից կարևոր է ջրային ռեսուրսների օգտագործումը համադրել էկոհամակարգերի պահպանության և ջրային միջավայրի որակի պաշտպանության հետ՝ կանխելով ռեսուրսների գերշահագործումը և երկարաժամկետ բացասական հետևանքները։ Ժամանակակից կառավարման մոտեցումների շրջանակում նշանակություն կարող են ունենալ ավտոմատացված վերահսկման, տվյալների հավաքագրման և որոշումների աջակցման համակարգերը, որոնք նպաստում են շահագործման արդյունավետության և արձագանքման արագության բարձրացմանը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է ջրային տնտեսության, հիդրոտեխնիկական համակարգերի շահագործման, ռեսուրսների կառավարման և բնապահպանական պլանավորման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել ջրային համակարգերի հուսալի, արդյունավետ և երկարաժամկետ կառավարման հիմնական խնդիրներն ու դրանց լուծման սկզբունքները։

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքացիական դատավարությունում հայցի ապահովման ինստիտուտի տեսական և կիրառական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության իրավական համակարգի շրջանակում։ Հայցի ապահովումը դիտարկվում է որպես դատական պաշտպանության արդյունավետությունն ապահովող կարևոր դատավարական մեխանիզմ, որի հիմնական նշանակությունը ապագա դատական ակտի կատարման հնարավորության պահպանման, դատավարության ընթացքում կողմերի օրինական շահերի պաշտպանության և այնպիսի իրավիճակների կանխման մեջ է, որոնք կարող են դժվարացնել կամ անհնար դարձնել դատական պաշտպանության իրականացումը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննության առնվել հայցի ապահովման իրավական բնույթը, նպատակները, կիրառման հիմքերը, դատավարական կարգը և ապահովման միջոցների ընտրության սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել դատարանի կողմից ապահովման միջոց կիրառելու անհրաժեշտության հիմնավորմանը, ներկայացված պահանջի և ընտրված միջոցի միջև համաչափության պահպանմանը, ինչպես նաև հայցվորի և պատասխանողի շահերի հավասարակշռման խնդրին։ Կարևոր է ուսումնասիրել այն չափանիշները, որոնց հիման վրա դատարանը գնահատում է ապագա դատական ակտի կատարման հնարավոր վտանգը և որոշում ժամանակավոր սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը։ Աշխատության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև գույքի կամ դրամական միջոցների նկատմամբ կիրառվող սահմանափակումների, որոշակի գործողությունների արգելման և քաղաքացիական դատավարության օրենսդրությամբ նախատեսվող այլ ապահովման միջոցների առանձնահատկությունները՝ առանց դրանք դիտարկելու որպես վեճի վերջնական լուծում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հայցի ապահովման վերաբերյալ դատական ակտերի պատճառաբանվածության և դատական հայեցողության սահմանների ուսումնասիրությունը, քանի որ չափազանց լայն կամ անհամաչափ միջոցները կարող են էականորեն ազդել դատավարության մասնակիցների իրավունքների և տնտեսական գործունեության վրա։ Միաժամանակ կարող են քննության առնվել ապահովման միջոցների փոփոխման, փոխարինման կամ վերացման հետ կապված դատավարական հարցերը, ինչպես նաև դրանց կիրառման հետևանքով հնարավոր վնասների և կողմերի իրավունքների պաշտպանության մեխանիզմների հարաբերակցությունը։ Համեմատական իրավական վերլուծությունը կարող է հնարավորություն տալ բացահայտելու այլ իրավական համակարգերում կիրառվող մոտեցումները և գնահատելու դրանց նշանակությունը Հայաստանի քաղաքացիական դատավարության զարգացման համար։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է քաղաքացիական դատավարության տեսության, դատական պրակտիկայի և իրավական պաշտպանության արդյունավետության վերաբերյալ մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել հայցի ապահովման ինստիտուտի կիրառման խնդիրներն ու դրա հետագա կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության գյուղատնտեսության մրցունակության բարձրացմանն ուղղված պետական քաղաքականության ձևավորման և կատարելագործման հիմնական ուղղությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում ագրարային արտադրության արդյունավետության, գյուղատնտեսական արտադրանքի որակի, արտադրական ծախսերի, շուկայական հասանելիության և ոլորտի երկարաժամկետ զարգացման միջև գոյություն ունեցող փոխկապակցվածություններն են։ Գյուղատնտեսության մրցունակությունը դիտարկվում է որպես համալիր տնտեսական հասկացություն, որը պայմանավորված է ոչ միայն արտադրանքի գնային առավելություններով, այլև արտադրողականությամբ, տեխնոլոգիական զարգացմամբ, արտադրանքի որակով, ենթակառուցվածքների վիճակով, կառավարման արդյունավետությամբ և շուկայի պահանջներին արագ հարմարվելու կարողությամբ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են գնահատվել ոլորտի մրցունակությունը սահմանափակող կառուցվածքային և տնտեսական գործոնները՝ գյուղացիական տնտեսությունների մասնատվածությունը, ֆինանսական ռեսուրսների հասանելիությունը, տեխնիկական հագեցվածությունը, ոռոգման ու լոգիստիկ ենթակառուցվածքները, արտադրության և իրացման կազմակերպումը, ինչպես նաև գյուղատնտեսական ռիսկերի կառավարման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել պետական աջակցության քաղաքականությանը՝ ուսումնասիրելով դրա նպատակային ուղղվածությունը և ազդեցությունը արտադրողականության ու ներդրումային ակտիվության վրա։ Կարևոր ուղղություն է գյուղատնտեսական արտադրության տեխնոլոգիական արդիականացումը, գիտելիքի և նորարարությունների տարածումը, մասնագիտական խորհրդատվության զարգացումը և տնտեսավարողների կառավարչական կարողությունների բարձրացումը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև գյուղատնտեսական արտադրանքի վերամշակման, պահպանման, փոխադրման և իրացման համակարգերի զարգացմանը, քանի որ ամբողջ արժեշղթայի արդյունավետությունը նշանակալի ազդեցություն ունի վերջնական արտադրանքի մրցունակության վրա։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա կարող են լինել ներքին և արտաքին շուկաներում հայկական գյուղատնտեսական արտադրանքի դիրքերի ամրապնդման հնարավորությունները, որակի չափանիշների պահպանումը, արտահանման կազմակերպումը և արտադրողների շուկայական տեղեկատվության հասանելիությունը։ Կարևորվում է նաև բնական ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործումը և կլիմայական ու տնտեսական ռիսկերի նկատմամբ ոլորտի դիմակայունության բարձրացումը՝ մրցունակությունը երկարաժամկետ զարգացման հետ համադրելու նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ագրարային տնտեսագիտության, պետական տնտեսական քաղաքականության և ռազմավարական կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով համակարգել այն հիմնական ուղղությունները, որոնց կատարելագործումը կարող է նպաստել Հայաստանի գյուղատնտեսության արտադրողականության, շուկայական հնարավորությունների և կայուն մրցունակության բարձրացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է փոքր և միջին ձեռնարկատիրության զարգացման գործընթացում պետական կարգավորման դերի, կիրառվող տնտեսական մեխանիզմների և դրանց կատարելագործման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության պայմաններում։ Հետազոտության առանցքում ձեռնարկատիրական գործունեության համար նպաստավոր միջավայրի ձևավորումը, պետական աջակցության գործիքների արդյունավետությունը, վարչարարական և ֆինանսական խոչընդոտների բացահայտումը, ինչպես նաև տնտեսության տարբեր ոլորտներում փոքր ու միջին տնտեսավարող սուբյեկտների կայուն զարգացման նախադրյալներն են։ Փոքր և միջին ձեռնարկատիրությունը դիտարկվում է որպես տնտեսական ակտիվության, մրցակցության, զբաղվածության, նորարարության և տարածքային զարգացման կարևոր բաղադրիչ, որի արդյունավետ գործունեության համար նշանակություն ունի պետական քաղաքականության կանխատեսելի և համակարգված բնույթը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հարկային և վարկային քաղաքականության, պետական ֆինանսական աջակցության, ձեռնարկությունների գրանցման ու գործունեության վարչարարական ընթացակարգերի, ներդրումային միջավայրի և գործարարների իրավունքների պաշտպանության հետ կապված հարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել ֆինանսական ռեսուրսների հասանելիությանը, քանի որ փոքր և միջին կազմակերպությունների զարգացման հնարավորությունները հաճախ կապված են վարկավորման պայմանների, ներդրումային միջոցների ներգրավման և ֆինանսական ռիսկերի կառավարման հետ։ Կարևոր ուղղություն է նաև պետական կարգավորման և շուկայական ինքնակարգավորման միջև արդյունավետ հարաբերակցության ուսումնասիրությունը՝ նպատակ ունենալով սահմանել այնպիսի մոտեցումներ, որոնք մի կողմից ապահովում են անհրաժեշտ վերահսկողություն և իրավական պաշտպանություն, իսկ մյուս կողմից չեն ստեղծում անհարկի վարչարարական բեռ։ Կարող են դիտարկվել նաև նորաստեղծ ձեռնարկությունների աջակցությունը, գործարար կրթության և խորհրդատվական ծառայությունների զարգացումը, նորարարական գործունեության խթանումը և փոքր ու միջին ձեռնարկությունների մասնակցությունը արտաքին տնտեսական հարաբերություններին։ Հայաստանի պայմաններում առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև մարզերում ձեռնարկատիրական ակտիվության ընդլայնումը և տնտեսական հնարավորությունների տարածքային անհամաչափությունների նվազեցումը։ Հետազոտությունը կարող է ներառել պետական քաղաքականության տարբեր գործիքների համեմատական գնահատում և միջազգային փորձի ուսումնասիրություն՝ ազգային տնտեսական ու ինստիտուցիոնալ առանձնահատկություններին համապատասխան կիրառելի մոտեցումների բացահայտման նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ձեռնարկատիրության տնտեսագիտության, պետական տնտեսական կարգավորման և տնտեսական քաղաքականության մոտեցումները՝ ուղղված փոքր ու միջին ձեռնարկությունների գործունեության համար առավել արդյունավետ և կայուն զարգացման միջավայրի ձևավորման հնարավորությունների բացահայտմանը։

Աշխատությունը նվիրված է 1890–1920 թվականներին հայկական ազգային-քաղաքական կազմակերպություններից մեկի արտաքին քաղաքական պատկերացումների և ռազմավարական կողմնորոշումների ձևավորման ու փոփոխության պատմական ուսումնասիրությանը։ Քննվող ժամանակաշրջանը ներառում է կազմակերպության հիմնադրումից մինչև Հայաստանի Առաջին Հանրապետության գոյության վերջին փուլը՝ ընդգրկելով Օսմանյան և Ռուսական կայսրություններում տեղի ունեցող քաղաքական զարգացումները, Առաջին համաշխարհային պատերազմը, Ռուսական հեղափոխությունները և հայկական պետականության վերականգնումը։ Կազմակերպությունը հիմնադրվել է 1890 թվականին և սկզբնական շրջանում իր քաղաքական նպատակները կապում էր հատկապես Օսմանյան կայսրության հայ բնակչության իրավունքների պաշտպանության, բարեփոխումների և քաղաքական ինքնավարության հարցերի հետ։ Հետազոտություններում 1890-ականների առաջին կեսի ռազմավարությունը բնութագրվում է որպես Արևմտյան Հայաստանում քաղաքական ինքնավարության և սոցիալ-տնտեսական բարեփոխումների հասնելու ուղղություն։ Հետագա փուլերում միջազգային և տարածաշրջանային պայմանների փոփոխությանը զուգահեռ վերափոխվում էին նաև կազմակերպության ծրագրային պատկերացումները, իսկ անկախության գաղափարը 1890–1920 թվականների ընթացքում անցնում էր աստիճանական զարգացում և տարբեր կերպ էր արտահայտվում ծրագրային փաստաթղթերում ու քաղաքական գործունեության մեջ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են առանձնացվել տարբեր ժամանակահատվածներ՝ ըստ Ռուսաստանի, Օսմանյան կայսրության, եվրոպական տերությունների և հետագայում ձևավորված նոր քաղաքական կենտրոնների նկատմամբ որդեգրված մոտեցումների։ Առանձնահատուկ ուշադրության առարկա է Առաջին համաշխարհային պատերազմի շրջանը, երբ տարբեր կայսրությունների տարածքներում գործող կուսակցական կառույցները հայտնվեցին էապես տարբեր քաղաքական և ռազմական պայմաններում և կիրառեցին տարբեր ռազմավարություններ ու մարտավարություններ։ 1917 թվականի հեղափոխություններից և Ռուսական կայսրության քաղաքական համակարգի փլուզումից հետո արտաքին քաղաքական խնդիրները նոր բովանդակություն ստացան, իսկ 1918 թվականին անկախ հայկական պետականության ստեղծումը կազմակերպությանը կանգնեցրեց արդեն պետական արտաքին քաղաքականության իրականացման խնդիրների առջև։ Այդ փուլում առաջնային նշանակություն ձեռք բերեցին միջազգային ճանաչման, անվտանգության, սահմանների, հարևան պետությունների հետ հարաբերությունների և արտաքին աջակցության հարցերը։ 1918–1920 թվականների զարգացումների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակելու կուսակցական արտաքին քաղաքական պատկերացումները պետական կառավարման պայմաններում իրականացվող դիվանագիտական քաղաքականությունից և գնահատելու դրանց փոխազդեցությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը պատմաքաղաքական և աղբյուրագիտական տեսանկյուններից ուսումնասիրում է արտաքին քաղաքական կողմնորոշումների փոփոխությունները՝ դրանք կապելով միջազգային հարաբերությունների համակարգի վերափոխումների, հայկական հարցի զարգացման և ազգային պետականության ձևավորման գործընթացների հետ։

Աշխատությունը նվիրված է գրադարանային գործունեության կազմակերպման մեջ հասարակական մասնակցության նշանակության, ձևերի և զարգացման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Գրադարանը ներկայացվում է ոչ միայն որպես գրականության պահպանման և ընթերցողներին սպասարկելու հաստատություն, այլև որպես հասարակական ու մշակութային հաղորդակցության կենտրոն, որի արդյունավետ գործունեությունը մեծապես պայմանավորված է համայնքի, ընթերցողների և տարբեր հասարակական կառույցների հետ համագործակցությամբ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել կամավորական մասնակցության, հասարակական խորհուրդների, ընթերցողական ակտիվի, մասնագիտական և մշակութային կազմակերպությունների հետ համագործակցության տարբեր ձևերը, ինչպես նաև դրանց դերը գրադարանի աշխատանքների կազմակերպման և զարգացման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել հասարակության տարբեր խմբերի ներգրավմանը գրքային ֆոնդերի հանրահռչակման, ընթերցանության խթանման, մշակութային միջոցառումների կազմակերպման, տեղեկատվական պահանջների բացահայտման և գրադարանային ծառայությունների կատարելագործման գործընթացներում։ Կարևոր ուղղություն է գրադարանի և համայնքի միջև հետադարձ կապի ձևավորումը, որը հնարավորություն է տալիս ավելի ճշգրիտ գնահատելու ընթերցողների հետաքրքրությունները և համապատասխանեցնելու ծառայությունները հասարակության կրթական, տեղեկատվական ու մշակութային պահանջներին։ Հասարակական հիմունքներով իրականացվող աշխատանքը կարող է դիտարկվել նաև որպես գրադարանային ռեսուրսների և մասնագիտական գործունեության լրացուցիչ աջակցման միջոց, հատկապես այն դեպքերում, երբ համայնքի ակտիվ անդամները մասնակցում են միջոցառումների, ցուցադրությունների, քննարկումների, գրքի տարածման և ընթերցողական մշակույթի զարգացման նախաձեռնություններին։ Միաժամանակ կարևորվում է նման մասնակցության կազմակերպված և նպատակային բնույթը, որպեսզի հասարակական աջակցությունը լրացնի մասնագիտական գրադարանային աշխատանքը և չփոխարինի մասնագիտական գործառույթներին։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև գրադարանների հասարակական նշանակության ընդլայնմանը՝ դրանք դիտարկելով որպես կրթության, ինքնակրթության, մշակութային փոխանակման և համայնքային հաղորդակցության տարածքներ։ Այս տեսանկյունից հասարակական մասնակցությունը նպաստում է գրադարանի կապերի ամրապնդմանը տարբեր հաստատությունների, կրթական կազմակերպությունների, մշակութային կառույցների և ընթերցողական խմբերի հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է գրադարանային գործի հասարակական բաղադրիչը որպես գրադարանի և համայնքի փոխգործակցության կարևոր ուղղություն՝ ընդգծելով մասնակցային աշխատանքի դերը գրադարանային ծառայությունների զարգացման, ընթերցանության տարածման և հասարակության մշակութային կյանքի ակտիվացման գործում։

Աշխատությունը նվիրված է 1991–2010 թվականներին Չինաստանի արտաքին քաղաքականության հիմնական ուղղությունների և անկախ Հայաստանի հետ ձևավորված միջպետական հարաբերությունների զարգացման ուսումնասիրությանը։ Քննության կենտրոնում են հետսառըպատերազմյան միջազգային համակարգում Չինաստանի արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունների փոփոխությունները, բազմակողմ դիվանագիտության զարգացումը, տնտեսական համագործակցության ընդլայնումը և տարբեր տարածաշրջաններում քաղաքական ու տնտեսական կապերի ամրապնդման միտումները։ Հայաստանի անկախացումից հետո երկու երկրների հարաբերությունները ձևավորվեցին նոր միջպետական հիմքի վրա․ Չինաստանը ճանաչեց Հայաստանի անկախությունը, իսկ դիվանագիտական հարաբերությունները պաշտոնապես հաստատվեցին 1992 թվականի ապրիլի 6-ին։ Նույն թվականի հուլիսին Երևանում բացվեց Չինաստանի դեսպանությունը, իսկ 1996 թվականին Պեկինում՝ Հայաստանի դեսպանությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել երկկողմ քաղաքական երկխոսության ձևավորումը, բարձրաստիճան փոխայցելությունները, պայմանագրաիրավական հիմքի զարգացումը և միջազգային կազմակերպությունների շրջանակում փոխգործակցության առանձնահատկությունները։ 1992 թվականին կողմերը ստորագրեցին մի շարք փաստաթղթեր, որոնք վերաբերում էին ներդրումների խրախուսմանն ու պաշտպանությանը, գիտատեխնիկական, մշակութային, կրթական, առողջապահական և այլ ոլորտների համագործակցությանը, իսկ 1996 թվականի համատեղ փաստաթղթով ամրագրվեցին բարեկամական հարաբերությունների զարգացման հիմնական սկզբունքները։ Կարևոր տեղ կարող է հատկացվել տնտեսական հարաբերություններին՝ ուսումնասիրելով առևտրի, ներդրումների և գործարար կապերի ընդլայնման հնարավորությունները և դրանց նշանակությունը երկու երկրների համագործակցության ընդհանուր համակարգում։ 2004 թվականի համատեղ հայտարարությունում կողմերը տնտեսական և առևտրային համագործակցությունը բնութագրում էին որպես երկկողմ հարաբերությունների կարևոր բաղադրիչ և արձանագրում էին քաղաքական, տնտեսական, գիտատեխնիկական, մշակութային ու կրթական ոլորտներում նախորդ տարիների համագործակցության զարգացումը։ Ուսումնասիրության առանձին ուղղություն կարող է լինել Հարավային Կովկասի տեղը Չինաստանի արտաքին քաղաքականության մեջ և Հայաստանի հետ հարաբերությունների զարգացումը տարածաշրջանային ավելի լայն գործընթացների համատեքստում։ Միաժամանակ հնարավոր է դիտարկել մշակութային, կրթական և գիտական կապերը՝ որպես քաղաքական ու տնտեսական հարաբերությունները լրացնող գործոններ։ Ժամանակաշրջանի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե ինչպես սկզբնական դիվանագիտական հարաբերություններից աստիճանաբար ձևավորվեց բազմաոլորտ համագործակցության ինստիտուցիոնալ հիմք։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է միջազգային հարաբերությունների պատմության, արտաքին քաղաքականության վերլուծության և տարածաշրջանագիտության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Չինաստանի արտաքին քաղաքականության առանձնահատկությունների և հայ-չինական միջպետական կապերի ձևավորման ու զարգացման փոխկապակցված պատկերը 1991–2010 թվականներին։

Աշխատությունը նվիրված է նավթամթերքի և նավթի գների փոփոխությունների ազդեցության ուսումնասիրությանը Իրանի մակրոտնտեսական համակարգի հիմնական ցուցանիշների վրա՝ հաշվի առնելով երկրի տնտեսության կառուցվածքային առանձնահատկությունները և էներգետիկ ոլորտի նշանակությունը։ Հետազոտության առանցքում գների տատանումների և համախառն ներքին արդյունքի, տնտեսական աճի, գնաճի, ներդրումների, պետական եկամուտների ու ծախսերի, արտաքին առևտրի և փոխարժեքի միջև ձևավորվող փոխկապակցվածություններն են։ Էներգակիրների գների փոփոխությունը դիտարկվում է որպես արտաքին և ներքին տնտեսական ազդակ, որը կարող է տարբեր փոխանցման ուղիներով ներգործել ինչպես իրական հատվածի, այնպես էլ ֆինանսական ու դրամավարկային գործընթացների վրա։ Նավթ արտահանող տնտեսության պայմաններում գների բարձրացումը կարող է մեծացնել արտահանման եկամուտները և ֆինանսական ռեսուրսների ներհոսքը, սակայն դրա վերջնական մակրոտնտեսական ազդեցությունը կախված է պետական ֆինանսների կառուցվածքից, արժութային քաղաքականությունից, արտադրական հնարավորություններից և եկամուտների օգտագործման արդյունավետությունից։ Իրանի տնտեսության վերաբերյալ հետազոտությունները ցույց են տվել, որ նավթի գնային ցնցումները կարող են կապված լինել արդյունաբերական արտադրության, գնաճի և իրական արդյունավետ փոխարժեքի փոփոխությունների հետ, ընդ որում ազդեցությունները կարող են լինել անհամաչափ՝ կախված գների բարձրացման կամ նվազման ուղղությունից։ Հետազոտության շրջանակում կարող է առանձնահատուկ ուշադրություն հատկացվել նաև պետական բյուջեի և նավթային եկամուտների փոխկապակցվածությանը, քանի որ էներգետիկ եկամուտների տատանումները կարող են անդրադառնալ պետական ֆինանսավորման հնարավորությունների և մակրոտնտեսական կայունության վրա։ Կարևոր ուղղություն է գների փոփոխության ազդեցության գնահատումը փոխարժեքի և արտաքին մրցունակության վրա. Իրանի վերաբերյալ ուսումնասիրություններում նավթային ցնցումների և իրական փոխարժեքի միջև նույնպես արձանագրվել են նշանակալի կապեր։ Վերլուծության ընթացքում կարող են կիրառվել ժամանակային շարքերի և տնտեսաչափական մոդելավորման մոտեցումներ՝ տարբեր մակրոտնտեսական փոփոխականների արձագանքները և դրանց ժամանակային դինամիկան գնահատելու համար։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է տարբերակել գների անմիջական ազդեցությունը այն գործոններից, որոնք պայմանավորված են արտադրության ծավալների, արտաքին տնտեսական սահմանափակումների, ներքին տնտեսական քաղաքականության և համաշխարհային պահանջարկի փոփոխություններով։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգային կերպով գնահատելու էներգակիրների գների տատանումների փոխանցումը Իրանի տնտեսությանը և բացահայտելու այն հիմնական մակրոտնտեսական ոլորտները, որոնց կայունությունը առավել սերտորեն կապված է նավթային շուկայի փոփոխությունների հետ։

Հրատարակությունը գործնական և ուսումնամեթոդական բնույթի ձեռնարկ է, որը նախատեսված է գրադարանային ոլորտի աշխատակիցների մասնագիտական պատրաստվածության բարձրացման, գիտելիքների համակարգման և սեմինար պարապմունքների արդյունավետ կազմակերպման համար։ Նյութի հիմնական նպատակը գրադարանավարներին մասնագիտական ուսուցման ընթացքում անհրաժեշտ մեթոդական աջակցություն տրամադրելն է՝ միաժամանակ նպաստելով տեսական գիտելիքների և առօրյա աշխատանքում կիրառվող գործնական հմտությունների փոխկապակցմանը։ Բովանդակության շրջանակում կարող են ներկայացվել սեմինարների նախապատրաստման և անցկացման սկզբունքները, քննարկման ենթակա մասնագիտական թեմաների ընտրության մոտեցումները, պարապմունքների կառուցվածքը, մասնակիցների ինքնուրույն աշխատանքի կազմակերպման ձևերը և ձեռք բերված գիտելիքների ամրապնդման միջոցները։ Առանձնահատուկ նշանակություն կարող է տրվել գրադարանային սպասարկման կազմակերպմանը, ընթերցողների հետ աշխատանքի մեթոդներին, գրքային և տեղեկատվական ֆոնդերի արդյունավետ օգտագործմանը, մատենագիտական աշխատանքի կատարելագործմանը և մասնագիտական հաղորդակցության զարգացմանը։ Սեմինար պարապմունքները դիտարկվում են ոչ միայն որպես գիտելիքների փոխանցման, այլև մասնագիտական փորձի փոխանակման, խնդիրների համատեղ քննարկման և գործնական իրավիճակների վերլուծության միջոց։ Այդ պատճառով մեթոդական նյութը կարող է ներառել քննարկման հարցեր, ինքնուրույն ուսումնասիրության ուղղություններ, մասնագիտական խնդիրների վերլուծության առաջարկություններ և պարապմունքների կազմակերպման ընդհանուր սկզբունքներ։ Կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել գրադարանավարի շարունակական մասնագիտական զարգացման գաղափարը, քանի որ գրադարանային աշխատանքի որակը պայմանավորված է ոչ միայն մասնագիտական սկզբնական պատրաստվածությամբ, այլև գիտելիքների պարբերական թարմացմամբ և աշխատանքային փորձի ընդհանրացմամբ։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել նաև գրադարանների մեթոդական կենտրոնների և մասնագիտական վերապատրաստում իրականացնող աշխատակիցների համար՝ որպես ուսուցողական միջոցառումների պլանավորման և կազմակերպման օժանդակ նյութ։ Նման ձեռնարկները կարևոր դեր են կատարում գրադարանային աշխատանքի միասնական մեթոդական մոտեցումների ձևավորման, մասնագիտական գործունեության կազմակերպվածության բարձրացման և գրադարանավարների միջև փորձի տարածման գործում։ Ընդհանուր առմամբ նյութը համադրում է գրադարանագիտության, մասնագիտական կրթության և մեթոդական աշխատանքի սկզբունքները՝ ուղղված գրադարանային ծառայությունների կատարելագործմանը և ոլորտի աշխատակիցների մասնագիտական կարողությունների զարգացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է խորհրդային շրջանի հայ արձակի կարևոր ժանրերից մեկի զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը 1960–1970-ական թվականների գրական գործընթացների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում տվյալ ժամանակաշրջանի պատմվածքի թեմատիկ, գաղափարական, ժանրային և գեղարվեստական փոփոխություններն են, ինչպես նաև այն նոր միտումները, որոնք ձևավորվեցին հասարակական կյանքի, մշակութային միջավայրի և գրական մտածողության փոխակերպումների ազդեցությամբ։ Ուսումնասիրության շրջանակում պատմվածքը դիտարկվում է որպես փոքրածավալ արձակի ճկուն ձև, որը հնարավորություն էր տալիս գրողներին կենտրոնանալ մարդու ներաշխարհի, անհատական ընտրության, բարոյական խնդիրների, առօրյա կյանքի և հասարակության հետ անհատի հարաբերությունների վրա։ Կարող է քննության առնվել նախորդ տասնամյակների գրական ավանդույթների շարունակականությունը և միաժամանակ դրանց վերաիմաստավորումը՝ հատկապես կերպարակերտման, հոգեբանական վերլուծության, պատումի կառուցվածքի և հեղինակային խոսքի կազմակերպման ոլորտներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել անհատի և հասարակության փոխհարաբերությանը, քաղաքային ու գյուղական կյանքի պատկերներին, հիշողության, հայրենիքի, մարդկային արժանապատվության, սերնդային հարաբերությունների և բարոյական պատասխանատվության թեմաներին։ Կարևոր է նաև բացահայտել, թե ինչպես են պատմվածքի ժանրում փոխվում հերոսի կառուցման սկզբունքները՝ արտաքին իրադարձությունների նկարագրությունից աստիճանաբար մեծ տեղ հատկացնելով ներքին ապրումների, հոգեբանական հակասությունների և անձնական աշխարհընկալման ներկայացմանը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև լեզվաոճական նորարարություններին, երկխոսության և ներքին խոսքի կիրառությանը, ենթատեքստի դերին, խորհրդանշական պատկերներին, ժամանակի ու տարածության կազմակերպմանը և պատմողական տարբեր եղանակների համադրմանը։ Համեմատական դիտարկումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու տարբեր հեղինակների ստեղծագործական մոտեցումների ընդհանրություններն ու տարբերությունները և գնահատելու դրանց նշանակությունը փոքր արձակի զարգացման համար։ Միաժամանակ տվյալ ժամանակաշրջանի ստեղծագործությունները կարող են դիտարկվել իրենց պատմամշակութային միջավայրի հետ փոխկապակցված՝ հաշվի առնելով խորհրդային իրականության պայմաններում գրականության գաղափարական սահմանափակումների և ստեղծագործական ինքնարտահայտման հարաբերությունը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմելու XX դարի երկրորդ կեսի հայ արձակի զարգացման կարևոր փուլի մասին և բացահայտելու այն գեղարվեստական ու ժանրային գործընթացները, որոնք նշանակալի ազդեցություն ունեցան հետագա հայ պատմվածքի ձևավորման վրա։