Հյուսիսային Հայաստանի պղնձի հանքաքարի արդյունահանման և պղնձաձուլական արտադրության զարգացման տնտեսագիտական հիմնահարցերը

Литература

Այս աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդական բանահյուսության երգիծական շերտի՝ մանրապատումների և զվարճախոսությունների (անեկդոտների) համակարգված ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության մեջ վերլուծվում են ժողովրդական հումորի ձևավորման առանձնահատկությունները, դրանց պատմական զարգացումը և սոցիալ-մշակութային գործառույթները հայ հասարակության տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Աշխատությունում ներկայացվում են երգիծական մանրապատումների հիմնական թեմատիկ խմբերը՝ կենցաղային իրավիճակներ, սոցիալական հարաբերություններ, իշխանության և հասարակ մարդու փոխհարաբերություններ, ինչպես նաև մարդկային թերությունների՝ ագահության, ծուլության, խաբեության և այլ երևույթների ծաղրական արտահայտությունները։

История

Գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության և Հունաստանի Հանրապետության միջև հարաբերությունների ձևավորմանն ու զարգացմանը 1991-1998 թվականներին՝ Հայաստանի անկախության վերականգնումից հետո ձևավորված նոր միջազգային և տարածաշրջանային իրողությունների պայմաններում։ Ուսումնասիրության առանցքում երկու երկրների միջև քաղաքական, դիվանագիտական, տնտեսական, ռազմական, մշակութային և հումանիտար կապերի զարգացումն է, ինչպես նաև դրանց վրա ազդող տարածաշրջանային և միջազգային գործոնների վերլուծությունը։ Հայաստանի անկախացումից հետո արտաքին քաղաքականության կարևոր խնդիրներից մեկը միջազգային հարաբերությունների լիարժեք համակարգում ներգրավվելն ու տարբեր պետությունների հետ դիվանագիտական կապերի հաստատումն էր։ Այս գործընթացում Հունաստանը առանձնահատուկ նշանակություն ուներ՝ հաշվի առնելով երկու ժողովուրդների պատմական, մշակութային և քրիստոնեական ընդհանրությունները, ինչպես նաև փոխադարձ համակրանքի և պատմական հիշողության վրա հիմնված կապերը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է 1990-ականների սկզբին դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատման և երկկողմ քաղաքական երկխոսության ձևավորման գործընթացը։ Կարող են քննվել բարձրաստիճան պաշտոնյաների փոխայցերը, միջպետական շփումները, ստորագրված համաձայնագրերը և այն հիմնական հարցերը, որոնք ձևավորել են երկկողմ հարաբերությունների օրակարգը։ Այդ շրջանի հարաբերությունների առանձնահատկությունն այն էր, որ դրանք զարգանում էին Հայաստանի համար քաղաքական և տնտեսական ծանր պայմաններում՝ Արցախյան հակամարտության, շրջափակման, տնտեսական ճգնաժամի և տարածաշրջանային անվտանգության խնդիրների ֆոնին։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում Հունաստանի դիրքորոշումը տարածաշրջանային գործընթացների նկատմամբ։ Հունաստանը, լինելով Եվրամիության և ՆԱՏՕ-ի անդամ, Հայաստանի համար կարող էր հանդես գալ որպես եվրոպական և միջազգային կառույցների հետ կապերի կարևոր գործընկեր։ Միաժամանակ երկու երկրների արտաքին քաղաքական օրակարգերում առկա էին մի շարք ընդհանուր հետաքրքրություններ, որոնք նպաստում էին փոխադարձ քաղաքական աջակցությանը։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության վերաբերյալ Հունաստանի դիրքորոշումները և այդ հարցի ազդեցությունը երկկողմ հարաբերությունների վրա։ 1990-ականների ընթացքում Հայաստանի արտաքին քաղաքականության կարևոր ուղղություններից մեկը հակամարտության խաղաղ կարգավորման միջազգային մեխանիզմների ձևավորման գործընթացն էր, իսկ Հունաստանի վերաբերմունքը տարածաշրջանային կայունության և Հայաստանի նկատմամբ կարևոր դեր ուներ երկկողմ քաղաքական կապերի համատեքստում։ Առանձին ուշադրության է արժանի տնտեսական համագործակցությունը։ Հայաստանի անկախացումից հետո տնտեսական կապերի զարգացման համար անհրաժեշտ էր ստեղծել իրավական և կազմակերպական հիմքեր, զարգացնել առևտրային հարաբերությունները, ներդրումային համագործակցությունը և գործարար շփումները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել առևտրաշրջանառության զարգացման միտումները, հունական ներդրումների և տնտեսական ծրագրերի նշանակությունը, ինչպես նաև Հայաստանի՝ արտաքին տնտեսական կապերի ընդլայնման ձգտումները։ Կարևոր նշանակություն ուներ նաև Հունաստանի հնարավոր դերը Հայաստանի տնտեսական վերականգնման և միջազգային տնտեսական համակարգին ինտեգրվելու գործընթացում։ Ռազմական և պաշտպանական համագործակցությունը նույնպես կարող է դիտարկվել որպես երկկողմ հարաբերությունների առանձին ուղղություն։ 1990-ականների ընթացքում Հայաստանի զինված ուժերի ձևավորման և վերակազմավորման պայմաններում արտաքին գործընկերների հետ ռազմական կրթության, մասնագիտական պատրաստության և այլ ոլորտներում կապերի զարգացումը ձեռք էր բերում կարևոր նշանակություն։ Հունաստանի հետ համագործակցության ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս բացահայտել այդ ժամանակաշրջանում ձևավորված ռազմաքաղաքական կապերի բնույթն ու նշանակությունը։ Հատուկ տեղ կարող է հատկացվել մշակութային և հումանիտար հարաբերություններին։ Երկու ժողովուրդների պատմական կապերը, մշակութային ժառանգության նկատմամբ փոխադարձ հետաքրքրությունը, կրթական և գիտական համագործակցությունը, մշակութային միջոցառումները և հասարակական կազմակերպությունների շփումները նպաստել են երկկողմ հարաբերությունների հասարակական հիմքի ամրապնդմանը։ Այս ուղղությունը հատկապես կարևոր էր, քանի որ պետական դիվանագիտությանը զուգահեռ ձևավորվում էին նաև հասարակական և մշակութային կապերի կայուն մեխանիզմներ։ Ուսումնասիրության մեջ կարող է ընդգրկվել նաև հայկական համայնքի և հունական հասարակության դերակատարությունը հարաբերությունների զարգացման գործում։ Պատմական հիշողությունը և երկու ժողովուրդների միջև առկա փոխադարձ ընկալումները նպաստել են քաղաքական հարաբերությունների համար բարենպաստ հասարակական միջավայրի ձևավորմանը։ Միաժամանակ հետազոտությունը կարող է ցույց տալ, թե ինչպես էին պատմական և մշակութային ընդհանրությունները վերածվում ժամանակակից միջպետական համագործակցության կոնկրետ ուղղությունների։ Աշխատանքի կարևոր խնդիրներից է 1991-1998 թվականների երկկողմ հարաբերությունների զարգացման փուլային պատկերի ներկայացումը։ Այդ ժամանակահատվածում ձևավորվեցին հարաբերությունների հիմնական ինստիտուցիոնալ հիմքերը, ընդլայնվեց քաղաքական երկխոսությունը և ստեղծվեցին համագործակցության տարբեր ոլորտների հետագա զարգացման նախադրյալներ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Հայաստանի և Հունաստանի հարաբերությունները 1991-1998 թվականներին ձևավորվեցին ոչ միայն ընթացիկ քաղաքական շահերի, այլև պատմական, մշակութային և աշխարհաքաղաքական գործոնների համադրության արդյունքում։ Այդ տարիները կարևոր նշանակություն ունեցան երկկողմ կապերի ինստիտուցիոնալացման և հետագա համագործակցության հիմքերի ստեղծման համար՝ քաղաքականությունից ու տնտեսությունից մինչև պաշտպանություն, մշակույթ, կրթություն և հումանիտար ոլորտներ։

История

Աշխատանքը պատմական և գաղափարական տեսանկյունից անդրադառնում է ցարական իշխանության գործունեությանը՝ ներկայացնելով այն գործողություններն ու իրադարձությունները, որոնք տվյալ ժամանակաշրջանի պաշտոնական կամ պահպանողական պատմագրության շրջանակում կարող էին ընկալվել որպես պետականության ամրապնդման, տարածքային ընդլայնման, ռազմական հաջողությունների կամ հասարակական կարգի պահպանման դրսևորումներ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել ռուսական ցարական իշխանության ներքին և արտաքին քաղաքականության տարբեր ուղղությունները, կայսրության տարածքային ընդարձակման գործընթացները, ռազմական արշավները, պետական կառավարման համակարգի ձևավորումն ու կենտրոնացումը, ինչպես նաև իշխանության կողմից իրականացված վարչական և տնտեսական միջոցառումները։ Միաժամանակ թեման հնարավորություն է տալիս քննադատաբար ուսումնասիրելու այդ գործընթացների իրական պատմական հետևանքները՝ հաշվի առնելով տարբեր ժողովուրդների, սոցիալական խմբերի և տարածաշրջանների նկատմամբ ցարական քաղաքականության ազդեցությունը։ Կարևորվում են նաև իշխանության գաղափարական հիմնավորումները, միապետական գաղափարախոսությունը և այն պատմական պատկերացումները, որոնց միջոցով պետական քաղաքականությունը ներկայացվում էր որպես հերոսական կամ պետականաշինական գործունեություն։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ցարական Ռուսաստանի քաղաքական պատմության, կայսերական կառավարման մեխանիզմների, ռազմական ընդարձակման և այդ ժամանակաշրջանի պատմագրական գնահատականների ուսումնասիրության համար։

Лингвистика

Այս աշխատանքը ուսումնասիրում է գեղարվեստական թարգմանության էությունը՝ այն դիտարկելով ոչ միայն որպես լեզվական փոխակերպման գործընթաց, այլ նաև որպես բնագրի իմաստային և ոճական յուրահատկությունների մեկնաբանման և վերաստեղծման ձև։ Հիմնական ուշադրությունը դարձվում է գործաբանական մոտեցմանը, որի շրջանակում թարգմանությունը դիտվում է որպես հաղորդակցական ակտ՝ պայմանավորված ինչպես հեղինակի, այնպես էլ ընթերցողի լեզվամշակութային միջավայրով։ Էդգար Ալան Պոյի պատմվածքների հիման վրա վերլուծվում են այն դժվարությունները, որոնք առաջանում են խորհրդանշական լեզվի, մթնոլորտային նկարագրությունների, ենթատեքստային իմաստների և ոճական լարվածության փոխանցման ժամանակ։ Աշխատությունում ընդգծվում է, որ թարգմանիչը չի սահմանափակվում բառացի համարժեքներ գտնելով, այլ կատարում է մեկնաբանական աշխատանք՝ վերականգնելով բնագրի ազդեցությունը թիրախ լեզվի ընթերցողի վրա։ Քննարկվում են նաև իմաստի բազմաշերտության պահպանման խնդիրները, ոճական ռիթմի, հուզական լարվածության և հեղինակի անհատական ձայնի փոխանցման մեթոդները։ Գործաբանական մոտեցման շրջանակում թարգմանությունը դիտարկվում է որպես ինտերակտիվ գործընթաց, որտեղ կարևոր են ոչ միայն լեզվական համապատասխանությունները, այլ նաև հաղորդակցության նպատակները և ընկալման պայմանները։ Աշխատությունը ցույց է տալիս, որ հաջող գեղարվեստական թարգմանությունը ստեղծում է նոր տեքստ, որը միաժամանակ հավատարիմ է բնագրի իմաստին և հասանելի է նոր մշակութային միջավայրում՝ պահպանելով Պոյի ստեղծագործություններին բնորոշ մթնոլորտը և ոճական լարվածությունը։

Психология

Այս աշխատությունը նվիրված է իրավապահ մարմիններում մարդկային ռեսուրսների կառավարման կոնստրուկտիվ մոտեցումների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության ոստիկանության օրինակով։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են անձնակազմի կառավարման ժամանակակից մոդելները, դրանց կիրառելիությունը ուժային կառույցներում և կազմակերպական արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները։ Աշխատությունում դիտարկվում են կադրային քաղաքականության հիմնական բաղադրիչները՝ հավաքագրում, ընտրություն, վերապատրաստում, կարիերայի պլանավորում, մոտիվացիա և կատարողականի գնահատում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում իրավապահ համակարգի առանձնահատկություններին, որտեղ մարդկային ռեսուրսների կառավարումը պետք է համատեղի խիստ կարգապահական պահանջները, ծառայողական էթիկան և արդյունավետության բարձրացման նպատակները։ Վերլուծվում են նաև ոստիկանության աշխատակիցների մասնագիտական պատրաստվածության բարձրացման ծրագրերը, շարունակական կրթության համակարգը և հոգեբանական կայունության ապահովման մեխանիզմները։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև կազմակերպական մշակույթի ձևավորման, ղեկավարության դերակատարության և ներքին հաղորդակցության արդյունավետության խնդիրները, որոնք անմիջական ազդեցություն ունեն կառույցի ընդհանուր աշխատանքի որակի վրա։

Технология

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է Հայաստանի Հանրապետությունում անշարժ գույքի տեխնիկական կենսացիկլի կառավարման հիմնախնդիրներին՝ այն դիտարկելով որպես շենքերի և կառույցների արդյունավետ օգտագործման, պահպանման և վերականգնման համալիր համակարգ։ Նյութում վերլուծվում են անշարժ գույքի կենսացիկլի հիմնական փուլերը՝ նախագծում, կառուցում, շահագործում, ընթացիկ և կապիտալ վերանորոգում, ինչպես նաև վերակառուցում կամ օգտահանություն, որոնք միասին որոշում են օբյեկտի ընդհանուր տնտեսական և տեխնիկական արդյունավետությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում շահագործման փուլին, որտեղ ձևավորվում են հիմնական ծախսերը և տեղի է ունենում շենքի ֆիզիկական մաշվածության ու ֆունկցիոնալ հնացման գործընթացների կառավարումը։ Քննարկվում են նաև տեխնիկական սպասարկման կազմակերպման խնդիրները, ներառյալ կանխարգելիչ սպասարկման համակարգերի ներդրումը, էներգաարդյունավետության բարձրացումը և շենքերի վիճակի մոնիթորինգի ժամանակակից տեխնոլոգիաների կիրառումը։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ անշարժ գույքի արդյունավետ կառավարումը պահանջում է ինտեգրված մոտեցում՝ համադրելով ինժեներական, տնտեսական և իրավական գործիքները՝ ապահովելու համար ակտիվների երկարաժամկետ արժեքի պահպանում և շահագործման օպտիմալացում Հայաստանի Հանրապետությունում։