Պատրաստի նյութեր

Հրատարակությունը ներառում է Ազգային ընդհանուր ժողովի երեսունութերորդ նիստի պաշտոնական արձանագրությունը՝ ներկայացնելով հայ համայնքի ազգային ներկայացուցչական մարմնի գործունեության հերթական փաստաթղթային վկայությունը։ Նման արձանագրությունները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու ժողովական աշխատանքի կազմակերպումը, նիստի ընթացքը, օրակարգային հարցերը և քննարկումների արդյունքում արձանագրված որոշումները։ Դրանք կարևոր նյութ են ազգային կառավարման պատմությունը հասկանալու համար, քանի որ արտացոլում են համայնքի հասարակական կյանքին առնչվող խնդիրների քննարկման և դրանց լուծման ուղիների որոնման գործընթացը։ Արձանագրության միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել ժողովական ընթացակարգերի, մասնակիցների դիրքորոշումների, առաջարկությունների ներկայացման և որոշումների ձևավորման մասին։ Այն նաև վկայում է ազգային հաստատությունների՝ համայնքային հարցերի կարգավորման և հասարակական ինքնակազմակերպման գործում ունեցած դերի մասին։ Փաստաթուղթը արժեքավոր սկզբնաղբյուր է Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի պատմությամբ, ազգային կառույցների գործունեությամբ, XIX դարի հայ հասարակական մտքի և վարչական մշակույթի զարգացմամբ հետաքրքրվողների համար։ Այլ նիստերի արձանագրությունների հետ համադրությամբ այն կարող է նպաստել ժողովի գործունեության հաջորդականության, քննարկումների ուղղությունների և ազգային կառավարման պատմական առանձնահատկությունների բացահայտմանը։

Հրատարակությունը ներկայացնում է Ազգային ընդհանուր ժողովի յոթերորդ նիստի պաշտոնական արձանագրությունը՝ պահպանելով ժողովի աշխատանքի և քննարկումների մասին ժամանակակից գրավոր վկայությունը։ Այն արժեքավոր սկզբնաղբյուր է XIX դարի հայ համայնքային կյանքի, ազգային ներկայացուցչական կառույցների և ինքնակառավարման պատմության ուսումնասիրության համար։ Նման արձանագրություններում ամրագրվում էին նիստի ընթացքը, քննարկման դրված հարցերը, մասնակիցների ելույթներն ու առաջարկությունները, ինչպես նաև ժողովական որոշումները։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու ազգային հաստատությունների գործառույթների, ներքին կազմակերպման, կառավարման սկզբունքների և համայնքի առջև ծառացած խնդիրների մասին։ Ազգային ընդհանուր ժողովի գործունեությունը կարևոր դեր ուներ հայ համայնքի հասարակական կյանքի կազմակերպման և հավաքական հարցերի քննարկման գործում, ուստի յուրաքանչյուր նիստի փաստաթղթային գրառումն առանձին նշանակություն ունի այդ պատմությունը վերակազմելու համար։ Այս նյութը կարող է օգտակար լինել Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի, ազգային կառույցների գործունեության, XIX դարի հայ հասարակական մտքի և վարչական հարաբերությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս համադրելու տարբեր նիստերի արձանագրությունները՝ բացահայտելու քննարկվող հարցերի շարունակականությունը, ժողովական աշխատանքի առանձնահատկությունները և ազգային ինքնակազմակերպման պատմական զարգացումը։

Հրատարակությունը ներկայացնում է Ազգային ընդհանուր ժողովի քսանյոթերորդ նիստի արձանագրությունը՝ որպես հայ համայնքի ազգային ներկայացուցչական կառույցի գործունեության պատմական փաստաթուղթ։ Այն արտացոլում է ժողովական աշխատանքի կազմակերպման և հասարակական հարցերի քննարկման այն ընթացքը, որի միջոցով համայնքի ներկայացուցիչները մասնակցում էին ազգային կյանքի կառավարմանը։ Արձանագրությունները կարևոր տեղեկություններ են պարունակում նիստերի օրակարգի, քննարկումների, մասնակիցների ելույթների, ներկայացված առաջարկությունների և արձանագրված որոշումների մասին։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու ազգային կառույցների գործառույթները, ժողովական ընթացակարգերը և այն խնդիրները, որոնք տվյալ ժամանակաշրջանում կարևոր էին հայ համայնքի համար։ Փաստաթղթային այս նյութը հատկապես նշանակալի է Կոստանդնուպոլսի հայ հասարակական կյանքի և ազգային ինքնակազմակերպման պատմության տեսանկյունից։ Այն կարող է ծառայել որպես սկզբնաղբյուր՝ ուսումնասիրելու համայնքային կառավարման ձևերը, ազգային հաստատությունների փոխհարաբերությունները և հասարակական որոշումների կայացման ավանդույթները։ Արձանագրությունը նաև լրացնում է Ազգային ընդհանուր ժողովի մյուս նիստերի փաստաթղթերը՝ հնարավորություն տալով համադրելու տարբեր ժամանակներում քննարկված հարցերն ու հետևելու ժողովի գործունեության ընթացքին։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում պատմաբանների, հայագետների և XIX դարի հայ վավերագրական ժառանգությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Հրատարակությունը ներկայացնում է Ազգային ժողովի տասներեքերորդ նիստի արձանագրությունը՝ որպես XIX դարի հայ ազգային և հասարակական կյանքի փաստաթղթային աղբյուր։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ժողովական գործունեության կազմակերպումը, քննարկումների ընթացքը և ազգային կառավարման մարմնի առջև դրված խնդիրները։ Նիստերի արձանագրությունները սովորաբար ամրագրում են օրակարգային հարցերը, մասնակիցների ելույթներն ու առաջարկությունները, ինչպես նաև քննարկումների արդյունքում արձանագրված որոշումները։ Դրանց միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել այն վարչական, կրթական, կրոնական և համայնքային հարցերի շրջանակի մասին, որոնց լուծումը կարևոր էր հայ ազգային կյանքի կազմակերպման համար։ Այս փաստաթուղթը հատկապես արժեքավոր է Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ ժողովի գործունեությունը դիտարկվում է ոչ թե ընդհանուր նկարագրությամբ, այլ պաշտոնական գրավոր արձանագրման միջոցով։ Այն կարող է ծառայել որպես սկզբնաղբյուր՝ ազգային հաստատությունների կառուցվածքը, ժողովական ընթացակարգերը, հասարակական հարաբերությունները և համայնքային ինքնակառավարման ավանդույթները հետազոտելու համար։ Արձանագրությունը նաև լրացնում է Ազգային ժողովի մյուս նիստերի փաստաթղթերը՝ նպաստելով ժողովի գործունեության հաջորդականությունն ու ժամանակի ընթացքում բարձրացված հարցերի զարգացումը հասկանալուն։

Հրատարակությունը ներառում է Ազգային ժողովի տասներկուերորդ նիստի արձանագրությունը՝ ներկայացնելով ազգային ներկայացուցչական մարմնի գործունեության հերթական փաստաթղթային վկայությունը։ Նման արձանագրությունները կարևոր նյութ են XIX դարի հայ համայնքային կյանքի, ազգային կառավարման համակարգի և հասարակական ինքնակազմակերպման պատմությունն ուսումնասիրելու համար։ Դրանք հնարավորություն են տալիս ծանոթանալու ժողովական աշխատանքի ընթացքին, քննարկման դրված հարցերին, մասնակիցների դիրքորոշումներին և նիստի ընթացքում արձանագրված որոշումներին։ Արձանագրային գրառումները կարևոր են նաև վարչական ու հասարակական հարաբերությունների ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում են այն խնդիրները, որոնք պահանջում էին համայնքի ներկայացուցիչների ուշադրությունն ու համատեղ քննարկումը։ Թեև առանձին նիստի արձանագրությունը սահմանափակվում է որոշակի ժամանակահատվածի աշխատանքով, այն լրացնում է ազգային ժողովի գործունեության ընդհանուր պատկերը և հնարավորություն տալիս համադրելու տարբեր նիստերում բարձրացված հարցերը։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի պատմությամբ, ազգային հաստատությունների ձևավորմամբ ու գործունեությամբ, հայ հասարակական մտքի զարգացմամբ և XIX դարի փաստաթղթային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։ Այն նաև արժեք ունի որպես ժամանակաշրջանի պաշտոնական գրավոր խոսքի և ժողովական արձանագրության օրինակ։

Հրատարակությունը ներկայացնում է Ազգային ժողովի տասներորդ նիստի արձանագրությունը՝ պահպանելով ժողովի գործունեության և քննարկումների պաշտոնական գրավոր վկայությունը։ Այն կարևոր սկզբնաղբյուր է XIX դարի հայ համայնքային կյանքի, ազգային կառավարման և հասարակական կազմակերպման պատմությունն ուսումնասիրելու համար։ Նիստերի արձանագրությունները հնարավորություն են տալիս հետևելու ժողովի աշխատանքային ընթացքին, օրակարգի ձևավորմանը, բարձրացված հարցերին, մասնակիցների արտահայտած տեսակետներին և ընդունված որոշումներին։ Դրանց միջոցով կարելի է ուսումնասիրել, թե ինչպես էին ներկայացվում ու քննարկվում համայնքի կարիքները, ինչպիսի վարչական և հասարակական խնդիրներ էին հայտնվում ազգային կառույցի ուշադրության կենտրոնում, և ինչ ընթացակարգերով էին կազմակերպվում ժողովական աշխատանքները։ Փաստաթղթային բնույթը հրատարակությանը հաղորդում է առանձնահատուկ արժեք, քանի որ այն անցյալի իրադարձությունները ներկայացնում է ժամանակակից գրավոր արձանագրման միջոցով։ Նյութը կարող է օգտակար լինել Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի պատմությամբ, ազգային հաստատությունների գործունեությամբ, հայ հասարակական մտքի զարգացմամբ և վարչական գրագրության ավանդույթներով հետաքրքրվողների համար։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս համադրելու տարբեր նիստերի արձանագրությունները և ուսումնասիրելու ազգային ժողովական կյանքի շարունակականությունն ու փոփոխությունները։

Հրատարակությունը ներառում է Ազգային ժողովի յոթերորդ նիստի արձանագրությունը՝ որպես տվյալ ժամանակաշրջանի ազգային և հասարակական կյանքի կարևոր փաստաթղթային վկայություն։ Արձանագրային նյութերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու ժողովի գործունեության կազմակերպումը, քննարկումների ընթացքը, օրակարգային հարցերը և որոշումների ընդունման ձևերը։ Դրանք արտացոլում են ազգային ներկայացուցչական կառույցի աշխատանքը և այն խնդիրների շրջանակը, որոնք քննարկվում էին հայ համայնքի հասարակական ու վարչական կյանքում։ Նիստի արձանագրությունը կարող է տեղեկություններ պարունակել մասնակիցների ելույթների, առաջարկությունների, տարաձայնությունների և ընդունված որոշումների մասին՝ պահպանելով ժողովական քննարկումների պաշտոնական գրառումը։ Նման փաստաթղթերը կարևոր են ոչ միայն առանձին նիստի ընթացքը վերականգնելու, այլև ազգային հաստատությունների գործունեության շարունակականությունը, կառավարման սկզբունքներն ու հասարակական առաջնահերթությունները հասկանալու համար։ Դրանք արժեքավոր սկզբնաղբյուր են Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի պատմության, ազգային ինքնակազմակերպման, հասարակական մտքի և XIX դարի հայկական վարչական մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբաններին, հայագիտությամբ զբաղվող մասնագետներին և վավերագրական աղբյուրների միջոցով անցյալի հասարակական գործընթացներն ուսումնասիրող ընթերցողներին։

Հրատարակությունը ներկայացնում է Ազգային ժողովի հինգերորդ նիստի արձանագրությունը՝ պահպանելով ժողովի գործունեության և քննարկումների վերաբերյալ պաշտոնական գրավոր վկայությունը։ Նման արձանագրությունները կարևոր սկզբնաղբյուրներ են ազգային ներկայացուցչական մարմնի աշխատանքի, որոշումների կայացման ընթացքի, հասարակական խնդիրների քննարկման և համայնքային կառավարման պատմությունն ուսումնասիրելու համար։ Դրանք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու ժողովական նիստերի կազմակերպման, օրակարգային հարցերի, մասնակիցների ելույթների և քննարկումների ընթացքի մասին։ Փաստաթուղթը արժեքավոր է հատկապես այն տեսանկյունից, որ արձանագրային ձևով ամրագրում է տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական ու ազգային կյանքի հարցերը՝ դրանք ներկայացնելով ոչ թե հետագա մեկնաբանության, այլ ժամանակակից պաշտոնական գրառման միջոցով։ Նյութը կարող է օգտակար լինել Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի պատմությամբ, ազգային կառույցների գործունեությամբ, հայ հասարակական մտքի զարգացմամբ և XIX դարի հայկական ինքնակառավարման փորձով հետաքրքրվող հետազոտողներին։ Այն նաև կարևոր նշանակություն ունի պատմական փաստաթղթերի, ժողովական լեզվի և վարչական գրագրության ուսումնասիրության համար։ Այսպիսի արձանագրությունների համադրական քննությունը հնարավորություն է տալիս վերակազմելու ազգային հաստատությունների գործունեության տարբեր փուլերը և ավելի խորությամբ հասկանալու դրանց դերը հայ համայնքային կյանքի կազմակերպման գործում։

Ստեղծագործությունը նվիրված է հայոց պատմության նշանավոր զորավար և ազգային հերոս Վարդան Մամիկոնյանի կերպարին ու նրա հետ կապված իրադարձություններին։ Վարդան Մամիկոնյանի անունը սերտորեն կապված է հայ ժողովրդի պատմական հիշողության, ինքնության պահպանման և հայրենիքի պաշտպանության գաղափարների հետ։ Նրա կերպարի շուրջ ձևավորված պատմություններն արտացոլում են քաջության, հավատարմության, անձնազոհության և հայրենասիրության արժեքները։ Վերնագրում գործածված «արկածներ» հասկացությունը մատնանշում է հերոսի կյանքի ու գործունեության դրվագների պատմողական ներկայացումը՝ ընթերցողին հաղորդակից դարձնելով պատմական անձի կերպարին և նրա ժամանակաշրջանի իրադարձություններին։ Նման երկերում պատմական նյութը կարող է միահյուսվել գեղարվեստական պատումին՝ անցյալի դեպքերը դարձնելով ավելի մատչելի և հետաքրքիր ընթերցողի համար։ Վարդանի կերպարի միջոցով առաջ են գալիս անհատի և ժողովրդի ճակատագրի, ազգային պարտքի, հավատքի ու ազատության համար պայքարի հարցերը։ Գիրքը կարևոր է նաև հայ պատմական գրականության զարգացման և ազգային հերոսների կերպարների տարածման տեսանկյունից։ Այն կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, Վարդանանց ավանդությամբ և XIX դարի հայ գրական-կրթական միջավայրով զբաղվող ընթերցողներին՝ նպաստելով պատմական հիշողության և ազգային արժեքների ճանաչմանը։

Աշխատությունը նվիրված է տրամաբանությանը՝ որպես ճիշտ մտածելու, դատելու և փաստարկելու արվեստի։ Այն ներկայացնում է բանականության գործունեության ուսումնասիրման այն սկզբունքները, որոնց միջոցով մարդը կարող է կարգավորել իր մտքերը, տարբերել ճշմարիտն ու սխալը, գնահատել դատողությունների հիմնավորվածությունը և հետևողականորեն հանգել եզրակացությունների։ Տրամաբանությունը դիտարկվում է որպես գիտելիքի ձեռքբերման և մտավոր գործունեության կազմակերպման կարևոր գործիք, որն անհրաժեշտ է ոչ միայն փիլիսոփայական հարցերի քննության, այլև առօրյա դատողությունների ու գիտական ուսումնասիրությունների համար։ Գրքի բովանդակային առանցքը տրամաբանական մտածողության կանոններն են՝ հասկացությունների ձևավորումը, դատողությունների կառուցումը, մտահանգումները և փաստարկների գնահատումը։ Այսպիսի ձեռնարկը նպաստում է վերլուծական կարողությունների զարգացմանը, սովորեցնում է նկատել մտքի հակասությունները, խուսափել անհիմն եզրակացություններից և սեփական տեսակետը ներկայացնել հստակ ու համակարգված ձևով։ Այն նաև կարևոր տեղ ունի փիլիսոփայական կրթության պատմության մեջ՝ որպես տրամաբանական գիտելիքը հայերենով մատուցելու և եվրոպական մտավոր ավանդույթները հայ ընթերցողին հասանելի դարձնելու օրինակ։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել փիլիսոփայությամբ, տրամաբանությամբ և մտավոր մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվողների համար։

Գիրքը նվիրված է նամակագրության մշակույթին և գրավոր հաղորդակցության հմտությունների ձևավորմանը։ Այն ներկայացնում է նամակ գրելու արվեստը՝ որպես մարդկանց միջև մտքերի, տեղեկությունների, զգացմունքների և հասարակական հարաբերությունների արտահայտման կարևոր միջոց։ Նամակագրությունը պահանջում է ոչ միայն լեզվական գիտելիքներ, այլև միտքը հստակ, գրագետ, քաղաքավարի և հասցեատիրոջը համապատասխան ձևով շարադրելու կարողություն։ Այսպիսի ուղեցույցի կարևոր խնդիրներից է ընթերցողին ծանոթացնել գրավոր խոսքի կազմակերպման սկզբունքներին, նամակի կառուցվածքին, արտահայտությունների ընտրությանը և հաղորդակցության ընդունված ձևերին։ Նամակների բովանդակությունն ու ոճը կարող են տարբեր լինել՝ կախված դրանց նպատակից, հասցեատիրոջից և հաղորդակցության հանգամանքներից։ Ուստի նամակագրության հմտությունները կարևոր են ինչպես անձնական հարաբերություններում, այնպես էլ հասարակական ու գործնական կյանքում։ Աշխատությունը կարող է ծառայել որպես գրավոր խոսքի զարգացման և հաղորդակցական մշակույթի ձևավորման ձեռնարկ՝ օգնելով ընթերցողին ավելի կազմակերպված ու պատշաճ արտահայտել իր մտքերը։ Այն նաև հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն գրավոր հաղորդակցության պատմության և XIX դարի կրթական ու գործնական գրականության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ ցույց տալով, թե ինչ նշանակություն էր տրվում լեզվական ճշտությանը, խոսքի կոկիկությանը և նամակագրության կանոններին։

Պատմական թեմայով այս ստեղծագործությունը նվիրված է Արտաշեսյան արքայատոհմի ներկայացուցիչ Արտավազդի կերպարին՝ անդրադառնալով նրա վարքին, գործունեությանը և կյանքի ավարտին։ Վերնագրում շեշտված են երկու կարևոր կողմեր՝ անձի բարքն ու վախճանը, որոնք հնարավորություն են տալիս պատմական իրադարձությունները դիտարկել ոչ միայն որպես անցյալի փաստերի հաջորդականություն, այլև որպես մարդու բնավորության, որոշումների և ճակատագրի փոխկապակցված պատմություն։ Արտավազդի կերպարի միջոցով ստեղծագործությունը առնչվում է հայոց հին պատմության այն ժամանակաշրջանին, երբ արքայական իշխանությունը, տոհմական ժառանգությունը և պետական կյանքի բարդ հանգամանքները կարևոր դեր էին խաղում երկրի ճակատագրում։ Պատմական նյութի գեղարվեստական կամ բարոյախոսական մեկնաբանությունը ընթերցողին հնարավորություն է տալիս խորհելու իշխանության պատասխանատվության, մարդկային արժանիքների, սխալների և դրանց հետևանքների շուրջ։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել ինչպես հայոց հին պատմությամբ և Արտաշեսյանների ժամանակաշրջանով զբաղվող ընթերցողներին, այնպես էլ նրանց, ովքեր ուսումնասիրում են պատմական կերպարների ներկայացումը հայ գրականության մեջ։ Այն նաև արժեքավոր է որպես XIX դարի հայ գրավոր մշակույթի օրինակ, որտեղ ազգային անցյալի թեման ծառայել է պատմական հիշողության պահպանմանն ու ընթերցողի պատմական հետաքրքրության զարգացմանը։

Հրատարակությունը նվիրված է Ավագ չորեքշաբթիին՝ Հայ եկեղեցու Սուրբ շաբաթվա կարևոր օրերից մեկին, որը նախորդում է Հիսուս Քրիստոսի չարչարանքների, խաչելության և հարության հիշատակությանը։ Քրիստոնեական ավանդության համաձայն՝ այս օրը հիշատակվում են Քրիստոսի չարչարանքներին նախորդած իրադարձությունները, այդ թվում՝ Հուդայի մատնության հետ կապված դրվագները։ Ավագ չորեքշաբթին ունի խոր հոգևոր և բարոյական խորհուրդ՝ ընթերցողին հրավիրելով խորհելու հավատարմության ու դավաճանության, ապաշխարության, զղջման և մարդու ներքին ընտրության մասին։ Հայ եկեղեցու ծիսական կյանքում Սուրբ շաբաթվա յուրաքանչյուր օր ունի իր առանձնահատուկ արարողակարգն ու հոգևոր բովանդակությունը, իսկ Ավագ չորեքշաբթին կարևոր հանգրվան է այդ օրերի հաջորդականության մեջ։ Նմանատիպ հրատարակությունները ծառայում են եկեղեցական տոների և հիշատակությունների բացատրությանը, հավատացյալների հոգևոր պատրաստությանը և ծիսական ավանդույթների պահպանմանը։ Գրքույկը կարող է օգտակար լինել եկեղեցական արարողություններին հետևողներին, քրիստոնեական ուսմունքով հետաքրքրվողներին և Հայ եկեղեցու տոնացույցն ու ծիսական ժառանգությունն ուսումնասիրողներին։ Այն նաև արժեքավոր նյութ է հայերեն հոգևոր գրականության և եկեղեցական տպագրության պատմության տեսանկյունից։

Հրատարակությունը պարունակում է քրիստոնեական հավատքի հիմնարար սրբազան բնագիրը՝ Հիսուս Քրիստոսի կյանքի, քարոզչության, ուսմունքի և փրկագործական առաքելության մասին ավետարանական վկայությունները։ Այն ընթերցողին ծանոթացնում է Քրիստոսի ծննդյան, մկրտության, հանրային ծառայության, առակների, հրաշքների, աշակերտների հետ հարաբերությունների, խաչելության և հարության պատմություններին։ Ավետարանական պատումները ներկայացնում են քրիստոնեական վարդապետության առանցքային գաղափարները՝ Աստծո և մերձավորի հանդեպ սերը, հավատարմությունը, ներողամտությունը, գթասրտությունը, խոնարհությունն ու հոգևոր մաքրությունը։ Դրանց բարոյական պատգամները կարևոր նշանակություն ունեն ինչպես անհատի հոգևոր դաստիարակության, այնպես էլ համայնքային և եկեղեցական կյանքի համար։ Ավետարանը քրիստոնեական պաշտամունքի, քարոզչության և աղոթական ընթերցանության հիմնական աղբյուրներից է, իսկ դրա հայերեն հրատարակությունները դարեր շարունակ նպաստել են Սուրբ գրքի տարածմանը և հայերեն հոգևոր մշակույթի պահպանմանը։ Այս գիրքը կարող է ծառայել հավատացյալների անձնական ընթերցանության, քրիստոնեական ուսուցման և աստվածաշնչյան գիտելիքների խորացման համար։ Այն նաև կարևոր նշանակություն ունի հայ գրքի ու տպագրության պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ որպես հայերեն կրոնական գրականության ավանդույթի մաս։