Армянско-грузинские материалы для истории душеполезной повести о Варлааме и Иоасафе

Психология

Անձի ինքնակարգավորման մեխանիզմների դերը առողջության պահպանմանն ուղղված վարքում կապված է այն հոգեբանական գործընթացների հետ, որոնց միջոցով մարդը վերահսկում և ուղղորդում է իր մտքերը, հույզերը և գործողությունները՝ առողջ ապրելակերպի պահպանման և հիվանդությունների կանխարգելման նպատակով։ Ինքնակարգավորումը ներառում է նպատակների ձևավորում, վարքի պլանավորում, ինքնավերահսկում, որոշումների կայացում և սեփական գործողությունների գնահատում, որոնք օգնում են անհատին պահպանել առողջությանը նպաստող սովորություններ։ Բարձր զարգացած ինքնակարգավորման մեխանիզմներ ունեցող մարդիկ սովորաբար ավելի հետևողական են ֆիզիկական ակտիվության, հավասարակշռված սնուցման, քնի ռեժիմի պահպանման, վնասակար սովորություններից հրաժարվելու և բժշկական խորհուրդներին հետևելու հարցերում։ Այս մեխանիզմները նաև նպաստում են սթրեսի արդյունավետ հաղթահարմանը, հուզական կայունության պահպանմանը և առողջական ռիսկերի գիտակցված կառավարմանը։ Հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ ինքնակարգավորման կարողությունների զարգացումը կարող է էականորեն բարելավել առողջապահական վարքը և բարձրացնել կյանքի որակը, քանի որ առողջության պահպանումը հաճախ պահանջում է երկարաժամկետ նպատակների գերակայություն կարճաժամկետ ցանկությունների նկատմամբ։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է X–XVIII դարերի հայ միջնադարյան բանաստեղծական մշակույթի ժանրային համակարգի և չափածո խոսքի կառուցվածքային առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է տաղերգության ձևավորման ու զարգացման պատմական ընթացքի, տարբեր բանաստեղծական ժանրերի բնորոշ հատկանիշների, դրանց թեմատիկ բովանդակության և տաղաչափական կառուցվածքի վրա։ Քննության են առնվում միջնադարյան հայ քնարերգության հոգևոր և աշխարհիկ ուղղությունները՝ բացահայտելով դրանց փոխհարաբերությունները, զարգացման փուլերը և գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների փոփոխությունները տարբեր դարաշրջաններում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տաղի՝ որպես միջնադարյան հայ պոեզիայի կարևոր ժանրային ձևերից մեկի կառուցվածքին, թեմատիկ բազմազանությանը և գեղարվեստական առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրվում են հոգևոր, ծիսական, խրատական, սիրային, բնության, հայրենասիրական և այլ թեմատիկ ուղղվածություն ունեցող բանաստեղծական ստեղծագործությունների առանձնահատկությունները՝ դրանք դիտարկելով ժամանակաշրջանի գրական, կրոնական և մշակութային միջավայրի համատեքստում։ Կարևորվում է միջնադարյան բանաստեղծական ժանրերի փոխազդեցությունը և այն հանգամանքը, որ առանձին ստեղծագործություններում տարբեր ժանրերի հատկանիշները կարող են միահյուսվել՝ ձևավորելով բարդ և բազմաշերտ գեղարվեստական կառուցվածք։ Տաղաչափության ուսումնասիրության շրջանակում քննության են առնվում բանաստեղծական տողի կառուցման սկզբունքները, վանկերի քանակը, շեշտադրությունը, տողերի և տների հարաբերակցությունը, հանգավորման ձևերը, ռիթմական կազմակերպումը և կրկնությունների դերը։ Առանձին նշանակություն է տրվում չափական ձևերի պատմական զարգացմանը՝ բացահայտելով տարբեր ժամանակաշրջաններում դրանց պահպանման, փոփոխման և նոր ձևերով հարստացման օրինաչափությունները։ Ուսումնասիրվում է նաև չափածո խոսքի և երաժշտական կատարման փոխհարաբերությունը, քանի որ միջնադարյան բազմաթիվ բանաստեղծական ստեղծագործություններ կապված էին երգային ավանդույթի հետ և նախատեսված էին ոչ միայն ընթերցման, այլև երաժշտական կատարման համար։ Այդ կապը հնարավորություն է տալիս տաղաչափական կառուցվածքը դիտարկել ռիթմի, մեղեդայնության և բանաստեղծական խոսքի միասնական համակարգում։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում նշանավոր միջնադարյան հեղինակների ստեղծագործական ժառանգությանը՝ նրանց պոեզիայի միջոցով ցույց տալով ժանրային և տաղաչափական ձևերի զարգացման տարբեր փուլերը։ Գրական նյութի համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել հեղինակային անհատականության, գրական ավանդույթի և ժամանակաշրջանի գեղագիտական պատկերացումների փոխազդեցությունը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ժողովրդական բանահյուսության և գրավոր բանաստեղծական մշակույթի կապերին, որոնք կարող էին արտահայտվել լեզվական ձևերի, պատկերային համակարգի, ռիթմի և բանաստեղծական կառուցվածքի մեջ։ Լեզվական տեսանկյունից կարևորվում են գրաբարի, միջին հայերենի և հետագա լեզվական ձևերի ազդեցությունները տաղերգության զարգացման վրա՝ ցույց տալով, թե լեզվի պատմական փոփոխություններն ինչպես են անդրադարձել բանաստեղծական խոսքի կառուցվածքի և արտահայտչական հնարավորությունների վրա։ Երկար ժամանակահատված ընդգրկող նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել հայ չափածո գրականության ժանրային և կառուցվածքային շարունակականությանը, ինչպես նաև բացահայտել նորարարական միտումները, որոնք աստիճանաբար նախապատրաստել են հետագա շրջանի բանաստեղծական մշակույթի զարգացումը։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ գրականության պատմության, պոետիկայի և տաղաչափության տեսության ուսումնասիրության համար և կարող է օգտակար լինել միջնադարագետների, գրականագետների, բանասերների, երաժշտագետների, հայոց լեզվի ու գրականության մասնագետների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Другие предметы

Գիրքը ներկայացնում է ՀԽՍՀ մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր հրատարակությունների մատենագիտական տեղեկատվություն՝ ծառայելով որպես ընթացիկ գրականության տեղեկատու։ Աշխատությունում համակարգված ձևով ներկայացվում են մշակույթի, արվեստի, գրականության, թատրոնի, երաժշտության, կերպարվեստի, ճարտարապետության և հարակից ոլորտների վերաբերյալ հրատարակված գրքերն ու նյութերը։ Ներկայացված մատենագիտական տվյալները նպաստում են անհրաժեշտ գրականության որոնմանը, գիտական ուսումնասիրությունների կազմակերպմանը և մշակութային ժառանգության վերաբերյալ տեղեկատվության տարածմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում աղբյուրների դասակարգմանը, նկարագրմանը և ընթերցողների համար մատչելի տեղեկատվական համակարգի ձևավորմանը։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել գրադարանագետների, մատենագետների, մշակույթի և արվեստի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների, ուսանողների, դասախոսների և ՀԽՍՀ ժամանակաշրջանի մշակութային կյանքի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Литература

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Խաչատուր Աբովյանի կյանքի և ստեղծագործության երևանյան շրջանին՝ 1843-1848 թվականներին, ընդգծելով նրա գործունեության առանձնահատկությունները Երևանի միջավայրում և այդ ժամանակահատվածի ազդեցությունը նրա աշխարհայացքի ու գրական աշխատանքի վրա։ Դիտարկվում է Աբովյանի վերադարձը հայրենի միջավայր և նրա գործունեությունը որպես մանկավարժ, հասարակական գործիչ և լուսավորական գաղափարների տարածող՝ այն պայմաններում, երբ հայկական կրթական և մշակութային կյանքը գտնվում էր ձևավորման ու վերափոխման փուլում։ Աշխատանքում վերլուծվում է նրա մանկավարժական գործունեությունը, կրթական ծրագրերի մշակման և ուսուցման նոր մեթոդների կիրառման փորձերը, որոնք նպատակ ունեին բարձրացնել ուսման որակը և խթանել ազգային ինքնագիտակցության զարգացումը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև նրա ստեղծագործական աշխատանքին, մասնավորապես այն գաղափարներին և թեմաներին, որոնք արտացոլվում էին նրա գրական ժառանգության մեջ՝ հայրենասիրություն, ժողովրդական կյանք, կրթության կարևորություն և ազգային վերածնունդ։ Քննարկվում են նաև այն դժվարությունները, որոնց նա բախվում էր վարչական և հասարակական սահմանափակումների պայմաններում, ինչպես նաև նրա հարաբերությունները ժամանակի մտավորական շրջանակների հետ։ Ընդգծվում է, որ 1843-1848 թվականների երևանյան շրջանը կարևոր փուլ էր Աբովյանի կյանքի և գործունեության մեջ՝ ձևավորելով նրա վերջին տարիների գաղափարական և ստեղծագործական ուղղվածությունը և նշանակալի ներդրում ունենալով հայկական լուսավորական շարժման զարգացման մեջ։

Право

Աշխատությունը նվիրված է վարչարարության հետևանքով անձանց պատճառված վնասի հատուցման իրավական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով պետության և վարչական մարմինների կողմից իրականացվող գործունեության արդյունքում առաջացող վնասի փոխհատուցման հիմքերը, պայմանները և կարգավորման առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրվում են վարչարարության հասկացությունը, դրա իրավական բնույթը, վարչական մարմինների գործողությունների կամ անգործության հետևանքով ֆիզիկական և իրավաբանական անձանց իրավունքներին ու օրինական շահերին պատճառվող վնասի տեսակները, ինչպես նաև վնասի հատուցման իրավունքի առաջացման նախադրյալները։ Աշխատության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում վարչական մարմնի ոչ իրավաչափ վարքագծի, պատճառված վնասի, պատճառահետևանքային կապի և պատասխանատվության այլ անհրաժեշտ պայմանների բացահայտմանը։ Քննարկվում են նաև նյութական և ոչ նյութական վնասի հատուցման առանձնահատկությունները, վնասի չափի որոշման, ապացուցման և փոխհատուցման հետ կապված իրավական հարցերը։ Առանձին կարևորություն է տրվում վարչական ակտերի, գործողությունների և անգործության վիճարկման, ինչպես նաև անձի խախտված իրավունքների դատական պաշտպանության մեխանիզմներին։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև պետական և համայնքային մարմինների պատասխանատվության սահմաններին, վարչական իրավունքի և քաղաքացիական իրավունքի համապատասխան դրույթների փոխկապակցվածությանը, ինչպես նաև վնասի հատուցման ինստիտուտի նշանակությանը իրավական պետության և արդյունավետ վարչարարության ապահովման գործում։ Ուսումնասիրության արդյունքում ձևավորվում է պատկերացում այն մասին, թե ինչ պայմաններում և ինչ իրավական ընթացակարգով կարող է անձը պահանջել վարչարարության հետևանքով իրեն պատճառված վնասի հատուցում, ինչպես նաև ինչ նշանակություն ունի այդ ինստիտուտը պետական մարմինների գործունեության օրինականության, հաշվետվողականության և անձանց իրավունքների պաշտպանության տեսանկյունից։

История

Այս աշխատությունը նվիրված է Օսմանյան կայսրության կազմում գտնվող հայկական բնակավայրերի քաղաքական, պատմական և հասարակական հեռանկարների վերլուծությանը՝ անդրադառնալով տարածաշրջանի ապագայի վերաբերյալ տարբեր մոտեցումներին և առաջարկվող լուծումներին։ Գրքում քննարկվում են հայկական հարցի ձևավորման պատմական նախադրյալները, միջազգային քաղաքականության ազդեցությունը, մեծ տերությունների դիրքորոշումները և տարածաշրջանում տեղի ունեցած քաղաքական զարգացումները, որոնք պայմանավորել են հայկական բնակչության ճակատագրի վերաբերյալ քննարկումները։ Հեղինակը ներկայացնում է ժամանակի քաղաքական իրողությունների, ազգային ինքնորոշման գաղափարների, վարչական հնարավոր փոփոխությունների և հասարակական գործընթացների վերլուծություն՝ հիմնվելով պատմական փաստերի, քաղաքական գնահատականների և հրապարակախոսական դիտարկումների վրա։ Աշխատությունն արտացոլում է իր ժամանակաշրջանի քաղաքական մտքի առանձնահատկությունները և արժեքավոր աղբյուր է տարածաշրջանային պատմության, միջազգային հարաբերությունների և հայկական հարցի ուսումնասիրման համար։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, ուսանողներին և բոլոր այն ընթերցողներին, ովքեր հետաքրքրված են Հայաստանի պատմությամբ, Օսմանյան կայսրության քաղաքականությամբ և Հարավային Կովկասի պատմաքաղաքական զարգացումներով։