Հասարակության իրավագիտակցության դրսևորումը քաղաքական գործընթացում (ՀՀ օրինակով)

История

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի առաջին կեսին Արևելյան Շիրակի պատմական և ժողովրդագրական զարգացման ուսումնասիրությանը՝ տարածաշրջանի բնակչության կազմի, բնակավայրերի համակարգի, ժողովրդագրական շարժերի և սոցիալ-տնտեսական պայմանների փոխկապակցված վերլուծությամբ։ Հետազոտության կենտրոնում տվյալ ժամանակաշրջանում տեղի ունեցած քաղաքական և վարչատարածքային փոփոխությունների ազդեցությունն է բնակչության թվաքանակի, տեղաբաշխման և բնակավայրերի զարգացման վրա։ Քննվում են գյուղական և քաղաքային բնակչության հարաբերակցությունը, բնակավայրերի տարածական բաշխումը, ընտանիքների և տնտեսությունների վերաբերյալ պատմական տվյալները, ինչպես նաև բնակչության բնական շարժի ու տեղաշարժերի հնարավոր դրսևորումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պատերազմների, սահմանային փոփոխությունների, գաղթերի և վերաբնակեցումների ժողովրդագրական հետևանքներին՝ դրանք դիտարկելով տարածաշրջանի ավելի լայն պատմական գործընթացների համատեքստում։ Ուսումնասիրության աղբյուրագիտական հիմքը կարող են կազմել վարչական հաշվառումները, մարդահամարային և հարկային բնույթի նյութերը, եկեղեցական փաստաթղթերը, տեղագրական նկարագրությունները, ճանապարհորդական տեղեկությունները և ժամանակաշրջանին վերաբերող այլ վավերագրեր։ Տարբեր ծագում ունեցող աղբյուրների համադրումը հնարավորություն է տալիս քննադատաբար գնահատել թվային տվյալները և վերականգնել բնակչության կազմի ու բնակեցման պատկերը հնարավորինս ամբողջական ձևով։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում բնակավայրերի պատմական աշխարհագրության ուսումնասիրությունը՝ դրանց անվանումների, վարչական պատկանելության, բնակչության և տնտեսական նշանակության փոփոխությունների դիտարկմամբ։ Ժողովրդագրական գործընթացները կապվում են նաև գյուղատնտեսության, արհեստների, առևտրի, հողօգտագործման և հաղորդակցության ուղիների զարգացման հետ, քանի որ տնտեսական պայմանները կարող էին ազդել բնակչության տեղաբաշխման և բնակավայրերի կենսունակության վրա։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու նաև տարածաշրջանի էթնաժողովրդագրական պատկերը՝ խուսափելով առանձին վիճակագրական տվյալները պատմական համատեքստից դուրս մեկնաբանելուց։ Ժամանակագրական մոտեցումը նպաստում է XIX դարի սկզբի և հաջորդ տասնամյակների ժողովրդագրական իրավիճակների համեմատությանը և փոփոխությունների հիմնական միտումների բացահայտմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է պատմագիտության, պատմական ժողովրդագրության, աղբյուրագիտության և պատմական աշխարհագրության մեթոդները՝ Արևելյան Շիրակի բնակչության ու բնակավայրերի զարգացման բազմակողմ պատկերը վերականգնելու նպատակով։

История

Աշխատությունը նվիրված է 1988-1990 թվականներին Խորհրդային Ադրբեջանի տարածքում հայ բնակչության նկատմամբ իրականացված բռնությունների և զանգվածային ոճրագործությունների քաղաքականության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում այդ ժամանակաշրջանի քաղաքական և հասարակական զարգացումներն են, դրանց ազդեցությունը հայ բնակչության անվտանգության, իրավունքների և կենսապայմանների վրա, ինչպես նաև բռնությունների կազմակերպման, տարածման և հետևանքների հարցերը։ Աշխատությունը դիտարկում է գործընթացները Խորհրդային Միության վերջին տարիների քաղաքական ճգնաժամի, ազգային-տարածքային հակասությունների սրման և հասարակական հարաբերությունների կտրուկ վատթարացման համատեքստում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հայ բնակչության նկատմամբ բռնությունների տարբեր դրսևորումներին, բնակչության տեղահանություններին, մարդկային կորուստներին, գույքային վնասներին և փախստականների առաջացման գործընթացին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև պետական և տեղական իշխանությունների, հասարակական-քաղաքական ուժերի ու իրավապահ կառույցների արձագանքի ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև այն հարցը, թե ինչ պայմաններում և ինչ մեխանիզմներով բռնությունները վերածվեցին զանգվածային բնույթ կրող գործողությունների։ Աշխատությունը փորձում է համադրել պատմական փաստերը, վկայությունները և առկա փաստաթղթային նյութերը՝ ձևավորելու ուսումնասիրվող ժամանակաշրջանի հնարավորինս ամբողջական պատկեր։ Կարևորվում են նաև այդ իրադարձությունների ժողովրդագրական, սոցիալական և քաղաքական հետևանքները, մասնավորապես՝ հայ բնակչության բռնի տեղահանությունը և տարածաշրջանի հետագա զարգացումների վրա դրա ազդեցությունը։ Հետազոտությունը կարող է արժեքավոր լինել Խորհրդային Միության վերջին շրջանի պատմությամբ, հայ-ադրբեջանական հակամարտության պատմությամբ, ազգային հակամարտությունների, բռնությունների, տեղահանությունների և մարդու իրավունքների խնդիրներով զբաղվող պատմաբանների, քաղաքագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Культура

Աշխատությունը նվիրված է մոնոդիայի երևույթի ստեղծագործական վերադրսևորումների ուսումնասիրությանը հայ կոմպոզիտորների գործիքային ստեղծագործություններում՝ դիտարկելով դրա գեղարվեստական, կառուցվածքային և արտահայտչական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում մոնոդիան ներկայացվում է ոչ միայն որպես միաձայն երաժշտական շարադրանքի սկզբունք, այլև որպես ինքնատիպ կոմպոզիցիոն մտածողության և երաժշտական արտահայտության միջոց, որը տարբեր ժամանակաշրջաններում ստացել է նոր մեկնաբանություններ ու գեղարվեստական դրսևորումներ։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են մոնոդիկ մտածողության դերը երաժշտական նյութի ձևավորման, մեղեդիական գծի զարգացման, ռիթմական կազմակերպման, ինտոնացիոն համակարգի և հնչերանգային կառուցվածքի ձևավորման գործընթացներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ կոմպոզիտորների գործիքային երկերում մոնոդիայի ազգային-ոճական առանձնահատկությունների դրսևորմանը, ժողովրդական երաժշտական ավանդույթների հետ դրա կապերին և մասնագիտական կոմպոզիտորական լեզվում վերաիմաստավորվելու եղանակներին։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես է միաձայնության սկզբունքը վերածվում բազմազան գեղարվեստական հնարքների՝ դրսևորվելով մենակատարային, կամերային և այլ գործիքային ժանրերում։ Քննության են առնվում նաև մոնոդիայի և բազմաձայնության փոխհարաբերությունները, միաձայն նյութի զարգացումը, դրա տարբերակային և իմպրովիզացիոն վերափոխումները, ինչպես նաև հնչերանգային ու կառուցվածքային հնարավորությունները։ Աշխատության արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն մոնոդիայի ուսումնասիրությունը կապում է հայ կոմպոզիտորական արվեստի զարգացման առանձնահատկությունների հետ՝ բացահայտելով ազգային երաժշտական մտածողության և ժամանակակից կոմպոզիցիոն տեխնիկաների փոխազդեցությունը։ Նյութը կարող է հետաքրքրել երաժշտագետներին, կոմպոզիտորներին, կատարողներին, երաժշտական կրթության ոլորտի մասնագետներին, ուսանողներին և հայ երաժշտական մշակույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Право

Այս թեման վերաբերում է Treaty of Lisbon-ի կարևոր իրավական դրույթներին, մասնավորապես 49-րդ և 56-րդ հոդվածներին, որոնք կարգավորում են Եվրոպական միության շրջանակներում անդամակցության, հիմնարար ազատությունների և տնտեսական գործունեության իրականացման կարևոր սկզբունքներ։ Լիսաբոնի պայմանագիրը հանդիսանում է Եվրոպական միության իրավական և ինստիտուցիոնալ բարեփոխումների հիմնական փաստաթղթերից մեկը, որն ուժի մեջ մտավ 2009 թվականին և նպատակ ուներ բարձրացնել Միության արդյունավետությունը, ժողովրդավարական վերահսկողությունը և անդամ պետությունների միջև համագործակցության մակարդակը։ 49-րդ հոդվածը սահմանում է Եվրոպական միությանը անդամակցելու կարգը և այն պայմանները, որոնց պետք է համապատասխանեն անդամակցության ցանկություն ունեցող եվրոպական պետությունները։ Դրույթը նախատեսում է, որ ցանկացած եվրոպական պետություն, որը հարգում է ժողովրդավարության, մարդու իրավունքների, իրավական պետության և հիմնարար ազատությունների սկզբունքները, կարող է դիմել անդամակցության համար։ Այս հոդվածը կարևոր նշանակություն ունի Եվրոպական միության ընդլայնման քաղաքականության տեսանկյունից, քանի որ այն սահմանում է անդամակցության իրավական հիմքերը և անդամ պետությունների համաձայնության անհրաժեշտությունը։ 56-րդ հոդվածը վերաբերում է ծառայությունների ազատ մատուցման սկզբունքին և հանդիսանում է միասնական շուկայի հիմնարար ազատություններից մեկը։ Այն արգելում է անդամ պետությունների միջև ծառայությունների մատուցման սահմանափակումները և ապահովում է, որ Եվրոպական միության տարածքում տնտեսավարողները կարողանան ազատ իրականացնել տնտեսական գործունեություն այլ անդամ երկրներում՝ առանց խտրականության կամ անհիմն արգելքների։ Այս դրույթը կարևոր դեր ունի ներքին շուկայի զարգացման, տնտեսական ինտեգրման և մրցակցության խթանման գործում։ Երկու հոդվածներն էլ լայն կիրառելիություն ունեն Եվրոպական միության իրավական համակարգում և հաճախ կիրառվում են Եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքում։ Դրանք նպաստում են անդամ պետությունների միջև քաղաքական, տնտեսական և իրավական համագործակցության ամրապնդմանը, ինչպես նաև ապահովում են միասնական եվրոպական տարածքի արդյունավետ գործունեությունը։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում սոցիալական աջակցության քաղաքականության ձևավորման, իրականացման և արդյունավետության գնահատման հիմնախնդիրներին՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով դրա բարելավման հնարավոր ուղղություններին։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են սոցիալական աջակցության համակարգի հիմնական նպատակները, սկզբունքները և գործիքները, ինչպես նաև պետության դերը սոցիալապես խոցելի խմբերի կենսամակարդակի և սոցիալական անվտանգության ապահովման գործում։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ սոցիալական նպաստների, դրամական և ոչ դրամական աջակցության ծրագրերի, ընտանեկան և սոցիալական ծառայությունների, աղքատության հաղթահարման և սոցիալական ներառման մեխանիզմների գործունեությանը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում սոցիալական աջակցության հասցեականության խնդրին՝ ուսումնասիրելով, թե որքանով են պետական ծրագրերը հասնում իրականում առավել կարիքավոր քաղաքացիներին և որքանով են արդյունավետ օգտագործվում սահմանափակ պետական ռեսուրսները։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև սոցիալական աջակցության համակարգի և աղքատության, գործազրկության, եկամուտների անհավասարության ու սոցիալական խոցելիության միջև փոխկապակցվածության գնահատումը։ Աշխատությունը կարող է վերլուծել համակարգում առկա վարչական և ինստիտուցիոնալ խնդիրները, տարբեր սոցիալական ծրագրերի փոխկապակցվածությունը, աջակցության տրամադրման մեխանիզմների արդյունավետությունը և դրանց կատարելագործման անհրաժեշտությունը։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել սոցիալական քաղաքականության ավելի նպատակային և արդյունավետ դարձմանը՝ տվյալների վրա հիմնված գնահատման, շահառուների կարիքների առավել ճշգրիտ բացահայտման, ծառայությունների մատչելիության բարձրացման և սոցիալական պաշտպանության համակարգի արդիականացման միջոցով։ Հետազոտության արդյունքում առաջարկվող բարելավման ուղղությունները կարող են նպաստել սոցիալական աջակցության հասցեականության, արդյունավետության և կայունության բարձրացմանը, ինչպես նաև սոցիալական անհավասարության նվազեցմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել սոցիալական քաղաքականության մասնագետների, տնտեսագետների, պետական կառավարման ոլորտի ներկայացուցիչների, սոցիալական աշխատողների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Химия

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է քրոմի որոշման էքստրակցիոն-աբսորբցիոմետրիկ մեթոդների մշակմանը՝ օգտագործելով ակրիդինային շարքի հիմնական օրգանական ներկանյութեր։ Գրքում ներկայացվում են կոմպլեքսագոյացման և իոնային ասոցիատների ձևավորման քիմիական հիմքերը, ինչպես նաև դրանց սպեկտրոֆոտոմետրիկ հատկությունները լուծույթներում։ Հեղինակը վերլուծում է քրոմի (III և VI վալենտական վիճակներ) փոխազդեցությունը օրգանական ռեագենտների հետ՝ ընդգծելով առաջացած իոնային ասոցիատների կայունությունը, էքստրակցիայի արդյունավետությունը և օպտիկական կլանման բնութագրերը։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև վերլուծական քիմիայի ժամանակակից մեթոդները, չափումների զգայունության և ընտրողականության բարձրացման ուղիները, ինչպես նաև միջամտող իոնների ազդեցության նվազեցման եղանակները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում առաջարկվող մեթոդների կիրառությանը շրջակա միջավայրի, ջրային համակարգերի և արդյունաբերական նմուշների վերլուծության մեջ։ Գիրքը նախատեսված է քիմիկոսների, վերլուծական քիմիայի մասնագետների, էկոլոգների և հետազոտողների համար՝ առաջարկելով համապարփակ մոտեցում քրոմի էքստրակցիոն-աբսորբցիոմետրիկ որոշման և իոնային ասոցիատների կիրառության վերաբերյալ։