Ավետիս Ահարոնյանի գեղարվեստական արձակը

География

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տարաբնակեցման համակարգի ձևավորման, տարածական կազմակերպման, զարգացման առանձնահատկությունների և առկա հիմնախնդիրների համակողմանի աշխարհագրական ուսումնասիրությանը։ Այն անդրադառնում է երկրի բնակավայրերի տարածքային բաշխվածությանը, քաղաքային և գյուղական բնակավայրերի փոխհարաբերություններին, բնակչության տեղաբաշխման և տարածքային շարժունակության գործընթացներին, ինչպես նաև տարբեր տարածաշրջանների սոցիալ-տնտեսական զարգացման անհամաչափություններին։ Ուսումնասիրության շրջանակում վերլուծվում են տարաբնակեցման համակարգի ձևավորման վրա ազդող բնական, պատմական, ժողովրդագրական, տնտեսական և սոցիալական գործոնները, դրանց ազդեցությունը բնակավայրերի զարգացման դինամիկայի և տարածքային կառուցվածքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքայինացման գործընթացներին, խոշոր և փոքր քաղաքների զարգացման առանձնահատկություններին, գյուղական բնակավայրերի առջև ծառացած խնդիրներին, բնակչության արտահոսքին, միգրացիոն տեղաշարժերին և ժողովրդագրական փոփոխություններին։ Աշխատանքում դիտարկվում են նաև տարածքային անհավասարության պատճառները, բնակավայրերի գործառութային տարբերությունները, ենթակառուցվածքների և ծառայությունների հասանելիության մակարդակը, ինչպես նաև բնակավայրերի միջև տնտեսական ու սոցիալական կապերի ձևավորումը։ Վերլուծության արդյունքում բացահայտվում են երկրի տարաբնակեցման համակարգի զարգացման հիմնական միտումները, առկա խնդիրներն ու սահմանափակումները և դրանց հնարավոր ազդեցությունը Հայաստանի տարածքային զարգացման հեռանկարների վրա։ Աշխատանքը կարևոր է հատկապես տարածքային քաղաքականության, տարածաշրջանային զարգացման, քաղաքաշինության և բնակավայրերի համաչափ զարգացման տեսանկյունից, քանի որ ներկայացված ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել բնակչության և բնակավայրերի տարածական կազմակերպման վերաբերյալ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել աշխարհագրության, ժողովրդագրության, քաղաքաշինության, տարածքային կառավարման և տարածաշրջանային զարգացման հարցերով հետաքրքրվող մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Право

Գիրքը ներկայացնում է սոցիալական պատասխանատվության գաղափարի տեսական հիմքերը, ձևավորման պատմությունը և զարգացման հիմնական ուղղությունները՝ անդրադառնալով դրա էությանը, տեսակներին և հասարակական նշանակությանը։ Աշխատությունում վերլուծվում են սոցիալական պատասխանատվության տարբեր դրսևորումները անհատի, կազմակերպությունների, բիզնեսի և պետական կառավարման մակարդակներում՝ բացահայտելով դրանց փոխկապակցվածությունն ու ազդեցությունը հասարակության կայուն զարգացման վրա։ Հեղինակը քննարկում է սոցիալական պատասխանատվության ծագման պատմական և փիլիսոփայական նախադրյալները, իրավական, բարոյական և տնտեսական հիմքերը, ինչպես նաև ժամանակակից հասարակություններում դրա կիրառման առանձնահատկությունները։ Ներկայացվում են պատասխանատու կառավարման, բարեխիղճ գործարար գործունեության, հանրային շահերի պաշտպանության, շրջակա միջավայրի պահպանության և սոցիալական գործընկերության սկզբունքները՝ հիմնավորելով դրանց կարևորությունը կազմակերպությունների արդյունավետ գործունեության և հասարակության բարեկեցության ապահովման գործում։ Հետազոտությունը համադրում է տեսական մոտեցումները և գործնական վերլուծությունները՝ առաջարկելով սոցիալական պատասխանատվության ընկալման և կիրառման համակողմանի պատկերացում։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել սոցիոլոգների, տնտեսագետների, կառավարման ոլորտի մասնագետների, իրավաբանների, դասախոսների, ուսանողների և սոցիալական քաղաքականության ու կազմակերպությունների կառավարման հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է հուշագրության ժանրում հետահայացության և առաջահայացության տեքստային կարգերի լեզվական դրսևորումների ուսումնասիրությանը՝ անգլերեն լեզվով ստեղծված նյութի հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում ժամանակի և տեքստի կազմակերպման այն լեզվական մեխանիզմներն են, որոնց միջոցով հեղինակը ներկայացնում է անցյալի իրադարձությունները, վերադառնում արդեն նկարագրված դրվագներին, կանխատեսում կամ ակնարկում հետագայում տեղի ունեցող իրադարձությունները և ձևավորում ընթերցողի ընկալման ժամանակային շրջանակը։ Հուշագրությունը առանձնահատուկ ժանր է, քանի որ դրանում պատմվող իրադարձությունները սովորաբար վերարտադրվում են անցյալից՝ հեղինակի հետագա գիտելիքի, հիշողության և գնահատականի տեսանկյունից։ Այդ պատճառով ժամանակային տարբեր հարթությունների փոխհարաբերությունը հուշագրական տեքստի կառուցվածքի և իմաստային կազմակերպման կարևորագույն առանձնահատկություններից է։ Հետահայացությունը տեքստում դրսևորվում է այն դեպքերում, երբ պատմողական ընթացքը ժամանակավորապես շեղվում է հիմնական ժամանակային հաջորդականությունից և վերադառնում ավելի վաղ տեղի ունեցած իրադարձությունների, հիշողությունների, իրավիճակների կամ անձնական փորձառությունների նկարագրությանը։ Նման հետադարձումները կարող են օգտագործվել հերոսների անցյալի, հարաբերությունների, իրադարձությունների պատճառների կամ պատմողի կենսափորձի վերաբերյալ լրացուցիչ տեղեկություն հաղորդելու նպատակով։ Դրանք ոչ միայն լրացնում են պատմությունը, այլև նպաստում են տարբեր դրվագների միջև պատճառահետևանքային և իմաստային կապերի բացահայտմանը։ Առաջահայացությունը, իր հերթին, կապված է պատմողական ժամանակի առաջ շարժվելու կամ ապագա իրադարձությունների նկատմամբ ընթերցողի ուշադրությունը նախապես ուղղորդելու հետ։ Տեքստում այն կարող է դրսևորվել ապագա գործողությունների ուղղակի ներկայացմամբ, կանխատեսումներով, ակնարկներով, նախազգուշացումներով կամ այնպիսի լեզվական ձևերով, որոնք հետագայում նկարագրվելիք իրադարձության վերաբերյալ նախնական տեղեկատվություն են հաղորդում։ Հուշագրության դեպքում առաջահայացությունը հետաքրքիր առանձնահատկություն ունի, քանի որ հեղինակը պատմում է արդեն ապրած իրադարձությունների մասին և հաճախ նախապես գիտի դրանց հետագա զարգացումն ու ավարտը։ Այդ պատճառով ապագային վերաբերող տեղեկատվությունը կարող է ներկայացվել ոչ միայն հերոսի տվյալ պահի սպասումների, այլև հետագայում ձևավորված հեղինակի գիտելիքի տեսանկյունից։ Աշխատության կարևոր խնդիրներից է հետահայացության և առաջահայացության լեզվական արտահայտման միջոցների դասակարգումը։ Ուսումնասիրվում են ժամանակային բայաձևերը, ժամանակային մակբայները, կապակցությունները, ժամանակային նշանակություն ունեցող բառային միավորները, բարդ նախադասությունների կառուցվածքները և այլ քերականական ու շարահյուսական միջոցներ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բայային ժամանակների գործածությանը, քանի որ անգլերենում ժամանակային ձևերի ընտրությունը կարևոր դեր ունի իրադարձությունների հաջորդականության, միաժամանակության և ժամանակային հեռավորության արտահայտման գործում։ Հետահայացության ձևավորման ժամանակ կարող են կիրառվել այնպիսի կառուցվածքներ, որոնք ընթերցողին տեղափոխում են հիմնական պատմողական ժամանակից դեպի ավելի վաղ ժամանակային հարթություն։ Դրանք թույլ են տալիս տարբերակել պատմվող իրադարձության ժամանակը և դրանից ավելի վաղ տեղի ունեցած դեպքերը։ Այսպիսի միջոցների հետևողական կիրառումը նպաստում է հուշագրական պատմության ժամանակային կառուցվածքի հստակեցմանը և ընթերցողի համար տարբեր ժամանակային շերտերի տարանջատմանը։ Առաջահայացության դեպքում լեզվական միջոցները կարող են կապել տվյալ պահը հետագայում տեղի ունեցող իրադարձությունների հետ։ Ապագա ժամանակի ձևերը, համապատասխան բայական կառուցվածքները, մոդալ միջոցները և ժամանակային արտահայտությունները հնարավորություն են տալիս ստեղծել սպասման, կանխատեսման կամ հետագա զարգացումների վերաբերյալ ակնկալիքի ազդեցություն։ Միաժամանակ հեղինակը կարող է դիտավորյալ սահմանափակել կամ ընդլայնել ընթերցողի տեղեկացվածությունը՝ դրանով իսկ ձևավորելով պատմողական լարվածություն։ Հետազոտության մեջ կարևոր նշանակություն ունի նաև տեքստային կապակցվածության խնդիրը։ Հետահայաց և առաջահայաց ժամանակային անցումները պետք է ոչ միայն քերականորեն ճիշտ ձևակերպվեն, այլև ներդաշնակորեն կապվեն տեքստի մյուս հատվածների հետ։ Ժամանակային ցուցիչների, կրկնությունների, դերանունների, կապակցիչների և թեմատիկ շարունակականության միջոցով ապահովվում է տարբեր ժամանակային հատվածների փոխկապակցվածությունը։ Այսպիսով, ժամանակային հարաբերությունները հանդես են գալիս ոչ միայն որպես քերականական երևույթ, այլև որպես տեքստի ամբողջականության և իմաստային կազմակերպման կարևոր միջոց։ Հուշագրության ժանրում ժամանակային կառուցվածքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու նաև հեղինակի սուբյեկտիվ դիրքորոշման դրսևորումները։ Հեղինակը կարող է անցյալի իրադարձություններին վերադառնալ արդեն ձևավորված փորձառության և հետագա գիտելիքի դիրքերից՝ վերագնահատելով նախկինում տեղի ունեցածը։ Այդ պատճառով հետահայաց հատվածները հաճախ ունեն ոչ միայն տեղեկատվական, այլև մեկնաբանական և գնահատողական գործառույթ։ Նույն կերպ առաջահայացությունը կարող է օգտագործվել ապագա իրադարձությունների նկատմամբ հեղինակի վերաբերմունքը, կանխատեսումները կամ հուզական արձագանքը փոխանցելու համար։ Աշխատության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև պատմողի և ընթերցողի միջև հաղորդակցական հարաբերությունը։ Ժամանակային շեղումների միջոցով հեղինակը կարող է վերահսկել տեղեկատվության մատուցման հաջորդականությունը՝ որոշ տեղեկություններ ներկայացնելով դրանց բնական ժամանակագրական հերթականությունից առաջ կամ հետո։ Այդ մեխանիզմը կարևոր դեր ունի տեքստի կառուցվածքային կազմակերպման և ընթերցողի հետաքրքրության պահպանման գործում։ Հետահայացության և առաջահայացության համադրումը հնարավորություն է տալիս ստեղծել բազմաշերտ պատմողական կառուցվածք, որտեղ անցյալը, պատմելու ներկա պահը և ապագայի վերաբերյալ գիտելիքը փոխկապակցվում են։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը պայմանավորված է ստացված արդյունքների հնարավոր կիրառմամբ անգլերեն տեքստերի լեզվական և տեքստաբանական վերլուծության, թարգմանության, օտար լեզվի ուսուցման և գրական ստեղծագործությունների ուսումնասիրության գործընթացներում։ Ժամանակային կարգերի լեզվական առանձնահատկությունների բացահայտումը կարող է օգնել ավելի ճշգրիտ հասկանալ հուշագրական տեքստերի կառուցվածքը, պատմողական ռազմավարությունները և հեղինակի հաղորդակցական նպատակները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ հետահայացությունն ու առաջահայացությունը հուշագրության մեջ ոչ միայն ժամանակային տեղեկության փոխանցման միջոցներ են, այլև տեքստի կառուցվածքը, իմաստային ամբողջականությունը, պատմողական ռիթմը և հեղինակի դիրքորոշումը ձևավորող կարևոր լեզվական գործիքներ։ Դրանց քերականական, շարահյուսական, բառային և տեքստային դրսևորումների համակարգված ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ բացահայտել անգլերեն հուշագրական տեքստերի ժամանակային կազմակերպման առանձնահատկությունները և դրանցում հիշողության ու պատմողականության փոխհարաբերությունը։

Математика

Աշխատությունը նվիրված է հայոց տոմարի պատմության և կառուցվածքի առանձին խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ աստղագիտական հաշվարկների և քանակական վերլուծության մեթոդների կիրառմամբ։ Հետազոտության կենտրոնում օրացուցային համակարգի ժամանակագրական առանձնահատկությունների, տարվա կառուցվածքի, ամսաթվերի համապատասխանեցման և պատմական ժամանակագրության ճշգրտման հետ կապված հարցերն են։ Հայոց տոմարը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պատմամշակութային երևույթ, այլև որպես որոշակի մաթեմատիկական ու աստղագիտական սկզբունքներով գործող ժամանակի հաշվարկման համակարգ, որի ուսումնասիրությունը պահանջում է պատմական աղբյուրների տվյալների և հաշվարկային մեթոդների համադրում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տոմարական տարիների, օրերի և պարբերաշրջանների հարաբերակցությանը, տարբեր օրացուցային համակարգերի միջև ամսաթվերի փոխարկման խնդիրներին և ժամանակագրական տվյալների հնարավոր անհամապատասխանությունների բացահայտմանը։ Աստղաչափական մոտեցումները հնարավորություն են տալիս պատմական տեղեկությունները համադրել երկնային երևույթների պարբերականության հետ՝ այն դեպքերում, երբ սկզբնաղբյուրներում հիշատակված աստղագիտական տվյալները կարող են ծառայել իրադարձությունների ժամանակագրման լրացուցիչ հենակետ։ Քանակական մեթոդների կիրառմամբ հնարավոր է համակարգել մեծաթիվ տոմարական տվյալներ, ստուգել հաշվարկների ներքին համապատասխանությունը և համեմատել տարբեր ժամանակագրական վարկածներ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև նահանջային համակարգերի, շարժական ու անշարժ տոմարների հարաբերակցության, տոմարական շրջանների և դրանց պատմական կիրառության հարցերին։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայկական, հուլյան և այլ ժամանակագրական համակարգերի միջև համապատասխանությունների որոշումը, քանի որ պատմական աղբյուրներում հանդիպող թվականների ճիշտ մեկնաբանությունը կարևոր է իրադարձությունների հաջորդականության վերականգնման համար։ Մաթեմատիկական հաշվարկների և աղբյուրագիտական քննության համադրումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել միայն մեկնաբանական մոտեցումներից առաջացող անորոշությունները և ստուգել առաջարկվող ժամանակագրական լուծումների հիմնավորվածությունը։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև ձեռագրերում, տարեգրություններում և հիշատակարաններում պահպանված տոմարական տվյալների ուսումնասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է տոմարագիտության, աստղագիտության, մաթեմատիկական ժամանակագրության և աղբյուրագիտության մեթոդները՝ հայոց տոմարի կառուցվածքի ու պատմական կիրառության հետ կապված խնդիրների առավել ճշգրիտ և համակարգված ուսումնասիրության նպատակով։

История

Գիրքը ներկայացնում է Հայաստանը՝ որպես հարուստ պատմական, մշակութային և բնական ժառանգություն ունեցող երկիր՝ անդրադառնալով նրա աշխարհագրական դիրքին, պատմական զարգացման հիմնական փուլերին, բնակչությանը, մշակույթին և ազգային ավանդույթներին։ Աշխատության մեջ նկարագրվում են երկրի բնական պայմաններն ու լանդշաֆտային բազմազանությունը՝ լեռնային տարածքները, հովիտները, գետերը, լճերը և բնակավայրերը, որոնք էական դեր են ունեցել տարածաշրջանի տնտեսական ու հասարակական կյանքի ձևավորման գործում։ Պատմական բաժիններում ներկայացվում են հայ ժողովրդի անցյալի կարևորագույն փուլերը, պետական կազմավորումների զարգացումը, քաղաքական իրադարձությունները և հարևան տարածաշրջանների հետ ունեցած կապերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական մշակույթի ձևավորմանն ու զարգացմանը՝ ճարտարապետությանը, եկեղեցական ժառանգությանը, գրականությանը, արվեստին, ժողովրդական բանահյուսությանը և ավանդական մշակույթին։ Գրքում անդրադարձ է կատարվում նաև հայկական բնակավայրերի և պատմամշակութային հուշարձանների առանձնահատկություններին՝ ցույց տալով դրանց նշանակությունը ազգային հիշողության և մշակութային ինքնության պահպանման գործում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու երկրի հասարակական և տնտեսական կյանքի, բնակչության կենցաղի, ավանդույթների և ժամանակակից զարգացման առանձնահատկությունների մասին։ Պատմական և մշակութային նյութերի համադրումը ընթերցողին ներկայացնում է Հայաստանի բազմաշերտ ինքնությունը՝ միավորելով հնագույն ժառանգությունը և ժամանակակից հասարակական իրականությունը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, աշխարհագրագետներին, մշակութաբաններին, ազգագրագետներին, ուսանողներին, հետազոտողներին և բոլոր այն ընթերցողներին, ովքեր ցանկանում են համապարփակ պատկերացում կազմել Հայաստանի պատմության, բնության, մշակույթի և հասարակական կյանքի վերաբերյալ։

Медицина

Աշխատանքը նվիրված է սուր՝ դեկոմպենսացված վահանաձև գեղձի պաթոլոգիա ունեցող հիվանդների հորմոնալ, նեյրոհումորալ և իմունային համակարգերի վիճակի ուսումնասիրությանը բուժման դինամիկայում։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը հիվանդության սուր փուլում օրգանիզմի կարգավորող համակարգերի փոխկապակցված փոփոխությունների բացահայտումն է և դրանց ընթացքի գնահատումը բուժական միջամտությունների ազդեցության պայմաններում։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել վահանաձև գեղձի ֆունկցիան բնութագրող հորմոնալ ցուցանիշները, ինչպես նաև սթրեսային արձագանքի, նեյրոհումորալ կարգավորման և իմունային համակարգի գործունեության հետ կապված լաբորատոր ու կլինիկական տվյալները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարբեր համակարգերի միջև փոխազդեցությանը, քանի որ վահանաձև գեղձի ծանր ֆունկցիոնալ խանգարումները կարող են ուղեկցվել օրգանիզմի հոմեոստազի էական փոփոխություններով և ազդել բազմաթիվ ֆիզիոլոգիական գործընթացների վրա։ Աշխատանքում բուժման տարբեր փուլերում ցուցանիշների համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու հիվանդության ծանրության և բուժման արդյունավետության հետ կապված դինամիկան, ինչպես նաև բացահայտելու այն փոփոխությունները, որոնք կարող են ունենալ ախտորոշիչ կամ կանխատեսիչ նշանակություն։ Հետազոտությունը կարող է ներառել հիվանդների կլինիկական վիճակի, հորմոնալ պրոֆիլի, նեյրոհումորալ կարգավորման և իմունաբանական ցուցանիշների համակցված գնահատում՝ բուժման սկզբում և հետագա փուլերում։ Նման համալիր մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու հիվանդության ախտաֆիզիոլոգիական մեխանիզմների և օրգանիզմի համակարգային արձագանքի մասին։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են նպաստել դեկոմպենսացված վահանաձև գեղձի պաթոլոգիաների դեպքում հիվանդների վիճակի ավելի օբյեկտիվ գնահատմանը, բուժման ընթացքի վերահսկմանը և հնարավոր բարդությունների ռիսկի կանխատեսմանը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել էնդոկրինոլոգներին, կլինիկական իմունոլոգներին, թերապևտներին, ֆիզիոլոգներին, բժշկական հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։