С. Довлатов։ проблемы поэтики

Журналистика

Նյութը լրագրողական և վերլուծական բնույթի հրապարակում է, որը կենտրոնանում է պատերազմի մասնակիցների վկայությունների, ռազմական գործողությունների ընթացքում ձևավորվող բռնության մշակույթի և հակամարտության պայմաններում մարդու իրավունքների պաշտպանության խնդիրների վրա։ Հիմնական ուշադրությունը հատկացվում է այն պատմություններին ու հայտարարություններին, որոնց միջոցով ներկայացվում են պատերազմի մասնակիցների վերաբերմունքը հակառակորդի նկատմամբ, ռազմական միջավայրում տարածվող ագրեսիվ հռետորաբանությունը և դրա հասարակական հետևանքները։ Առանց բռնության տեսարանները մանրամասն նկարագրելու՝ նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես կարող են երկարատև հակամարտությունը, թշնամանքի խորացումը, քարոզչական պատկերացումները և պատերազմի փորձառությունը ազդել անհատների վարքագծի ու հանրային խոսույթի վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պատերազմի ընթացքում հնարավոր իրավախախտումների վերաբերյալ վկայությունների արժանահավատության գնահատմանը։ Լրագրողական ուսումնասիրության տեսանկյունից կարևոր է տարբերակել անմիջական վկայությունը, երկրորդային տեղեկությունը, պաշտոնական հայտարարությունը և անկախ հաստատում ստացած փաստը։ Պատերազմական պայմաններում տեղեկությունների ստուգումը հաճախ բարդանում է հակամարտող կողմերի սահմանափակ հասանելիությամբ, տեղեկատվական պայքարով և իրադարձությունների վերաբերյալ հակադիր մեկնաբանություններով։ Այդ պատճառով նյութի կարևոր բաղադրիչներից է աղբյուրների համադրումը և վիճահարույց պնդումների նկատմամբ քննադատական մոտեցումը։ Քննության է առնվում նաև ռազմական բռնության մասին հրապարակային խոսքի ազդեցությունը հասարակության վրա։ Պատերազմի մասնակիցների կողմից բռնությունը հավանության արժանացնող կամ դրանով պարծեցող հայտարարությունները կարող են նպաստել հակառակորդի ապամարդկայնացմանը և թշնամանքի պահպանմանը նույնիսկ ակտիվ ռազմական գործողությունների ավարտից հետո։ Նման երևույթները դիտարկվում են ոչ միայն անհատական վարքագծի, այլև ավելի լայն սոցիալական միջավայրի համատեքստում՝ ներառելով պատերազմի մասին հանրային հիշողությունը, ազգային պատմությունները, լրատվամիջոցների ազդեցությունը և հակամարտության վերաբերյալ հասարակական պատկերացումները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում միջազգային մարդասիրական իրավունքի և մարդու իրավունքների սկզբունքներին։ Զինված հակամարտության պայմաններում ևս գործում են իրավական սահմանափակումներ, որոնք նախատեսված են մարտական գործողություններին չմասնակցող անձանց և այլ պաշտպանված խմբերի իրավունքների պահպանման համար։ Հնարավոր խախտումների վերաբերյալ տեղեկությունների ուսումնասիրության ժամանակ կարևոր են փաստերի պատշաճ փաստագրումը, անկախ քննությունը և իրավական պատասխանատվության հարցերի քննարկումը։ Միաժամանակ լրագրողական հրապարակումը ինքնին չի կարող փոխարինել իրավասու մարմինների կողմից իրականացվող քննությանը, և առանձին վկայությունները պետք է դիտարկվեն դրանց աղբյուրի, համատեքստի և հաստատվածության աստիճանի հաշվառմամբ։ Նյութը կարող է անդրադառնալ նաև պատերազմի հոգեբանական և հասարակական հետևանքներին՝ ցույց տալով, որ զինված հակամարտության ազդեցությունը չի սահմանափակվում մարտական գործողությունների ժամանակահատվածով։ Հակամարտությունից հետո հասարակությունները կարող են շարունակել բախվել փոխադարձ անվստահության, թշնամական պատկերացումների, տեղահանության, կորստի և պատմական հիշողության շուրջ հակասությունների հետ։ Այդ պայմաններում ռազմական բռնության մասին պատմությունների տարածումը կարող է դառնալ ինչպես փաստագրման և պատասխանատվության պահանջի, այնպես էլ նոր հակադրությունների աղբյուր։ Հետևաբար առանձնահատուկ նշանակություն է ստանում տեղեկատվության պատասխանատու ներկայացումը՝ զոհերի և տուժածների արժանապատվությունը պահպանելու և չստուգված պնդումները որպես հաստատված փաստ չներկայացնելու սկզբունքով։ Առանձին ուղղություն է լրատվամիջոցների դերի ուսումնասիրությունը։ Պատերազմի մասին լրագրությունը պահանջում է փաստերի ստուգման, աղբյուրների պաշտպանության, հակադիր տեսակետների ներկայացման և զգայուն նյութի պատասխանատու լուսաբանման մասնագիտական չափանիշներ։ Լրագրողը կարող է աշխատել ականատեսների պատմությունների, հարցազրույցների, պաշտոնական փաստաթղթերի, իրավապաշտպան կազմակերպությունների նյութերի և այլ աղբյուրների հետ՝ փորձելով վերականգնել իրադարձությունների հնարավորինս ամբողջական պատկերը։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել, որ պատերազմի մասնակիցների հիշողությունները և մեկնաբանությունները կարող են արտացոլել նրանց անձնական փորձը և ինքնին բավարար չլինել լայն ընդհանրացումների համար։ Կարևորվում է նաև անհատական պատասխանատվության և ամբողջ հասարակության վերաբերյալ ընդհանրացումների տարբերակումը։ Առանձին անձանց գործողությունները կամ հայտարարությունները չեն կարող ինքնաբերաբար վերագրվել ամբողջ ազգային, էթնիկական կամ հասարակական խմբին։ Այս սկզբունքը հատկապես կարևոր է երկարատև հակամարտությունների լուսաբանման ժամանակ, երբ առանձին դեպքերի ընդհանրացումը կարող է խորացնել հավաքական մեղադրանքներն ու թշնամանքը։ Հետազոտական տեսանկյունից նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել պատերազմի, տեղեկատվության և հասարակական հիշողության փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով բռնության մասին վկայությունները ներառվում են հակամարտության վերաբերյալ ավելի լայն պատմությունների մեջ։ Այն կարող է օգտակար լինել հակամարտությունների ուսումնասիրությամբ, պատերազմական լրագրությամբ, մարդու իրավունքներով, միջազգային մարդասիրական իրավունքով, մեդիա հետազոտություններով և հասարակական հիշողության խնդիրներով զբաղվող հետազոտողների, լրագրողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Другие предметы

Այն նախատեսված է գյուղատնտեսության, ագրոնոմիայի, բուսաբուծության և կենսատեխնոլոգիայի ոլորտների ուսանողների, ինչպես նաև սելեկցիոն և սերմնաբուծական աշխատանքներով զբաղվող մասնագետների համար։ Նյութում մանրամասն բացատրվում են բույսերի ժառանգականության և փոփոխականության հիմունքները, որոնք ընկած են սելեկցիոն աշխատանքի հիմքում, ինչպես նաև ներկայացվում են ընտրության հիմնական մեթոդները՝ զանգվածային, անհատական և հիբրիդային ընտրություն։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հիբրիդացման գործընթացներին, դրանց դերին նոր բարձրարժեք սորտերի ստեղծման գործում, ինչպես նաև սորտերի կայունության և արտադրողականության բարձրացման հարցերին։ Աշխատությունում ներկայացվում են նաև սերմնաբուծության կազմակերպման սկզբունքները՝ սերմերի արտադրություն, մաքրություն, որակի վերահսկում, պահպանություն և բազմացման համակարգեր։ Նյութը ընդգրկում է նաև սորտային փորձարկման, տեղայնացման և սերմերի ստանդարտացման գործընթացները, որոնք ապահովում են գյուղատնտեսական արտադրության արդյունավետությունը։ Բացի այդ, քննարկվում են ժամանակակից սելեկցիոն մոտեցումները՝ ներառյալ կենսատեխնոլոգիական մեթոդների կիրառումը և գենետիկական ռեսուրսների պահպանությունը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը համադրում է տեսական գիտելիքները և գործնական փորձը՝ ապահովելով բույսերի սելեկցիայի և սերմնաբուծության ամբողջական և համակարգված պատկերացում։

Биология

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է օլեանդրի (Nerium oleander L.) կալուսային հյուսվածքի ցիտոտոքսիկ և հակամուտագեն ազդեցությունների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են բույսի կալուսային հյուսվածքի կենսաբանական ակտիվության առանձնահատկությունները և դրա հնարավոր ազդեցությունը բջիջների կենսունակության, բաժանման գործընթացների և գենետիկական կայունության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ցիտոտոքսիկ ակտիվության գնահատմանը, որի միջոցով հնարավոր է պարզել ուսումնասիրվող նյութերի կամ կենսաբանական բաղադրիչների ազդեցությունը բջջային գործընթացների վրա և բացահայտել դրանց հնարավոր արգելակող կամ վնասող ազդեցությունները։ Միաժամանակ քննության է առնվում հակամուտագեն ազդեցությունը՝ գնահատելով, թե ինչպիսի հնարավոր պաշտպանիչ դեր կարող է ունենալ կալուսային հյուսվածքը մուտագեն գործոնների ազդեցության պայմաններում և որքանով կարող է նպաստել գենետիկական վնասումների նվազեցմանը։ Ուսումնասիրության մեջ կարող են կիրառվել բջջաբանական և գենետիկական մեթոդներ՝ բջիջների բաժանման, քրոմոսոմային փոփոխությունների և այլ ցիտոգենետիկական ցուցանիշների գնահատման համար։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս համադրելու բույսերի հյուսվածքային կուլտուրաների, բջջաբանության և մուտագենեզի ուսումնասիրության մոտեցումները՝ բացահայտելու կենսաբանական ակտիվության հնարավոր մեխանիզմները։ Հատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև կալուսային հյուսվածքի կիրառումը որպես փորձարարական կենսաբանական համակարգ, որը հնարավորություն է տալիս վերահսկվող պայմաններում ուսումնասիրել բջջային և գենետիկական արձագանքները։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ բուսական կենսատեխնոլոգիայի, փորձարարական բջջաբանության, գենետիկայի և բույսերի կենսաբանական ակտիվ միացությունների հետազոտության համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել բուսաբանների, բջջաբանների, գենետիկների, կենսատեխնոլոգների, մոլեկուլային կենսաբանների, գիտաշխատողների, ասպիրանտների և բույսերի բջջային մշակույթների ու հակամուտագեն ազդեցությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների համար։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է հանրակրթական դպրոցի քիմիայի դասընթացում փոխներգործուն (ինտերակտիվ) մեթոդների կիրառման արդյունավետության ուսումնասիրությանը՝ որպես ուսուցման որակի և աշակերտների ճանաչողական ակտիվության բարձրացման միջոց։ Վերլուծվում են ժամանակակից մանկավարժական մոտեցումները, որոնք հիմնված են աշակերտակենտրոն ուսուցման, համագործակցային աշխատանքի, խնդիրահեն ուսուցման և փորձարարական մեթոդների վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ինտերակտիվ մեթոդների՝ խմբային քննարկումների, դերային խաղերի, նախագծային ուսուցման և թվային կրթական գործիքների կիրառման ազդեցությանը քիմիական հասկացությունների յուրացման, տրամաբանական մտածողության և փորձարարական հմտությունների զարգացման վրա։ Ուսումնասիրությունը նաև գնահատում է ուսուցման ավանդական և փոխներգործուն մեթոդների արդյունավետության համեմատական վերլուծությունը՝ ընդգծելով ուսումնական մոտիվացիայի բարձրացման և գիտելիքների կայունացման գործընթացները։ Աշխատությունը ներկայացնում է գործնական առաջարկություններ, որոնք կարող են նպաստել քիմիայի դասավանդման մեթոդների արդիականացմանը և ուսուցման արդյունքների բարելավմանը հանրակրթական դպրոցում։

Медицина

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է հետվիրահատական ցավազրկման ժամանակ էպիդուրալ անալգեզիայի համակարգում կետամինի կիրառման հնարավորություններին՝ հատկապես ուռուցքաբանական հիվանդների շրջանում, որտեղ ցավի կառավարման խնդիրը ունի բարձր կլինիկական նշանակություն։ Նյութում վերլուծվում է կետամինի՝ որպես NMDA-ընկալիչների անտագոնիստի գործողության մեխանիզմը, որի միջոցով այն նվազեցնում է կենտրոնական սենսիտիզացիան և ուժեղացնում անալգետիկ ազդեցությունը՝ հաճախ օգտագործվող օփիոիդների դոզան նվազեցնելու հնարավորությամբ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում էպիդուրալ ներմուծման եղանակին, դեղաչափերի ընտրությանը, համակցված անալգեզիայի սխեմաներին և հնարավոր կողմնակի ազդեցությունների վերահսկմանը, ներառյալ հոգեմետ ազդեցությունները և հեմոդինամիկ փոփոխությունները։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է ուռուցքաբանական հիվանդների առանձնահատկությունները՝ ցավի քրոնիկ բնույթը, օփիոիդային դիմադրության զարգացումը և կյանքի որակի բարելավման անհրաժեշտությունը, ինչը կետամինի կիրառությունը դարձնում է կարևոր հավելյալ միջոց բազմամոդալ ցավազրկման ռազմավարություններում։

Медицина

Աշխատությունը նվիրված է շաքարային դիաբետ ունեցող վիրաբուժական հիվանդների բուժման համատեքստում ենթաստամոքսային գեղձի բջջային կամ հյուսվածքային մշակույթի փոխպատվաստման հնարավորությունների կլինիկական և փորձարարական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում ենթաստամոքսային գեղձի ներզատական ֆունկցիայի մասնակի փոխարինման կամ աջակցման գաղափարն է՝ կենսունակ բջջային նյութի կիրառմամբ։ Քննվում են դիաբետի պայմաններում ածխաջրային նյութափոխանակության խանգարումները, ինսուլինային կարգավորման նշանակությունը և այն գործոնները, որոնք վիրաբուժական միջամտությունների ընթացքում կամ դրանից հետո կարող են բարդացնել հիվանդների ընդհանուր վիճակի կառավարումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում փոխպատվաստվող բջջային նյութի ֆունկցիոնալ ակտիվության պահպանմանը, օրգանիզմում դրա կենսունակությանը և նյութափոխանակային ցուցանիշների վրա հնարավոր ազդեցությանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել բջջային ու հյուսվածքային փոխպատվաստման կենսաբանական հիմքերը, իմունաբանական համատեղելիության խնդիրները, փոխպատվաստված նյութի նկատմամբ օրգանիզմի արձագանքը և դրա գործունեության տևողության գնահատումը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում բուժման արդյունքների կլինիկական և լաբորատոր գնահատումը՝ նպատակ ունենալով հասկանալ, թե տվյալ մոտեցումը որքանով կարող է նպաստել գլյուկոզային հոմեոստազի կարգավորմանը և հիվանդների ընդհանուր նյութափոխանակային վիճակի բարելավմանը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև վիրաբուժական հիվանդների առանձնահատկություններին, քանի որ դիաբետը կարող է կապված լինել հետվիրահատական ընթացքի և վերականգնման լրացուցիչ դժվարությունների հետ։ Բջջային փոխպատվաստման ուսումնասիրությունը դիտարկվում է որպես ավանդական բուժական մոտեցումները լրացնող գիտական ուղղություն, որի գնահատման համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել ոչ միայն հնարավոր նյութափոխանակային ազդեցությունը, այլև իմունաբանական, վիրաբուժական և երկարաժամկետ անվտանգության խնդիրները։ Առանձին նշանակություն ունի մեթոդի սահմանափակումների ուսումնասիրությունը՝ ներառյալ փոխպատվաստված բջիջների ֆունկցիայի պահպանման և օրգանիզմի իմունային արձագանքի հետ կապված հարցերը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է վիրաբուժության, էնդոկրինոլոգիայի, փոխպատվաստաբանության և բջջային կենսաբանության մոտեցումները՝ ներկայացնելով ենթաստամոքսային գեղձի բջջային նյութի փոխպատվաստումը որպես դիաբետի բուժման պատմականորեն ուսումնասիրված փորձարարական և կլինիկական ուղղություններից մեկը։