1960 - 2000թթ. բառապաշարային նորաբանությունները ֆրանսերենում և դրանց հայերեն համարժեքների խնդիրը

Культура

Աշխատությունը նվիրված է հայ գրականության և թատրոնի զարգացման մեջ Ալեքսանդր Շիրվանզադեի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով նրա դրամատուրգիական մտածողության, բեմարվեստի վերաբերյալ պատկերացումների և գեղարվեստական սկզբունքների վրա։ Հետազոտության շրջանակում քննվում է գրողի վերաբերմունքը թատրոնի հասարակական ու մշակութային նշանակությանը, դրամատիկական ստեղծագործության կառուցվածքին, բեմական գործողության կազմակերպմանը, կերպարների հոգեբանական զարգացմանը և դերասանական արվեստին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ռեալիստական գեղագիտության դրսևորումներին, որոնց միջոցով հասարակական միջավայրը, ընտանեկան հարաբերությունները, բարոյական հակասությունները և անհատի ներքին դրաման վերածվում են բեմական գործողության հիմնական շարժիչ ուժերի։ Քննվում է դրամատուրգի ստեղծած կերպարների համակարգը՝ բացահայտելով սոցիալական պայմանների և անհատական հոգեբանության փոխազդեցությունը, ինչպես նաև այն եղանակները, որոնցով արտաքին հակամարտությունը կապվում է հերոսների ներքին հակասությունների հետ։ Կարևորվում է երկխոսության կառուցման արվեստը, խոսքի բնականությունը, ենթատեքստի նշանակությունը և կերպարների լեզվական անհատականացումը։ Ուսումնասիրվում են դրամատիկական կոնֆլիկտի կառուցման սկզբունքները, գործողությունների հաջորդականությունը, հանգուցալուծման առանձնահատկությունները և բեմական լարվածության ձևավորման միջոցները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում թատրոնի և գրականության փոխհարաբերությանը՝ ցույց տալով, որ դրամատիկական երկը դիտարկվում է ոչ միայն որպես ընթերցման համար նախատեսված գրական տեքստ, այլև որպես բեմական մարմնավորում պահանջող ստեղծագործություն։ Այդ տեսանկյունից քննվում են բեմադրության, դերասանական մեկնաբանության, ռեժիսորական աշխատանքի և հանդիսատեսի ընկալման հետ կապված գեղագիտական հարցերը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև գրողի թատերական հոդվածները, քննադատական դիտարկումները, հուշագրական նյութերը և այլ հրապարակումներ, որոնք հնարավորություն են տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմել նրա թատերական հայացքների մասին։ Կարևորվում է նրա վերաբերմունքը դերասանի մասնագիտական վարպետությանը, կերպարի հոգեբանական հավաստիությանը և բեմական պայմանականության ու կյանքի իրականության հարաբերակցությանը։ Շիրվանզադեի թատերական մտածողությունը դիտարկվում է նաև իր ժամանակաշրջանի հայ թատրոնի զարգացման համատեքստում՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու նրա կապերը ժամանակակից բեմական մշակույթի, գրական ուղղությունների և հասարակական գաղափարների հետ։ Աշխատությունը կարող է նպաստել գրողի դրամատուրգիայի և հայ թատրոնի պատմության միջև առկա կապերի առավել խոր ընկալմանը՝ ներկայացնելով նրա ստեղծագործությունը որպես գրական և բեմական մշակույթի փոխազդեցության կարևոր դրսևորում։ Այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել հայ գրականության, դրամատուրգիայի, թատերագիտության, գրական գեղագիտության և հայ մշակույթի պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

История

Գիրքը ուսումնասիրում է Ջավախքի հայերի առօրյա կյանքը, սովորույթները, հավատալիքները, ինչպես նաև բանավոր ժողովրդական մշակույթը՝ երգերը, հեքիաթները և ասացվածքները։ Հիմնական բովանդակությունը․ Ազգագրական առանձնահատկություններ Տան կառուցվածք, ընտանիքի կազմակերպում, գյուղական կենցաղ և ավանդույթներ։ Արձանագրված սովորույթներ և ծեսեր Հարսանիքներ, ծնունդ, մահվան ծեսեր և տոնական ավանդույթներ։ Ժողովրդական բանարվեստ Հեքիաթներ, առակներ, երգեր, ասացվածքներ և բանահյուսական այլ ձևեր։ Հավատալիքներ և ավանդական պատկերացումներ Կրոնական և ժողովրդական հավատալիքների համատեղում։ Մշակութային ինքնություն Ջավախքի հայերի ազգային ինքնության պահպանման և զարգացման առանձնահատկությունները։

Экономика

Սոցիալ-տնտեսական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է բնակչության կյանքի որակի գնահատման տեսական և մեթոդաբանական մոտեցումների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում կյանքի որակի հասկացության բովանդակությունը, դրա հիմնական բաղադրիչները և հասարակության բարեկեցության մակարդակի գնահատման համար կիրառվող չափանիշների համակարգը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բնակչության եկամուտների, զբաղվածության, կրթության, առողջապահության, բնակարանային պայմանների, սոցիալական ապահովության և շրջակա միջավայրի վիճակի բնութագրմանն ուղղված ցուցանիշներին։ Վերլուծվում են կյանքի որակի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գնահատման մեթոդները, տարբեր ցուցանիշների համադրման և համապարփակ ինդեքսների ձևավորման մոտեցումները։ Քննարկվում են նաև վիճակագրական տվյալների ընտրության, ցուցանիշների համադրելիության, կշռման և տարածքային ու ժամանակային համեմատությունների իրականացման մեթոդաբանական խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգելու բնակչության բարեկեցության բազմակողմանի գնահատման գործիքակազմը և բացահայտելու կյանքի որակի չափման մեթոդների կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել սոցիալական տնտեսագիտության, վիճակագրության, սոցիոլոգիայի և սոցիալական քաղաքականության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

История

Հայաստանի առաջին հանրապետության վերջին օրերը գիրքը ներկայացնում է հայ ժողովրդի պատմության ամենաբարդ և ճակատագրական փուլերից մեկը՝ Հայաստանի Առաջին Հանրապետություն վերջին օրերի քաղաքական, ռազմական և հասարակական իրադարձությունները։ Ստեղծագործության մեջ մանրամասն նկարագրվում են այն ծանր պայմանները, որոնցում հայտնվել էր նորաստեղծ հայկական պետությունը՝ պատերազմների, արտաքին ճնշումների, ներքին քաղաքական դժվարությունների, տնտեսական ճգնաժամի և մարդկային մեծ կորուստների պայմաններում։ Գիրքը բացահայտում է այն պատմական հանգամանքները, որոնք հանգեցրին հանրապետության անկմանը և խորհրդային իշխանության հաստատմանը Հայաստանում՝ ներկայացնելով ինչպես պետական ղեկավարների գործունեությունը, այնպես էլ հասարակ ժողովրդի ապրումները, հույսերն ու հիասթափությունները։ Հեղինակը վերլուծում է ժամանակաշրջանի քաղաքական որոշումները, դիվանագիտական հարաբերությունները, ռազմական իրավիճակը և միջազգային ուժերի ազդեցությունը տարածաշրջանի վրա՝ ստեղծելով ամբողջական պատկեր այդ բարդ շրջանի մասին։ Գրքում մեծ տեղ է հատկացվում նաև ազգային ինքնության, անկախության գաղափարի և պետականության պահպանման համար մղված պայքարին, ինչի շնորհիվ ստեղծագործությունը դառնում է ոչ միայն պատմական ուսումնասիրություն, այլ նաև ազգային հիշողության կարևոր վավերագիր։ «Հայաստանի առաջին հանրապետության վերջին օրերը» հետաքրքիր է պատմությամբ, քաղաքականությամբ և ազգային անցյալով հետաքրքրվող ընթերցողների համար, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս հասկանալ, թե ինչպիսի փորձությունների միջով է անցել հայ ժողովուրդը պետականությունը պահպանելու ճանապարհին։ Ստեղծագործությունը միաժամանակ պատմական վերլուծություն է, քաղաքական ուսումնասիրություն և մարդկային ճակատագրերի պատմություն, որը կարևոր տեղ ունի հայկական պատմագիտական գրականության մեջ։

Литература

Վեպը ֆրանսիացի գրող Ժյուլ Վեռնի հանրահայտ արկածային ստեղծագործության հայերեն հրատարակությունն է։ Այն պատմում է Ֆիլեաս Ֆոգի՝ աշխարհի շուրջը ութսուն օրում ճանապարհորդելու համարձակ գրազի մասին։ Իր հավատարիմ ուղեկից Պասպարտուի հետ նա ձեռնարկում է երկար ու բարդ ուղևորություն՝ անցնելով տարբեր երկրներով, մայրցամաքներով և ծովային ճանապարհներով։ Ճանապարհորդության ընթացքում հերոսները բախվում են ժամանակային սահմանափակումների, տրանսպորտային դժվարությունների, անսպասելի իրադարձությունների և բազմաթիվ փորձությունների, որոնք ստուգում են նրանց հնարամտությունը, վճռականությունն ու համբերությունը։ Ստեղծագործության կարևոր առանձնահատկություններից է արկածային սյուժեի համադրումը աշխարհագրական գիտելիքների, տարբեր ժողովուրդների կենցաղի և 19-րդ դարի տրանսպորտային միջոցների նկարագրության հետ։ Երկաթուղիների, շոգենավերի և հաղորդակցության նոր հնարավորությունների ներկայացմամբ վեպը պատկերում է արագ փոփոխվող աշխարհի ընկալումը։ Այն ընթերցողին ծանոթացնում է ճանապարհորդության, ժամանակի ճշգրիտ հաշվարկի, տեխնիկական առաջընթացի և մշակութային բազմազանության գաղափարներին։ Գիրքը կարևոր տեղ ունի համաշխարհային արկածային գրականության մեջ և հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև 19-րդ դարի հայերեն թարգմանական գրականության ու եվրոպական գրականության հայ ընթերցողին հասանելի դարձնելու պատմության ուսումնասիրության համար։

Религия

Աշխատությունը նվիրված է Հայոց եկեղեցու ավանդության մեջ աստվածապաշտության ընկալմանը, դրա հոգևոր և եկեղեցական նշանակությանը։ Այն ներկայացնում է քրիստոնեական հավատքի արտահայտման այն ձևերը, որոնց միջոցով հավատացյալը մասնակցում է եկեղեցական կյանքին, հաղորդակցվում հոգևոր արժեքներին և իր առօրյա վարքը կառուցում կրոնական սկզբունքների հիման վրա։ Գրքի թեմատիկ առանցքում աստվածապաշտությունն է՝ դիտարկված որպես անհատի ներքին հավատքի, եկեղեցական պատկանելության և քրիստոնեական պարտավորությունների ամբողջություն։ Այն առնչվում է Հայոց եկեղեցու դավանաբանական ավանդույթներին, պաշտամունքային կյանքին, աղոթքի և հոգևոր խորհրդածության նշանակությանը, ինչպես նաև եկեղեցու դերին հավատացյալի հոգևոր դաստիարակության գործում։ Աշխատությունը կարևորում է եկեղեցական ավանդության պահպանումը, հավատքի գիտակցված ընկալումը և քրիստոնեական արժեքների կենսագործումը։ Նման գրականությունը նպաստում է Հայոց եկեղեցու հոգևոր ինքնության, կրոնական սովորույթների և աստվածապաշտական մշակույթի ուսումնասիրությանը։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում Հայ առաքելական եկեղեցու պատմությամբ, քրիստոնեական աստվածաբանությամբ, ծիսական ավանդույթներով և հայ կրոնական մտքի զարգացմամբ զբաղվող ընթերցողների համար։