Պատանի լողորդների հատուկ պատրաստականության գնահատումը և լողի արագության կանխատեսումը

История

Աշխատությունը նվիրված է միջնադարյան հայ պատմագրության կարևորագույն հուշարձաններից մեկի ձեռագրական ավանդույթի, պահպանված օրինակների, դրանց ծագման, ժամանակագրության, բովանդակային առանձնահատկությունների և փոխհարաբերությունների խորքային ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում XII դարի պատմիչ Սամվել Անեցու կազմած ժամանակագրական երկն է, որի սկզբնաղբյուրագիտական արժեքը պայմանավորված է ինչպես ընդգրկած պատմական ժամանակաշրջանի լայնությամբ, այնպես էլ տարբեր ժամանակների պատմական տեղեկությունների պահպանմամբ։ Երկը սկսվում է Ադամից և հեղինակային շարադրանքով հասնում մինչև 1163 թվականը՝ ներառելով հայ և համաշխարհային պատմության բազմաթիվ կարևոր իրադարձություններ։ Այն ստեղծվել է Անիի Մայր տաճարի ավագերեց Սամվել Անեցու կողմից և, ըստ ուսումնասիրությունների, գրվել է Կաթողիկոս Գրիգոր Գ Պահլավունու պատվերով։ Ուսումնասիրության առանցքային խնդիրներից է ձեռագրերի համեմատական քննության միջոցով բնագրի սկզբնական կառուցվածքի և հետագա հավելումների տարանջատումը։ Ժամանակագրությունը միջնադարում լայնորեն ընդօրինակվել է, սակայն պահպանված ձեռագրերը նույնական չեն․ դրանցում տարբեր ժամանակներում կատարվել են միջամտություններ, լրացումներ, ընդմիջարկություններ և շարունակություններ։ Այդ պատճառով յուրաքանչյուր ձեռագիր կարող է դիտարկվել ոչ միայն որպես տվյալ երկի պահպանված օրինակ, այլև որպես պատմական որոշակի ժամանակաշրջանի մտավոր և մշակութային միջավայրի վկայություն։ Ուսումնասիրությունների համաձայն՝ այսօր հայտնի են ժամանակագրության շուրջ յոթ տասնյակ ամբողջական կամ մասնակի ընդօրինակություններ, որոնց զգալի մասը պահպանվում է Մաշտոցի անվան Մատենադարանում և այլ հայկական ու արտասահմանյան հավաքածուներում։ Աղբյուրագիտական քննության կարևոր ուղղություն է ձեռագրերի թվագրումը և ծագման հանգամանքների պարզումը։ Ձեռագրերի հիշատակարանները, գրիչների թողած նշումները, թղթի կամ մագաղաթի առանձնահատկությունները, գրչության ձևը, ուղղագրական և լեզվական տարբերությունները հնարավորություն են տալիս վերականգնելու դրանց ստեղծման և շրջանառության պատմությունը։ Այսպիսի տվյալների համադրումը թույլ է տալիս պարզել, թե որ ձեռագրերն են ավելի մոտ նախնական բնագրին, որոնք են ներկայացնում հետագա խմբագրական շերտեր, և ինչ փուլերում են ձևավորվել լրացումները։ Հատկապես կարևոր է այն հանգամանքը, որ որոշ ընդօրինակություններում Սամվել Անեցու հեղինակային շարադրանքը շարունակվել է այլ հեղինակների կողմից՝ ժամանակագրական նյութը հասցնելով նույնիսկ XVII-XVIII դարեր։ Այդպիսով ձեռագրական ավանդույթը վերածվում է բազմաշերտ պատմական աղբյուրի, որտեղ տարբեր դարաշրջանների տեղեկություններն ու հեղինակային միջամտությունները գոյակցում են մեկ մատյանում։ Աշխատության աղբյուրագիտական նշանակությունը հատկապես դրսևորվում է այն հարցում, թե ինչպես կարելի է ձեռագրերի համեմատության միջոցով վերականգնել երկի առավել հավաստի բնագիրը։ Նախկին հրատարակություններում օգտագործվել են համեմատաբար ուշ ձեռագրեր, ինչի հետևանքով հեղինակային բնագրի և հետագա լրացումների սահմանները միշտ չէ, որ հստակ են եղել։ Հետագա ձեռագրագիտական ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տվել բացահայտելու ավելի հին ընդօրինակություններ և դրանց հիման վրա կատարել համեմատական բնագրագիտական աշխատանք։ 2011 թվականին իրականացված հրատարակության հիմքում, մասնավորապես, օգտագործվել են հնագույն ձեռագրերը, ինչը կարևոր քայլ է եղել բնագրի գիտական վերականգնման ուղղությամբ։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում այն ձեռագրերը, որոնցում պահպանվել են նախկինում չհրապարակված կամ քիչ ուսումնասիրված պատմական տեղեկություններ։ Դրանք կարող են անդրադառնալ քաղաքական իրադարձություններին, եկեղեցական կյանքին, իշխանական տոհմերին, բնակավայրերին, վանքերի հիմնադրմանը, բնական աղետներին, պատերազմներին և այլ իրադարձությունների։ Այդպիսի նյութերի բացահայտումը ընդլայնում է ոչ միայն տվյալ ժամանակագրության, այլև միջնադարյան Հայաստանի պատմության ուսումնասիրման սկզբնաղբյուրային բազան։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև ձեռագրերի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Տարբեր օրինակների տեքստային համեմատությունը հնարավորություն է տալիս հայտնաբերելու ընդհանուր նախօրինակները, տարբեր խմբագրական շերտերը, պատճենման ընթացքում առաջացած փոփոխությունները և առանձին գրիչների կամ շարունակողների կատարած լրացումները։ Այս գործընթացը կարևոր է ոչ միայն բնագրի վերականգնման, այլև միջնադարյան ձեռագրական մշակույթի զարգացման օրինաչափությունները հասկանալու համար։ Հետազոտությունը ցույց է տալիս, որ ձեռագրերի ուսումնասիրությունը չի սահմանափակվում արտաքին նկարագրությամբ․ այն պահանջում է պատմագիտական, բանասիրական, ձեռագրագիտական և բնագրագիտական մեթոդների համադրում։ Աշխատության ընդհանուր արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս Սամվել Անեցու պատմական ժառանգությունը դիտարկել ոչ միայն որպես մեկ հեղինակի ստեղծագործություն, այլև որպես դարերի ընթացքում շարունակաբար լրացվող և վերամշակվող պատմական հիշողության յուրահատուկ կրող։ Ձեռագրերի աղբյուրագիտական քննությունը կարևոր նշանակություն ունի միջնադարյան հայ պատմագրության զարգացման ընթացքը, պատմական գիտելիքի փոխանցման եղանակները և ժամանակագրական երկերի ձեռագրական տարածումը հասկանալու համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, բանասերներին, ձեռագրագետներին, բնագրագետներին, Միջնադարի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և հայագիտություն ուսումնասիրող ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է նրանով, որ ձեռագրական նյութի մանրակրկիտ քննության միջոցով նպաստում է պատմական բնագրի առավել ամբողջական վերականգնմանը, նոր աղբյուրների գիտական շրջանառության մեջ դրմանը և միջնադարյան Հայաստանի պատմության ու մշակույթի վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը։

Другие предметы

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է կարտոֆիլի արտադրության համար վտանգավոր ֆիտոպարազիտ վնասատուի՝ կարտոֆիլային նեմատոդի տարածվածության, կենսաբանական առանձնահատկությունների և դրա դեմ պայքարի արդյունավետ միջոցների վերլուծությանը Հայաստանի ագրոէկոլոգիական պայմաններում։ Աշխատությունում ներկայացվում են նեմատոդների կենսացիկլը, հողի մեջ պահպանման մեխանիզմները, վարակման ուղիները և դրանց ազդեցությունը կարտոֆիլի բերքատվության ու որակի վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստան-ի տարբեր գյուղատնտեսական գոտիներում վարակի տարածվածության գնահատմանը, ինչպես նաև հողային և կլիմայական գործոնների դերին հիվանդության զարգացման մեջ։ Քննարկվում են պայքարի համալիր միջոցառումներ՝ ներառյալ ագրոտեխնիկական մեթոդները, սորտերի դիմացկունության ընտրությունը, հողի սանիտարական մշակումը, ցանքաշրջանառության կիրառումը և կենսաբանական պաշտպանության հնարավորությունները։ Աշխատությունը ընդգծում է ինտեգրացված մոտեցման կարևորությունը վնասատուի տարածման սահմանափակման և գյուղատնտեսական արտադրության կայունության ապահովման համար։

Другие предметы

Նյութը ներկայացնում է ոչխարաբուծության ոլորտի գործնական հիմքերը և կիրառական գիտելիքները՝ ուղղված ինչպես ուսանողներին, այնպես էլ գյուղատնտեսությամբ զբաղվող մասնագետներին։ Այն համարվում է ուսումնական-մեթոդական ձեռնարկ, որը նպատակ ունի ընթերցողին փոխանցել ոչխարաբուծության կազմակերպման, վարման և արդյունավետության բարձրացման վերաբերյալ ամբողջական պատկերացում։ Նյութում մանրամասն քննարկվում են ոչխարների կենսաբանական առանձնահատկությունները, ցեղային կազմը, ընտրության և բազմացման սկզբունքները, ինչպես նաև խնամքի, կերակրման և պահվածքի տեխնոլոգիաները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տարբեր կլիմայական պայմաններում ոչխարաբուծության կազմակերպմանը, ինչը կարևոր է հատկապես գյուղատնտեսական տարբեր շրջաններում աշխատող մասնագետների համար։ Ձեռնարկում ընդգրկված են նաև գործնական առաջադրանքներ և օրինակներ, որոնք օգնում են ամրապնդել տեսական գիտելիքները և կիրառել դրանք իրական պայմաններում։ Բացի այդ, անդրադարձ կա ոչխարաբուծության տնտեսագիտական կողմերին՝ արտադրանքի ինքնարժեքի հաշվարկ, շահութաբերության բարձրացում և շուկայավարման սկզբունքներ։

Экономика

Ֆիրմայի արդյունավետ և կայուն գործունեությունը մեծապես կախված է ճիշտ ղեկավարության մոդելի ընտրությունից, որը պետք է համապատասխան լինի կազմակերպության չափին, բնույթին, նպատակներին և աշխատակիցների կառուցվածքին: Առաջին հերթին պետք է գնահատել ֆիրմայի կառավարման կարիքները՝ պարզելով, թե որքան ավտորիտար կամ դինամիկ մոտեցում է անհրաժեշտ, ինչքան անկախություն և ինքնավարություն է տրվելու ստորաբաժանումներին և աշխատակիցներին, ինչպես նաև ինչպես կկազմակերպվի տեղեկատվության հոսքը և որոշումների կայացումը: Երկրորդ, կարևոր է հաշվի առնել կառավարման ոճերը՝ օրինակ՝ կենտրոնացված կառավարում, որտեղ հիմնական որոշումները կայացվում են վերևից ներքև, կամ դելեգացված կառավարման մոդել, որտեղ ստորաբաժանումները ավելի ազատ են գործում և որոշումներ կայացնում իրենց մակարդակով: Երրորդ, պետք է վերլուծել մարդկային ռեսուրսների հմտությունները, թիմային մշակույթը և հնարավոր փոփոխություններին հարմարվելու ունակությունը, քանի որ ընտրած կառավարման ոճը պետք է խթանի համագործակցություն, բարձրացնի աշխատակիցների մոտիվացիան և արդյունավետությունը: Չորրորդ, անհրաժեշտ է հաշվի առնել շուկայի, մրցակցության և տնտեսության փոփոխականությունը, քանի որ ճկուն և հարմարվող մոդելը ավելի արդյունավետ կլինի արագ փոփոխվող միջավայրում, իսկ կարծրատիպային մոդելը կարող է հարմար լինել կայուն և կանխատեսելի ոլորտներում: Ընդհանուր առմամբ, ֆիրմայի ղեկավարության տարբերակի ընտրությունը պետք է հիմնված լինի վերլուծության, փորձի, աշխատակիցների հոգեբանության և շուկայի պայմանների համադրության վրա, որպեսզի ապահովվի կառավարման արդյունավետություն, աճի հնարավորություններ և կազմակերպության զարգացման երկարաժամկետ կայունություն:

Право

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է դատական իշխանության անկախության հաստատման և զարգացման հիմնախնդիրների համալիր սահմանադրաիրավական վերլուծությանը Հայաստան-ում՝ որպես իրավական պետության կայացման առանցքային պայմաններից մեկը։ Աշխատությունում քննության են առնվում իշխանությունների բաժանման և հավասարակշռման սահմանադրական սկզբունքի կիրառման առանձնահատկությունները, դատական իշխանության ինստիտուցիոնալ կառուցվածքը և դրա էվոլյուցիան սահմանադրական բարեփոխումների ընթացքում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դատավորների անկախության երաշխիքներին՝ նշանակման, առաջխաղացման, կարգապահական պատասխանատվության և լիազորությունների դադարեցման ընթացակարգերի համատեքստում, ինչպես նաև դատական իշխանության նկատմամբ հնարավոր արտաքին ազդեցությունների կանխարգելման մեխանիզմներին։ Քննարկվում են նաև արդար դատաքննության իրավունքի ապահովման սահմանադրական երաշխիքները, դատական ինքնակառավարման մարմինների դերը և դատական համակարգի արդյունավետության բարձրացման ուղղությամբ իրականացվող բարեփոխումները։ Աշխատությունը ընդգծում է անկախ և անաչառ դատական համակարգի կարևորությունը մարդու իրավունքների պաշտպանության, իրավունքի գերակայության ամրապնդման և հասարակական վստահության ձևավորման գործընթացում։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է մարդկային ռեսուրսների կառավարման արդյունավետության ուսումնասիրմանը Հայաստանի Հանրապետության առևտրային բանկերի գործունեության օրինակով՝ բացահայտելով աշխատակիցների կառավարման համակարգի դերն ու նշանակությունը կազմակերպությունների մրցունակության և կայուն զարգացման ապահովման գործում։ Վերլուծվում են մարդկային ռեսուրսների պլանավորման, աշխատակիցների ընտրության և համալրման, մասնագիտական զարգացման, վերապատրաստման, աշխատանքի գնահատման, մոտիվացիայի և խրախուսման մեխանիզմների առանձնահատկությունները ֆինանսական կազմակերպություններում։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են բանկային ոլորտում մարդկային կապիտալի կառավարման առկա խնդիրները, դրանց ազդեցությունը կազմակերպության արդյունավետության վրա, ինչպես նաև ներկայացվում են կառավարման համակարգի կատարելագործման հնարավոր ուղղություններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ժամանակակից կառավարչական մոտեցումների կիրառմանը, աշխատակիցների ներուժի արդյունավետ օգտագործմանը, կորպորատիվ մշակույթի զարգացմանը և թվային փոխակերպումների պայմաններում մարդկային ռեսուրսների կառավարման նոր մարտահրավերներին։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, կառավարման մասնագետների, բանկային ոլորտի աշխատակիցների և մարդկային ռեսուրսների կառավարման խնդիրներով հետաքրքրվող հետազոտողների համար։