Բանաստեղծություններ

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է հանրակրթական միջավայրում աշակերտների հանդուրժողական վերաբերմունքի, փոխադարձ հարգանքի և կառուցողական հաղորդակցման կարողությունների ձևավորման մանկավարժական հիմնախնդիրներին։ Հետազոտության կենտրոնում սովորողների սոցիալական և բարոյական զարգացման այն պայմաններն են, որոնք նպաստում են տարբեր կարծիքների, մշակութային առանձնահատկությունների, արժեքային համակարգերի և անհատական տարբերությունների նկատմամբ հարգալից վերաբերմունքի ձևավորմանը։ Հանդուրժողականությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես ուրիշի տեսակետը ընդունելու պատրաստակամություն, այլև որպես անձի սոցիալական հասունության, երկխոսության մշակույթի, համագործակցության և հակասությունները խաղաղ ճանապարհով կարգավորելու կարողության բաղադրիչ։ Քննվում է դպրոցի դերը աշակերտների արժեքային կողմնորոշումների ձևավորման գործընթացում՝ առանձնացնելով ուսուցման բովանդակության, դասարանի սոցիալ-հոգեբանական մթնոլորտի, ուսուցչի վարքագծի և աշակերտների միջև հարաբերությունների նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տարիքային և հոգեբանական առանձնահատկություններին, քանի որ տարբեր տարիքային խմբերում սոցիալական ընկալումները, ինքնագիտակցությունը և հասակակիցների հետ հարաբերությունները զարգանում են տարբեր կերպ։ Ուսումնասիրվում են համագործակցային ուսուցման, քննարկումների, խմբային աշխատանքի, դերային իրավիճակների և համատեղ ստեղծագործական գործունեության հնարավորությունները՝ որպես փոխըմբռնման և հաղորդակցական մշակույթի զարգացման մանկավարժական միջոցներ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ուսուցչի մասնագիտական պատրաստվածությունը՝ դասարանում ապահով, ներառական և հարգալից միջավայր ստեղծելու, կարծիքների բախումները կառուցողական ձևով կառավարելու և խտրական վերաբերմունքի դրսևորումները կանխելու տեսանկյունից։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ընտանիքի և դպրոցի համագործակցությանը, քանի որ երեխաների սոցիալական վերաբերմունքների ձևավորման վրա միաժամանակ ազդում են կրթական միջավայրը, ընտանեկան դաստիարակությունը և հասարակական հարաբերությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել սովորողների հանդուրժողականության մակարդակի գնահատման մանկավարժական չափանիշները, վերաբերմունքային փոփոխությունների դիտարկման մեթոդները և համապատասխան կրթական ծրագրերի արդյունավետության վերլուծությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մանկավարժության, դաստիարակության տեսության, կրթական հոգեբանության և միջմշակութային կրթության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել այն մանկավարժական պայմանները, որոնք նպաստում են պատասխանատու, համագործակցող և ուրիշների արժանապատվությունը հարգող անհատի ձևավորմանը։

История

Այս թեման ներկայացնում է XIX դարի եվրոպական արվեստի և մշակույթի կարևոր ուղղություններից մեկը՝ ռոմանտիզմը, ինչպես նաև այդ շարժման նշանավոր ներկայացուցիչներ Théodore Géricault-ի և Eugène Delacroix-ի ստեղծագործական գործունեությունը։ Ռոմանտիզմը ձևավորվեց XVIII դարի վերջում և լայն տարածում գտավ XIX դարում՝ որպես արձագանք դասականության խիստ կանոններին և բանականության գերակայությանը։ Այս ուղղությունը մեծ ուշադրություն էր դարձնում մարդու զգացմունքներին, անհատականությանը, երևակայությանը, ազատությանը և բնության հզոր ուժերին։ Ռոմանտիկ արվեստագետները ձգտում էին պատկերել մարդկային ներաշխարհը, դրամատիկ իրադարձությունները, հերոսական պայքարը և ազգային ազատագրական գաղափարները։ Ռոմանտիզմը զարգացավ գրականության, երաժշտության, գեղանկարչության և թատրոնի մեջ՝ դառնալով եվրոպական մշակույթի կարևոր փուլերից մեկը։ Թեոդոր Ժերիկոն համարվում է ֆրանսիական ռոմանտիզմի հիմնադիրներից մեկը։ Նրա ստեղծագործություններն առանձնանում են հուզական լարվածությամբ, իրականության դրամատիկ ներկայացմամբ և մարդկային ողբերգության խոր արտահայտմամբ։ Նրա ամենահայտնի գործը՝ «Մեդուզայի լաստը», պատկերում է նավաբեկությունից փրկված մարդկանց պայքարը կյանքի համար և համարվում է ռոմանտիզմի գլուխգործոցներից մեկը։ Ժերիկոն իր արվեստում անդրադարձել է մարդկային ցավին, սոցիալական խնդիրներին և հերոսական դիմադրությանը՝ ստեղծելով արտահայտիչ ու հզոր պատկերներ։ Էժեն Դելակրուան դարձավ ռոմանտիզմի ամենահայտնի ներկայացուցիչներից մեկը և մեծ ազդեցություն ունեցավ եվրոպական գեղանկարչության զարգացման վրա։ Նրա ստեղծագործությունները հայտնի են վառ գույներով, շարժման դինամիկայով և ազատության գաղափարների արտահայտմամբ։ Ամենահայտնի աշխատանքներից է «Ազատությունը առաջնորդում է ժողովրդին» նկարը, որը խորհրդանշում է ժողովրդի պայքարը հանուն ազատության և հեղափոխական ոգին։ Դելակրուան հաճախ անդրադարձել է պատմական, արևելյան և գրական թեմաների՝ ստեղծելով հուզական և դրամատիկ տեսարաններ։ Ռոմանտիզմը, Ժերիկոյի և Դելակրուայի արվեստը մեծ ազդեցություն ունեցան հետագա գեղանկարչական ուղղությունների ձևավորման վրա՝ նպաստելով արվեստում զգացմունքային արտահայտչականության, ստեղծագործական ազատության և անհատական մտածողության զարգացմանը։

География

Աշխատությունը նվիրված է 1988 թվականի Սպիտակի երկրաշարժի էպիկենտրոնային գոտու երկրաբանական կառուցվածքի, սեյսմիկ ակտիվության և տեկտոնական առանձնահատկությունների համալիր ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում երկրաշարժի օջախային գոտու կառուցվածքն է, ակտիվ խզվածքների տարածական դիրքը, երկրակեղևում կուտակված տեկտոնական լարումների բնույթը և դրանց կապը հիմնական ցնցման ու հետցնցումային գործընթացների հետ։ Քննվում են տարածաշրջանի երկրաբանական և նեոտեկտոնական կառուցվածքները՝ պարզելու համար այն երկրադինամիկական պայմանները, որոնց շրջանակում ձևավորվել է ուժեղ սեյսմիկ իրադարձությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում երկրաշարժի ժամանակ ակտիվացած խզվածքային համակարգերին, մակերևութային դեֆորմացիաներին և տարբեր տեկտոնական հատվածների փոխհարաբերություններին։ Դիտարկվում են հիմնական ցնցման օջախային մեխանիզմի առանձնահատկությունները, որոնք արտացոլում են սեղմման պայմաններում հակադարձ և կողաշարժ բաղադրիչների համակցված դրսևորումը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հետցնցումների տարածաժամանակային բաշխման ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանց տեղադրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի մանրամասն պատկերացում կազմել օջախային գոտու երկրաչափության, առանձին սեգմենտների և երկրակեղևում լարումների վերաբաշխման վերաբերյալ։ Վերլուծվում են սեյսմաբանական դիտարկումների, դաշտային երկրաբանական հետազոտությունների, տեկտոնական չափումների և գեոֆիզիկական տվյալների համադրման հնարավորությունները՝ երկրաշարժի առաջացման մեխանիզմը և օջախային գոտու կառուցվածքը վերականգնելու նպատակով։ Տարածաշրջանը դիտարկվում է Փոքր Կովկասի ակտիվ երկրադինամիկական համակարգի շրջանակում, որտեղ երկրակեղևի շարունակական դեֆորմացիան արտահայտվում է ծալքավոր և խզվածքային կառուցվածքների զարգացմամբ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև պատմական ու ժամանակակից սեյսմիկության տվյալների նշանակությանը՝ տարածքի սեյսմատեկտոնական զարգացման օրինաչափությունները հասկանալու համար։ Էպիկենտրոնային գոտու մանրամասն ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն կոնկրետ երկրաշարժի գիտական մեկնաբանության, այլև Հայաստանի տարածքում ակտիվ տեկտոնական կառուցվածքների և սեյսմիկ վտանգի ձևավորման ընդհանուր մեխանիզմների ըմբռնման տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է սեյսմաբանության, տեկտոնիկայի, կառուցվածքային երկրաբանության և երկրադինամիկայի մոտեցումները՝ ներկայացնելով երկրաշարժի օջախային գոտու ձևավորման ու զարգացման բազմագործոն պատկերը։

Медицина

Աշխատությունը նվիրված է քմային նշիկների կառուցվածքային և գործառական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը վահանաձև գեղձի առավել տարածված հիվանդությունների համատեքստում։ Գրքում քննարկվում են վահանաձև գեղձի տարբեր ախտաբանությունների ազդեցությունները իմունային համակարգի վրա՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով քմային նշիկների կլինիկական վիճակին, հյուսվածաբանական կառուցվածքին և պաշտպանական գործառույթներին։ Ներկայացվում են հիվանդների կլինիկական դիտարկումների, լաբորատոր և մորֆոլոգիական հետազոտությունների արդյունքները, որոնք թույլ են տալիս գնահատել էնդոկրին խանգարումների և լիմֆոիդ հյուսվածքի փոխազդեցությունը։ Հեղինակը վերլուծում է նշիկներում առաջացող բջջային, հյուսվածքային և ֆունկցիոնալ փոփոխությունները, դրանց կապը վահանաձև գեղձի հորմոնային կարգավորման խանգարումների հետ, ինչպես նաև այդ փոփոխությունների ախտորոշիչ և կլինիկական նշանակությունը։ Գիրքը կարևոր տեղեկություններ է պարունակում իմունաբանական գործընթացների, քրոնիկական բորբոքային երևույթների և օրգանիզմի հարմարվողական մեխանիզմների վերաբերյալ՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող են վահանաձև գեղձի հիվանդությունները ազդել վերին շնչուղիների պաշտպանական համակարգերի վրա։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել բժիշկների, օտորինոլարինգոլոգների, էնդոկրինոլոգների, պաթոմորֆոլոգների, բժշկական բուհերի ուսանողների և գիտահետազոտական գործունեությամբ զբաղվող մասնագետների համար, ովքեր հետաքրքրված են էնդոկրին և իմունային համակարգերի փոխկապակցվածության ուսումնասիրմամբ։

Другие предметы

Նյութի հիմնական գաղափարն այն է, որ երեխայի ձևավորումը տեղի է ունենում ոչ միայն ընտանիքում և դպրոցում, այլ նաև ավելի լայն սոցիալական միջավայրում՝ հասարակության, մշակույթի, արժեքների և սոցիալական հարաբերությունների ազդեցությամբ։ Հիմնական բովանդակությունը ներառում է․ Սոցիալական մանկավարժության էությունը – այն ուսումնասիրում է, թե ինչպես են սոցիալական պայմանները ազդում երեխայի զարգացման և դաստիարակության վրա։ Երեխայի սոցիալականացում – գործընթաց, որի ընթացքում երեխան յուրացնում է հասարակության նորմերը, արժեքները, վարքականոնները և դառնում հասարակության լիարժեք անդամ։ Սոցիալական միջավայրի դերը – ընտանիք, դպրոց, հասակակիցների խումբ, զանգվածային լրատվամիջոցներ և այլ գործոններ, որոնք ձևավորում են երեխայի վարքը և աշխարհայացքը։ Ռիսկային խմբեր – սոցիալական դժվարությունների մեջ գտնվող երեխաներ (աղքատություն, անտեսվածություն, ընտանիքի խնդիրներ և այլն) և նրանց աջակցության ուղիները։ Սոցիալական մանկավարժի դերը – աջակցել երեխային հարմարվելու սոցիալական միջավայրին, պաշտպանել նրա իրավունքները և համագործակցել ընտանիքի ու դպրոցի հետ։ Կանխարգելիչ և վերականգնողական աշխատանք – խնդիրների վաղ հայտնաբերում և դրանց հաղթահարմանն ուղղված միջոցառումներ։ Արժեքների և վարքի ձևավորում – նպաստել պատասխանատվության, համագործակցության, հանդուրժողականության և սոցիալական ակտիվության զարգացմանը։ Ընդհանուր առմամբ, նյութը շեշտում է, որ երեխայի առողջ զարգացումը հնարավոր է միայն այն դեպքում, երբ կրթությունն ու դաստիարակությունը կազմակերպվում են՝ հաշվի առնելով նրա սոցիալական միջավայրը և ապահովելով համակողմանի աջակցություն։

История

Գիտական-մշակութաբանական ուսումնասիրություն է, որտեղ հեղինակը փորձում է ներկայացնել պատմական Հայաստանի դերը որպես բազմաշերտ քաղաքակրթական տարածք և տարբեր էթնիկ ու մշակութային ազդեցությունների հատման ու փոխազդեցության կենտրոն։ Աշխատության մեջ քննարկվում է այն գաղափարը, որ Հայաստանը հնագույն ժամանակներից հանդես է եկել ոչ միայն որպես առանձին էթնոսի ձևավորման միջավայր, այլ նաև որպես տարածաշրջանային մշակութային համակարգերի փոխհանդիպման ու համադրման օջախ։ Հեղինակը անդրադառնում է պատմական աղբյուրներին, հնագիտական տվյալներին և մշակութային ժառանգությանը՝ փորձելով ցույց տալ, թե ինչպես են տարբեր ժողովուրդների, լեզուների և ավանդույթների փոխազդեցությունները ձևավորել հայկական քաղաքակրթության բազմաշերտ կառուցվածքը։ Գրքում կարևորվում է նաև «վեր էթնիկական մշակույթ» հասկացությունը, որը դիտարկվում է որպես ազգային սահմաններից դուրս գտնվող, ավելի լայն քաղաքակրթական միավորների համադրման արդյունք։ Նյութը ներկայացվում է միջգիտական մոտեցմամբ՝ համադրելով պատմություն, մշակութաբանություն և լեզվաբանություն, ինչի շնորհիվ ստեղծվում է Հայաստանի պատմական դերի ավելի լայն և համակողմանի պատկերացում։