Հայաստանի ստվերային տնտեսությունը և դրա կրճատման ուղիները

Экономика

Այս թեման վերաբերում է Հայաստանի Հանրապետության բնական մենաշնորհի ոլորտների պետական կարգավորման համակարգի արդյունավետության գնահատմանը և դրա կատարելագործման հիմնախնդիրներին, որտեղ ուսումնասիրվում են այն տնտեսական ոլորտները, որոնք ունեն բնական մենաշնորհի բնույթ՝ օրինակ՝ էլեկտրաէներգիայի փոխանցման ցանցերը, ջրամատակարարման համակարգերը, գազամատակարարումը, երկաթուղային ենթակառուցվածքները և որոշ հանրային կոմունալ ծառայություններ, որոնցում բարձր սկզբնական ներդրումային ծախսերի և ենթակառուցվածքային առանձնահատկությունների պատճառով մրցակցային շուկայի ձևավորումը տնտեսապես անարդյունավետ է։ Հետազոտության հիմնական խնդիրներից է պետական կարգավորման մեխանիզմների գնահատումը՝ ներառյալ սակագնային քաղաքականությունը, կարգավորող հանձնաժողովների դերակատարությունը, ծառայությունների որակի վերահսկումը և սպառողների շահերի պաշտպանությունը, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը ոլորտների արդյունավետության և ներդրումային գրավչության վրա։ Միաժամանակ առանձնացվում են կարգավորման համակարգի խնդիրները՝ մասնավորապես տեղեկատվական ասիմետրիան, կարգավորող մարմինների անկախության սահմանափակումները, սակագների հաշվարկման մեթոդաբանության բարդությունը և ենթակառուցվածքների արդիականացման ֆինանսավորման դժվարությունները, որոնք հաճախ հանգեցնում են ծառայությունների որակի և մատչելիության միջև հակասությունների։ Հետազոտությունը ընդգծում է նաև միջազգային փորձի ուսումնասիրության կարևորությունը՝ մասնավորապես կարգավորման մոդելների, մասնավոր-պետական համագործակցության ձևերի և կարգավորող անկախ մարմինների արդյունավետ աշխատանքի օրինակների կիրառման հնարավորությունները Հայաստանի պայմաններում, ինչը կարող է նպաստել համակարգի թափանցիկության բարձրացմանը, մրցակցային տարրերի աստիճանական ներմուծմանը և ընդհանուր տնտեսական արդյունավետության բարելավմանը։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ագրոպարենային համակարգի զարգացման և գյուղատնտեսական արտադրանքի իրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ արտադրության, վերամշակման, շուկայահանման և սպառման գործընթացների փոխկապակցվածության համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են ագրոպարենային համակարգի կառուցվածքը, դրա հիմնական մասնակիցների փոխհարաբերությունները և գյուղատնտեսական արտադրության արդյունավետության վրա ազդող տնտեսական ու կազմակերպական գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գյուղատնտեսական արտադրանքի իրացման շղթաներին, շուկաների հասանելիությանը, գնագոյացման գործընթացներին, արտադրող–վերամշակող–միջնորդ–սպառող հարաբերություններին և արտադրանքի մրցունակության ապահովման խնդիրներին։ Աշխատության մեջ կարող են վերլուծվել գյուղացիական տնտեսությունների և գյուղատնտեսական արտադրողների առջև ծառացած իրացման դժվարությունները, սեզոնային գների տատանումները, պահեստավորման և սառնարանային ենթակառուցվածքների սահմանափակ հնարավորությունները, լոգիստիկ խնդիրները և շուկայական տեղեկատվության հասանելիությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում գյուղատնտեսական արտադրանքի վերամշակման զարգացմանը, ավելացված արժեքի ձևավորմանը, որակի և անվտանգության չափանիշների պահպանմանը և շուկաների ընդլայնման հնարավորություններին։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև ներքին և արտաքին շուկաների պահանջարկին, արտահանման ներուժին, ապրանքների մրցունակությանը և ագրոպարենային համակարգի պետական աջակցության ու կարգավորման մեխանիզմներին։ ՀՀ պայմանների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ոլորտի զարգացման հիմնական խոչընդոտները և գնահատելու արտադրության ու իրացման գործընթացների արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է արտադրողներին շուկայի պահանջարկին ավելի արդյունավետ կապելու, կոոպերացիայի և պայմանագրային հարաբերությունների զարգացման, ժամանակակից շուկայավարման գործիքների կիրառման և արժեքային շղթաների բարելավման ուղիների ուսումնասիրությունը։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել ագրոպարենային համակարգի կայուն զարգացմանը, գյուղատնտեսական արտադրողների եկամուտների ավելացմանը, իրացման կորուստների նվազեցմանը և տեղական արտադրանքի մրցունակության բարձրացմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, ագրոբիզնեսի մասնագետներին, գյուղատնտեսության ոլորտի հետազոտողներին, շուկայի վերլուծաբաններին, պետական կառավարման մասնագետներին, գյուղատնտեսական արտադրողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Сельское хозяйство

Աշխատությունը նվիրված է գյուղատնտեսական կոոպերացիայի տնտեսական էության, ձևավորման նախադրյալների և զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը շուկայական հարաբերությունների անցման պայմաններում։ Հետազոտության առանցքում գյուղատնտեսական արտադրողների կամավոր համագործակցության այն ձևերն են, որոնք հնարավորություն են տալիս համատեղ օգտագործել արտադրական ռեսուրսները, կազմակերպել մատակարարումը, վերամշակումը, պահեստավորումը, իրացումը և այլ տնտեսական գործընթացներ՝ պահպանելով մասնակիցների տնտեսական ինքնուրույնությունը։ Քննվում է կոոպերացիայի դերը մասնատված գյուղատնտեսական արտադրության պայմաններում, երբ առանձին տնտեսությունները կարող են ունենալ սահմանափակ ֆինանսական, տեխնիկական, տեղեկատվական և շուկայական հնարավորություններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անցումային տնտեսությանը բնորոշ ինստիտուցիոնալ փոփոխություններին, սեփականության հարաբերությունների վերափոխմանը, գյուղատնտեսական կազմակերպությունների նոր ձևերի առաջացմանը և շուկայական ենթակառուցվածքների ձևավորմանը։ Վերլուծվում են արտադրական, սպասարկող, մատակարարման, վերամշակման, վարկային և իրացման կոոպերացիայի հնարավոր գործառույթները, ինչպես նաև դրանց նշանակությունը գյուղացիական տնտեսությունների տնտեսական դիրքի ամրապնդման համար։ Կարևորվում է կոոպերատիվ կառավարման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը՝ անդամների մասնակցության, ընդհանուր տնտեսական շահերի, պատասխանատվության, եկամուտների բաշխման և կառավարման ժողովրդավարական սկզբունքների տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննարկվել նաև կոոպերացիայի զարգացմանը խոչընդոտող գործոնները՝ ֆինանսական միջոցների սահմանափակությունը, կազմակերպական փորձի պակասը, փոխադարձ վստահության խնդիրները, համապատասխան ենթակառուցվածքների թերզարգացածությունը և տնտեսական միջավայրի անկայունությունը։ Միաժամանակ դիտարկվում է պետական քաղաքականության և իրավական կարգավորման նշանակությունը կոոպերատիվ շարժման համար բարենպաստ պայմանների ձևավորման գործում։ Գյուղատնտեսական կոոպերացիան ներկայացվում է նաև որպես արտադրողների շուկայական հնարավորությունների ընդլայնման, գործարքային ծախսերի նվազեցման, տեխնիկական միջոցների համատեղ օգտագործման և արտադրանքի իրացման կազմակերպման արդյունավետության բարձրացման հնարավոր մեխանիզմ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում կոոպերատիվների և գյուղատնտեսական արտադրանքի արժեշղթայի մյուս մասնակիցների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ագրարային տնտեսագիտության, ինստիտուցիոնալ տնտեսագիտության և կազմակերպական կառավարման մոտեցումները՝ բացահայտելով գյուղատնտեսական կոոպերացիայի հնարավոր դերը անցումային տնտեսական համակարգում գյուղատնտեսության արդյունավետության, արտադրողների համագործակցության և գյուղական տնտեսության կայուն զարգացման ապահովման գործում։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության՝ ծառայությունների համաշխարհային շուկայում ներգրավվածության ընդլայնման հնարավորությունների և այդ գործընթացի տնտեսական, կազմակերպական ու ինստիտուցիոնալ հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում Հայաստանի ծառայությունների արտահանման ներուժն է, դրա մրցունակության բարձրացման անհրաժեշտությունը և միջազգային շուկաներում հայկական ծառայությունների դիրքերի ամրապնդման ուղիների բացահայտումը։ Աշխատության մեջ ծառայությունների միջազգային առևտուրը դիտարկվում է որպես ազգային տնտեսության զարգացման, արտահանման կառուցվածքի դիվերսիֆիկացման, զբաղվածության ընդլայնման և արտաքին եկամուտների ավելացման կարևոր ուղղություն։ Ուսումնասիրվում են ծառայությունների համաշխարհային շուկայի զարգացման հիմնական միտումները, միջազգային մրցակցության առանձնահատկությունները և այն գործոնները, որոնք որոշում են երկրների՝ համաշխարհային ծառայությունների շուկայում հաջողությամբ հանդես գալու կարողությունը։ Հայաստանի համատեքստում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում զբոսաշրջության, տեղեկատվական և հաղորդակցական տեխնոլոգիաների, տրանսպորտի, ֆինանսական, ապահովագրական, բիզնես և այլ ծառայությունների արտահանման հնարավորություններին։ Առկա տվյալները ցույց են տալիս, որ վերջին տարիներին Հայաստանի ծառայությունների արտահանման կառուցվածքում հատկապես նկատելի է ՏՀՏ ծառայությունների աճը, իսկ զբոսաշրջությունը շարունակում է մնալ կարևոր բաղադրիչ։

Экономика

Աշխատանքը նվիրված է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետությունում ձեռնարկատիրական գործունեության ձևավորման, զարգացման և տնտեսական նշանակության ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով տարածաշրջանի առանձնահատուկ սոցիալ-տնտեսական և քաղաքական պայմանների ազդեցությունը բիզնես միջավայրի վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում են ձեռնարկատիրության զարգացման հիմնական փուլերը, տնտեսության տարբեր ոլորտներում մասնավոր նախաձեռնությունների տարածումը և փոքր ու միջին ձեռնարկությունների դերը տնտեսական ակտիվության ապահովման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ձեռնարկատիրական միջավայրի ձևավորմանը, պետական տնտեսական քաղաքականությանը, հարկային և ֆինանսական պայմաններին, ներդրումային հնարավորություններին, ինչպես նաև բիզնեսի զարգացմանը խոչընդոտող գործոններին։ Քննարկվում են գյուղատնտեսության, արտադրության, առևտրի, ծառայությունների և այլ ոլորտներում ձեռնարկատիրական գործունեության առանձնահատկությունները, դրանց ազդեցությունը զբաղվածության, եկամուտների ստեղծման և տեղական շուկայի զարգացման վրա։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է հատկացվում փոքր և միջին բիզնեսի ֆինանսավորման, վարկավորման, ներդրումների ներգրավման և պետական աջակցության մեխանիզմների ուսումնասիրությանը։ Վերլուծվում են նաև ձեռնարկությունների մրցունակության, շուկաների հասանելիության, ենթակառուցվածքների, աշխատուժի և մարդկային կապիտալի հետ կապված խնդիրները, որոնք կարող են էական ազդեցություն ունենալ բիզնեսի կայունության և ընդլայնման հնարավորությունների վրա։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու ձեռնարկատիրության դերը տարածաշրջանի տնտեսական զարգացման և տնտեսական ինքնուրույնության ապահովման գործընթացում, ինչպես նաև բացահայտելու այն պայմանները, որոնք կարող են նպաստել նոր ձեռնարկությունների ստեղծմանը և գործող բիզնեսների զարգացմանը։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են ներկայացվել նաև ձեռնարկատիրական գործունեության խթանման հնարավոր ուղղություններ՝ ներառյալ գործարար միջավայրի բարելավումը, ֆինանսական ռեսուրսների հասանելիության ընդլայնումը, ներդրումային ակտիվության բարձրացումը և արտադրական ու ծառայությունների ոլորտների դիվերսիֆիկացումը։ Թեման կարևոր է տարածաշրջանային տնտեսության կառուցվածքը, մասնավոր հատվածի դերակատարությունը և տնտեսական զարգացման մեխանիզմները հասկանալու տեսանկյունից և կարող է օգտակար լինել տնտեսագիտության, կառավարման, ձեռնարկատիրության և տարածաշրջանային զարգացման ոլորտների ուսանողների, հետազոտողների ու մասնագետների համար։

Культура

Աշխատությունը նվիրված է հայ անվանի քանդակագործ և նկարիչ Խաչատուր Մարտիրոսի Իսկանդարյանի բազմաբնույթ ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է արվեստագետի ստեղծագործական ուղին, գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունները և նրա ներդրումը 20-րդ դարի երկրորդ կեսի ու 21-րդ դարի սկզբի հայկական կերպարվեստի զարգացման գործում։ Ուսումնասիրության մեջ ուշադրություն է դարձվում նրա քանդակագործական, գեղանկարչական, գրաֆիկական և կերամիկական աշխատանքներին՝ բացահայտելով դրանցում առկա թեմատիկ, ոճական և արտահայտչական ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Իսկանդարյանի արվեստում կարևոր տեղ է զբաղեցնում մարդը՝ իր առօրյա կյանքով, մասնագիտությամբ, բնավորությամբ և սոցիալական միջավայրով, ինչի շնորհիվ նրա փոքրածավալ ժանրային կոմպոզիցիաները առանձնանում են կենսականությամբ, դիտողականությամբ և մարդկային ջերմությամբ։ Հատուկ նշանակություն ունի հին Երևանի կյանքին նվիրված ստեղծագործությունների շարքը, որտեղ արվեստագետը պատկերում է քաղաքի անցյալի կերպարները, փողոցային տեսարանները, արհեստավորներին, առևտրականներին, երաժիշտներին և այլ կերպարներ։ Այս աշխատանքները ոչ միայն ունեն գեղարվեստական արժեք, այլև պահպանել են հին Երևանի կենցաղի, սովորույթների ու քաղաքային միջավայրի վերաբերյալ կարևոր ազգագրական տեղեկություններ։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է նաև նրա մոնումենտալ քանդակագործությանը, որի շրջանակում արվեստագետը ստեղծել է մի շարք հուշարձաններ և դիմաքանդակներ՝ անդրադառնալով հայ մշակույթի, գրականության, գիտության և արվեստի նշանավոր ներկայացուցիչների կերպարներին։ Նրա հեղինակած գործերից են Արմեն Տիգրանյանի, Ավետիք Իսահակյանի, Հակոբ Մեղապարտի և այլ մշակութային գործիչների հուշարձաններն ու քանդակները։ Առանձին ուշադրության է արժանի Իսկանդարյանի գործունեությունը որպես նկարիչ և գրաֆիկ․ այդ բնագավառում նրա ստեղծագործության մեջ հատկապես արտահայտված է բնանկարի ժանրը, ինչը ցույց է տալիս արվեստագետի հետաքրքրությունը ոչ միայն մարդկային կերպարի, այլև բնության ու միջավայրի գեղարվեստական մեկնաբանության նկատմամբ։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս արվեստագետի ժառանգությունը դիտարկել ամբողջական համատեքստում՝ նրա ստեղծագործական զարգացումը կապելով ժամանակաշրջանի գեղարվեստական գործընթացների, հայկական քանդակագործության ավանդույթների և քաղաքային մշակույթի հետ։ Հեղինակը կարևորում է նաև Իսկանդարյանի մասնակցությունը ցուցահանդեսներին և մրցույթներին, նրա ստացած պարգևներն ու ճանաչումը, որոնք վկայում են արվեստագետի նշանակալի դերակատարության մասին հայկական մշակութային կյանքում։ Գիրքը արժեքավոր աղբյուր է հայկական քանդակագործության պատմությամբ, 20-րդ դարի հայ կերպարվեստով, հին Երևանի մշակութային միջավայրով և Խաչատուր Իսկանդարյանի ստեղծագործական ժառանգությամբ հետաքրքրվող արվեստաբանների, մշակութաբանների, ուսանողների, հետազոտողների և արվեստասեր ընթերցողների համար։ Մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ այս ուսումնասիրությունը հրատարակվել է որպես Նարե Նադարյանի արվեստագիտության թեկնածուի գիտական աստիճանի ատենախոսություն՝ 2018 թվականին, 26 էջ ծավալով։