Մեքենայական ուսուցում Python լեզվի կիրառմամբ

Лингвистика

Հայկական ազգանուններ-ը լեզվաբանական և պատմամշակութային ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է հայկական ազգանունների ծագման, կառուցվածքի և զարգացման գործընթացներին՝ ներկայացնելով, թե ինչպես են դրանք ձևավորվել տարբեր պատմական փուլերում և ինչ լեզվական ու սոցիալական գործոններ են ազդել դրանց կայացման վրա, աշխատությունում դիտարկվում են հայկական ազգանունների հիմնական կազմավորման եղանակները՝ հայրանունային հիմքեր (օրինակ՝ -յան, -եան վերջածանցներ), մասնագիտական անվանումներից առաջացած ազգանուններ, տեղանունային և մականունային ծագում ունեցող ձևեր, ինչպես նաև այն փոփոխությունները, որոնք տեղի են ունեցել օտար տիրապետությունների և գաղթերի ազդեցությամբ, առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, թե ինչպես են ազգանունները դարձել ոչ միայն ընտանիքի պատկանելության նշան, այլ նաև սոցիալական հիշողության, ծագումնաբանության և մշակութային ինքնության պահպանման միջոց, միաժամանակ վերլուծվում է հայկական սփյուռքում ազգանունների պահպանման և երբեմն ձևափոխման գործընթացը՝ կապված տարբեր լեզվական միջավայրերի և ադմինիստրատիվ համակարգերի հետ, աշխատությունը ցույց է տալիս, որ հայկական ազգանունները լեզվական համակարգից բացի կրում են նաև պատմական տեղեկություններ՝ արտացոլելով ժողովրդի շարժումները, մասնագիտությունները և հասարակական կառուցվածքը դարերի ընթացքում։

Культура

Աշխատությունը նվիրված է 1920-ական թվականներին հայ նորագույն թատրոնում տեղի ունեցած գեղարվեստական և ձևային կարևոր փոփոխությունների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով բեմական արտահայտչամիջոցների նորացմանն ու պայմանական թատերական լեզվի ձևավորմանը։ Հետազոտությունը դիտարկում է այն ժամանակաշրջանը, երբ հայ թատրոնը ձգտում էր հաղթահարել ավանդական բեմական մտածողության սահմանափակումները և ստեղծել ժամանակակից թատերական արտահայտչաձևեր։ Այդ որոնումները կապված էին ոչ միայն բեմադրական նոր սկզբունքների, այլև դերասանական խաղի, բեմանկարչության, տարածության, շարժման, ռիթմի, խոսքի և թատերական նշանի վերաիմաստավորման հետ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է պայմանականության և իրապաշտության փոխհարաբերության քննությունը, քանի որ 20-րդ դարի սկզբի թատրոնում այդ երկու գեղագիտական սկզբունքների հակադրությունը դարձել էր բեմարվեստի զարգացման առանցքային խնդիրներից մեկը։ Հետազոտության համատեքստում պայմանական թատրոնը ներկայացվում է որպես այնպիսի գեղարվեստական համակարգ, որտեղ բեմը պարտադիր չէ, որ կրկնօրինակի իրականությունը․ այն կարող է ստեղծել ինքնուրույն գեղարվեստական աշխարհ՝ նշանների, շարժումների, դիմակների, խորհրդանշական ձևերի, պայմանական դեկորների և դերասանական արտահայտչականության միջոցով։ Այս տեսանկյունից կարևոր է դառնում նաև դերասանի դերի վերափոխումը․ դերասանը ոչ միայն կերպարի հոգեբանական ապրումների կրող է, այլև բեմական գործողության ակտիվ ստեղծող, որը կարող է օգտագործել մարմնի պլաստիկան, շարժումը, խոսքի ռիթմը և հանդիսատեսի հետ անմիջական հարաբերությունը։ Աշխատությունը հայ թատրոնի զարգացումը դիտարկում է ժամանակի եվրոպական և ռուսական թատերական փորձի ընդհանուր համապատկերում, որտեղ առանձնահատուկ նշանակություն ունեին նորարարական ռեժիսուրան, պայմանական բեմականությունը և դերասանի խաղի վերաիմաստավորումը։ Այս համատեքստում կարևոր տեսական հենակետերից են այնպիսի թատերական ուղղություններն ու դպրոցները, որոնք հակադրվում էին բեմական իրականության պարզ պատրանքի ստեղծմանը և ձգտում էին ընդգծել թատրոնի պայմանական, խաղային ու գեղարվեստական բնույթը։ 1920-ական թվականների հայ թատրոնի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես էին այդ ընդհանուր գեղագիտական գործընթացները յուրացվում հայկական մշակութային միջավայրում և ինչպիսի առանձնահատուկ դրսևորումներ էին ստանում տեղական բեմարվեստում։ Հետազոտության արժեքը նաև այն է, որ այն հայ նորագույն թատրոնի պատմությունը ներկայացնում է ոչ միայն առանձին ներկայացումների կամ թատերական գործիչների գործունեության նկարագրության միջոցով, այլև թատրոնի լեզվի ձևավորման և գեղարվեստական մտածողության փոփոխության տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել թատերագետների, արվեստաբանների, ռեժիսորների, դերասանների, բեմանկարիչների, մշակույթի պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, ինչպես նաև թատերական արվեստն ուսումնասիրող ուսանողների և հետազոտողների համար։ Այն հատկապես կարևոր է հայ թատրոնի արդիականացման գործընթացը, 1920-ականների մշակութային միջավայրը և բեմական արտահայտչամիջոցների նորարարական որոնումները հասկանալու համար։ Աշխատանքը Վասիլի Գևորգյանի գիտական հետազոտությունն է, որը ներկայացվել է որպես գիտությունների թեկնածուի աստիճանի հայցման ատենախոսություն և պաշտպանվել է 2003 թվականին ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտում:

География

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Cu²⁺ իոններ պարունակող արտադրական կեղտաջրերի արդյունավետ մաքրման համար նոր և արդյունավետ ֆլոկուլյանտների սինթեզին ու դրանց կիրառմամբ մաքրման տեխնոլոգիայի մշակմանը։ Աշխատանքի հիմքում ընկած է այն կարևոր բնապահպանական խնդիրը, որ արդյունաբերական տարբեր գործընթացների արդյունքում առաջացող կեղտաջրերը կարող են պարունակել ծանր մետաղների իոններ, որոնց առկայությունը ջրային միջավայրում վտանգավոր է ինչպես էկոհամակարգերի, այնպես էլ մարդու առողջության համար։ Պղնձի երկվալենտ իոնը՝ Cu²⁺, արդյունաբերական ջրերի աղտոտման տարածված բաղադրիչներից է և կարող է առաջանալ մետաղամշակման, գալվանապատման, հանքարդյունաբերության, քիմիական արտադրության և այլ տեխնոլոգիական գործընթացների ժամանակ։ Ուստի դրա հեռացման արդյունավետ մեթոդների մշակումը կարևոր խնդիր է ջրային ռեսուրսների պահպանության և արդյունաբերական արտադրության էկոլոգիական անվտանգության տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության հիմնական գիտական ուղղություններից մեկը նոր ֆլոկուլյանտների ստացումն է։ Ֆլոկուլյացիան ջրի մաքրման ֆիզիկաքիմիական մեթոդ է, որի ընթացքում ջրում առկա մանր մասնիկներն ու լուծված կամ կոլոիդային բաղադրիչները հատուկ նյութերի ազդեցությամբ միավորվում են ավելի խոշոր ագրեգատների՝ ֆլոկների, որոնք այնուհետև հնարավոր է առանձնացնել նստեցման, ֆիլտրացման կամ այլ մեթոդներով։ Ծանր մետաղների հեռացման դեպքում ֆլոկուլյացիան կարող է կիրառվել նաև մետաղական իոնների պարունակող միացությունների կամ նստվածքների ձևավորման և հետագա առանձնացման գործընթացում։ Աշխատանքի կարևոր խնդիրներից է ֆլոկուլյանտների քիմիական կառուցվածքի և մաքրման արդյունավետության միջև կապի բացահայտումը։ Ֆլոկուլյացիայի արդյունավետությունը կախված է օգտագործվող նյութի բնույթից, մոլեկուլային կառուցվածքից, ֆունկցիոնալ խմբերից, լիցքի բնույթից և մոլեկուլային զանգվածից, ինչպես նաև ջրի քիմիական կազմից։ Այդ պատճառով նոր նյութերի սինթեզը պետք է զուգակցվի դրանց ֆիզիկաքիմիական հատկությունների և գործնական արդյունավետության ուսումնասիրության հետ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է Cu²⁺ իոնների հեռացման աստիճանի գնահատումը։ Մաքրման տեխնոլոգիայի արդյունավետությունը կարելի է որոշել ելքային և մաքրված ջրերում պղնձի պարունակության համեմատությամբ, ինչպես նաև տարբեր պայմաններում ստացված արդյունքների ուսումնասիրությամբ։ Այդ պայմանների թվում կարող են լինել ֆլոկուլյանտի չափաբաժինը, լուծույթի pH-ը, խառնման ինտենսիվությունն ու տևողությունը, նստեցման ժամանակը, սկզբնական մետաղական իոնների կոնցենտրացիան և այլ գործոններ։ Այս պարամետրերի օպտիմալացումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել ռեագենտների ծախսը և միաժամանակ ապահովել մաքրման անհրաժեշտ աստիճան։ Ուսումնասիրության տեխնոլոգիական նշանակությունը կայանում է նրանում, որ այն նպատակ ունի ոչ միայն ստանալ արդյունավետ քիմիական նյութ, այլև մշակել դրա կիրառման ամբողջական տեխնոլոգիական սխեմա։ Արդյունաբերական կեղտաջրերի մաքրումը պահանջում է փոխկապակցված գործողությունների ճիշտ կազմակերպում՝ նախնական մշակման, ռեագենտի ներմուծման, խառնման, ֆլոկների ձևավորման, նստեցման և մաքրված ջրի առանձնացման փուլերով։ Տեխնոլոգիայի նախագծման ժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել ինչպես մաքրման արդյունավետությունը, այնպես էլ գործընթացի տնտեսական և գործնական իրագործելիությունը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև ստացվող նստվածքի խնդիրը։ Ծանր մետաղների հեռացման արդյունքում առաջացող պինդ ֆազը կարող է պարունակել բարձր կոնցենտրացիայով պղնձային միացություններ, ուստի դրա հետագա մշակումը, պահպանումը կամ օգտակար բաղադրիչների վերականգնումը պետք է կազմակերպվի այնպես, որ երկրորդային աղտոտում չառաջանա։ Այս հանգամանքը ֆլոկուլյացիոն մաքրման տեխնոլոգիայի նախագծման կարևոր մասն է և կապվում է արդյունաբերական թափոնների կառավարման ընդհանուր խնդիրների հետ։ Աշխատության կիրառական արժեքը պայմանավորված է նաև այն հանգամանքով, որ պղինձը նույնիսկ կենսաբանական համակարգերի համար անհրաժեշտ տարր լինելով հանդերձ, բարձր կոնցենտրացիաներում կարող է ունենալ թունավոր ազդեցություն։ Ջրային միջավայրում ծանր մետաղների կուտակումը կարող է բացասաբար անդրադառնալ ջրային օրգանիզմների վրա և խաթարել էկոհամակարգերի բնական հավասարակշռությունը։ Հետևաբար արտադրական կեղտաջրերից Cu²⁺-ի արդյունավետ հեռացումը կարևոր է ոչ միայն ջրի վերաօգտագործման, այլև շրջակա միջավայրի աղտոտումը կանխելու համար։ Հետազոտության մեջ ֆլոկուլյանտների սինթեզի և տեխնոլոգիական կիրառման համադրումը թույլ է տալիս կապել հիմնարար քիմիական հետազոտությունը գործնական բնապահպանական խնդրի հետ։ Նոր նյութի արդյունավետությունը պետք է գնահատվի ոչ միայն լաբորատոր պայմաններում, այլև այն տեսանկյունից, թե որքանով է հնարավոր դրա կիրառումը իրական արտադրական կեղտաջրերի մաքրման գործընթացներում։ Իրական արտադրական ջրերը հաճախ պարունակում են միաժամանակ մի քանի աղտոտիչներ, տարբեր աղեր և օրգանական կամ անօրգանական բաղադրիչներ, որոնք կարող են ազդել ֆլոկուլյացիայի ընթացքի վրա։ Այդ պատճառով տեխնոլոգիայի մշակման ժամանակ կարևոր է գնահատել նաև բարդ բաղադրությամբ ջրերի պայմաններում նյութի կայունությունն ու ընտրողականությունը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը միավորում է օրգանական և ֆիզիկական քիմիայի, կոլոիդային քիմիայի, ջրի մաքրման տեխնոլոգիայի և բնապահպանական ինժեներիայի խնդիրները։ Այն կարող է հետաքրքրել քիմիկոսներին, ջրամաքրման տեխնոլոգներին, բնապահպանական ինժեներներին, արդյունաբերական ձեռնարկությունների մասնագետներին, գիտահետազոտական հաստատությունների աշխատակիցներին, ինչպես նաև ծանր մետաղներով աղտոտված ջրերի մաքրման և ֆլոկուլյացիոն գործընթացների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Другие предметы

Չոր ընթացքով կոմպրեսորի աշխատանքի ցիկլը նկարագրում է այն գործընթացը, որով կոմպրեսորը սեղմում է գազը կամ օդը առանց ներսում քսայուղի (յուղի) օգտագործման՝ ապահովելով մաքուր և յուղազերծ աշխատանքային միջավայր։ Այսպիսի կոմպրեսորները լայնորեն կիրառվում են բժշկական սարքավորումներում, սննդի արդյունաբերությունում և էլեկտրոնիկայում, որտեղ անհրաժեշտ է խուսափել յուղի մասնիկների խառնուրդից օդի կամ գազի մեջ։ Աշխատանքի ցիկլը սկսվում է ներծծման փուլով, երբ մխոցը կամ ռոտորը ստեղծում է վակուումային ազդեցություն և ներս է քաշում օդը ներծծման փականով։ Հաջորդ փուլում տեղի է ունենում սեղմման գործընթացը, երբ գազը փակված տարածքում ենթարկվում է ծավալի նվազման և ճնշման բարձրացման՝ առանց յուղային միջավայրի մասնակցության, ինչը պահանջում է բարձր ճշգրտությամբ պատրաստված մեխանիկական մասեր և հատուկ մաշակայուն նյութեր։ Այնուհետև սեղմված գազը դուրս է մղվում արտածման փականով դեպի համակարգ կամ պահեստային տարա։ Ցիկլի ընթացքում կարևոր է նաև ջերմաստիճանի վերահսկումը, քանի որ սեղմման ժամանակ առաջանում է ջերմություն, և չոր համակարգերում այն պետք է արդյունավետ կերպով հեռացվի օդային կամ արտաքին հովացման միջոցով։ Չոր ընթացքով կոմպրեսորները բնութագրվում են բարձր մաքրությամբ, ցածր սպասարկման պահանջներով և երկար ծառայության ժամկետով, սակայն պահանջում են բարձր տեխնոլոգիական արտադրություն և ճշգրիտ ինժեներական լուծումներ։ Այսպիսով, դրանց աշխատանքի ցիկլը հիմնված է գազի ներծծման, սեղմման և արտածման հաջորդական փուլերի վրա՝ առանց յուղային միջամտության։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է Հրաչյա Աճառյանի լեզվաբանական ժառանգության մեջ ոճագիտության և խոսքի մշակույթի խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով նրա գիտական մոտեցումների նշանակությունը հայ լեզվաբանության զարգացման գործում։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են հայերենի բառապաշարի, քերականական կառուցվածքի, արտահայտչական հնարավորությունների և լեզվական տարբերակների վերաբերյալ Աճառյանի դիտարկումները՝ դրանք դիտարկելով ոճական նպատակահարմարության և գրական լեզվի մշակույթի տեսանկյունից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվական միավորների ընտրության, դրանց գործածության, իմաստային նրբերանգների և խոսքային միջավայրից կախված կիրառության հարցերին։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են լեզվի պատմության, բարբառագիտության, բառագիտության և ստուգաբանության վերաբերյալ ուսումնասիրությունները նպաստում խոսքի առանձնահատկությունների և լեզվական նորմերի ավելի խոր ընկալմանը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում գրական լեզվի զարգացման, լեզվական ճշգրտության, արտահայտչականության, պարզության և նպատակահարմարության խնդիրներին, ինչպես նաև լեզվական տարբեր ձևերի գնահատմանը։ Ուսումնասիրության միջոցով կարող են բացահայտվել Աճառյանի այն գիտական սկզբունքները, որոնք առնչվում են լեզվի բնական զարգացման և գրական լեզվի մշակման փոխհարաբերությանը, լեզվական ժառանգության պահպանմանը և նոր լեզվական երևույթների գնահատմանը։ Աշխատանքը նաև հնարավորություն է տալիս դիտարկելու գիտնականի մոտեցումները հայերենի բառապաշարային հարստության, լեզվական փոխազդեցությունների և տարբեր ժամանակաշրջաններում լեզվի փոփոխությունների նկատմամբ։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել Աճառյանի աշխատություններում հանդիպող լեզվական փաստերի վերլուծությանը՝ ցույց տալու համար, թե ինչպիսի նշանակություն ունեն դրանք ժամանակակից հայերենի ոճական համակարգի և խոսքի մշակույթի ուսումնասիրման համար։ Հետազոտությունը կարևոր է ոչ միայն Աճառյանի գիտական ժառանգության արժևորման, այլև հայոց լեզվի ոճական հնարավորությունների, լեզվական նորմերի և խոսքի մշակույթի պատմական զարգացման ավելի ամբողջական ըմբռնման տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայագետների, լեզվաբանների, ոճագետների, հայոց լեզվի և գրականության ուսուցիչների, բուհերի դասախոսների, ուսանողների և հայերեն խոսքի մշակույթի հարցերով հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

Другие предметы

Այս տեղեկատվական ցանկը ներկայացնում է «Նոր գրքեր․ Տեխնիկա» բաժնի շրջանակներում հավաքագրված հրատարակությունների համառոտ մատենագիտական ցուցակը, որը նպատակ ունի տեղեկացնել տեխնիկական ոլորտի նորագույն գրականության մասին և հեշտացնել ընթերցողների, հետազոտողների ու մասնագետների կողմնորոշումը ժամանակակից տեխնիկական գրքերի շուկայում և գրադարանային ֆոնդերում։ Ցանկում սովորաբար ընդգրկվում են տարբեր ենթաբաժինների հրատարակություններ՝ ինժեներական գիտություններ, մեքենաշինություն, էլեկտրոնիկա, տեղեկատվական տեխնոլոգիաներ, էներգետիկա, շինարարություն և այլ կիրառական տեխնիկական ուղղություններ, որոնք արտացոլում են տվյալ ժամանակաշրջանում գիտատեխնիկական առաջընթացի հիմնական միտումները։ Նման ինֆորմացիոն ցուցակները ունեն ոչ միայն գրադարանային հաշվառման և տեղեկատվության տարածման գործառույթ, այլ նաև կարևոր դեր են խաղում գիտական հաղորդակցության մեջ՝ թույլ տալով մասնագետներին արագ ծանոթանալ նոր լույս տեսած մասնագիտական գրականությանը, գնահատել դրա արդիականությունը և կիրառելիությունը իրենց աշխատանքներում։