Ներդրումային պորտֆելի ձևավորման և կառավարման կատարելագործման արդի միտումները ՀՀ բանկային համակարգում

Другие предметы

Այս աշխատությունը՝ «Հյուսիսափայլ» ամսագիր 1858–1864. մատենագիտություն, հանդիսանում է բիբլիոգրաֆիական բնույթի գիտական հրատարակություն, որը նպատակ ունի համակարգված կերպով ներկայացնել 1858–1864 թվականներին Մոսկվայում լույս տեսած «Հյուսիսափայլ» (ռուս. «Юсисапайл») ամսագրի վերաբերյալ գրականությունը, հրապարակումները և աղբյուրները՝ ընդգծելով հայ նոր գրականության և մամուլի պատմության ուսումնասիրման համար դրանց գիտական արժեքը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է հավաքագրել, դասակարգել և մատենագիտական նկարագրությամբ ներկայացնել այն բոլոր նյութերը, որոնք առնչվում են այս կարևոր գրական-լուսավորական հանդեսի պատմությանը, գաղափարական ուղղությանը, հեղինակային կազմին և ազդեցությանը 19-րդ դարի հայ հասարակական մտքի զարգացման վրա։ Ուսումնասիրվում են ամսագրի գործունեության հիմնական փուլերը, խմբագրական քաղաքականությունը (Ստեփանոս Նազարյանի ղեկավարությամբ), ինչպես նաև Միքայել Նալբանդյանի և այլ առաջադեմ մտավորականների մասնակցությունը, որոնք նպաստել են արևելահայ գրական լեզվի ձևավորմանը, լուսավորական գաղափարների տարածմանը և հասարակական քննադատության զարգացմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մատենագիտական նյութերի կազմակերպման սկզբունքներին՝ ըստ թեմաների, հեղինակների և հրատարակությունների տեսակների, ինչը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմել «Հյուսիսափայլի» վերաբերյալ գիտական գրականության ամբողջական շրջանակի մասին։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է ամսագրի պատմական և գաղափարական նշանակությունը՝ որպես 19-րդ դարի հայ առաջադիմական մամուլի առանցքային օղակ, որը կարևոր դեր է ունեցել ազգային-մշակութային վերածննդի գործընթացում։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր գործիք է հայ մամուլի պատմության, գրականագիտության և մատենագիտության համար՝ նպաստելով «Հյուսիսափայլ» ամսագրի գիտական ուսումնասիրության համակարգմանը և խորացմանը։

Другие предметы

Աշխատության առանցքային թեմաներից են դրամավարկային քաղաքականության արդյունավետության բարձրացումը, ռիսկերի գնահատումը, ինչպես նաև դրամաշրջանառության ազդեցության նվազեցումը գնաճի և տնտեսական անկայունության պայմաններում։ Գրքում ներկայացվում են տարբեր դրամաշրջանառության կայունացման մեթոդներ՝ ընդգրկելով ինչպես քաղաքական, այնպես էլ գործառնական մոտեցումները։ Հեղինակը շեշտում է, որ դրամական համակարգի կայունության ապահովումը պահանջում է ճիշտ ընթացակարգեր՝ կենտրոնական բանկի կողմից իրականացվող լիկվիդության կառավարման, տոկոսադրույքների կարգավորման և փոխարժեքների վերահսկողության միջոցով։ Նա նաև անդրադառնում է ֆինանսական ճգնաժամերի կանխարգելման մեթոդներին և վերականգնման ռազմավարություններին՝ ընդգծելով բանկային համակարգի ու պետական հաստատությունների կարևորությունը։ Աշխատության մեջ ներկայացված են նաև միջազգային փորձի դերը դրամաշրջանառության կայունացման գործում՝ հաշվի առնելով երկրների տարբեր տնտեսական ու ֆինանսական իրավիճակները։ Հեղինակը մանրամասն վերլուծում է այդ մեթոդների կիրառման օրինակները՝ տարբեր երկրների տնտեսություններում, այդ թվում՝ զարգացող երկրներում, որտեղ նման խնդիրները ավելի արտահայտված են։ Գրքում ցուցադրված մեթոդներն ուղղված են տնտեսության ռազմավարական կառավարումը բարելավելու և արժույթի անկայունություն կամ տատանումներից խուսափելու համար։ Պիվազյան Հ.Վ.-ն առաջարկում է համալիր մոտեցումներ՝ կենտրոնանալով ոչ միայն մակրոտնտեսական գործիքների, այլև մանրամասն վարչարարական մեթոդների վրա՝ ռիսկերը նվազեցնելու նպատակով։ Աշխատությունը նախատեսված է տնտեսագիտության, ֆինանսների, դրամավարկային քաղաքականության և բանկային գործի մասնագետների, ինչպես նաև ուսանողների համար։

Психология

Սույն ուսումնասիրությունը նվիրված է կազմակերպության կադրային պլանավորման հոգեբանական առանձնահատկություններին՝ հիմնվելով աշխատակիցների կարիերային կողմնորոշումների վրա՝ կենտրոնական բանկի օրինակով։ Աշխատությունը վերլուծում է աշխատուժի կառավարման գործընթացում հոգեբանական գործոնների դերը, մասնավորապես՝ անձի մոտիվացիայի, մասնագիտական արժեքների, ինքնաիրացման ձգտումների և կարիերային ակնկալիքների ազդեցությունը կադրային քաղաքականության ձևավորման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կարիերային կողմնորոշումների տիպաբանությանը, դրանց համապատասխանեցմանը կազմակերպության ռազմավարական նպատակներին, ինչպես նաև մարդկային ռեսուրսների զարգացման և պահպանումի մեխանիզմներին։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է նաև կազմակերպչական միջավայրի, առաջնորդության ոճերի և աշխատանքային բավարարվածության փոխազդեցությունը՝ որպես արդյունավետ կադրային պլանավորման կարևոր բաղադրիչներ։ Աշխատությունը կարևոր է կազմակերպչական հոգեբանների, HR մասնագետների և կառավարման ոլորտի հետազոտողների համար՝ նպաստելով մարդկային ռեսուրսների ռազմավարական կառավարման և աշխատակիցների ներուժի արդյունավետ օգտագործման կատարելագործմանը։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է ռուսաց լեզվի դասերին միջմշակութային հաղորդակցության հմտությունների զարգացմանը՝ լեզվամշակութաբանական բնույթի տեքստերի կիրառման հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում լեզվի ուսուցման և մշակույթի փոխկապակցվածությունն է, ինչպես նաև սովորողների՝ այլ մշակույթի ներկայացուցիչների հետ արդյունավետ հաղորդակցվելու համար անհրաժեշտ գիտելիքների, հմտությունների և վերաբերմունքների ձևավորումը։ Ուսումնասիրությունը հիմնվում է այն գաղափարի վրա, որ օտար լեզվի լիարժեք տիրապետումը չի սահմանափակվում քերականական կանոնների, բառապաշարի և արտասանական հմտությունների յուրացմամբ․ անհրաժեշտ է նաև հասկանալ տվյալ լեզվակիր հանրության պատմական, սոցիալական, մշակութային և վարքականոնային առանձնահատկությունները։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել լեզվամշակութաբանական տեքստերի ընտրության և դասավանդման սկզբունքները, դրանց բովանդակային ու լեզվական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց կիրառման արդյունավետ մեթոդները ռուսաց լեզվի դասընթացում։ Նման տեքստերը հնարավորություն են տալիս սովորողներին ծանոթանալու տվյալ հասարակության ավանդույթներին, արժեքներին, առօրյա կյանքին, պատմական իրադարձություններին, մշակութային խորհրդանիշներին և հաղորդակցական վարքագծի առանձնահատկություններին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միջմշակութային հաղորդակցության ընթացքում հնարավոր թյուրիմացությունների կանխարգելմանը, մշակութային տարբերությունների գիտակցմանը և այլ մշակույթների նկատմամբ հարգալից ու բաց վերաբերմունքի ձևավորմանը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ տեքստի հետ աշխատանքի տարբեր փուլերին՝ նախնական կանխատեսման և բառապաշարի ակտիվացումից մինչև բովանդակության վերլուծություն, համեմատական առաջադրանքներ, քննարկումներ, դերային խաղեր և ստեղծագործական աշխատանքներ։ Այս մեթոդների միջոցով սովորողը ոչ միայն զարգացնում է լեզվական կարողությունները, այլև սովորում է համեմատել սեփական մշակույթը ուսումնասիրվող մշակույթի հետ, բացահայտել ընդհանրություններն ու տարբերությունները և համապատասխանեցնել իր հաղորդակցական վարքագիծը տարբեր իրավիճակներում։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել միջմշակութային հաղորդակցության հմտությունների գնահատման չափանիշների մշակումը՝ հաշվի առնելով սովորողի լեզվական պատրաստվածությունը, մշակութային իրազեկվածությունը, հաղորդակցական ճկունությունը և տարբեր մշակութային իրավիճակներում կողմնորոշվելու կարողությունը։ Ուսումնասիրության գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ առաջարկվող մոտեցումները կարող են կիրառվել ռուսաց լեզվի դասավանդման գործընթացում՝ դասագրքային նյութը լրացնելով մշակութային բովանդակությամբ և ուսուցումը դարձնելով առավել հաղորդակցական ու իրատեսական։ Այն կարող է օգտակար լինել ռուսաց լեզվի ուսուցիչների, մեթոդիստների, օտար լեզուների դասավանդման մասնագետների, մանկավարժների և լեզվամշակութաբանությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը միջմշակութային հաղորդակցությունը դիտարկում է որպես լեզվի ուսուցման կարևոր նպատակ՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող են լեզվամշակութաբանական տեքստերը նպաստել ոչ միայն ռուսերեն լեզվական գիտելիքների խորացմանը, այլև մշակութային իրազեկվածության, հաղորդակցական ճկունության և տարբեր մշակույթների միջև փոխըմբռնման զարգացմանը։

История

Աշխատությունը նվիրված է Թուրքիայի Հանրապետությունում հայ բնակչության էթնոկրոնական վերափոխումների ուսումնասիրությանը 1923–2005 թվականների ընթացքում՝ պատմական, հասարակական և կրոնական գործընթացների փոխկապակցվածության տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են հանրապետության ձևավորումից հետո հայ համայնքի ժողովրդագրական, ազգային և կրոնական կյանքի փոփոխությունները, ինչպես նաև այն քաղաքական, իրավական, սոցիալական և մշակութային գործոնները, որոնք ազդել են համայնքի ինքնության պահպանման և վերափոխման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական համայնքային կառույցների, եկեղեցական կյանքի, կրթական հաստատությունների և հասարակական կազմակերպությունների գործունեությանը, ինչպես նաև դրանց դերին ազգային ու կրոնական ինքնության պահպանման գործընթացում։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են վերլուծվել նաև բնակչության թվաքանակի և տեղաբաշխման փոփոխությունները, ներքին և արտաքին միգրացիոն գործընթացները, քաղաքային միջավայրի ազդեցությունը, միջհամայնքային հարաբերությունները և հասարակության մեջ ինտեգրման տարբեր դրսևորումները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում էթնիկական և կրոնական ինքնության փոխակերպումներին՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես են քաղաքական ու սոցիալական պայմանները ներգործել հայերի ազգային ինքնագիտակցության, կրոնական պատկանելիության և համայնքային կյանքի վրա։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու նաև հայ համայնքի և Թուրքիայի պետական ու հասարակական ինստիտուտների փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև տարբեր ժամանակաշրջաններում առաջացած մարտահրավերները։ Ժամանակագրական ընդգրկումը թույլ է տալիս հետևել փոփոխությունների երկարաժամկետ ընթացքին և առանձնացնել դրանց տարբեր փուլերի առանձնահատկությունները՝ հանրապետության հիմնադրումից մինչև XXI դարի սկզբի իրավիճակը։ Հետազոտությունը կարևոր է Թուրքիայի հայ համայնքի պատմության, ազգային փոքրամասնությունների խնդիրների, էթնիկ և կրոնական ինքնության, ինչպես նաև Մերձավոր Արևելքի հասարակական-քաղաքական գործընթացների ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, թուրքագետներին, կրոնագետներին, ազգագրագետներին, սոցիոլոգներին, ժողովրդագրագետներին և ազգային փոքրամասնությունների պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի տարածքային խոսվածքների և բարբառային տարբերակների ուսումնասիրության համար անհրաժեշտ լեզվական նյութերի հավաքագրմանը, համակարգմանը և գիտական քննությանը։ Այն արժեքավոր աղբյուր է հայ բարբառագիտության համար, քանի որ հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու տարբեր բնակավայրերում և պատմաազգագրական շրջաններում գործածված խոսքի հնչյունական, բառապաշարային, ձևաբանական ու շարահյուսական առանձնահատկությունները։ Հիմնական ուշադրությունը հատկացվում է կենդանի ժողովրդական խոսքի փաստերին, որոնց միջոցով հնարավոր է բացահայտել գրական լեզվից տարբերվող տեղական լեզվական ձևերը և դրանց տարածքային բաշխվածությունը։ Նյութերը կարող են ներառել առանձին բառեր, բառաձևեր, արտահայտություններ, դարձվածքներ, նախադասություններ, բանավոր պատմություններ և բանահյուսական բնագրեր, որոնք միաժամանակ լեզվաբանական ու ազգագրական արժեք ունեն։ Հնչյունաբանական մակարդակում կարևորվում են ձայնավորների և բաղաձայնների արտասանական տարբերությունները, պատմական հնչյունափոխությունները և տարբեր խոսվածքներում դրանց դրսևորման օրինաչափությունները։ Ձևաբանական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համեմատելու գոյականների հոլովման, բայերի խոնարհման, դերանունների և այլ խոսքի մասերի տեղական ձևերը, իսկ բառապաշարային նյութը բացահայտում է տարբեր շրջաններին բնորոշ բառային միավորները, հնաբանությունները, փոխառությունները և իմաստային առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի բարբառային տվյալների աշխարհագրական համադրումը, որի միջոցով հնարավոր է որոշել լեզվական երևույթների տարածման սահմանները և տարբեր խոսվածքների միջև եղած ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Հավաքված նյութերը կարևոր են նաև հայերենի պատմական զարգացման ուսումնասիրության համար, քանի որ բարբառները հաճախ պահպանում են լեզվական այնպիսի հին հատկանիշներ, որոնք գրական լեզվում փոփոխվել կամ դուրս են եկել գործածությունից։ Միաժամանակ տեղական բառապաշարն ու բանավոր խոսքի օրինակները տեղեկություններ են հաղորդում ավանդական կենցաղի, զբաղմունքների, սովորույթների և ժողովրդական աշխարհընկալման մասին։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է բարբառագիտության, պատմական լեզվաբանության, լեզվական աշխարհագրության և բանահյուսական նյութերի ուսումնասիրության մոտեցումները՝ նպաստելով հայերենի բարբառային բազմազանության փաստագրմանը, դասակարգմանը և լեզվի պատմության առավել ամբողջական վերականգնմանը։