Գևորգ Դևրիկյանի ստեղծագործությունը

Лингвистика

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է հայոց լեզվի պատմության գիտակարգի զարգացման հիմնական միտումների վերլուծությանը Հայաստանի Հանրապետության անկախության շրջանում։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են լեզվաբանական հետազոտությունների նոր ուղղությունները, աղբյուրագիտական բազայի ընդլայնումը, մեթոդաբանական մոտեցումների փոփոխությունները և միջազգային գիտական համագործակցության ազդեցությունը ոլորտի զարգացման վրա։ Հեղինակը վերլուծում է, թե ինչպես է անկախությունից հետո վերաիմաստավորվել հայոց լեզվի պատմության ուսումնասիրությունը՝ ընդգրկելով ինչպես դասական գրավոր հուշարձանների նոր մեկնաբանություններ, այնպես էլ խոսակցական լեզվի, բարբառների և սոցիալլեզվաբանական գործոնների ուսումնասիրություն։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գիտակարգի ինստիտուցիոնալ զարգացմանը՝ համալսարանական ծրագրերի, գիտական կենտրոնների և հրատարակչական գործունեության դերին։ Աշխատությունը համադրում է պատմալեզվաբանական, տեսական և կիրառական մոտեցումներ՝ ցույց տալով, թե ինչպես է ձևավորվում ժամանակակից հայերենագիտության գիտական դաշտը նոր քաղաքական և մշակութային պայմաններում։ Այն օգտակար է լեզվաբանների, հայագետների, պատմաբանների և հումանիտար գիտությունների ոլորտի հետազոտողների համար։

Литература

Աշխատանքը նվիրված է գրական ժանրերի փոխազդեցության և հատկապես էպիկական ժանրերի տարրերի դրամատիկական ժանրերի մեջ անցման ու վերափոխման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գրական ժանրերի փոխառության, փոխակերպման և փոխներթափանցման գործընթացն է, որի ընթացքում մի ժանրին բնորոշ կառուցվածքային, թեմատիկ, կերպարային և արտահայտչական առանձնահատկությունները տեղափոխվում են մեկ այլ ժանրային համակարգ և ստանում նոր գեղարվեստական գործառույթ։ Էպիկական և դրամատիկական գրականության միջև կապը հատկապես կարևոր է, քանի որ երկուսն էլ կարող են ներկայացնել լայնածավալ պատմություններ, բախումներ, կերպարների հարաբերություններ և հասարակական խնդիրներ, սակայն դրանք իրականացնում են տարբեր գեղարվեստական միջոցներով։ Էպիկական ստեղծագործության հիմնական առանձնահատկությունը պատմողականությունն է․ իրադարձությունները ներկայացվում են պատմողի կամ հեղինակային խոսքի միջոցով, մինչդեռ դրամատիկական ստեղծագործության մեջ գործողությունը հիմնականում բացահայտվում է կերպարների խոսքի, երկխոսության, մենախոսության և բեմական գործողության միջոցով։ Այդ տարբերության պայմաններում էպիկական նյութի դրամատիկական վերափոխումը պահանջում է ոչ միայն թեմայի կամ սյուժեի տեղափոխում, այլև ամբողջական կառուցվածքային վերակազմավորում։ Աշխատանքում կարող է ուսումնասիրվել էպիկական ժանրերի սյուժեների դրամատիզացման գործընթացը։ Էպիկական պատումի լայն ժամանակային և տարածական ընդգրկումը դրամատիկական ստեղծագործության մեջ հաճախ ենթարկվում է խտացման․ բազմաթիվ իրադարձություններից ընտրվում են հիմնական հանգույցները, իսկ երկրորդական դրվագները կրճատվում կամ միավորվում են։ Այս գործընթացը փոխում է սկզբնական նյութի կառուցվածքը և ստեղծում գործողության ավելի կենտրոնացված համակարգ։ Կարևոր խնդիր է նաև պատմողի դերի փոփոխությունը։ Էպիկական ստեղծագործության մեջ պատմողը կարող է ներկայացնել կերպարների ներաշխարհը, մեկնաբանել իրադարձությունները, նկարագրել միջավայրը և ազատորեն անցնել տարբեր ժամանակային ու տարածական մակարդակների միջև։ Դրամատիկական ստեղծագործության մեջ այդ գործառույթների զգալի մասը պետք է փոխանցվի գործողությանը, երկխոսությանը, մենախոսությանը և բեմական նշումներին։ Հետևաբար էպիկական պատումի դրամատիզացման ժամանակ անհրաժեշտ է գտնել պատմողական տեղեկատվությունը գործողության վերածելու գեղարվեստական միջոցներ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կերպարային համակարգի փոխակերպման ուսումնասիրությունը։ Էպիկական ստեղծագործության բազմաթիվ կերպարներ կարող են ունենալ մանրամասն կենսագրություններ, ներքին ապրումների նկարագրություններ և պատմողական գործառույթներ, մինչդեռ դրամատիկական ստեղծագործության մեջ կերպարը պետք է առավել անմիջականորեն բացահայտվի իր գործողությունների և խոսքի միջոցով։ Այդ պատճառով որոշ կերպարներ կարող են միավորվել, կրճատվել կամ ստանալ նոր գործառույթներ՝ դրամատիկական կոնֆլիկտի կառուցվածքին համապատասխան։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի կոնֆլիկտի խնդիրը։ Դրամատիկական ժանրի բնույթը պահանջում է գործողության և հակադրության ավելի ընդգծված կենտրոնացում։ Եթե էպիկական ստեղծագործության մեջ սյուժեն կարող է զարգանալ բազմաթիվ զուգահեռ գծերով, ապա դրամատիկական տարբերակում անհրաժեշտ է առանձնացնել հիմնական բախումը և դրա շուրջ կազմակերպել գործողությունների հաջորդականությունը։ Այդ պատճառով էպիկական նյութի փոխառությունը հաճախ ուղեկցվում է կոնֆլիկտի սրմամբ, գործողության արագացմամբ և պատճառահետևանքային կապերի ավելի խիտ կազմակերպմամբ։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև ժամանակի և տարածության փոխակերպմանը։ Էպիկական ժանրերում հեղինակն ազատորեն կարող է ընդգրկել երկար ժամանակաշրջաններ, բազմաթիվ վայրեր և պատմական իրադարձություններ, մինչդեռ դրամատիկական ստեղծագործության բեմական հնարավորությունները սահմանափակ են։ Հետևաբար դրամատիզացման ընթացքում լայն պատմական կամ առասպելական ժամանակը հաճախ վերածվում է սահմանափակ թվով տեսարանների, իսկ տարածական բազմազանությունը՝ մի քանի հիմնական բեմական միջավայրերի։ Այս փոփոխությունները կարող են ազդել նաև ստեղծագործության գաղափարական շեշտադրումների վրա։ Էպիկական նյութի դրամատիկական վերամշակումը հաճախ ենթադրում է ոչ միայն ձևի, այլև բովանդակության վերաիմաստավորում։ Նույն սյուժեն կամ կերպարը նոր ժանրում կարող է ստանալ այլ գաղափարական նշանակություն՝ պայմանավորված հեղինակի ժամանակաշրջանով, գեղագիտական սկզբունքներով և հասարակական խնդիրներով։ Այդ պատճառով ժանրային փոխառությունը պետք է դիտարկել ոչ թե որպես մեխանիկական վերարտադրություն, այլ որպես ստեղծագործական վերափոխման գործընթաց։ Կարևոր կարող է լինել նաև երկխոսության դերի ուսումնասիրությունը։ Էպիկական նյութի դրամատիզացման ժամանակ երկխոսությունը դառնում է ոչ միայն տեղեկատվություն փոխանցելու միջոց, այլև կերպարների հոգեբանական և գաղափարական բացահայտման հիմնական գործիք։ Երկխոսությունների միջոցով կառուցվում են հակադրությունները, զարգանում են հարաբերությունները և առաջ են մղվում սյուժետային գործողությունները։ Միաժամանակ փոխվում է լեզվական ոճը․ պատմողական նկարագրությունները կարող են փոխարինվել խոսքային գործողությամբ, իսկ հեղինակային մեկնաբանությունները՝ ենթատեքստային կամ կերպարային արտահայտություններով։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև դրամատիկական ստեղծագործության մեջ էպիկականության պահպանվող տարրերին։ Որոշ դեպքերում դրամատիկական երկը ամբողջությամբ չի հրաժարվում պատմողականությունից և կարող է օգտագործել պատմողի կերպար, պատմողական մենախոսություններ, արտաբեմային խոսք, ժամանակային լայն ընդգրկումներ կամ այլ էպիկական հնարքներ։ Այսպիսի երևույթները ցույց են տալիս, որ ժանրերի սահմանները բացարձակ չեն և գրական ստեղծագործության մեջ կարող են ձևավորվել խառը կամ սինթետիկ կառուցվածքներ։ Ժանրային փոխառության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս նաև բացահայտելու գրականության զարգացման դինամիկան։ Գրական ժանրերը պատմականորեն փոփոխվող համակարգեր են, և դրանց միջև փոխազդեցությունը հաճախ հանգեցնում է նոր ձևերի ու ժանրային տարատեսակների առաջացման։ Էպիկական և դրամատիկական սկզբունքների փոխներթափանցումը կարող է ընդլայնել ստեղծագործության արտահայտչական հնարավորությունները՝ միավորելով պատմողական լայնությունը և բեմական անմիջականությունը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը էպիկական նյութի դրամատիկական փոխառությունը դիտարկում է որպես բարդ գեղարվեստական գործընթաց, որի ընթացքում վերակազմավորվում են սյուժեն, կերպարային համակարգը, կոնֆլիկտը, ժամանակատարածական կազմակերպումը, խոսքը և հեղինակի ներկայության ձևերը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է ժանրերի տեսության, գրական ստեղծագործության կառուցվածքի և տարբեր գրական ձևերի փոխազդեցության օրինաչափությունները հասկանալու համար և կարող է արժեքավոր լինել ինչպես տեսական գրականագիտության, այնպես էլ կոնկրետ դրամատիկական ստեղծագործությունների համեմատական վերլուծության համար։

Биология

Սույն ուսումնասիրությունը նվիրված է Curcuma longa-ի կարճաժամկետ և երկարաժամկետ կիրառմամբ վարժությունների ազդեցության գնահատմանը առնետների հիպոկամպում BDNF (brain-derived neurotrophic factor) քանակական փոփոխությունների վրա՝ կապարի ացետատի ազդեցության պայմաններում։ Աշխատությունը վերլուծում է նեյրոտոքսիկ ազդեցությունների մեխանիզմները, մասնավորապես՝ կապարի ացետատի կողմից առաջացվող օքսիդատիվ սթրեսը, նեյրոնալ պլաստիկության խանգարումները և հիպոկամպային ֆունկցիաների նվազումը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Curcuma longa-ի կենսաակտիվ բաղադրիչների՝ հատկապես կուրկումինի, նեյրոպաշտպանիչ հատկություններին և դրանց հնարավոր դերին BDNF արտահայտության կարգավորման մեջ, ինչպես նաև ֆիզիկական վարժությունների ազդեցությանը նեյրոտրոֆիկ գործոնների սինթեզի խթանման վրա։ Ուսումնասիրությունը ներառում է փորձարարական կենդանական մոդելներ, կենսաքիմիական վերլուծություններ և վիճակագրական գնահատումներ՝ պարզելու համար համակցված միջամտությունների արդյունավետությունը նեյրոդեգեներատիվ փոփոխությունների մեղմման գործում։ Աշխատությունը կարևոր է նյարդակենսաբանների, ֆարմակոլոգների և փորձարարական բժշկության հետազոտողների համար՝ նպաստելով նեյրոպաշտպանության և ճանաչողական ֆունկցիաների պահպանման նոր ռազմավարությունների մշակմանը։

Биология

Այս աշխատությունը նվիրված է Candida guilliermondii խմորասնկերի կենսական ակտիվության և բջջային նյութափոխանակության մի շարք կարևոր բաղադրիչների փոփոխությունների ուսումնասիրությանը ռենտգենյան ճառագայթման ազդեցության և հետագա վերականգնման՝ ռեպարացիայի, գործընթացների ընթացքում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել իոնացնող ճառագայթման ազդեցությամբ խմորասնկային բջիջներում տեղի ունեցող կենսաքիմիական փոփոխությունների բնույթը և ուսումնասիրել բջիջների վերականգնողական գործընթացների ընթացքում այդ փոփոխությունների դինամիկան։ Աշխատության շրջանակում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նուկլեոտիդների և դրանց ածանցյալների դեզամինացման գործընթացներին, որոնք կարևոր նշանակություն ունեն նուկլեինաթթուների նյութափոխանակության, ազոտային միացությունների փոխակերպումների և բջջի կենսագործունեության կարգավորման համար։ Ուսումնասիրվում է, թե ճառագայթային ազդեցությունն ինչպես կարող է փոխել այդ կենսաքիմիական գործընթացների ինտենսիվությունը և դրանց հետ կապված նյութերի քանակական հարաբերակցությունները։ Առանձին կարևոր ուղղություն է պոլիֆոսֆատների քանակական տեղաշարժերի ուսումնասիրությունը։ Պոլիֆոսֆատները բջջում կատարում են էներգետիկ, իոնային հավասարակշռության, ֆոսֆատային փոխանակության և սթրեսային արձագանքների հետ կապված բազմաբնույթ գործառույթներ, ուստի դրանց պարունակության փոփոխությունները կարող են կարևոր ցուցանիշ լինել ճառագայթային ազդեցության նկատմամբ բջջի արձագանքը գնահատելու համար։ Հետազոտության ընթացքում կարող են համադրվել ճառագայթումից անմիջապես հետո ստացված տվյալները և ռեպարացիայի տարբեր փուլերում արձանագրված փոփոխությունները՝ պարզելու համար, թե որ կենսաքիմիական խախտումներն են վերականգնվում, ինչ արագությամբ են ընթանում վերականգնողական գործընթացները և որ փոփոխություններն են պահպանվում ավելի երկար ժամանակ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու իոնացնող ճառագայթման ազդեցության և բջջի նյութափոխանակային համակարգերի միջև փոխկապակցվածությունը՝ կենսական ակտիվության, նուկլեոտիդային փոխանակության և ֆոսֆատային համակարգի փոփոխությունների համադրման միջոցով։ Նման մոտեցումը կարևոր է ռադիոկենսաբանական հետազոտությունների համար, քանի որ թույլ է տալիս ճառագայթային վնասումը գնահատել ոչ միայն բջջի կենսունակության ընդհանուր ցուցանիշներով, այլև ներբջջային կենսաքիմիական գործընթացների փոփոխությունների մակարդակով։ Ռեպարացիոն շրջանի ուսումնասիրությունը, իր հերթին, կարող է նպաստել խմորասնկերի բջջային դիմակայունության և վերականգնողական մեխանիզմների ավելի խոր ըմբռնմանը։ Ստացված արդյունքները կարող են ընդլայնել պատկերացումները իոնացնող ճառագայթման նկատմամբ միկրոօրգանիզմների արձագանքի, բջջային նյութափոխանակության փոփոխությունների և վնասված բջիջների վերականգնման կենսաքիմիական հիմքերի վերաբերյալ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել կենսաքիմիկոսների, մանրէաբանների, մոլեկուլային կենսաբանների, ռադիոկենսաբանների, կենսաֆիզիկոսների, հետազոտողների, դասախոսների, ասպիրանտների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Лингвистика

Language Leader-ը անգլերեն լեզվի ուսումնական դասընթացային ձեռնարկ է, որը նախատեսված է միջին և բարձր միջին մակարդակի սովորողների համար և կենտրոնանում է ակադեմիական ու մասնագիտական հաղորդակցական հմտությունների զարգացման վրա, աշխատությունում թեմաները կառուցված են ժամանակակից հասարակական, բիզնեսային և կրթական իրավիճակների շուրջ, ինչը թույլ է տալիս սովորողներին կիրառել լեզուն իրական կյանքի համատեքստում, միաժամանակ ընդգրկվում են լսելու, կարդալու, խոսելու և գրելու ինտեգրված վարժություններ, որոնք զարգացնում են քննադատական մտածողություն և արդյունավետ հաղորդակցություն, հատուկ ուշադրություն է դարձվում բառապաշարի ընդլայնմանը, քերականության ճշգրիտ կիրառմանը և բանավոր արտահայտման հմտություններին, դասընթացը նաև ներառում է քննարկման թեմաներ և նախագծային առաջադրանքներ, որոնք խթանում են համագործակցային ուսուցումը և ինքնուրույն հետազոտական աշխատանքը, նպատակ ունենալով պատրաստել սովորողներին միջազգային ակադեմիական և մասնագիտական միջավայրում վստահ հաղորդակցման համար։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է ավտոմոբիլների հիդրավլիկական հաղորդակով արգելակային մեխանիզմների շահագործական հուսալիության ուսումնասիրությանը և դրանց աշխատանքի արդյունավետության բարձրացման տեխնիկական ու կազմակերպական միջոցների մշակմանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է արգելակային համակարգի այն հանգույցների և տարրերի վրա, որոնց տեխնիկական վիճակը անմիջականորեն ազդում է ավտոմոբիլի շարժման անվտանգության, արգելակման արդյունավետության և համակարգի երկարաժամկետ անխափան աշխատանքի վրա։ Քննության են առնվում հիդրավլիկական հաղորդակի աշխատանքի սկզբունքները, արգելակային ուժի փոխանցման առանձնահատկությունները, աշխատանքային հեղուկի հատկությունների ազդեցությունը, ինչպես նաև համակարգի առանձին բաղադրիչների մաշվածության և տեխնիկական վիճակի փոփոխության օրինաչափությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում շահագործման ընթացքում առաջացող անսարքությունների պատճառների բացահայտմանը, դրանց զարգացման բնույթին և արգելակային համակարգի ընդհանուր հուսալիության վրա ունեցած ազդեցությանը։ Ուսումնասիրվում են գլխավոր և անիվային արգելակային գլանների, խողովակաշարերի, միացումների, խտացնող տարրերի և այլ բաղադրիչների աշխատանքային բնութագրերը՝ հաշվի առնելով երկարատև շահագործման, ջերմաստիճանային փոփոխությունների, մեխանիկական մաշվածության և արտաքին միջավայրի գործոնների ազդեցությունը։ Կարևորվում են համակարգի հերմետիկության պահպանումը, հիդրավլիկական ճնշման կայունությունը և առանձին հանգույցների տեխնիկական վիճակի ժամանակին գնահատումը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են արգելակային մեխանիզմների հուսալիության քանակական ցուցանիշները, անսարքությունների առաջացման հավանականությունը, ծառայության ժամկետը և տեխնիկական սպասարկման պարբերականության ազդեցությունը համակարգի աշխատունակության վրա։ Փորձարարական և հաշվարկային տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել առավել խոցելի տարրերը և գնահատել դրանց կատարելագործման հնարավորությունները։ Առանձին նշանակություն է տրվում տեխնիկական ախտորոշման մեթոդների զարգացմանը, որոնց կիրառումը հնարավորություն է տալիս ժամանակին հայտնաբերել համակարգի աշխատանքի շեղումները և կանխել արդյունավետության զգալի նվազումը։ Քննարկվում են նաև կառուցվածքային փոփոխությունների, նյութերի ընտրության, տեխնիկական սպասարկման կազմակերպման և շահագործման պայմանների բարելավման միջոցով հուսալիության բարձրացման հնարավորությունները։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել արգելակային համակարգերի տեխնիկական սպասարկման ու ախտորոշման մեթոդների կատարելագործմանը, ավտոմոբիլների շահագործման անվտանգության բարձրացմանը և առանձին հանգույցների ծառայության ժամկետի արդյունավետ օգտագործմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ավտոմոբիլային տրանսպորտի, ավտոմեքենաների տեխնիկական շահագործման, տրանսպորտային միջոցների հուսալիության, տեխնիկական ախտորոշման և ավտոմոբիլաշինության ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, ինժեներների, տեխնիկական մասնագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։