ԴԱՍՏԻԱՐԱԿՈՒԹՅԱՆ ՏԵՍՈՒԹՅՈՒՆ

Литература

Աշխատանքը նվիրված է հայրենիքի գաղափարի և ճակատագրի գեղարվեստական արտացոլմանը հայ պոեզիայում 1950-ականներից մինչև 1990-ական թվականները՝ ընդգրկելով հայ գրականության զարգացման մի քանի կարևոր փուլեր։ Ուսումնասիրության կենտրոնում հայրենիքի, ազգային ինքնության, պատմական հիշողության, ժողովրդի ճակատագրի և ապագայի վերաբերյալ բանաստեղծական պատկերացումներն են, որոնք տարբեր հեղինակների ստեղծագործություններում արտահայտվում են բազմազան գեղարվեստական ու գաղափարական ձևերով։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես են քաղաքական, հասարակական և մշակութային փոփոխություններն ազդել հայրենիքի թեմայի ընկալման վրա և ինչպես է այդ թեման փոխակերպվել տարբեր տասնամյակների ընթացքում։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել հայրենիքի՝ որպես պատմական տարածքի, հոգևոր արժեքի, ազգային հիշողության և ինքնության խորհրդանիշի տարբեր մեկնաբանությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմական անցյալի և ներկայի փոխհարաբերությանը, ազգային կորուստների հիշողությանը, ժողովրդի գոյության ու պահպանման խնդիրներին, հայրենի հողի նկատմամբ կապվածությանը և ազգային ապագայի հանդեպ պատասխանատվության գաղափարին։ 1950-ականներից սկսած պոեզիայի մեջ հայրենիքի թեման կարող էր արտահայտվել ինչպես ուղղակի հայրենասիրական պատկերներով, այնպես էլ անձնական ապրումների, բնության, քաղաքի, գյուղի, ընտանեկան հիշողությունների և պատմական կերպարների միջոցով։ Հետագա տասնամյակներում թեմատիկ դաշտը ընդլայնվում է՝ ընդգրկելով ազգային ինքնագիտակցության խորացումը, պատմական ճակատագրի վերաիմաստավորումը և հասարակական փոփոխությունների նկատմամբ բանաստեղծական արձագանքը։ 1980-1990-ականների սահմանագծին հայրենիքի գաղափարը ձեռք է բերում նաև նոր քաղաքական և հասարակական բովանդակություն՝ կապված ազգային զարթոնքի, անկախության ձգտումների և պատմական նոր իրողությունների հետ։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել տարբեր սերունդների բանաստեղծների ստեղծագործությունների ընդհանրություններն ու տարբերությունները, նրանց կիրառած գեղարվեստական միջոցները, խորհրդանիշները, հայրենիքի կերպավորման եղանակները և ազգային գաղափարների արտահայտման առանձնահատկությունները։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև բանաստեղծական «ես»-ի և հավաքական ազգային «մենք»-ի հարաբերակցության ուսումնասիրությունը, քանի որ հայրենիքի ճակատագիրը հաճախ ներկայացվում է անհատի կենսափորձի, հիշողության և հոգեբանական ապրումների միջոցով։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տվյալ ժամանակաշրջանի հայ պոեզիայի գաղափարական բազմազանությունը և հասկանալու, թե ինչպես է գրականությունը մասնակցել ազգային հիշողության պահպանմանն ու հասարակական ինքնագիտակցության ձևավորմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, հայագետներին, գրականության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, մշակութաբաններին, ուսուցիչներին, ուսանողներին և հայ պոեզիայի զարգացման ու ազգային թեմատիկայի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

История

Աշխատությունը նվիրված է XIV–XVII դարերի Հայաստանի խեցեգործական արտադրանքի պատմահնագիտական, գեղարվեստական և տեխնոլոգիական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են միջնադարյան հայկական խեցեգործության զարգացման հիմնական ուղղությունները, կավե իրերի պատրաստման եղանակները, դրանց ձևաբանական բազմազանությունը և կիրառական նշանակությունը տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական ու տնտեսական կյանքում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կենցաղային, տնտեսական և զարդարական նշանակության խեցեղենի տեսակներին, անոթների ձևերին, զարդանախշերին, ջնարակման տեխնիկային և գունային լուծումներին։ Ուսումնասիրվում են հնագիտական պեղումների արդյունքում հայտնաբերված խեցեղեն նյութերի դասակարգման, թվագրման և տարածքային առանձնահատկությունների բացահայտման մեթոդները։ Անդրադարձ է կատարվում հայկական խեցեգործական ավանդույթների շարունակականությանը, տարբեր տարածաշրջանների արհեստագործական կենտրոնների առանձնահատկություններին, ինչպես նաև հարևան մշակույթների հետ առևտրական և մշակութային փոխազդեցությունների հնարավոր արտահայտություններին։ Կարևորվում են խեցեղենի ուսումնասիրության միջոցով միջնադարյան Հայաստանի բնակչության առօրյայի, տնտեսական հարաբերությունների, արհեստագործության զարգացման և գեղագիտական պատկերացումների վերականգնման հնարավորությունները։ Աշխատությունը նշանակալի է Հայաստանի նյութական մշակույթի պատմության, հնագիտական ժառանգության և միջնադարյան կիրառական արվեստի ուսումնասիրման տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել հնագետների, պատմաբանների, արվեստաբանների, ազգագրագետների, թանգարանային մասնագետների, հայագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

География

Բնապահպանական, հողագիտական և երկրաքիմիական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Երևան քաղաքի հողերի ծանր մետաղներով՝ արծաթով (Ag), կապարով (Pb), պղնձով (Cu), ցինկով (Zn), նիկելով (Ni), կոբալտով (Co), քրոմով (Cr) և մոլիբդենով (Mo), աղտոտվածության մակարդակի ու ժամանակային փոփոխությունների առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում քաղաքային հողերի երկրաքիմիական կազմը, ծանր մետաղների կուտակման օրինաչափությունները և դրանց տարածական բաշխման վրա ազդող բնական ու մարդածին գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արդյունաբերական գործունեության, տրանսպորտային արտանետումների, շինարարական աշխատանքների և քաղաքային այլ ազդեցությունների հնարավոր դերին հողային միջավայրի աղտոտման գործընթացներում։ Վերլուծվում են ծանր մետաղների պարունակության փոփոխությունները տարբեր ժամանակահատվածներում, դրանց տարածական անհամասեռությունը և աղտոտման առավել արտահայտված գոտիների առանձնացման հնարավորությունները։ Քննարկվում են հողային նմուշառման, լաբորատոր քիմիական վերլուծության, երկրաքիմիական քարտեզագրման և վիճակագրական տվյալների մշակման մեթոդները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել մետաղների բնական ֆոնային պարունակությունների և մարդածին ազդեցությամբ ձևավորված կոնցենտրացիաների համեմատությունը, ինչպես նաև աղտոտվածության գնահատման տարբեր ցուցանիշների կիրառումը։ Անդրադարձ է կատարվում ծանր մետաղների շարժունակությանը, հողերի ֆիզիկաքիմիական հատկությունների ազդեցությանը և քաղաքային էկոհամակարգերում դրանց հնարավոր կուտակման մեխանիզմներին։ Կարևորվում է աղտոտվածության դինամիկայի ուսումնասիրությունը՝ շրջակա միջավայրի որակի փոփոխությունները, բնակչության առողջության համար հնարավոր ռիսկերը և հողային ռեսուրսների պահպանության առաջնահերթությունները գնահատելու նպատակով։ Աշխատանքը կարող է նպաստել Երևանի հողերի բնապահպանական մշտադիտարկման համակարգի կատարելագործմանը, աղտոտման աղբյուրների բացահայտմանը և կանխարգելիչ միջոցառումների գիտական հիմնավորմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել հողագիտության, բնապահպանական երկրաքիմիայի, քաղաքային էկոլոգիայի և շրջակա միջավայրի մոնիթորինգի ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է Ակսել Բակունցի պատմվածքների վիպական աշխարհի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով նրա արձակի գեղարվեստական կառուցվածքը, թեմատիկ բազմաշերտությունը և կերպարային համակարգի առանձնահատկությունները։ Վերլուծվում են բնության և մարդու փոխհարաբերությունները, գյուղական կյանքի պատկերումները, սոցիալական ու բարոյական հակադրությունները, ինչպես նաև անհատի ներաշխարհի հոգեբանական խորքերը, որոնք ձևավորում են Բակունցի ստեղծագործական ինքնատիպ աշխարհը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա լեզվական վարպետությանը, պատկերավորման համակարգին, նրբերանգային ոճին և պատմողական ռիթմին, որոնք միասին ստեղծում են խիտ, լիրիկական և միաժամանակ սոցիալ-հոգեբանական արձակ։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է նաև նրա պատմվածքների տեղը հայ գրականության զարգացման գործընթացում՝ ընդգծելով նորարարական մոտեցումները և ավանդական պատկերացումների վերաիմաստավորումը, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը հետագա արձակ գրականության վրա։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տարածքում հանդիպող դիսկոմիցետների տեսակային բազմազանության, կարգաբանական կառուցվածքի, էկոլոգիական առանձնահատկությունների և աշխարհագրական տարածման համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այս խմբին պատկանող սնկերի տեսակային կազմի բացահայտման, դրանց համակարգման և Հայաստանի տարբեր բնական ու լանդշաֆտային գոտիներում տարածվածության օրինաչափությունների գնահատման վրա։ Դիսկոմիցետները դիտարկվում են որպես սնկային կենսաբազմազանության կարևոր բաղադրիչ, որի ներկայացուցիչները կապված են տարբեր կենսամիջավայրերի, բուսական մնացորդների, հողի, փայտանյութի և այլ օրգանական ենթաշերտերի հետ։ Քննության են առնվում հայտնաբերված տեսակների կարգաբանական պատկանելությունը, ցեղերի և ընտանիքների հարաբերակցությունը, ինչպես նաև առանձին խմբերի տեսակային հարստությունը։ Տեսակային կազմի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգել հանրապետության տարածքից տարբեր ժամանակաշրջաններում հավաքված տվյալները, ճշտել առանձին տեսակների տարածվածությունը և համալրել Հայաստանի միկոբիոտայի վերաբերյալ գիտական տեղեկությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տեսակների նույնականացման համար կարևոր ձևաբանական և կառուցվածքային հատկանիշներին՝ պտղամարմինների ձևին, չափերին, արտաքին կառուցվածքին, գունավորմանը և մանրադիտակային առանձնահատկություններին։ Այս հատկանիշների համադրումը կարևոր նշանակություն ունի մերձավոր տեսակների տարբերակման և դրանց կարգաբանական դիրքի որոշման համար։ Դիտարկվում են նաև տեսակների էկոլոգիական խմբերը՝ ըստ այն ենթաշերտերի և միջավայրերի, որոնցում դրանք զարգանում են։ Ուսումնասիրվում են հողի, բուսական մնացորդների, ծառերի և թփերի մեռած հատվածների, տերևների, ճյուղերի ու այլ օրգանական նյութերի հետ կապված տեսակները։ Նման դասակարգումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել դիսկոմիցետների մասնակցությունը բնական էկոհամակարգերում օրգանական նյութերի քայքայման և նյութերի շրջանառության գործընթացներին։ Առանձին նշանակություն է տրվում տեսակների տարածման և բուսականության տիպերի միջև կապի ուսումնասիրմանը։ Անտառային, մարգագետնային, տափաստանային, լեռնային և այլ կենսամիջավայրերում ձևավորվող պայմանները կարող են էականորեն ազդել սնկային համակեցությունների կազմի վրա։ Դիտարկվում է բարձրության, ջերմաստիճանի, խոնավության, տեղումների, հողի հատկությունների և բուսական ծածկույթի ազդեցությունը առանձին տեսակների հանդիպման հաճախականության և տարածման սահմանների վրա։ Հայաստանի ռելիեֆի և բնակլիմայական պայմանների բազմազանությունը հնարավորություն է տալիս համեմատել տարբեր բարձրադիր գոտիներում ձևավորված սնկային համակեցությունները և բացահայտել դրանց առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրվում է տեսակների տարածական բաշխումը հանրապետության տարբեր շրջաններում՝ առանձնացնելով լայն տարածում ունեցող, որոշակի էկոլոգիական պայմանների հետ կապված և սահմանափակ տարածում ունեցող ներկայացուցիչները։ Առանձին ուշադրություն կարող է հատկացվել Հայաստանի միկոբիոտայի համար նոր կամ հազվադեպ գրանցվող տեսակներին, քանի որ դրանց հայտնաբերումը կարևոր է երկրի սնկային կենսաբազմազանության վերաբերյալ պատկերացումների ամբողջացման համար։ Տեսակների տարածման վերաբերյալ տվյալների համակարգումը հնարավորություն է տալիս կազմել համապատասխան տարածման պատկեր և գնահատել տարբեր բնական շրջանների միկոլոգիական առանձնահատկությունները։ Քննության են առնվում նաև սեզոնային օրինաչափությունները, քանի որ պտղամարմինների առաջացումը և տեսակների հայտնաբերման հավանականությունը կապված են տարվա եղանակի, տեղումների և ջերմաստիճանային պայմանների հետ։ Դաշտային դիտարկումների և նմուշների հավաքման տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս գնահատել տարբեր տեսակների պտղաբերման ժամանակաշրջանները և դրանց կախվածությունը շրջակա միջավայրի պայմաններից։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է հավաքված սնկաբանական նյութի համակարգումը և գիտական հավաքածուների ձևավորումը, որոնք կարող են հիմք հանդիսանալ հետագա կարգաբանական, էկոլոգիական և կենսաաշխարհագրական ուսումնասիրությունների համար։ Նմուշների փաստագրումը և տարածման վայրերի վերաբերյալ տվյալների պահպանումը հնարավորություն են տալիս հետագայում վերահսկել տեսակային կազմի փոփոխությունները և համեմատել տարբեր ժամանակաշրջանների արդյունքները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում դիսկոմիցետների կենսաաշխարհագրական վերլուծությանը՝ Հայաստանի տարածքում գրանցված տեսակները համադրելով հարակից և այլ աշխարհագրական շրջանների միկոբիոտայի հետ։ Այդպիսի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել տարբեր ծագում և տարածման բնույթ ունեցող տեսակների խմբեր ու գնահատել Հայաստանի աշխարհագրական դիրքի նշանակությունը սնկային բազմազանության ձևավորման գործում։ Կարևորվում է նաև սնկերի պահպանության խնդիրը։ Բնական կենսամիջավայրերի փոփոխությունները, անտառային տարածքների խախտումները, հողօգտագործման փոփոխությունները և այլ մարդածին գործոններ կարող են ազդել որոշ տեսակների բնակավայրերի վրա։ Հազվադեպ և սահմանափակ տարածում ունեցող տեսակների հայտնաբերումը կարևոր հիմք կարող է հանդիսանալ դրանց պահպանության վիճակի հետագա գնահատման և արժեքավոր սնկային կենսամիջավայրերի պաշտպանության համար։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է Հայաստանի սնկային կենսաբազմազանության վերաբերյալ տվյալների ամբողջացմամբ, տեսակային կազմի ճշգրտմամբ և տարբեր բնական գոտիներում դրանց տարածման օրինաչափությունների բացահայտմամբ։ Ստացված արդյունքները կարող են նպաստել երկրի միկոբիոտայի գույքագրմանը, կենսաբազմազանության գնահատմանը և հետագա բնապահպանական մոնիթորինգի կազմակերպմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել սնկաբանության, բուսաբանության, կարգաբանության, էկոլոգիայի, կենսաաշխարհագրության և կենսաբազմազանության պահպանության ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների, բնապահպանների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է բանահյուսության տեսական ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով ժողովրդական ստեղծագործության բնույթը, ձևավորման առանձնահատկությունները և մշակութային նշանակությունը։ Բանահյուսությունը ժողովրդի պատմական հիշողության, աշխարհայացքի, հավատալիքների, սովորույթների և կենսափորձի պահպանման ու փոխանցման կարևոր միջոց է։ Այն ներառում է բանավոր ստեղծագործության տարբեր տեսակներ՝ ժողովրդական հեքիաթներ, առասպելներ, ավանդություններ, երգեր, առածներ, ասացվածքներ, հանելուկներ և ծիսական բանաձևեր։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են հասարակական կյանքի իրադարձությունները, պատմական հիշողությունը և մարդկային հարաբերություններն արտացոլվում ժողովրդի ստեղծած ու սերունդներին փոխանցած նյութերում։ Բանահյուսության տեսական քննությունը կարևոր է նաև բանավոր ստեղծագործությունների ժանրային առանձնահատկությունները, կառուցվածքը, գեղարվեստական միջոցները և տարածման եղանակները հասկանալու համար։ Հայկական մշակույթի համատեքստում այս ոլորտն առանձնահատուկ նշանակություն ունի, քանի որ ժողովրդական ստեղծագործությունը պահպանել է ազգային ավանդույթների, լեզվական պատկերների և պատմական ինքնության բազմաթիվ դրսևորումներ։ Աշխատությունը կարող է ծառայել որպես տեսական ուսումնական նյութ բանահյուսությամբ և ազգագրությամբ հետաքրքրվողների համար, ինչպես նաև նպաստել ժողովրդական ստեղծագործության գիտական ուսումնասիրության սկզբունքների ըմբռնմանը։ Այն արժեքավոր է հայ բանագիտական մտքի և ժողովրդական մշակույթի ուսումնասիրման պատմության տեսանկյունից։