Райков, Юрий Андреевич

Райков, Юрий Андреевич

menu_book Посмотреть материалы

Книги автора (1)

Онлайн

Политология

Բանակը և քաղաքական գործընթացների զարգացումը Ֆիլիպիններում 1970-ական թվականներին (1972–1981 թթ.)

Աշխատությունը նվիրված է 1972–1981 թվականներին Ֆիլիպիններում տեղի ունեցած քաղաքական գործընթացների զարգացման ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով բանակի դերին երկրի պետական և քաղաքական համակարգում, իշխանության ձևավորման ու իրականացման մեխանիզմներում, ինչպես նաև հասարակական-քաղաքական կյանքի վերափոխումներում։ Քննարկվող ժամանակաշրջանը Ֆիլիպինների նորագույն պատմության կարևոր փուլերից է, որը բնութագրվում էր քաղաքական իշխանության կենտրոնացմամբ, պետական կառավարման համակարգի փոփոխություններով, ռազմական կառույցների ազդեցության ընդլայնմամբ և երկրի ներքաղաքական հարաբերությունների վերաձևավորմամբ։ Հետազոտության առանցքում զինված ուժերի և քաղաքական իշխանության փոխհարաբերություններն են, մասնավորապես՝ բանակի մասնակցությունը պետական կառավարման գործընթացներին, նրա ինստիտուցիոնալ դիրքի ամրապնդումը և քաղաքական որոշումների իրականացման գործում ունեցած նշանակությունը։ 1972 թվականին Ֆերդինանդ Մարկոսի կողմից ռազմական դրություն հայտարարելը դարձավ երկրի քաղաքական պատմության շրջադարձային իրադարձություններից մեկը՝ հիմք ստեղծելով կառավարման նոր համակարգի ձևավորման և գործադիր իշխանության լիազորությունների զգալի ընդլայնման համար։ Այս պայմաններում զինված ուժերը ձեռք բերեցին առանձնահատուկ դեր ոչ միայն երկրի արտաքին և ներքին անվտանգության ապահովման, այլև քաղաքական իշխանության պահպանման, պետական վերահսկողության իրականացման և ներքաղաքական զարգացումների վրա ազդեցություն գործելու տեսանկյունից։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես ռազմական կառույցների ներգրավվածությունը քաղաքական կյանքում փոխեց պետական հաստատությունների գործառույթները, քաղաքացիական և ռազմական իշխանությունների հարաբերակցությունը, ինչպես նաև քաղաքական գործընթացների ընթացքն ու բնույթը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ռազմական դրության պայմաններում պետական կառավարման առանձնահատկություններին, իշխանության կենտրոնացմանը, քաղաքական ընդդիմության գործունեության սահմանափակումներին, հասարակական վերահսկողության մեխանիզմներին և բանակի՝ որպես պետական համակարգի առանցքային կառույցներից մեկի, ազդեցության աճին։ Ֆիլիպինների օրինակը դիտարկվում է նաև քաղաքական զարգացման ավելի լայն համատեքստում՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրելու ռազմական և քաղաքացիական ինստիտուտների փոխազդեցությունը, բանակի քաղաքականացման պատճառներն ու հետևանքները, ինչպես նաև զինված ուժերի ներգրավվածության ազդեցությունը պետական իշխանության լեգիտիմության և հասարակական հարաբերությունների վրա։ Թեման կարևոր նշանակություն ունի հատկապես ռազմական կառավարման, ավտորիտար քաղաքական համակարգերի ձևավորման, պետական ինստիտուտների վերափոխման և Հարավարևելյան Ասիայի երկրների քաղաքական պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն ընթերցողին հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու 1970-ական թվականների Ֆիլիպինների քաղաքական իրականության, երկրի իշխանական կառուցվածքի առանձնահատկությունների և բանակի՝ քաղաքական գործընթացներում ունեցած բազմակողմանի դերի մասին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քաղաքագիտությամբ, միջազգային հարաբերություններով, ռազմական պատմությամբ, պետական կառավարման համակարգերով և Հարավարևելյան Ասիայի նորագույն պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների, ուսանողների և ընթերցողների համար՝ նպաստելով ռազմական հաստատությունների և քաղաքական իշխանության փոխհարաբերությունների վերաբերյալ գիտական պատկերացումների խորացմանը։

Обновлено. 2026-11-21
Բանակը և քաղաքական գործընթացների զարգացումը Ֆիլիպիններում 1970-ական թվականներին (1972–1981 թթ.)

Бесплатно

Другие авторы

Все авторы
Ավետիք Իսահակյան Ավետիք Իսահակյան 1875 թ․ – 1957 թ․ Ավետիք Իսահակյանը հայ քնարերգության մեծագույն ներկայացուցիչներից է։ Նրա պոեզիան լի է սիրո, հայրենիքի, կարոտի և մարդկային զգացմունքների թեմաներով։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ ճանաչում են ստացել նաև արտերկրում։Ավետիք Իսահակյանը հայ քնարերգության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ են զբաղեցնում սերը, հայրենիքը, կարոտը և մարդու ներաշխարհը։ Իսահակյանի լեզուն առանձնանում է մեղմությամբ, երաժշտականությամբ և խոր զգացմունքայնությամբ։ Նրա հայտնի գործերից են «Աբու Լալա Մահարին» և բազմաթիվ քնարական բանաստեղծություններ։ Նա երկար տարիներ ապրել է արտասահմանում, սակայն մշտապես կապված է եղել հայրենիքի հետ։ Իսահակյանի պոեզիան մեծ ճանաչում է ստացել նաև միջազգային մակարդակով։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Նա եղել է նաև հասարակական և մշակութային ակտիվ գործիչ։ Իսահակյանի ստեղծագործությունները շարունակում են սիրել տարբեր սերունդներ։ Նա համարվում է հայ պոեզիայի մեծագույն վարպետներից մեկը։ menu_book4 Подробнее Վահան Թոթովենց Վահան Թոթովենց 1894 թ․ – 1938 թ․ Վահան Թոթովենց հայ արձակագիր, դրամատուրգ և լրագրող է, որը համարվում է XX դարի հայ գրականության կարևոր դեմքերից մեկը։ Նրա ստեղծագործությունները առանձնանում են իրականության խոր ու պատկերավոր նկարագրություններով, որտեղ արտացոլված են հայ ժողովրդի կյանքը, ցավը և դիմադրողականությունը պատմական ծանր ժամանակներում։ Թոթովենցի գրականության հիմնական թեմաներն են արևմտահայ կյանքի պատկերումը, պատերազմները, գաղթը և մարդու ճակատագիրը բարդ սոցիալական ու քաղաքական պայմաններում։ Նրա գործերում հաճախ զգացվում է անձնական փորձի ազդեցությունը, ինչը դրանք դարձնում է ավելի անկեղծ և ազդեցիկ։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործություններից է «Հին Հռոմեական ճանապարհի վրա» վեպը, որտեղ նա նկարագրում է իր մանկությունը և արևմտահայ իրականությունը՝ հարուստ ու կենդանի լեզվով։ Թոթովենցը նաև զբաղվել է լրագրությամբ և հասարակական գործունեությամբ՝ մասնակցելով ժամանակի մտավոր ու քաղաքական կյանքին։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին նա կապեր է ունեցել հայկական ռազմական ու ազգային շրջանակների հետ, ինչը մեծ ազդեցություն է ունեցել նրա աշխարհայացքի վրա։ 1938 թվականին, ստալինյան բռնաճնշումների ժամանակ, նա ձերբակալվել և գնդակահարվել է։ Չնայած իր կյանքի ողբերգական ավարտին, Վահան Թոթովենցի ստեղծագործությունները այսօր համարվում են հայ գրականության արժեքավոր մաս՝ իրենց պատմական և գեղարվեստական նշանակությամբ։ menu_book2 Подробнее Հովհաննես Թումանյան Հովհաննես Թումանյան 1869 թ․ – 1923 թ․ Հովհաննես Թումանյանը հայ ժողովրդի ամենասիրված գրողներից և բանաստեղծներից է։ Նա ծնվել է Լոռու Դսեղ գյուղում և իր ստեղծագործություններում հաճախ պատկերել է ժողովրդական կյանքն ու ավանդույթները։ Թումանյանը գրել է հեքիաթներ, պոեմներ, պատմվածքներ և բանաստեղծություններ։ Նրա ամենահայտնի գործերից են «Գիքոր», «Անուշ», «Քաջ Նազար» և «Թմկաբերդի առումը»։ Նրա լեզուն պարզ է, բնական և հասկանալի բոլոր սերունդների համար։ Թումանյանի ստեղծագործությունները լի են հումորով, իմաստությամբ և մարդասիրությամբ։ Նա նաև ակտիվ հասարակական գործիչ էր և զբաղվել է բարեգործությամբ։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Թումանյանը հաճախ անվանվում է «Ամենայն հայոց բանաստեղծ»։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է մնալ հայկական մշակույթի հիմնասյուներից մեկը։ menu_book11 Подробнее Եղիշե Չարենց Եղիշե Չարենց 1897 թ․ – 1937 թ․ Եղիշե Չարենցը հայ նորագույն գրականության ամենաազդեցիկ հեղինակներից է։ Նա բանաստեղծ, արձակագիր և թարգմանիչ էր, որը նորարարական մոտեցումներ բերեց հայ պոեզիա։ Նրա ստեղծագործություններում միահյուսված են հայրենասիրությունը, հեղափոխական գաղափարները և մարդու ներքին պայքարը։ «Ես իմ անուշ Հայաստանի» բանաստեղծությունը դարձել է ազգային խորհրդանիշ։ Չարենցի լեզուն համարձակ է, հարուստ և ժամանակակից։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել 20-րդ դարի հայ գրականության զարգացման վրա։ Չնայած քաղաքական հալածանքներին, նրա ստեղծագործությունները պահպանեցին իրենց արժեքը։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Չարենցը համարվում է հայ մշակույթի խորհրդանշական դեմքերից մեկը։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book10 Подробнее Ներսես Շնորհալի Ներսես Շնորհալի 1102 թ․ – 1173 թ․ Ներսես Շնորհալին եղել է հայ եկեղեցու կաթողիկոս, բանաստեղծ և աստվածաբան։ Նա հայտնի է իր հոգևոր երգերով, աղոթքներով և բանաստեղծություններով։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ են զբաղեցնում բարությունը, սերը և մարդասիրությունը։ Շնորհալին ձգտել է միավորել մարդկանց և ամրապնդել քրիստոնեական արժեքները։ Նրա գրական լեզուն պարզ է, բայց միևնույն ժամանակ խորիմաստ։ Նա նաև գրել է բազմաթիվ եկեղեցական շարականներ։ Ներսես Շնորհալու ստեղծագործությունները մինչ օրս օգտագործվում են հայկական եկեղեցական կյանքում։ Նրա ազդեցությունը զգալի է հայ մշակույթի և կրթության զարգացման մեջ։ Նա համարվում է հայ միջնադարյան գրականության ամենակարևոր դեմքերից մեկը։ Նրա անունը շարունակում է մնալ ազգային հպարտության աղբյուր։ menu_book13 Подробнее Մխիթար Գոշ Մխիթար Գոշ 1130 թ․ – 1213 թ․ Մխիթար Գոշ միջնադարյան հայ մեծ մտածող, իրավագետ, առակագիր, մանկավարժ և հասարակական գործիչ էր, որը ապրել է XII–XIII դարերում։ Նա հայտնի է որպես հայ իրավագիտության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկը։ Նրա ամենահայտնի աշխատությունը «Դատաստանագիրքն» է, որը համարվում է հայկական իրավունքի կարևորագույն հուշարձաններից և երկար ժամանակ ծառայել է որպես օրենքների ժողովածու։ Մխիթար Գոշը գրել է նաև բազմաթիվ առակներ, որոնց միջոցով քարոզել է բարություն, արդարություն, իմաստություն և ազնվություն։ Նա մեծ դեր է ունեցել կրթության և մշակույթի զարգացման գործում, հիմնել է դպրոցներ և նպաստել գիտելիքների տարածմանը։ Գոշի ստեղծագործությունները կարևոր նշանակություն ունեն հայ գրականության, իրավունքի և մանկավարժության պատմության մեջ։ Նրա անունը մինչ օրս համարվում է իմաստության, արդարադատության և ազգային մշակույթի խորհրդանիշ։ menu_book9 Подробнее