Հոմերոս - Իլիական

История

Աշխատությունը նվիրված է Հայոց ցեղասպանության պատմագիտական ուսումնասիրության կարևոր և բազմաշերտ խնդիրներից մեկին՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին կայսերական Գերմանիայի դիրքորոշման, դերակատարության և պատասխանատվության հարցի ներկայացմանը հայ պատմագրության մեջ։ Ուսումնասիրության կենտրոնում ոչ միայն 1915 թվականին Օսմանյան կայսրությունում հայերի զանգվածային տեղահանության և բնաջնջման փաստն է, այլև այն հարցը, թե ինչպես են հայ պատմաբանները տարբեր ժամանակաշրջաններում գնահատել Օսմանյան կայսրության դաշնակից Գերմանիայի տեղեկացվածությունը, քաղաքական դիրքորոշումը, հնարավոր աջակցությունը և հանցագործությունների կանխման ուղղությամբ չձեռնարկված քայլերը։ Հայ պատմագրության մեջ Գերմանիայի մեղսակցության խնդիրը սովորաբար դիտարկվում է մի քանի փոխկապակցված մակարդակներում՝ դիվանագիտական և քաղաքական հարաբերություններ, գերմանա-թուրքական ռազմական համագործակցություն, գերմանացի զինվորականների ու դիվանագետների տեղեկացվածություն, հայերի տեղահանությունների և կոտորածների վերաբերյալ պաշտոնական հաղորդագրություններ, ինչպես նաև Գերմանիայի իշխանությունների կողմից այդ տեղեկությունների նկատմամբ ցուցաբերված վերաբերմունք։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչներից է պատմագիտական տարբեր մոտեցումների համադրումը, քանի որ հարցի շուրջ գոյություն են ունեցել ինչպես Գերմանիայի պատասխանատվությունն ընդգծող, այնպես էլ դրա չափն ու բնույթը տարբեր կերպ մեկնաբանող տեսակետներ։ Արխիվային փաստաթղթերի հրապարակումը էապես ընդլայնել է այս թեմայի ուսումնասիրության հնարավորությունները․ մասնավորապես, Գերմանիայի արտաքին գործերի նախարարության արխիվներից հավաքված բազմաթիվ դիվանագիտական հեռագրերն ու զեկույցները վկայում են, որ գերմանական պետական կառույցները տեղեկացված էին հայերի նկատմամբ իրականացվող բռնությունների և զանգվածային ոչնչացման մասին։ Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտը նշում է, որ Վոլֆգանգ Գուստի հետազոտությունները կարևոր դեր են ունեցել այդ փաստաթղթերի հրապարակման և Գերմանիայի մեղսակցության վերաբերյալ պատմագիտական քննարկումների զարգացման գործում։ Հայ պատմագիտական աշխատություններում մեղսակցության հասկացությունը կարող է ներառել ինչպես հանցագործությունների հանդեպ հանդուրժողականությունը, այնպես էլ դաշնակցային հարաբերությունների պահպանման նպատակով դրանց նկատմամբ քաղաքական աջակցությունը կամ կանխարգելման հնարավորությունից հրաժարվելը։ Երևանի պետական համալսարանի հրապարակումներում ևս ընդգծվում է, որ Գերմանիայի մեղսակցության հարցը դիտարկվում է ոչ միայն որպես Հայոց ցեղասպանության պատմության, այլև դրա միջազգային քաղաքական համատեքստի կարևոր բաղադրիչ։ Աշխատության արժեքը հատկապես մեծ է պատմագրության զարգացման տեսանկյունից, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես է փոխվել Գերմանիայի դերակատարության վերաբերյալ գիտական գնահատականը՝ սկզբնական վկայություններից և խորհրդային շրջանի ուսումնասիրություններից մինչև անկախ Հայաստանի ժամանակակից պատմագիտությունը և նոր արխիվային նյութերի ներգրավումը։ Այս համատեքստում կարևոր տեղ են զբաղեցնում նաև գերմանացի հետազոտողների աշխատանքները, որոնք ուսումնասիրել են Գերմանիայի քաղաքական և ռազմական կառույցների տեղեկացվածության աստիճանը։ Հետազոտությունների մի մասը ցույց է տալիս, որ գերմանական կողմը մանրամասն տեղեկություններ էր ստանում հայերի տեղահանության և բնաջնջման ընթացքի վերաբերյալ, ինչը Գերմանիայի քաղաքական պատասխանատվության հարցը դարձնում է պատմագիտական քննարկման առանցքային թեմա։ Թեմայի արդիականությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ Գերմանիայի պատմական պատասխանատվության հարցը հետագայում դուրս է եկել զուտ ակադեմիական շրջանակներից և դարձել քաղաքական ու հասարակական քննարկումների առարկա։ 2016 թվականին Գերմանիայի Բունդեսթագի բանաձևում արձանագրվեց Գերմանական կայսրության դաշնակցային կապը Օսմանյան կայսրության հետ և այդ իրադարձությունների նկատմամբ Գերմանիայի պատմական պատասխանատվության հարցը։ Այսպիսով, աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, ցեղասպանագիտությամբ զբաղվող հետազոտողներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, քաղաքագետներին, ինչպես նաև Հայոց ցեղասպանության պատմագրությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին և ընթերցողներին։ Այն կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ խնդիրը ներկայացնում է ոչ միայն որպես անցյալի իրադարձությունների նկարագրություն, այլ որպես պատմական պատասխանատվության, դաշնակցային քաղաքականության, արխիվային աղբյուրների մեկնաբանության և պատմագրական գնահատականների ձևավորման համալիր ուսումնասիրության թեմա։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի դրամատուրգիայի երկու նշանավոր ներկայացուցիչների ստեղծագործություններում անձի ներքին երկվության, ինքնության ճգնաժամի և մարդու հոգեբանական ու գոյաբանական հակասությունների գեղարվեստական արտահայտման ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում այն կերպարներն են, որոնց վարքագծում, խոսքում և փոխհարաբերություններում բացահայտվում է անհատի ներքին աշխարհի անկայունությունը, ինքնաճանաչման դժվարությունը և սեփական գոյության իմաստը հասկանալու ձգտումը։ Քննվում է մարդու ներքին և արտաքին իրականությունների հակադրությունը, երբ կերպարի ինքնընկալումը հաճախ չի համապատասխանում շրջապատի կողմից նրա ընկալմանը, իսկ հիշողությունը, անցյալը և ներկան ձևավորում են միմյանց հակասող պատկերացումներ անձի ինքնության վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում երկխոսության կառուցվածքին, լռությանը, դադարներին, կրկնություններին և լեզվական անորոշությանը, որոնք դրամատիկական տեքստում դառնում են կերպարների ներքին վիճակը բացահայտող կարևոր արտահայտչամիջոցներ։ Լեզուն դիտարկվում է ոչ միայն հաղորդակցության միջոց, այլև մարդու մեկուսացման, փոխըմբռնման դժվարության և ինքնության անկայունության արտահայտություն։ Ուսումնասիրվում են նաև կերպարների միջև իշխանության, կախվածության, օտարման և հաղորդակցական անհաջողության հարաբերությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում աբսուրդի գեղագիտության և ժամանակակից դրամայի նորարարական սկզբունքների քննությունը, որոնց միջոցով ավանդական սյուժետային զարգացումը հաճախ փոխարինվում է կրկնվող իրավիճակներով, անորոշ ժամանակատարածական միջավայրով և մարդու գոյության վերաբերյալ բաց հարցադրումներով։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու երկու դրամատուրգների ստեղծագործական մտածողության ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Մի դեպքում անձի երկատվածությունը կարող է առավել ընդգծված դրսևորվել գոյաբանական անորոշության, ժամանակի և ինքնության քայքայման միջոցով, մյուս դեպքում՝ հիշողության, խոսքի, սոցիալական հարաբերությունների և հոգեբանական լարվածության փոխազդեցությամբ։ Հետազոտությունը կարևորում է նաև բեմական տարածության, կերպարների գործողությունների և դրամատիկական ենթատեքստի նշանակությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գրականագիտական, համեմատական և դրամատուրգիական վերլուծության մոտեցումները՝ բացահայտելով անձի ներքին հակասությունների և ինքնության խնդրի նշանակությունը ժամանակակից անգլալեզու դրամայի գեղարվեստական համակարգում։

Другие предметы

Բերքահավաքի մեքենաներ աշխատությունը մասնագիտական ուսումնական ձեռնարկ է, որը նվիրված է գյուղատնտեսական բերքահավաքի տեխնիկայի կառուցվածքի, աշխատանքի սկզբունքների և կիրառման արդյունավետ մեթոդների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով մեքենայացված բերքահավաքի դերը ժամանակակից գյուղատնտեսության մեջ։ Հեղինակ Մ. Ա. Սարգսյանը մանրամասն ներկայացնում է տարբեր տեսակի բերքահավաքի մեքենաներ՝ կոմբայններ, կտրող և հավաքող սարքավորումներ, ինչպես նաև դրանց հիմնական հանգույցները, տեխնիկական բնութագրերը և աշխատանքային գործընթացները։ Գրքում բացատրվում է, թե ինչպես են այդ մեքենաները փոխազդում մշակաբույսերի տեսակների, դաշտային պայմանների և բերքահավաքի տեխնոլոգիական պահանջների հետ՝ ապահովելով կորուստների նվազեցում և արտադրողականության բարձրացում։ Աշխատությունը ներառում է նաև մեքենաների կարգավորման, սպասարկման և շահագործման կանոնները, ինչպես նաև արդյունավետ աշխատանքի կազմակերպման սկզբունքները տարբեր կլիմայական և հողային պայմաններում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բերքահավաքի գործընթացի օպտիմալացմանը, էներգախնայող տեխնոլոգիաների կիրառմանը և տեխնիկայի հուսալիության բարձրացման միջոցառումներին։ Գրքում ներկայացվում են նաև անվտանգության կանոնները, որոնք անհրաժեշտ են գյուղատնտեսական ծանր տեխնիկայի հետ աշխատելիս՝ կանխելու վթարներն ու տեխնիկական խափանումները։ Այն նախատեսված է գյուղատնտեսության մեքենայացման մասնագետների, ուսանողների և տեխնիկների համար, ովքեր ցանկանում են խորացնել իրենց գիտելիքները բերքահավաքի մեխանիզացված համակարգերի վերաբերյալ և կիրառել դրանք գործնականում։

Физика

Տրանզիստորը կիսահաղորդչային էլեկտրոնային բաղադրիչ է, որը նախատեսված է էլեկտրական ազդանշանների ուժեղացման և փոխարկման համար և հանդիսանում է ժամանակակից էլեկտրոնիկայի հիմնական կառուցվածքային տարրերից մեկը։ Այն սովորաբար կազմված է երեք հիմնական շերտերից և երեք էլեկտրոդներից՝ էմիտեր, բազա և կոլեկտոր, որոնց միջև ձևավորվում են p-n անցումներ՝ կախված նրանից, թե սարքը n-p-n է, թե p-n-p տիպի։ Էմիտերը պատասխանատու է կրիչների (էլեկտրոնների կամ անցքերի) ներմուծման համար, բազան՝ շատ բարակ և թույլ դոպավորված շերտ է, որը վերահսկում է կրիչների հոսքը, իսկ կոլեկտորը հավաքում է անցած կրիչները՝ ապահովելով հոսանքի ելքը։ Տրանզիստորի աշխատանքի հիմնական սկզբունքը հիմնված է փոքր մուտքային ազդանշանով մեծ ելքային հոսանքի կառավարելու վրա, ինչը թույլ է տալիս այն օգտագործել որպես ուժեղացուցիչ կամ էլեկտրոնային անջատիչ։ Կառուցվածքային տեսանկյունից այն պատրաստվում է հիմնականում սիլիցիումից կամ գերմանիումից՝ հատուկ դոպավորման գործընթացներով, որոնք ստեղծում են p և n տիպի շրջաններ և ապահովում անհրաժեշտ էլեկտրական հատկություններ։ Տրանզիստորի զարգացումը հնարավորություն է տվել ստեղծել միկրոսխեմաներ, համակարգիչներ և ժամանակակից թվային տեխնոլոգիաներ՝ դարձնելով այն էլեկտրոնիկայի հիմքային տարր։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է հանրային կառավարման արդյունավետության բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։ Այն դիտարկում է հանրային կառավարման համակարգի դերը պետության սոցիալ-տնտեսական զարգացման, պետական քաղաքականության արդյունավետ իրականացման, հանրային ծառայությունների որակի բարձրացման և քաղաքացիների իրավունքների ու օրինական շահերի պաշտպանության գործում։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում են արդյունավետ կառավարման հիմնական սկզբունքները՝ օրինականություն, թափանցիկություն, հաշվետվողականություն, մասնակցայնություն, պատասխանատվություն և ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ՀՀ կառավարման համակարգի կազմակերպական և ինստիտուցիոնալ առանձնահատկություններին, պետական մարմինների փոխգործակցությանը, որոշումների կայացման գործընթացներին և հանրային ծառայությունների մատուցման մեխանիզմներին։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև կառավարման արդյունավետության վրա ազդող խնդիրներին, այդ թվում՝ վարչական գործընթացների բարդությանը, գործառույթների ոչ բավարար համակարգմանը, մարդկային ռեսուրսների կառավարմանը, կառավարման գործընթացների թվայնացման անհրաժեշտությանը և հանրային կառավարման նկատմամբ հասարակության վստահության ամրապնդմանը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում էլեկտրոնային կառավարման և թվային տեխնոլոգիաների կիրառմանը, քանի որ դրանք կարող են նպաստել վարչական գործընթացների արագացմանը, ծառայությունների մատչելիության բարձրացմանը, տեղեկատվության փոխանակման բարելավմանը և կառավարման ծախսերի օպտիմալացմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղությունները դիտարկվում են նաև պետական ծառայողների մասնագիտական կարողությունների զարգացման, կառավարման որակի գնահատման, արդյունքների վերահսկման և քաղաքացիների հետ հետադարձ կապի կատարելագործման տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հանրային կառավարման մասնագետների, պետական և համայնքային կառավարման ոլորտի ներկայացուցիչների, հետազոտողների և ուսանողների համար՝ հնարավորություն տալով համակողմանիորեն հասկանալ ՀՀ-ում հանրային կառավարման արդյունավետության վրա ազդող գործոններն ու դրա կատարելագործման հնարավորությունները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը նպատակ ունի բացահայտել այն հիմնական ուղղությունները, որոնց միջոցով հնարավոր է ձևավորել առավել արդյունավետ, թափանցիկ, հաշվետու, քաղաքացիների կարիքներին արձագանքող և ժամանակակից պահանջներին համապատասխան հանրային կառավարման համակարգ։

История

Գիրքը ներկայացնում է Հայաստանի տարածքում տարբեր պատմական փուլերում ձևավորված հնագիտական տվյալները՝ օգնելով հասկանալ մարդու կյանքը և հասարակության զարգացումը հին ժամանակներում։ Հիմնական բովանդակությունը․ Հնագույն բնակավայրեր Առաջին մարդկային բնակության հետքեր և քարե գործիքներ։ Նյութական մշակույթ Աշխատանքային գործիքներ, կենցաղային իրեր և արտադրական զարգացում։ Հասարակական զարգացում Նախնադարյան համայնքներից դեպի ավելի բարդ սոցիալական կառուցվածքներ անցում։ Պեղումների տվյալներ Հայաստանի տարբեր հնավայրերից ստացված հնագիտական նյութերի վերլուծություն։ Պատմական վերականգնում Հնագիտական փաստերի հիման վրա Հայաստանի հին պատմության վերակազմություն։