Առանձին կառավարելի վարակների համաճարակաբանակ հսկողության և իմունականխարգելման բնութագիրը Հայաստանում

Культура

Հրատարակությունը ընթացիկ մատենագիտական բնույթի մասնագիտական տեղեկատու է, որի նպատակն է համակարգված ներկայացնել Հայկական ԽՍՀ մշակույթի և արվեստի տարբեր բնագավառներին վերաբերող նոր հրատարակությունների և հրապարակումների մասին տեղեկատվությունը։ Այն ներառում է գրադարան նոր մուտք գործած հայերեն և ռուսերեն գրքերի, ինչպես նաև պարբերական մամուլում հրապարակված համապատասխան հոդվածների մատենագիտական տվյալներ։ Նյութերը դասակարգվում են թեմատիկ սկզբունքով՝ ընդգրկելով մշակույթի և արվեստի տարբեր ուղղություններ, այդ թվում՝ երաժշտություն, թատրոն, կերպարվեստ, կինո, ճարտարապետություն, ժողովրդական ստեղծագործություն և մշակութային կյանքի այլ ոլորտներ։ Մատենագիտական գրառումները հնարավորություն են տալիս նույնականացնել անհրաժեշտ աղբյուրները և ստանալ դրանց որոնման համար կարևոր տվյալներ։ Նյութերի համակարգված դասավորությունը հեշտացնում է մասնագիտական գրականության որոնումը և հնարավորություն տալիս հետևելու տվյալ ժամանակաշրջանում մշակույթի ու արվեստի վերաբերյալ հրատարակչական գործունեության հիմնական ուղղություններին։ Տեղեկատուն կարևոր գործնական նշանակություն ունի գրադարանների տեղեկատու-մատենագիտական աշխատանքի, հավաքածուների համալրման և ընթերցողների տեղեկատվական սպասարկման համար։ Միաժամանակ այն ունի պատմական և փաստագրական արժեք, քանի որ տարբեր թողարկումների միջոցով պահպանվում է խորհրդային Հայաստանի մշակութային և արվեստագիտական կյանքի վերաբերյալ հրատարակված նյութերի մատենագիտական պատկերը։ Հրատարակությունը նախատեսված է գրադարանավարների, մատենագետների, արվեստաբանների, մշակութաբանների, գիտաշխատողների, ուսանողների և մշակույթի ու արվեստի վերաբերյալ մասնագիտական գրականություն որոնող ընթերցողների համար։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Իրանի Սիսթանի և Բալուչեսթանի նահանգի համալսարանների գործունեության արդյունավետության գնահատմանը՝ տվյալների պարփակման վերլուծության (DEA) և Մալմքվիստի արտադրողականության ցուցանիշի կիրառմամբ։ Գրքում ուսումնասիրվում են բարձրագույն կրթության հաստատությունների գործունեության գնահատման տեսական և մեթոդաբանական հիմքերը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով այնպիսի չափորոշիչների ընտրությանը, որոնք հնարավորություն են տալիս համակողմանիորեն գնահատել համալսարանների կողմից մարդկային, ֆինանսական, նյութական և այլ ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետությունը։ DEA մեթոդաբանության միջոցով տարբեր համալսարաններ դիտարկվում են որպես համեմատելի որոշում կայացնող միավորներ, որոնց մուտքային և ելքային ցուցանիշների համադրությունը հնարավորություն է տալիս որոշելու հարաբերական տեխնիկական արդյունավետության մակարդակը և բացահայտելու արդյունավետ ու պակաս արդյունավետ հաստատությունները։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ է Մալմքվիստի ցուցանիշի կիրառումը, որի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել ոչ միայն արդյունավետության մակարդակը, այլև դրա փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում՝ գնահատելով արտադրողականության աճի կամ նվազման դինամիկան և դրա հիմնական բաղադրիչները։ Հեղինակը վերլուծում է համալսարանների գործունեության վրա ազդող գործոնները, բացահայտում արդյունավետության տարբերությունների հնարավոր պատճառները և քննարկում կրթական ու գիտական գործունեության կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համեմատել տարբեր համալսարանների արդյունքները, բացահայտել ռեսուրսների օգտագործման առավել արդյունավետ մոտեցումները և գնահատել կառավարման որոշումների ազդեցությունը հաստատությունների արտադրողականության վրա։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի ստացված արդյունքների կիրառական արժեքը, քանի որ արդյունավետության գնահատման քանակական մեթոդները կարող են օգտագործվել համալսարանների կառավարման կատարելագործման, ռեսուրսների ավելի նպատակային բաշխման, կրթական ծառայությունների որակի բարձրացման և գիտահետազոտական գործունեության զարգացման համար։ Աշխատությունը միավորում է բարձրագույն կրթության կառավարման և քանակական վերլուծության մոտեցումները՝ առաջարկելով տվյալների վրա հիմնված գործիքներ համալսարանների գործունեության համեմատական գնահատման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, կրթության կառավարման մասնագետների, վիճակագիրների, հետազոտողների, համալսարանների ղեկավարների, դասախոսների, ասպիրանտների և ուսանողների համար, ինչպես նաև այն մասնագետների, ովքեր հետաքրքրված են DEA մեթոդաբանությամբ, արտադրողականության չափմամբ և բարձրագույն կրթության հաստատությունների արդյունավետության գնահատմամբ։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի և Լեռնային Ղարաբաղի երկրաջերմային աղբյուրներում տարածված մանրէների բազմազանության, կենսաբանական առանձնահատկությունների և կենսատեխնոլոգիական ներուժի ուսումնասիրությանը։ Գրքում երկրաջերմային էկոհամակարգերը դիտարկվում են որպես յուրահատուկ կենսաբանական միջավայրեր, որտեղ բարձր ջերմաստիճանը, հանքային բաղադրությունը, pH-ը և այլ ֆիզիկաքիմիական պայմաններ ձևավորում են առանձնահատուկ մանրէաբանական համայնքներ։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում են երկրաջերմային աղբյուրների էկոլոգիական առանձնահատկությունները, դրանցում բնակվող միկրոօրգանիզմների տարածվածությունը, տեսակային և ֆիլոգենետիկ բազմազանությունը, ինչպես նաև շրջակա միջավայրի պայմանների և մանրէաբանական կազմի փոխկապակցվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում թերմոֆիլ և էքստրեմոֆիլ միկրոօրգանիզմներին, որոնց կենսագործունեությունը հարմարեցված է ծայրահեղ պայմաններին և որոնցից ստացվող կենսաբանական ակտիվ միացությունները կարող են ունենալ կարևոր կիրառական նշանակություն։ Գրքում ուսումնասիրվում են մանրէների աճի և զարգացման առանձնահատկությունները, ֆերմենտային ակտիվությունը, նյութափոխանակային գործընթացները, տարբեր սուբստրատներ օգտագործելու կարողությունը և արտաքին միջավայրի փոփոխությունների նկատմամբ հարմարվողականությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում մանրէաբանական ուսումնասիրությունների ժամանակակից մեթոդներին՝ ներառյալ մշակութային, կենսաքիմիական, մոլեկուլային և գենետիկական մոտեցումները, որոնց համադրումը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու երկրաջերմային մանրէաբանական համայնքների մասին։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է բացահայտված միկրոօրգանիզմների կենսատեխնոլոգիական ներուժի գնահատումը։ Ուսումնասիրվում է դրանց կողմից արտադրվող ջերմակայուն ֆերմենտների, կենսաակտիվ նյութերի և այլ արժեքավոր կենսաբանական արտադրանքների հնարավոր կիրառումը արդյունաբերության, սննդի տեխնոլոգիաների, դեղագործության, գյուղատնտեսության և շրջակա միջավայրի պահպանության ոլորտներում։ Աշխատությունը ցույց է տալիս, որ Հայաստանի երկրաջերմային աղբյուրները կարող են դիտարկվել որպես յուրահատուկ գենետիկական և կենսատեխնոլոգիական ռեսուրս՝ նոր մանրէաբանական շտամների և կիրառական նշանակություն ունեցող կենսամոլեկուլների հայտնաբերման համար։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել մանրէաբանների, կենսատեխնոլոգների, մոլեկուլային կենսաբանների, էկոլոգների, կենսաքիմիկոսների, կենսաբազմազանության հետազոտողների, դեղագործական և սննդային կենսատեխնոլոգիայի մասնագետների, ասպիրանտների և ուսանողների համար։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է Կենտրոնական Իրանի հայ համայնքների խոսվածքների և ժամանակակից լեզվավիճակի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով դրանց կառուցվածքային, բառապաշարային և գործառական առանձնահատկությունները։ Գրքում ներկայացվում են իրանահայ բարբառների ձևավորման պատմական պայմանները, պարսկերենի ազդեցությունը և լեզվական փոխազդեցության հիմնական ուղղությունները, որոնք ձևավորել են տվյալ տարածաշրջանի հայերեն խոսքի յուրահատուկ շերտերը։ Հեղինակը վերլուծում է հնչյունաբանական, ձևաբանական և սինտակսական փոփոխությունները, ինչպես նաև խոսվածքների պահպանման և աստիճանական փոփոխության գործընթացները ժամանակակից սոցիալ-մշակութային միջավայրում։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվական փոխառություններին, կոդափոխությանը և երկլեզվության դերին իրանահայ համայնքներում, ինչպես նաև լեզվի պահպանության խնդիրներին սփյուռքյան պայմաններում։ Քննարկվում են նաև կրթական, մշակութային և համայնքային գործոնների ազդեցությունները լեզվական ինքնության վրա։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է բարբառագետների, իրանագետների, հայագետների և սոցիոլինգվիստիկայի ոլորտի մասնագետների համար՝ նպաստելով իրանահայ խոսվածքների գիտական նկարագրությանը և լեզվական ժառանգության պահպանման հարցերի խորքային ըմբռնմանը։

Лингвистика

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է Ֆրիկի ստեղծագործությունների լեզվական առանձնահատկությունները՝ ընդգծելով նրա պոետական խոսքի ոճական, բառապաշարային և արտահայտչական համակարգը միջնադարյան հայ գրականության համատեքստում։ Նշվում է, որ Ֆրիկի լեզուն ձևավորվում է միջին հայերենի զարգացման փուլում և կրում է ինչպես գրաբարյան ավանդույթի ազդեցությունը, այնպես էլ խոսակցական լեզվի տարրերի ներթափանցումը, ինչը ստեղծում է յուրահատուկ լեզվական համադրություն։ Վերլուծվում է, որ նրա ստեղծագործություններում հաճախ կիրառվում են պարզ և անմիջական շարահյուսական կառուցվածքներ, որոնք նպաստում են մտքի հստակ և սոցիալ-քննադատական արտահայտմանը՝ առանց չափազանցված ոճական բարդությունների։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բառապաշարին, որտեղ համադրվում են կրոնական, սոցիալական և առօրյա կյանքի հետ կապված բառային շերտեր, որոնք միասին արտացոլում են հեղինակի աշխարհայացքի բազմակողմանիությունը։ Նշվում է նաև, որ Ֆրիկի լեզվական ոճը հաճախ բնութագրվում է հուզական անմիջականությամբ, պատկերային պարզությամբ և քննադատական տոնայնությամբ, ինչը հատկապես ուժեղացնում է նրա սոցիալական բողոքի բնույթ ունեցող ստեղծագործությունների ազդեցությունը։ Ընդհանուր առմամբ, Ֆրիկի ստեղծագործությունների լեզուն դիտարկվում է որպես միջնադարյան հայ պոեզիայի կարևոր փուլերից մեկը, որտեղ համադրվում են գրական ավանդույթը և ժողովրդախոսակցական տարրերը՝ ձևավորելով ինքնատիպ և արտահայտիչ ոճական համակարգ։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է XI դարի հայ միջնադարյան պատմագրական արձակի գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ պատմական շարադրանքը դիտարկելով ոչ միայն որպես անցյալի իրադարձությունների մասին տեղեկություններ պահպանող աղբյուր, այլև որպես ինքնուրույն գրական կառուցվածք ունեցող ստեղծագործություն։ Հետազոտության առանցքում պատմական նյութի գեղարվեստական կազմակերպման սկզբունքներն են, հեղինակի պատմողական եղանակը, կերպարաստեղծման միջոցները, լեզվաոճական համակարգը և իրադարձությունների հեղինակային մեկնաբանության ձևերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պատմագրության և գեղարվեստական գրականության փոխհարաբերությանը՝ բացահայտելով, թե ինչպես են իրական պատմական դեպքերի նկարագրությանը միանում հուզական գնահատականները, պատկերավոր խոսքը, խորհրդանշական շերտերը և բարոյափիլիսոփայական ընդհանրացումները։ Քննվում է պատմողի կերպարը, նրա վերաբերմունքը ներկայացվող իրադարձություններին և այն եղանակները, որոնց միջոցով պատմական ժամանակաշրջանի ողբերգական իրողությունները վերածվում են գրականորեն ամբողջական պատումի։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ողբերգականության և դրամատիզմի դրսևորումներին, որոնք պայմանավորում են պատմողական նյութի հուզական լարվածությունը և նպաստում պատմական իրադարձությունների մարդկային հետևանքների ընդգծմանը։ Ուսումնասիրվում են կերպարների բնութագրման սկզբունքները, անհատական ու հավաքական կերպարների հարաբերակցությունը, ինչպես նաև հասարակության տարբեր խմբերի ներկայացման առանձնահատկությունները։ Լեզվաոճական վերլուծության շրջանակում դիտարկվում են պատկերավոր արտահայտությունները, համեմատությունները, փոխաբերությունները, հակադրությունները, կրկնությունները և հռետորական կառուցվածքները՝ որպես պատմողական ազդեցությունն ուժեղացնող միջոցներ։ Առանձին ուշադրության է արժանանում աստվածաշնչյան ու քրիստոնեական պատկերային համակարգի ազդեցությունը, որի միջոցով պատմական իրադարձությունները կարող են ստանալ բարոյական և խորհրդանշական մեկնաբանություն։ Հետազոտվում են նաև ժամանակի, տարածության և պատմական հիշողության գեղարվեստական կազմակերպման առանձնահատկությունները՝ պարզելու համար, թե ինչպես է պատմիչը կառուցում իր դարաշրջանի ամբողջական պատկերը։ Կարևորվում է ստեղծագործության ժանրային բնույթի հարցը, քանի որ պատմագրական փաստագրությունը, վկայությունը, ողբերգական պատումը և գրական պատկերավորությունը հանդես են գալիս փոխկապակցված ձևով։ Գրականագիտական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հեղինակի անհատական ոճը և նրա տեղը հայ միջնադարյան արձակի զարգացման համատեքստում։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ նպաստում է հայ միջնադարյան պատմագրության գեղարվեստական արժեքի առավել ամբողջական ընկալմանը՝ ցույց տալով պատմական հիշողության, հեղինակային աշխարհընկալման և գրական արտահայտչամիջոցների սերտ փոխազդեցությունը։