Ամառացան վարունգի կենսամորֆոլոգիական առանձնահատկությունները և մշակման տեխնոլոգիան ՀՀ Արարատյան հարթավայրի պայմաններում

History

Գիրքը նվիրված է խալիֆայության գաղափարին և պատմական նշանակությանը՝ իսլամական աշխարհի քաղաքական ու կրոնական զարգացման համատեքստում։ Խալիֆայությունը պատմական կառավարման համակարգ էր, որի շրջանակում խալիֆը հանդես էր գալիս որպես մահմեդական համայնքի առաջնորդ՝ միավորելով քաղաքական իշխանության և կրոնական հեղինակության որոշ գործառույթներ։ Խալիֆայության պատմությունը կապված է իսլամի տարածման, տարբեր պետությունների կազմավորման, վարչական կառավարման ձևերի զարգացման և մահմեդական հասարակությունների ներքին ու արտաքին հարաբերությունների հետ։ Այս համակարգի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու կրոնի և պետական իշխանության փոխհարաբերություններին, առաջնորդության սկզբունքներին, իրավական ու վարչական ավանդույթներին և իսլամական քաղաքակրթության պատմական փոփոխություններին։ Խալիֆայության տարբեր ժամանակաշրջաններում ձևավորվել են քաղաքական կառավարման տարբեր մոդելներ, որոնք էական ազդեցություն են ունեցել Մերձավոր Արևելքի, Հյուսիսային Աֆրիկայի և հարակից տարածաշրջանների պատմության վրա։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև 19-րդ դարի հայերեն պատմական և արևելագիտական գրականության ուսումնասիրության համար՝ որպես իսլամական աշխարհի քաղաքական կառույցների մասին հայերենով տարածված գիտելիքի օրինակ։ Առանց ամբողջական բովանդակության տվյալների հնարավոր չէ որոշել, թե խալիֆայության պատմության որ փուլերին կամ հարցերին է հատկապես անդրադառնում գիրքը։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբաններին, արևելագետներին, կրոնագետներին և իսլամական աշխարհի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Political Science

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքական կուսակցությունների դասակարգման տեսական և մեթոդաբանական սկզբունքների ուսումնասիրությանը՝ կուսակցությունները դիտարկելով որպես քաղաքական համակարգի և հասարակության քաղաքական կազմակերպման կարևորագույն ինստիտուտներ։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն չափանիշների վրա, որոնց միջոցով հնարավոր է առանձնացնել կուսակցությունների տարբեր տեսակներ՝ հաշվի առնելով դրանց գաղափարախոսությունը, կազմակերպական կառուցվածքը, սոցիալական հենարանը, քաղաքական նպատակները, անդամակցության բնույթը, իշխանության նկատմամբ դիրքորոշումը և քաղաքական գործընթացներում ունեցած գործառույթները։ Քննության են առնվում զանգվածային և կադրային, խորհրդարանական և արտախորհրդարանական, իշխանական և ընդդիմադիր, գաղափարախոսական և պրագմատիկ, ինչպես նաև քաղաքական գիտության մեջ ընդունված այլ կուսակցական տիպերի առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է կուսակցությունների կազմակերպական կառուցվածքի ուսումնասիրությունը՝ ղեկավար մարմինների, շարքային անդամների, տեղական կառույցների և քաղաքական առաջնորդության միջև հարաբերությունների տեսանկյունից։ Անդրադարձ է կատարվում կուսակցությունների գաղափարական ուղղվածությանը և այն սկզբունքներին, որոնց հիման վրա դրանք ձևավորում են իրենց քաղաքական ծրագրերը, ներկայացնում հասարակական տարբեր խմբերի շահերը և մասնակցում ընտրական գործընթացներին։ Ուսումնասիրվում է նաև քաղաքական կուսակցությունների տիպաբանության և կուսակցական համակարգերի միջև փոխկապակցվածությունը՝ դիտարկելով միակուսակցական, երկկուսակցական և բազմակուսակցական համակարգերում տարբեր տիպի կուսակցությունների գործունեության առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պատմական զարգացման ազդեցությանը, քանի որ կուսակցությունների կառուցվածքը, գաղափարախոսությունը և գործունեության ձևերը կարող են փոփոխվել հասարակական հարաբերությունների, ընտրական համակարգերի, քաղաքական մշակույթի և պետական ինստիտուտների զարգացման հետ միասին։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել տարբեր երկրների և քաղաքական համակարգերի կուսակցությունների ընդհանուր հատկանիշներն ու առանձնահատկությունները, ինչպես նաև գնահատել գոյություն ունեցող դասակարգումների կիրառելիությունն ու սահմանափակումները։ Քաղաքական կուսակցությունների տիպաբանական ուսումնասիրությունը նպաստում է դրանց դերի առավել ամբողջական ընկալմանը քաղաքական ներկայացուցչության, հասարակական շահերի արտահայտման, ընտրողների քաղաքական մասնակցության և պետական իշխանության ձևավորման գործընթացներում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քաղաքագիտության, քաղաքական սոցիոլոգիայի, համեմատական քաղաքականության, կուսակցական համակարգերի և քաղաքական ինստիտուտների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է 19-րդ դարի երկրորդ կեսին Կովկասի տարբեր ազգությունների կրթվածության մակարդակների և դպրոցական գործի զարգացման միտումների ուսումնասիրությանը՝ հիմնվելով պատմական տվյալների համեմատական վերլուծության վրա։ Հետազոտության շրջանակում կրթության զարգացումը դիտարկվում է տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական, քաղաքական, տնտեսական և մշակութային գործընթացների համատեքստում՝ հնարավորություն տալով բացահայտել տարբեր ժողովուրդների կրթական համակարգերի ձևավորման առանձնահատկություններն ու դրանց միջև առկա տարբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դպրոցների թվին և տարածվածությանը, սովորողների ընդգրկվածությանը, կրթության հասանելիությանը, գրագիտության մակարդակին, ուսուցման կազմակերպմանը և կրթական հաստատությունների զարգացման դինամիկային։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչը տարբեր ազգությունների կրթվածության ցուցանիշների համադրումն է, որի միջոցով փորձ է արվում բացահայտել ինչպես ընդհանուր տարածաշրջանային միտումները, այնպես էլ առանձին համայնքների կրթական զարգացման առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչ գործոններ էին նպաստում կամ խոչընդոտում դպրոցական ցանցի ընդլայնմանը, կրթության տարածմանը և գրագիտության մակարդակի բարձրացմանը։ Քննարկվում է նաև կրթական քաղաքականության, հասարակական նախաձեռնությունների, մշակութային և ազգային ինքնության պահպանման ձգտումների ազդեցությունը դպրոցական գործի զարգացման վրա։ Պատմական վիճակագրական և համեմատական տվյալների օգտագործումը թույլ է տալիս կրթության զարգացումը դիտարկել ոչ միայն առանձին դպրոցների կամ համայնքների մակարդակով, այլև ավելի լայն տարածաշրջանային համատեքստում։ Աշխատությունը կարող է կարևոր նյութ տրամադրել 19-րդ դարի Կովկասի հասարակական և մշակութային պատմության, կրթության պատմության և գրագիտության տարածման գործընթացների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, կրթության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, մանկավարժներին, սոցիոլոգներին, ազգագրագետներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են նպաստել տվյալ ժամանակաշրջանի կրթական իրականության ավելի ամբողջական ընկալմանը՝ ցույց տալով դպրոցական գործի զարգացման տարբեր տեմպերը, կրթության հասանելիության խնդիրները և տարածաշրջանի ժողովուրդների կրթական գործընթացների փոխկապակցված առանձնահատկությունները։

Literature

Ժողովածուն հայ ժողովրդի բանավոր ստեղծագործական ժառանգության հերթական հատորն է, որն ընթերցողին ներկայացնում է ժողովրդական հեքիաթների գեղարվեստական և գաղափարական բազմազանությունը։ Հեքիաթները դարերի ընթացքում ձևավորված բանավոր ավանդույթի կարևոր մասն են․ դրանց միջոցով պահպանվել ու փոխանցվել են ժողովրդի կենսափորձը, աշխարհընկալումը, բարոյական պատկերացումները, կենցաղային սովորույթներն ու մշակութային հիշողությունը։ Հեքիաթային պատումներում հաճախ արտացոլվում են բարու և չարի, արդարության և անարդարության, ազնվության ու խաբեության, խելքի և ուժի հակադրությունները, ինչպես նաև մարդու՝ դժվարությունները հաղթահարելու և իր նպատակին հասնելու ձգտումը։ Ժողովրդական հեքիաթներին բնորոշ են երևակայական կերպարները, հրաշապատում իրադարձությունները, խորհրդանշական պատկերները, սյուժետային կրկնությունները և կենդանի, պատկերավոր խոսքը։ Դրանք միաժամանակ արտահայտում են ժողովրդի գեղարվեստական մտածողությունը և հասարակական կյանքի մասին պատկերացումները՝ պահպանելով տարբեր ժամանակաշրջանների մշակութային շերտեր։ Հեքիաթների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բանավոր խոսքի առանձնահատկությունները, ավանդական սյուժեների տարածումն ու փոփոխությունը, ինչպես նաև հայկական բանահյուսության կապերը համամարդկային հեքիաթային ավանդույթի հետ։ Ժողովածուն կարևոր նշանակություն ունի ազգային բանահյուսական ժառանգության պահպանման, հետազոտման և սերունդներին փոխանցման համար։

Literature

Սվաճեանի՝ Յ. սկզբնատառով ներկայացված հեղինակի անունով հրատարակված այս ստեղծագործությունը պատկանում է XIX դարի հայերեն տպագիր գրականության շրջանակին։ Վերնագրում հիշատակված Մարի Տայեան անունը ենթադրում է, որ երկի բովանդակության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել անհատական կերպար կամ նրա հետ կապված պատմություն։ «Դրախտահարս» բառը հարուստ է խորհրդանշական երանգներով և կարող է արտահայտել գեղեցկության, մաքրության, առաքինության, իդեալականացված կանացի կերպարի կամ երջանկության մասին պատկերացումներ։ Հայ գրականության մեջ նման բնորոշումները հաճախ գործածվել են կերպարի արտաքին ու ներքին հատկանիշները ներկայացնելու, նրա նկատմամբ ընթերցողի վերաբերմունքը ձևավորելու կամ ստեղծագործության ընդհանուր հուզական մթնոլորտը պայմանավորելու համար։ Անձնանվան և խորհրդանշական բնորոշման համադրությունը կարող է մատնանշել հերոսակենտրոն շարադրանք, որի ընթացքում ընթերցողին ներկայացվում է որոշակի անձի պատմությունը, նրա բնավորությունը, հարաբերությունները շրջապատի հետ և կյանքի հանգամանքները։ Այնուամենայնիվ, վերնագիրը միայնակ բավարար չէ որոշելու՝ ստեղծագործությունը վեպ է, պատմվածք, կենսագրական պատում, չափածո երկ, թե այլ գրական ձևի աշխատանք։ Հետևաբար, բովանդակության առավել ճշգրիտ բնութագրումը պահանջում է բնագրի կամ ամբողջական մատենագիտական նկարագրության ուսումնասիրություն։ XIX դարի հայ գրական միջավայրում գեղարվեստական ստեղծագործությունները կարևոր դեր են ունեցել ընթերցողական մշակույթի զարգացման, հայերեն գրավոր խոսքի տարածման և հասարակական ու բարոյական հարցերի քննարկման գործում։ Այդ ժամանակաշրջանի գրականության մեջ հաճախ ուշադրություն էր դարձվում անհատի և հասարակության փոխհարաբերություններին, ընտանեկան միջավայրին, սիրուն, հավատարմությանը, պատվի ու պարտքի գաղափարներին, ինչպես նաև հասարակական սովորույթների ազդեցությանը մարդու ճակատագրի վրա։ Հնարավոր է, որ այս հրատարակությունը ևս պատկանի այն գրական երկերի շարքին, որոնցում անհատական պատմության միջոցով ներկայացվում են ժամանակի մարդկանց կյանքն ու արժեքային պատկերացումները, սակայն այդպիսի թեմաները տվյալ ստեղծագործության մեջ առկա լինելու մասին հաստատված տեղեկություն չկա։ Մարի Տայեան անվան հիշատակումը կարող է նշանակություն ունենալ նաև գրական կերպարների և անձնանունների ուսումնասիրության համար, քանի որ հին հրատարակություններում անունների գրությունը, ուղղագրությունը և ձևաբանական առանձնահատկությունները հաճախ արտացոլում են տվյալ ժամանակաշրջանի լեզվական սովորույթները։ Ստեղծագործության լեզուն, շարադրանքի կառուցվածքը և բառապաշարը կարող են արժեքավոր նյութ տրամադրել XIX դարի հայերենի, գրական ոճի և տպագիր մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը կարևոր է նաև հայ գրքի պատմության տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում է հայերեն գեղարվեստական գրականության տպագրության և տարածման գործընթացը Զմյուռնիայի հայկական մշակութային միջավայրում։ Զմյուռնիան պատմականորեն եղել է հայերի բնակության, առևտրի, կրթության և հրատարակչական գործունեության նշանակալի կենտրոններից մեկը։ Այդպիսի քաղաքներում տպագրված հայերեն գրքերը նպաստել են գրական ստեղծագործությունների շրջանառությանը, ընթերցողների շրջանակի ընդլայնմանը և հայալեզու մշակութային կապերի պահպանմանը։ Փոքրածավալ հրատարակություններն իրենց հերթին կարող էին ծառայել որպես ընթերցանության մատչելի նյութեր և նպաստել գեղարվեստական գրականության տարածմանը տարբեր սոցիալական խմբերի շրջանում։ Այս աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հայ գրականության պատմությամբ, XIX դարի հայերեն գրքերով, հին տպագիր հրատարակությունների մատենագիտությամբ և Զմյուռնիայի հայկական մշակութային կյանքով զբաղվող հետազոտողներին։ Այն կարող է դիտարկվել նաև որպես աղբյուր՝ ուսումնասիրելու ժամանակաշրջանի գրական վերնագրերի կառուցվածքը, կերպարների անվանման ավանդույթները և հայերեն գրքի հրատարակչական պատմությունը։ Միաժամանակ, առանց բնագրի կամ լրացուցիչ վստահելի աղբյուրի հնարավոր չէ հաստատել ստեղծագործության սյուժեն, գլխավոր հերոսուհու բնավորությունը, երկում քննարկվող կոնկրետ թեմաները, հեղինակի կենսագրական տվյալները կամ ստեղծագործության՝ այլ լեզվից թարգմանված լինելու հանգամանքը։ Այդ պատճառով նկարագրությունը ներկայացնում է վերնագրից և մատենագիտական համատեքստից բխող գրական ու պատմամշակութային նշանակությունը՝ խուսափելով չստուգված սյուժետային մանրամասներ վերագրելուց։

Economics

Աշխատանքը նվիրված է բաժնետոմսերի իրացվելիության բարելավման, ներդրումային ռիսկերի նվազեցման և եկամտաբերության բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Թեհրանի ֆոնդային բորսայի տվյալների և առանձնահատկությունների հիման վրա։ Հետազոտության շրջանակում բաժնետոմսերի իրացվելիությունը դիտարկվում է որպես արժեթղթերի շուկայի արդյունավետության կարևոր ցուցանիշ, որը բնութագրում է ակտիվների արագ և նվազագույն գնային կորուստներով առքուվաճառքի հնարավորությունը։ Ուսումնասիրվում են բաժնետոմսերի իրացվելիության վրա ազդող հիմնական գործոնները, այդ թվում՝ առևտրի ծավալը, գործարքների հաճախականությունը, շուկայի խորությունը, գների տատանողականությունը, տեղեկատվության հասանելիությունը և ներդրողների ակտիվությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բաժնետոմսերի եկամտաբերության և ռիսկայնության փոխկապակցվածությանը, քանի որ բարձր եկամտաբերության ձգտումը սովորաբար ուղեկցվում է ներդրումային անորոշության և հնարավոր կորուստների աճով։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել շուկայական, համակարգային, արժութային, գնաճային և ընկերություններին հատուկ ռիսկերը, ինչպես նաև դրանց գնահատման և կառավարման տարբեր մեթոդները։ Կարևորվում է պորտֆելի դիվերսիֆիկացման դերը՝ առանձին արժեթղթերի ռիսկերի ազդեցությունը նվազեցնելու և ներդրումային եկամտաբերության ավելի կայուն մակարդակ ապահովելու նպատակով։ Թեհրանի բորսայի նյութերի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տեղական կապիտալի շուկայի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, ներդրողների վարքագծի միտումները, շուկայական ակտիվության մակարդակը և բաժնետոմսերի գնագոյացման վրա ազդող գործոնները։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է իրացվելիության և եկամտաբերության միջև փոխհարաբերության բացահայտումը, քանի որ պակաս իրացվելի արժեթղթերը կարող են պահանջել լրացուցիչ եկամտաբերություն՝ ներդրողի կողմից ստանձնվող լրացուցիչ ռիսկի փոխհատուցման համար։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև տեղեկատվության թափանցիկության, կորպորատիվ կառավարման, շուկայի կարգավորման և ներդրողների պաշտպանության մեխանիզմների կատարելագործմանը՝ որպես կապիտալի շուկայի վստահության և իրացվելիության բարձրացման կարևոր պայմանների։ Հետազոտության արդյունքում կարող են առաջարկվել բաժնետոմսերի առևտրային ակտիվության խթանման, շուկայի տեղեկատվական արդյունավետության բարձրացման, ռիսկերի կառավարման կատարելագործման, ներդրումային պորտֆելների օպտիմալացման և ֆինանսական գործիքների բազմազանեցման ուղղություններ։ Ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի արժեթղթերի շուկայի արդյունավետության բարձրացման և ներդրումային միջավայրի զարգացման տեսանկյունից՝ հնարավորություն տալով հիմնավորել այն մեխանիզմները, որոնք կարող են միաժամանակ նպաստել բաժնետոմսերի իրացվելիության աճին, ներդրումային ռիսկերի նվազեցմանը և ներդրողների համար առավել գրավիչ ու կայուն եկամտաբերության ապահովմանը։