Արևմտյան Հայաստանի Խարբերդի նահանգի հայ ազգաբնակչությունը XIX դարի վերջերին - XX դարի սկզբներին (պատմաժողովրդագրական ուսումնասիրություն)

Право

Սահմանադրականության երաշխավորումը իրավական պետության կարևորագույն չափանիշներից է, որը նշանակում է, որ պետության բոլոր մարմինները, պաշտոնատար անձինք և քաղաքացիները գործում են Սահմանադրության հիման վրա և դրա սահմանած շրջանակներում։ Սահմանադրականությունը ապահովում է օրենքի գերակայությունը, այսինքն՝ Սահմանադրությունը հանդիսանում է բարձրագույն իրավական ուժ ունեցող փաստաթուղթ, որին պետք է համապատասխանեն բոլոր օրենքներն ու նորմատիվ ակտերը։ Իրավական պետությունում սահմանադրականության երաշխավորումը իրականացվում է մի շարք մեխանիզմներով՝ սահմանադրական վերահսկողության միջոցով, դատական անկախ համակարգով, իշխանությունների բաժանման սկզբունքով և մարդու հիմնարար իրավունքների պաշտպանությամբ։ Սահմանադրական դատարանը կամ համարժեք մարմինը վերահսկում է օրենքների և այլ իրավական ակտերի համապատասխանությունը Սահմանադրությանը՝ կանխելով հակասահմանադրական որոշումների կիրառումը։ Կարևոր դեր ունի նաև իշխանությունների բաժանման սկզբունքը՝ օրենսդիր, գործադիր և դատական իշխանությունների տարանջատումը, որը թույլ չի տալիս իշխանության կենտրոնացում և ապահովում է փոխադարձ վերահսկողություն։ Սահմանադրականության երաշխավորումը նաև նշանակում է մարդու իրավունքների և ազատությունների պաշտպանություն, քանի որ իրավական պետությունում մարդը և նրա իրավունքները համարվում են բարձրագույն արժեք։ Ժողովրդավարական գործընթացները, իրավական մշակույթը և հասարակության իրավագիտակցությունը նույնպես նպաստում են սահմանադրականության ամրապնդմանը։ Այսպիսով, սահմանադրականության երաշխավորումը իրավական պետության հիմքն է, որը ապահովում է օրենքի գերակայություն, պետական իշխանության սահմանափակում և քաղաքացիների իրավունքների արդյունավետ պաշտպանություն։

Медицина

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում ալերգիկ հիվանդություններ ունեցող երեխաների շրջանում սենսիբիլիզացիայի՝ տարբեր ալերգենների նկատմամբ օրգանիզմի իմունային զգայունացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են մանկական տարիքում ալերգիկ հիվանդությունների առաջացման և զարգացման իմունաբանական մեխանիզմները, ալերգենների նկատմամբ զգայունության ձևավորման գործոնները և դրանց ազդեցությունը հիվանդությունների կլինիկական դրսևորումների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում շնչառական, սննդային, կենցաղային և շրջակա միջավայրի այլ ալերգենների նկատմամբ երեխաների զգայունության առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրվում են բրոնխային ասթմայի, ալերգիկ ռինիտի, ատոպիկ դերմատիտի և մանկական տարիքում հանդիպող այլ ալերգիկ հիվանդությունների հետ սենսիբիլիզացիայի հնարավոր փոխկապակցվածությունները։ Դիտարկվում են երեխաների տարիքային առանձնահատկությունները, ժառանգական նախատրամադրվածությունը, բնակության միջավայրը, կլիմայական պայմանները և արտաքին գործոնների ազդեցությունը ալերգիկ զգայունության ձևավորման վրա։ Կարևորվում են Հայաստանի տարբեր բնակլիմայական պայմաններում տարածված ալերգենների ուսումնասիրությունը, սեզոնային փոփոխությունների ազդեցությունը և երեխաների շրջանում ալերգիկ հիվանդությունների կլինիկական առանձնահատկությունների բացահայտումը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել մաշկային ալերգաբանական փորձերի, արյան մեջ սպեցիֆիկ իմունոգլոբուլին E-ի որոշման, կլինիկական հետազոտությունների և վիճակագրական վերլուծության մեթոդներ։ Անդրադարձ է կատարվում միաժամանակ մի քանի ալերգենների նկատմամբ զգայունացման, ալերգիկ հիվանդությունների ծանրության և ախտանշանների արտահայտվածության միջև հնարավոր կապերին։ Առանձնացվում են ալերգիկ հիվանդությունների վաղ հայտնաբերման, ճշգրիտ ախտորոշման, անհատական ռիսկերի գնահատման և կանխարգելիչ միջոցառումների կազմակերպման խնդիրները։ Կարևորվում են նաև ալերգենների հետ շփման նվազեցման, հիվանդությունների ընթացքի վերահսկման և բուժման անհատականացված մոտեցումների մշակման հնարավորությունները։ Աշխատությունը կարող է նպաստել Հայաստանում մանկական ալերգիկ հիվանդությունների տարածվածության և սենսիբիլիզացիայի կառուցվածքի վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը, ախտորոշման արդյունավետության բարձրացմանը և կանխարգելման ռազմավարությունների կատարելագործմանը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ մանկաբուժական և ալերգաբանական ծառայությունների գործունեության, երեխաների առողջության պահպանման և հանրային առողջապահական ծրագրերի մշակման համար։ Այն օգտակար է մանկաբույժների, ալերգոլոգների, իմունոլոգների, համաճարակաբանների, կլինիկական հետազոտողների և բժշկական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է XVI–XVII դարերի ռուսական վարքագրական գրականության լեզվի ուսումնասիրությանը՝ ավանդական լեզվական ու ոճական համակարգի պահպանման և նոր արտահայտչամիջոցների ձևավորման փոխհարաբերության տեսանկյունից։ Հետազոտության նյութ են ծառայում Միխայիլ Կլոպսկու վարքի Տուչկովյան խմբագրությունը, Յուլիանիա Լազարևսկայայի, Եպիֆանիոսի և ավագերեց Ավվակումի վարքերը, որոնց համադրական քննությունը հնարավորություն է տալիս հետևել ռուսական վարքագրության լեզվի զարգացման միտումներին և բացահայտել տարբեր ժամանակաշրջանների ու հեղինակային ոճերի առանձնահատկությունները։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն բանի վրա, թե ինչպես են միջնադարյան գրական ավանդույթին բնորոշ լեզվական կաղապարները, եկեղեցական-գրքային բառապաշարը, կայուն արտահայտությունները և պատումային կառուցվածքները փոխազդում կենդանի խոսքի, կենցաղային բառապաշարի և անհատական հեղինակային արտահայտչաձևերի հետ։ Վարքագրական ժանրը դիտարկվում է որպես կանոնական սկզբունքներով ձևավորված գրական համակարգ, որի հիմնական նպատակներից էր սրբի կյանքի, բարեպաշտության, հոգևոր փորձառության և բարոյական կերպարի ներկայացումը։ Այդ պատճառով տեքստերում ավանդաբար կիրառվում էին որոշակի թեմատիկ կառուցվածքներ, բնորոշ խոսքային բանաձևեր և բարձր գրքային ոճին համապատասխան լեզվական միջոցներ։ Միաժամանակ XVI–XVII դարերի ստեղծագործություններում նկատվող փոփոխությունները վկայում են ժանրի աստիճանական վերափոխման և իրական կյանքի, անձնական փորձի ու անհատական խոսքի առավել ակտիվ ներթափանցման մասին։ Քննության են առնվում բառապաշարային, ձևաբանական և շարահյուսական առանձնահատկությունները, եկեղեցասլավոնական ու արևելասլավոնական լեզվական տարրերի հարաբերակցությունը, ինչպես նաև խոսակցական և ժողովրդական արտահայտությունների գործածությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պատմողի կերպարին և հեղինակային խոսքի անհատականացմանը։ Տարբեր տեքստերի համեմատությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող է ավանդական անանձնական կամ կանոնական պատումը աստիճանաբար ձեռք բերել ավելի ընդգծված հեղինակային բնույթ, հուզականություն և ինքնակենսագրական երանգներ։ Այս տեսանկյունից հատկապես նշանակալի է XVII դարի գրական մշակույթում առաջին դեմքով պատմելու, անձնական ապրումների ներկայացման և կենդանի խոսքին մոտ լեզվական կառուցվածքների տարածումը։ Ուսումնասիրվում են նաև ուղիղ խոսքի, երկխոսությունների, կրկնությունների, դիմումների, հուզական արտահայտությունների, գնահատողական բառապաշարի և պատկերավոր միջոցների գործառույթները։ Դրանք հնարավորություն են տալիս բացահայտել, թե ինչպես է վարքագրական պատումը դուրս գալիս խիստ կանոնական սահմաններից և ձեռք բերում գեղարվեստական ու ոճական նոր հատկանիշներ։ Կարևորվում է կենցաղային իրականության նկարագրությունների ընդլայնումը, քանի որ առօրյա կյանքի մանրամասների ներմուծումը տեքստերին հաղորդում է պատմական և սոցիալական լրացուցիչ բովանդակություն։ Ավանդույթի և նորույթի հարաբերակցությունը դիտարկվում է ոչ թե որպես հին ձևերի պարզ փոխարինում նորերով, այլ որպես շարունակական փոխազդեցություն, որի ընթացքում ժանրային կանոնը պահպանվում է՝ միաժամանակ հարմարվելով լեզվի, գրականության և հասարակական գիտակցության փոփոխություններին։ Առանձին ստեղծագործությունների լեզվական համեմատությունը հնարավորություն է տալիս որոշել տարբեր հեղինակների և խմբագրությունների մոտ ավանդական տարրերի պահպանման աստիճանը, ինչպես նաև բացահայտել նոր լեզվաոճական միտումների տարածման առանձնահատկությունները։ Հետազոտությունը կարևոր է նաև ռուս գրական լեզվի պատմության տեսանկյունից, քանի որ ուսումնասիրվող նյութը ներկայացնում է այն ժամանակաշրջանը, երբ գրքային և կենդանի խոսքային լեզվական տարրերի փոխազդեցությունն առավել նկատելի էր դառնում և նախադրյալներ էր ստեղծում հետագա գրական լեզվի զարգացման համար։ Լեզվական նյութի քննությունը միաժամանակ հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ միջնադարյան ռուսական գրականության ժանրային համակարգի փոփոխությունները, հեղինակային ինքնագիտակցության զարգացումը և ավանդական հոգևոր գրականությունից դեպի առավել անհատականացված պատում անցնելու գործընթացը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ռուսաց լեզվի պատմության, պատմական ոճագիտության, հին ռուսական գրականության, տեքստաբանության, վարքագրության և միջնադարյան գրական մշակույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվող բանասերների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Биология

Այս գիտական աշխատությունը համեմատական էկոլոգիական ուսումնասիրություն է, որը վերլուծում է Հայաստանի և Ղազախստանի անտառային ու թփուտային բուսականության էկոլոգիական վիճակը՝ կիրառելով «Շրջակա միջավայրի որակի հայկական ինդեքսը», որի միջոցով գնահատվում են բուսական ծածկույթի առողջությունը, կայունությունը և կենսաբազմազանության մակարդակը, ուսումնասիրությունը հիմնված է դաշտային տվյալների հավաքագրման, բուսաբանական դիտարկումների և վիճակագրական վերլուծության վրա, ներառելով ծառային և թփուտային տեսակների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, տեսակային բազմազանությունը և տարածքային բաշխվածությունը, աշխատանքում համադրվում են երկու երկրների տարբեր էկոհամակարգեր՝ Հայաստանի լեռնային անտառային գոտիները և Ղազախստանի ավելի բաց լանդշաֆտները, ինչի արդյունքում բացահայտվում են շրջակա միջավայրի ազդեցության տարբեր աստիճաններ և մարդկային գործունեության հետևանքները, ներառյալ գյուղատնտեսական օգտագործումը, ուրբանիզացիան և բնական միջավայրի փոփոխությունները, ինդեքսային գնահատման միջոցով ցույց է տրվում, որ կենսաբազմազանության բարձր մակարդակը սովորաբար համընկնում է էկոլոգիական ավելի կայուն վիճակի հետ, մինչդեռ տեսակային աղքատացումը և միջավայրի ճնշումը բերում են ինդեքսի նվազմանը, աշխատանքը նաև ընդգծում է մոնիթորինգի համակարգերի կարևորությունը էկոհամակարգերի պահպանության և կառավարման համար՝ առաջարկելով կիրառել ստանդարտացված գնահատման մոտեցումներ տարբեր տարածաշրջաններում բնապահպանական քաղաքականության բարելավման նպատակով։

Экономика

Կառավարման անհրաժեշտությունը պայմանավորված է հասարակության, կազմակերպությունների և տնտեսության արդյունավետ գործունեության ապահովման պահանջով։ Կառավարումը նպատակաուղղված գործընթաց է, որի միջոցով համակարգվում են մարդկային, նյութական և ֆինանսական ռեսուրսները՝ սահմանված նպատակներին հասնելու համար։ Առանց կառավարման ցանկացած կազմակերպություն կամ համակարգ կկորցնի իր կառուցվածքային ամբողջականությունը և չի կարող արդյունավետ գործել, քանի որ տարբեր գործողություններ չեն համակարգվի և չեն ուղղվի ընդհանուր նպատակի իրականացմանը։ Կառավարման անհրաժեշտությունը հատկապես ակնհայտ է այն պատճառով, որ ժամանակակից աշխարհում կազմակերպությունները գործում են բարդ և փոփոխվող միջավայրում, որտեղ անհրաժեշտ է արագ արձագանքել տնտեսական, տեխնոլոգիական և սոցիալական փոփոխություններին։ Կառավարումը ապահովում է այդ փոփոխություններին հարմարվելու, ռիսկերը գնահատելու և ճիշտ որոշումներ ընդունելու հնարավորություն։ Բացի այդ, կառավարման միջոցով իրականացվում են պլանավորում, կազմակերպում, մոտիվացիա և վերահսկում, որոնք միասին ապահովում են արդյունավետ աշխատանքային գործընթաց։ Կառավարումը նաև կարևոր դեր ունի աշխատանքի բաժանման և համակարգման մեջ, քանի որ թույլ է տալիս տարբեր ստորաբաժանումների աշխատանքը դարձնել համահունչ և նպատակային։ Այն նպաստում է արտադրողականության բարձրացմանը, ռեսուրսների խնայողությանը և կազմակերպության կայուն զարգացմանը։ Պետական մակարդակում կառավարումը անհրաժեշտ է հասարակական կարգի պահպանման, տնտեսական զարգացման և հասարակական ծառայությունների արդյունավետ կազմակերպման համար։ Ժամանակակից պայմաններում կառավարման դերը ավելի է մեծացել, քանի որ գլոբալիզացիան և տեխնոլոգիական առաջընթացը պահանջում են ավելի ճկուն և արդյունավետ կառավարման համակարգեր։ Այսպիսով, կառավարման անհրաժեշտությունը պայմանավորված է համակարգված աշխատանքի ապահովման, նպատակների իրականացման և հասարակության ու կազմակերպությունների կայուն զարգացման պահանջով։

Экономика

Այս գիրքը ուսումնասիրում է մակրոտնտեսական կարգավորման հիմնական սկզբունքները՝ ներկայացնելով, թե ինչպես է պետությունը ազդում ազգային տնտեսության վրա՝ ապահովելու կայուն տնտեսական աճ, գների կայունություն և զբաղվածության բարձր մակարդակ։ Այն անդրադառնում է դրամավարկային և հարկաբյուջետային քաղաքականությանը, պետական բյուջեի ձևավորմանը, կենտրոնական բանկի գործառույթներին և տոկոսադրույքների կարգավորման մեխանիզմներին։ Գրքում քննարկվում են նաև տնտեսական ցիկլերը, գնաճի և գործազրկության փոխկապակցվածությունը, համախառն ներքին արդյունքի (ՀՆԱ) հաշվարկման հիմունքները և մակրոտնտեսական հավասարակշռության մոդելները։ Հեղինակը վերլուծում է, թե ինչպես են պետական քաղաքականությունները ազդում շուկաների, ներդրումների և բնակչության կենսամակարդակի վրա՝ ներկայացնելով ինչպես տեսական մոտեցումներ, այնպես էլ գործնական օրինակներ տարբեր երկրների փորձից։ Նյութը օգտակար է տնտեսագիտության ուսանողների, ֆինանսական ոլորտի մասնագետների, պետական կառավարման աշխատողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր ցանկանում են հասկանալ ազգային տնտեսության կարգավորման մեխանիզմները և տնտեսական քաղաքականության ազդեցությունը հասարակության վրա։