Манасерян, Рубен Левонович

Манасерян, Рубен Левонович

menu_book Посмотреть материалы

Книги автора (1)

Онлайн

История

Տիգրան Բ-ի տերությունը և նրա պայքարը Հռոմի ու Պարթևաստանի ծավալապաշտական քաղաքականության դեմ

Աշխատությունը նվիրված է հայոց պատմության ամենանշանավոր պետական գործիչներից մեկի՝ Արտաշեսյան արքայատոհմի ներկայացուցիչ Տիգրան Բ Մեծի օրոք ստեղծված հայկական հզոր տերությանը, նրա քաղաքական, ռազմական և տարածքային ընդարձակմանը, ինչպես նաև Հին Արևելքի երկու ազդեցիկ ուժերի՝ Հռոմեական Հանրապետության և Պարթևական թագավորության հետ ունեցած բարդ հարաբերություններին։ Այն անդրադառնում է մ.թ.ա. I դարի միջազգային քաղաքական իրադրությանը, երբ Առաջավոր Ասիան դարձել էր խոշոր պետությունների շահերի բախման կարևորագույն կենտրոն, իսկ Հայաստանը, օգտվելով տարածաշրջանային ուժերի հարաբերակցության փոփոխություններից, կարողացել էր վերածվել նշանակալի ռազմաքաղաքական կենտրոնի։ Տիգրան Բ Մեծի կառավարման ժամանակաշրջանը ներկայացվում է որպես հայկական պետականության վերելքի, տարածքային ընդարձակման և միջազգային հեղինակության ամրապնդման կարևոր փուլ։ Աշխատության առանցքային թեմաներից է հայկական տերության ձևավորման և հզորացման գործընթացը, որի հիմքում ընկած էին պետական կառավարման կենտրոնացումը, ռազմական ներուժի զարգացումը, դիվանագիտական հարաբերությունների ընդլայնումը և տարածաշրջանային քաղաքականության մեջ Հայաստանի ինքնուրույն դերակատարության հաստատումը։ Առանձնահատուկ ուշադրության է արժանի Հայաստանի հարաբերությունների ուսումնասիրությունը Պարթևաստանի հետ, որը երկար ժամանակ համարվում էր Առաջավոր Ասիայի գլխավոր քաղաքական ու ռազմական ուժերից մեկը և ձգտում էր պահպանել իր ազդեցությունը հարակից տարածքներում։ Ներկայացվում է նաև Հռոմի արևելյան քաղաքականության ընդլայնման համատեքստը, երբ հռոմեական իշխանությունները, աստիճանաբար ներգրավվելով Փոքր Ասիայի և Մերձավոր Արևելքի գործերին, ձգտում էին ամրապնդել իրենց դիրքերը և սահմանափակել տարածաշրջանային ինքնուրույն ուժերի ազդեցությունը։ Այս պայմաններում Տիգրան Բ-ի արտաքին քաղաքականությունը դիտարկվում է որպես բարդ ռազմավարական գործընթաց, որի ընթացքում հայկական պետությունը ստիպված էր հավասարակշռել հարևան գերտերությունների շահերը, պաշտպանել սեփական տարածքային ամբողջականությունը և պահպանել ձեռք բերած քաղաքական դիրքերը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև Հռոմի և Պարթևաստանի ծավալապաշտական ձգտումների ազդեցության բացահայտումը հայկական պետության հետագա զարգացման վրա։ Ներկայացվում են այն քաղաքական ու ռազմական հակասությունները, որոնք աստիճանաբար հանգեցրին Հայաստանի ներգրավմանը տարածաշրջանային լայնածավալ հակամարտությունների մեջ և փոխեցին ուժերի հարաբերակցությունը Առաջավոր Ասիայում։ Տիգրան Մեծի տերության պատմությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ոչ միայն առանձին ռազմական բախումներն ու դիվանագիտական իրադարձությունները, այլև հելլենիստական աշխարհի քաղաքական համակարգում Հայաստանի ունեցած նշանակությունը, նրա տնտեսական ու մշակութային կապերը և տարբեր քաղաքակրթական ազդեցությունների փոխազդեցությունը։ Կարևորվում է նաև այն հանգամանքը, որ հայկական տերությունը հանդես էր գալիս ոչ միայն որպես հարևան գերտերությունների միջև մրցակցության տարածք, այլև որպես սեփական շահերը հետապնդող ինքնուրույն քաղաքական ուժ, որն իր ռազմական և դիվանագիտական հնարավորություններով կարողանում էր ազդել տարածաշրջանի իրադարձությունների ընթացքի վրա։ Այս առումով աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի Տիգրան Բ Մեծի ժամանակաշրջանի պատմական գործընթացները, Հայաստանի միջազգային դիրքը և հին հայկական պետականության զարգացման առանձնահատկությունները հասկանալու համար։ Այն արժեքավոր է հատկապես հայոց պատմությամբ, հին աշխարհի միջազգային հարաբերություններով, հռոմեական և պարթևական պատմությամբ ու Առաջավոր Ասիայի ռազմաքաղաքական զարգացումներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ հնարավորություն տալով ամբողջական պատկերացում կազմելու Հայաստանի պատմության այն ժամանակաշրջանի մասին, երբ երկիրը հասել էր իր քաղաքական և տարածքային հզորության բարձրակետին և դարձել Հին աշխարհի կարևորագույն պետություններից մեկը։

Обновлено. 2026-11-21
Տիգրան Բ-ի տերությունը և նրա պայքարը Հռոմի ու Պարթևաստանի ծավալապաշտական քաղաքականության դեմ

Бесплатно

Другие авторы

Все авторы
Սիլվա Կապուտիկյան Սիլվա Կապուտիկյան 1919 թ․ – 2006 թ․ Սիլվա Կապուտիկյանը հայ պոեզիայի ամենաազդեցիկ կին հեղինակներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն հայրենիքը, սերը, լեզուն և ազգային ինքնությունը։ Կապուտիկյանը գրել է բազմաթիվ բանաստեղծություններ և հրապարակախոսական նյութեր։ Նրա լեզուն պարզ է, բայց խորքային և զգացմունքային։ Նա մեծ ուշադրություն է դարձրել հայ լեզվի պահպանման հարցերին։ Նրա գործերը լայն ճանաչում են ստացել ինչպես Հայաստանում, այնպես էլ սփյուռքում։ Կապուտիկյանը նաև ակտիվ հասարակական գործիչ էր։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ նվիրված են ազգային արժեքներին։ Նա համարվում է հայ կին պոեզիայի ամենակարևոր դեմքերից մեկը։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է մնալ ազդեցիկ։ menu_book2 Подробнее Մխիթար Գոշ Մխիթար Գոշ 1130 թ․ – 1213 թ․ Մխիթար Գոշ միջնադարյան հայ մեծ մտածող, իրավագետ, առակագիր, մանկավարժ և հասարակական գործիչ էր, որը ապրել է XII–XIII դարերում։ Նա հայտնի է որպես հայ իրավագիտության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկը։ Նրա ամենահայտնի աշխատությունը «Դատաստանագիրքն» է, որը համարվում է հայկական իրավունքի կարևորագույն հուշարձաններից և երկար ժամանակ ծառայել է որպես օրենքների ժողովածու։ Մխիթար Գոշը գրել է նաև բազմաթիվ առակներ, որոնց միջոցով քարոզել է բարություն, արդարություն, իմաստություն և ազնվություն։ Նա մեծ դեր է ունեցել կրթության և մշակույթի զարգացման գործում, հիմնել է դպրոցներ և նպաստել գիտելիքների տարածմանը։ Գոշի ստեղծագործությունները կարևոր նշանակություն ունեն հայ գրականության, իրավունքի և մանկավարժության պատմության մեջ։ Նրա անունը մինչ օրս համարվում է իմաստության, արդարադատության և ազգային մշակույթի խորհրդանիշ։ menu_book9 Подробнее Ալեքսանդր Շիրվանզադե Ալեքսանդր Շիրվանզադե 1858 թ․ – 1935 թ․ Ալեքսանդր Շիրվանզադեն հայ ռեալիստական արձակի մեծագույն ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում արտացոլված են հասարակության տարբեր խավերի կյանքը և սոցիալական խնդիրները։ Նա գրել է վեպեր, պատմվածքներ և դրամատիկական գործեր։ Շիրվանզադեն մեծ ուշադրություն է դարձրել մարդկային հարաբերություններին։ Նրա հերոսները հոգեբանորեն խորն են մշակված։ Նա համարձակորեն քննադատել է հասարակական անարդարությունները։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ ճանաչում են ստացել նաև թատերական բեմերում։ Շիրվանզադեն համարվում է հայ արձակի դասականներից մեկը։ Նրա ազդեցությունը զգալի է հետագա գրողների ստեղծագործություններում։ Նա շարունակում է մնալ հայ գրականության կարևորագույն անուններից մեկը։ menu_book17 Подробнее Հակոբ Պարոնյան Հակոբ Պարոնյան 1843 թ․ – 1891 թ․ Հակոբ Պարոնյանը հայ երգիծական գրականության ամենամեծ ներկայացուցիչներից է։ Նա իր ստեղծագործություններում քննադատել է հասարակական արատները, կեղծավորությունը և անարդարությունը։ Նրա հումորը սուր է և հաճախ շատ արդիական նույնիսկ այսօր։ Պարոնյանը ստեղծել է բազմաթիվ հիշարժան կերպարներ։ Նրա գործերը համատեղում են ծիծաղն ու հասարակական քննադատությունը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ երգիծանքի զարգացման վրա։ Նրա լեզուն կենդանի է և արտահայտիչ։ Պարոնյանի ստեղծագործությունները լայնորեն ուսումնասիրվում են դպրոցներում և համալսարաններում։ Նա համարվում է հայ սատիրայի դասականը։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է հետաքրքրել ընթերցողներին։ menu_book2 Подробнее Համո Սահյան Համո Սահյան 1914 թ․ – 1993 թ․ Համո Սահյանը բնության և հայրենիքի մեծ երգիչն է։ Նրա պոեզիան առանձնանում է պարզությամբ, խորությամբ և ազգային ոգով։Համո Սահյանը հայ բնապատկերային և քնարական պոեզիայի ամենասիրված հեղինակներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունեն բնությունը, գյուղը և մարդը։ Սահյանի լեզուն պարզ է, բայց խորապես զգացմունքային։ Նրա բանաստեղծությունները հաճախ արտահայտում են կյանքի գեղեցկությունն ու ցավը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել ժողովրդական մտածողության վրա։ Նրա գործերը լայնորեն տարածված են Հայաստանում։ Սահյանի պոեզիան համադրվում է պարզության և փիլիսոփայության հետ։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ ուսումնասիրվում են դպրոցներում։ Նա համարվում է 20-րդ դարի մեծ քնարերգուներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը ազգային արժեք է։ menu_book2 Подробнее Ավետիք Իսահակյան Ավետիք Իսահակյան 1875 թ․ – 1957 թ․ Ավետիք Իսահակյանը հայ քնարերգության մեծագույն ներկայացուցիչներից է։ Նրա պոեզիան լի է սիրո, հայրենիքի, կարոտի և մարդկային զգացմունքների թեմաներով։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ ճանաչում են ստացել նաև արտերկրում։Ավետիք Իսահակյանը հայ քնարերգության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ են զբաղեցնում սերը, հայրենիքը, կարոտը և մարդու ներաշխարհը։ Իսահակյանի լեզուն առանձնանում է մեղմությամբ, երաժշտականությամբ և խոր զգացմունքայնությամբ։ Նրա հայտնի գործերից են «Աբու Լալա Մահարին» և բազմաթիվ քնարական բանաստեղծություններ։ Նա երկար տարիներ ապրել է արտասահմանում, սակայն մշտապես կապված է եղել հայրենիքի հետ։ Իսահակյանի պոեզիան մեծ ճանաչում է ստացել նաև միջազգային մակարդակով։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Նա եղել է նաև հասարակական և մշակութային ակտիվ գործիչ։ Իսահակյանի ստեղծագործությունները շարունակում են սիրել տարբեր սերունդներ։ Նա համարվում է հայ պոեզիայի մեծագույն վարպետներից մեկը։ menu_book4 Подробнее