Aspergillus niger R-3 բորբոսասնկերի L-ամինաթթվային օքսիդազի առանձնահատկությունները

Культура

Աշխատությունը նվիրված է 20-րդ դարում նոր կոմպոզիցիոն տեխնոլոգիաների կիրառմամբ ստեղծված հայկական դաշնամուրային երաժշտության կատարողական առանձնահատկությունների և խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն ստեղծագործություններն են, որոնց երաժշտական լեզուն տարբերվում է ավանդական դասական և ռոմանտիկական մտածողությունից և ներառում է նոր հնչյունային, ռիթմական, կառուցվածքային ու արտահայտչական սկզբունքներ։ Աշխատությունը դիտարկում է, թե ինչպես են ժամանակակից կոմպոզիցիոն միջոցները փոխում դաշնակահարի կատարողական մոտեցումները, երաժշտական տեքստի մեկնաբանությունը և ստեղծագործության գեղարվեստական բովանդակության բացահայտման եղանակները։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել ռիթմական բարդություններին, ոչ ավանդական մետրառիթմիկ կառուցվածքներին, դիսոնանսային հնչյունային լեզվին, պոլիֆոնիկ և բազմաշերտ հյուսվածքին, դինամիկ ու տեմբրային հակադրություններին, ինչպես նաև դաշնամուրային գործիքի հնչերանգային հնարավորությունների նորովի օգտագործմանը։ Կատարողական խնդիրների ուսումնասիրության ընթացքում կարևոր նշանակություն ունի նաև կոմպոզիտորի նշագրության ճշգրիտ ընթերցումը, ժամանակային հարաբերությունների պահպանումը, արտահայտչական շեշտադրումների ճիշտ մեկնաբանումը և տեխնիկական բարդությունների հաղթահարումը՝ առանց երաժշտական ամբողջականությունը կորցնելու։ Հայկական դաշնամուրային երաժշտության համատեքստում այս խնդիրները կապվում են նաև ազգային երաժշտական մտածողության և 20-րդ դարի համաշխարհային կոմպոզիցիոն ուղղությունների փոխազդեցության հետ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են հայկական կոմպոզիտորները յուրացրել նորարարական տեխնիկաները և ինչպես պետք է դրանք մեկնաբանվեն կատարողական արվեստում՝ հաշվի առնելով ստեղծագործության ազգային, ոճական և գեղարվեստական առանձնահատկությունները։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել դաշնակահարների, մանկավարժների, կոմպոզիտորների, երաժշտագետների և կատարողական արվեստի ուսանողների համար՝ որպես ժամանակակից հայկական դաշնամուրային երկացանկի տեխնիկական և գեղարվեստական խնդիրների ուսումնասիրման նյութ։

Философия

Այս աշխատությունը վերաբերում է XIX դարի հայ փիլիսոփայական մտքի պատմափիլիսոփայական հայեցակարգերի ուսումնասիրությանը՝ մեթոդաբանական վերլուծության տեսանկյունից՝ ընդգծելով հայ հասարակական-փիլիսոփայական մտածողության ձևավորման օրինաչափությունները, գաղափարական ուղղությունները և եվրոպական փիլիսոփայական հոսանքների ազդեցությունը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել XIX դարի հայ փիլիսոփաների և հասարակական մտավորականների մոտ ձևավորված պատմության փիլիսոփայական ընկալումները՝ պատմության ընթացքի իմաստի, ժողովրդի դերի, առաջընթացի գաղափարի և ազգային ինքնության ձևավորման համատեքստում։ Ուսումնասիրվում են այն հիմնական հայեցակարգերը, որոնք կապված են լուսավորականության, ռոմանտիզմի և ազգային-ազատագրական գաղափարախոսությունների հետ, ինչպես նաև դրանց արտացոլումը հայ մտավոր միջավայրում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մեթոդաբանական մոտեցումների վերլուծությանը՝ ինչպես են XIX դարի հայ մտածողները մեկնաբանել պատմական գործընթացները՝ կիրառելով թե՛ աստվածաբանական, թե՛ ռացիոնալ-փիլիսոփայական և պատմական-համեմատական մեթոդներ։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է հայ փիլիսոփայական մտքի կապը ռուսական և եվրոպական դպրոցների հետ՝ ցույց տալով գաղափարական փոխազդեցությունների և տեղայնացման գործընթացները։ Միաժամանակ վերլուծվում է պատմափիլիսոփայական հայեցակարգերի դերը ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման և մշակութային վերածննդի գործընթացներում։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ փիլիսոփայության պատմության համար՝ նպաստելով XIX դարի գաղափարական ժառանգության համակարգված և մեթոդաբանորեն հիմնավորված վերաիմաստավորմանը։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է տեղական ինքնակառավարման համակարգում հանրային և մասնավոր հատվածների համագործակցության ձևավորման, զարգացման և արդյունավետ կիրառման կազմակերպական, տնտեսական, ֆինանսական և կառավարչական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է համայնքային նշանակության խնդիրների լուծման և հանրային ծառայությունների մատուցման գործընթացներում մասնավոր հատվածի ֆինանսական միջոցների, կառավարչական փորձի, տեխնոլոգիական հնարավորությունների և մասնագիտական կարողությունների ներգրավման մեխանիզմների վրա։ Գործընկերությունը դիտարկվում է որպես երկարաժամկետ համագործակցության գործիք, որի շրջանակում հանրային և մասնավոր կողմերը համաձայնեցված պայմաններով մասնակցում են ծրագրերի նախագծմանը, ֆինանսավորմանը, իրականացմանը, շահագործմանը կամ ծառայությունների կազմակերպմանը՝ պատասխանատվության և ռիսկերի համապատասխան բաշխմամբ։ Հետազոտության ելակետային հարցերից է տեղական ինքնակառավարման առանձնահատկությունների և նման համագործակցության փոխհարաբերությունը։ Համայնքային կառավարման մակարդակում որոշումների ընդունումը անմիջականորեն կապված է բնակչության առօրյա կարիքների, համայնքային ենթակառուցվածքների, տեղական ծառայությունների և տարածքային զարգացման հետ։ Այդ պատճառով մասնավոր հատվածի մասնակցության ցանկացած ձև պետք է գնահատվի առաջին հերթին հանրային շահի, ծառայությունների մատչելիության, որակի, ֆինանսական կայունության և համայնքի երկարաժամկետ զարգացման նպատակների տեսանկյունից։ Համագործակցության նպատակն ինքնին մասնավոր կապիտալի ներգրավումը չէ, այլ հանրային խնդրի առավել արդյունավետ լուծման այնպիսի մեխանիզմի ընտրությունը, որի դեպքում մասնավոր կողմի մասնակցությունը ստեղծում է լրացուցիչ տնտեսական կամ կառավարչական արժեք։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում համայնքների ֆինանսական հնարավորություններին։ Տեղական ենթակառուցվածքների արդիականացումը, նոր օբյեկտների կառուցումը և հանրային ծառայությունների որակի բարձրացումը հաճախ պահանջում են զգալի և երկարաժամկետ ֆինանսական ռեսուրսներ։ Համայնքային բյուջեների սահմանափակ հնարավորությունների պայմաններում համագործակցային ծրագրերը կարող են դիտարկվել ներդրումային ռեսուրսների ընդլայնման հնարավոր տարբերակներից մեկը։ Միաժամանակ մասնավոր ֆինանսավորման ներգրավումը չի վերացնում հանրային հատվածի ֆինանսական պատասխանատվությունը, քանի որ երկարաժամկետ պայմանագրերը կարող են առաջացնել ապագա վճարումներ, երաշխիքներ կամ այլ պայմանական պարտավորություններ։ Հետևաբար ծրագրերի նախապատրաստման ժամանակ կարևոր է գնահատել ոչ միայն սկզբնական ներդրման չափը, այլև ամբողջ պայմանագրային ժամանակահատվածում համայնքի վրա հնարավոր ֆինանսական ազդեցությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է գործընկերության կիրառման հնարավոր ոլորտների ուսումնասիրությունը։ Համայնքային մակարդակում նման մեխանիզմները կարող են դիտարկվել տրանսպորտային, ճանապարհային, լուսավորության, ջրամատակարարման, թափոնների կառավարման, էներգախնայողության, կայանատեղիների, զբոսաշրջային ենթակառուցվածքների, հասարակական տարածքների, մշակութային, մարզական և այլ ծառայությունների կազմակերպման համատեքստում։ Յուրաքանչյուր ոլորտ պահանջում է առանձին գնահատում, քանի որ ծառայության բնույթը, պահանջարկի կանխատեսելիությունը, ներդրման վերադարձի հնարավորությունը և սոցիալական նշանակությունը տարբեր են։ Այն, ինչ կարող է արդյունավետ լինել առևտրային եկամուտ ստեղծող ծրագրի դեպքում, պարտադիր չէ համապատասխան լինի սոցիալական բարձր նշանակություն ունեցող ծառայությանը։ Այդ պատճառով համագործակցության ձևի ընտրությունը պետք է հիմնվի տվյալ ծրագրի առանձնահատկությունների վրա։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում նախագծերի ընտրության և առաջնահերթությունների սահմանման խնդիրը։ Համայնքի զարգացման ծրագրում ներառված յուրաքանչյուր ներդրումային նախաձեռնություն պարտադիր չէ իրականացնել մասնավոր գործընկերոջ միջոցով։ Նախ անհրաժեշտ է գնահատել հանրային խնդրի կարևորությունը, ներդրման անհրաժեշտությունը, այլընտրանքային ֆինանսավորման աղբյուրները, պահանջարկը, ծրագրի տնտեսական կենսունակությունը և երկարաժամկետ շահագործման ծախսերը։ Համեմատական գնահատումը հնարավորություն է տալիս որոշել՝ արդյոք գործընկերային տարբերակը կարող է ապահովել ավելի բարձր արդյունավետություն, քան համայնքի կողմից ծրագրի ավանդական ֆինանսավորումն ու իրականացումը։ Այս մոտեցումը կարևոր է հանրային ռեսուրսների անհիմն երկարաժամկետ պարտավորություններից խուսափելու համար։ Կարևորվում է ծրագրերի նախնական տեխնիկատնտեսական գնահատումը։ Մինչև մասնավոր գործընկերոջ ընտրությունը անհրաժեշտ է ուսումնասիրել ծրագրի տեխնիկական իրագործելիությունը, ներդրումային ծախսերը, շահագործման և պահպանման պահանջները, սպասվող եկամուտները կամ համայնքային վճարումները, հնարավոր սոցիալական արդյունքները և ռիսկերը։ Պահանջարկի գերագնահատումը կամ ծախսերի թերագնահատումը կարող են հետագայում էական ֆինանսական խնդիրներ առաջացնել։ Այդ պատճառով կանխատեսումները նպատակահարմար է կառուցել տարբեր սցենարներով՝ հաշվի առնելով տնտեսական միջավայրի, բնակչության թվի, ծառայությունների պահանջարկի և այլ գործոնների հնարավոր փոփոխությունները։ Հետազոտության առանցքային ուղղություններից է ռիսկերի բաշխումը։ Գործընկերության արդյունավետության հիմնական սկզբունքներից մեկն այն է, որ յուրաքանչյուր ռիսկ հնարավորության սահմաններում փոխանցվի այն կողմին, որը կարող է այն առավել արդյունավետ կառավարել։ Նախագծման և շինարարության ռիսկերը, շահագործման ծախսերի փոփոխությունը, պահանջարկի տատանումները, ֆինանսավորման արժեքը, իրավական փոփոխությունները և արտակարգ հանգամանքները կարող են տարբեր ծրագրերում տարբեր կերպ բաշխվել հանրային և մասնավոր կողմերի միջև։ Ռիսկերի մեխանիկական փոխանցումը մասնավոր հատվածին միշտ չէ, որ արդյունավետ է, քանի որ մասնավոր գործընկերը բարձր ռիսկը կարող է ներառել առաջարկվող ծառայության կամ պայմանագրի արժեքի մեջ։ Հետևաբար անհրաժեշտ է գտնել պատասխանատվության տնտեսական առումով հիմնավորված բաշխում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ֆինանսավորման կառուցվածքին։ Գործընկերային ծրագրերում կարող են համադրվել մասնավոր կապիտալը, փոխառու միջոցները, հանրային ֆինանսավորումը և այլ օրինական ֆինանսական աղբյուրներ։ Ծրագրի ֆինանսական մոդելը պետք է ապահովի դրա իրագործելիությունը՝ միաժամանակ պաշտպանելով համայնքի ֆինանսական կայունությունը։ Կարևոր է գնահատել վճարումների ժամանակացույցը, ֆինանսավորման արժեքը, եկամուտների աղբյուրները և հնարավոր երկարաժամկետ պարտավորությունները։ Հատկապես կարևոր է պայմանական պարտավորությունների գնահատումը, քանի որ որոշ պայմանագրային մեխանիզմներ կարող են համայնքի համար ծախս առաջացնել միայն որոշակի ապագա պայմանների իրականացման դեպքում։ Այսպիսի պարտավորությունների անտեսումը կարող է թաքցնել ծրագրի իրական ֆինանսական արժեքը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում մասնավոր գործընկերոջ ընտրության թափանցիկ և մրցակցային գործընթացը։ Մրցակցությունը կարող է նպաստել ավելի արդյունավետ տեխնիկական և ֆինանսական առաջարկների ստացմանը, սակայն դրա համար անհրաժեշտ են հստակ պահանջներ, գնահատման չափանիշներ և մասնակիցների համար հավասար պայմաններ։ Նախագծի փաստաթղթերը պետք է բավարար մանրամասնությամբ սահմանեն ծառայության պահանջվող որակը, ներդրումային պարտավորությունները, ժամկետները, վերահսկման մեխանիզմները և պայմանագրային պատասխանատվությունը։ Միաժամանակ չափազանց մանրամասն տեխնիկական սահմանափակումները կարող են նվազեցնել մասնավոր հատվածի նորարարական լուծումներ առաջարկելու հնարավորությունը, ուստի որոշ դեպքերում նպատակահարմար է կենտրոնանալ ակնկալվող արդյունքների և ծառայության չափելի չափանիշների վրա։ Առանձին ուղղություն է պայմանագրային հարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Երկարաժամկետ համագործակցության պայմանագիրը պետք է հստակ սահմանի կողմերի իրավունքներն ու պարտականությունները, ֆինանսական հարաբերությունները, ռիսկերի բաշխումը, ծառայության որակի չափանիշները, հաշվետվողականությունը, տեղեկատվության տրամադրման կարգը, պայմանագրի փոփոխման և հնարավոր դադարեցման պայմանները։ Քանի որ երկարաժամկետ ժամանակահատվածում տնտեսական և տեխնոլոգիական միջավայրը կարող է փոփոխվել, պայմանագիրը պետք է ապահովի որոշակի ճկունություն՝ միաժամանակ թույլ չտալով, որ հետագա փոփոխությունները խաթարեն սկզբնական մրցակցության արդյունքները կամ անհիմն լրացուցիչ բեռ ստեղծեն համայնքի համար։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է ծրագրերի վերահսկողության համակարգը։ Մասնավոր կողմին որոշ գործառույթների փոխանցումը չի նշանակում համայնքի պատասխանատվության վերացում։ Տեղական ինքնակառավարման մարմինը շարունակում է պատասխանատու լինել համայնքային շահերի պաշտպանության և համապատասխան հանրային ծառայությունների կազմակերպման համար։ Այդ պատճառով անհրաժեշտ են ծառայության որակի չափելի ցուցանիշներ, պարբերական հաշվետվություններ, ֆինանսական վերահսկողություն և պայմանագրային պարտավորությունների կատարման գնահատում։ Վերահսկողությունը պետք է հիմնված լինի նախապես սահմանված չափանիշների վրա, որպեսզի կողմերի միջև նվազեն կամայական մեկնաբանությունների և վեճերի հնարավորությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հաշվետվողականության և թափանցիկության խնդիրներին։ Քանի որ համագործակցային ծրագրերը կարող են երկար տարիներով ազդեցություն ունենալ համայնքային բյուջեի և հանրային ծառայությունների վրա, դրանց վերաբերյալ հիմնական տեղեկատվության հասանելիությունը կարևոր է հասարակական վերահսկողության համար։ Ծրագրի նպատակների, ակնկալվող արդյունքների, հիմնական ֆինանսական պարտավորությունների և իրականացման ցուցանիշների հրապարակայնությունը կարող է նպաստել բնակչության վստահության բարձրացմանը։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել մասնավոր գործընկերոջ օրինական առևտրային գաղտնիքի պաշտպանությունը՝ գտնելով հրապարակայնության և բիզնես տեղեկատվության պաշտպանության հիմնավորված հավասարակշռություն։ Կարևորվում է համայնքի բնակիչների մասնակցությունը։ Տեղական նշանակության խոշոր ծրագրերը կարող են ուղղակիորեն ազդել բնակչության առօրյա կյանքի, վճարների, հանրային տարածքների և ծառայությունների որակի վրա։ Հետևաբար ծրագրերի նախապատրաստման փուլում հանրային քննարկումները և բնակիչների կարիքների ուսումնասիրությունը կարող են նպաստել առավել հիմնավորված որոշումների ընդունմանը։ Մասնակցային մեխանիզմները հատկապես կարևոր են այն դեպքերում, երբ նախատեսվում է ծառայության մատուցման եղանակի էական փոփոխություն կամ երկարաժամկետ պայմանագրային պարտավորություն։ Բնակչության ներգրավվածությունը կարող է նաև օգնել բացահայտել այն խնդիրները, որոնք տեխնիկական կամ ֆինանսական գնահատումների ընթացքում բավարար չափով տեսանելի չեն։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է համայնքների ինստիտուցիոնալ կարողությունների գնահատումը։ Բարդ համագործակցային ծրագրերի մշակումը պահանջում է ֆինանսական վերլուծության, իրավունքի, նախագծերի կառավարման, ինժեներական գնահատման և պայմանագրերի վերահսկման մասնագիտական կարողություններ։ Փոքր կամ սահմանափակ վարչական ռեսուրսներ ունեցող համայնքները կարող են դժվարություններ ունենալ նման մասնագետների մշտական ներգրավման հարցում։ Այդ պատճառով զարգացման հնարավոր ուղղություններից են մասնագիտական խորհրդատվության համակարգերի ստեղծումը, պետական և համայնքային կառույցների միջև փորձի փոխանակումը, միասնական մեթոդական ուղեցույցների կիրառումը և մասնագետների շարունակական վերապատրաստումը։ Առանձին նշանակություն ունի միջհամայնքային համագործակցությունը։ Որոշ ենթակառուցվածքային կամ ծառայությունների ծրագրեր կարող են տնտեսական առումով չափազանց փոքր լինել մեկ համայնքի համար, մինչդեռ մի քանի համայնքների պահանջարկի համադրումը կարող է մեծացնել նախագծի մասշտաբը և ներդրումային գրավչությունը։ Թափոնների կառավարումը, տրանսպորտային կապերը, որոշ կոմունալ ծառայություններ և տարածաշրջանային ենթակառուցվածքները կարող են պահանջել համայնքների միջև համագործակցություն։ Նման մոտեցումը կարող է նաև հնարավորություն տալ համատեղ օգտագործել մասնագիտական և վարչական ռեսուրսները։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է հստակ սահմանել համայնքների միջև պատասխանատվության, ֆինանսավորման և որոշումների ընդունման մեխանիզմները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում համայնքային գույքի օգտագործման խնդիրը։ Գործընկերային ծրագրերում մասնավոր կողմին կարող է տրամադրվել որոշակի ենթակառուցվածքի կամ գույքի օգտագործման հնարավորություն՝ պայմանագրային նպատակների իրականացման համար։ Այս դեպքում անհրաժեշտ է ապահովել համայնքային սեփականության արդյունավետ օգտագործումը և պաշտպանել դրա երկարաժամկետ արժեքը։ Գույքի գնահատումը, օգտագործման պայմանները, պահպանման պարտավորությունները և պայմանագրի ավարտից հետո դրա վիճակը պետք է հստակ կարգավորվեն։ Հանրային ակտիվի ժամանակավոր օգտագործումը չպետք է հանգեցնի համայնքի համար չհիմնավորված տնտեսական կորստի։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հանրային ծառայությունների մատչելիությանը։ Մասնավոր հատվածի տնտեսական շահը և համայնքի սոցիալական նպատակները միշտ չէ, որ ամբողջությամբ համընկնում են։ Եթե ծրագրի եկամուտը ձևավորվում է բնակիչների վճարումներից, անհրաժեշտ է գնահատել ծառայության գնային մատչելիությունը տարբեր սոցիալական խմբերի համար։ Հանրային կողմը կարող է պայմանագրով սահմանել ծառայության որակի, հասանելիության և այլ չափանիշներ՝ ապահովելով, որ արդյունավետության բարձրացումը չհանգեցնի սոցիալական կարևոր ծառայությունների անհասանելիության։ Հետազոտության մեջ գործընկերության արդյունավետությունը, հետևաբար, գնահատվում է ոչ միայն ֆինանսական եկամտաբերությամբ, այլև հանրային արդյունքով։ Կարևորվում է ծրագրերի սոցիալ-տնտեսական ազդեցության գնահատումը։ Նոր ենթակառուցվածքը կամ բարելավված ծառայությունը կարող է ստեղծել ոչ միայն անմիջական ֆինանսական արդյունք, այլև նպաստել տեղական ձեռնարկատիրության, զբոսաշրջության, զբաղվածության և բնակավայրերի գրավչության զարգացմանը։ Այս անուղղակի արդյունքները կարող են կարևոր լինել ծրագրի հանրային արժեքը գնահատելիս։ Միաժամանակ տնտեսական ազդեցությունների վերաբերյալ կանխատեսումները պետք է լինեն իրատեսական և հիմնված չափելի ցուցանիշների վրա, որպեսզի ծրագրերի հիմնավորումը չկառուցվի չափազանց լավատեսական ենթադրությունների վրա։ Առանձին ուղղություն է նորարարությունների և տեխնոլոգիաների ներգրավումը։ Մասնավոր կազմակերպությունները կարող են ունենալ տեխնիկական լուծումներ և կառավարման համակարգեր, որոնց ներդրումը համայնքի կողմից ինքնուրույն կարող է լինել դժվար կամ ծախսատար։ Թվային կառավարման համակարգերը, էներգաարդյունավետ տեխնոլոգիաները, ենթակառուցվածքների հեռավար վերահսկումը և տվյալահեն ծառայությունները կարող են բարձրացնել համայնքային կառավարման արդյունավետությունը։ Սակայն տեխնոլոգիական լուծումների ընտրության ժամանակ անհրաժեշտ է գնահատել դրանց երկարաժամկետ սպասարկման ծախսերը, տվյալների կառավարումը և համայնքի՝ տեխնոլոգիան հետագայում ինքնուրույն վերահսկելու կարողությունը։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է փոքր և միջին ձեռնարկությունների մասնակցությունը։ Եթե խոշոր ծրագրերը կառուցվում են միայն մեծ ընկերությունների մասնակցության համար, տեղական բիզնեսը կարող է դուրս մնալ տնտեսական հնարավորություններից։ Ծրագրերի համապատասխան կառուցվածքը, ենթակապալառուների ներգրավման հնարավորությունները և մրցակցության խթանումը կարող են նպաստել համայնքային տնտեսության զարգացմանը։ Միաժամանակ մասնակիցների ընտրության չափանիշները պետք է ապահովեն անհրաժեշտ ֆինանսական և մասնագիտական կարողությունների առկայությունը՝ չնվազեցնելով ծրագրի որակի պահանջները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կոռուպցիոն և շահերի բախման ռիսկերին։ Երկարաժամկետ և ֆինանսապես նշանակալի պայմանագրերը կարող են պարունակել հանրային ռեսուրսների ոչ արդյունավետ օգտագործման վտանգներ, եթե որոշումների ընդունման գործընթացը բավարար չափով թափանցիկ և մրցակցային չէ։ Ռիսկերի նվազեցման համար կարևոր են որոշումների փաստաթղթավորումը, մրցակցային ընթացակարգերը, գնահատման հստակ չափանիշները, վերահսկողության մեխանիզմները և հանրային հաշվետվողականությունը։ Այս գործիքները պետք է կիրառվեն ծրագրի ամբողջ կյանքի ընթացքում՝ գաղափարի ձևավորումից մինչև պայմանագրի ավարտը։ Կարևոր ուղղություն է գործընկերային ծրագրերի արդյունքների գնահատումը։ Ծրագրի հաջողությունը հնարավոր չէ որոշել միայն այն փաստով, որ պայմանագիրը կնքվել և ենթակառուցվածքը կառուցվել է։ Անհրաժեշտ է գնահատել ծառայության իրական որակը, ծախսերը, օգտագործողների բավարարվածությունը, ֆինանսական պարտավորությունների կատարումը և նախնական նպատակների իրականացումը։ Նախապես սահմանված արդյունքային ցուցանիշները հնարավորություն են տալիս պարբերաբար համեմատել փաստացի արդյունքները ծրագրային նպատակների հետ և անհրաժեշտության դեպքում կիրառել պայմանագրով նախատեսված ուղղիչ մեխանիզմներ։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում երկարաժամկետ կայունության խնդիրը։ Համայնքային ենթակառուցվածքները հաճախ շահագործվում են տասնամյակներ, ուստի նախագծման ժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել ոչ միայն կառուցման արժեքը, այլև սպասարկման, վերանորոգման և հետագա արդիականացման ծախսերը։ Կյանքի ամբողջ ցիկլի մոտեցումը կարող է նպաստել այնպիսի լուծումների ընտրությանը, որոնք սկզբնական փուլում գուցե ավելի թանկ են, սակայն երկարաժամկետ օգտագործման ընթացքում ապահովում են ավելի ցածր ընդհանուր ծախսեր և ավելի բարձր որակ։ Այս մոտեցումը գործընկերային ծրագրերի հնարավոր առավելություններից մեկն է, եթե պայմանագրային համակարգը ճիշտ է կառուցված։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել իրավական և ինստիտուցիոնալ վերլուծությունը, տնտեսական ու ֆինանսական գնահատումը, համեմատական ուսումնասիրությունը, համայնքային ծրագրերի դեպքերի ուսումնասիրությունը, հարցումները և վիճակագրական տվյալների վերլուծությունը։ Միջազգային փորձի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել տարբեր մոդելներ և դրանց կիրառման պայմանները, սակայն այլ երկրների մեխանիզմների ուղղակի տեղափոխումը նպատակահարմար չէ առանց Հայաստանի համայնքների ֆինանսական, իրավական և կառավարչական առանձնահատկությունները հաշվի առնելու։ Հետազոտության կարևոր արդյունք կարող է լինել զարգացման ուղղությունների համակարգումը՝ ծրագրերի ընտրության միասնական չափանիշների, նախնական գնահատման մեթոդների, ռիսկերի կառավարման համակարգի, պայմանագրերի վերահսկողության, մասնագիտական կարողությունների զարգացման, հանրային մասնակցության և միջհամայնքային համագործակցության կատարելագործման միջոցով։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի այնպիսի ինստիտուցիոնալ միջավայրի ձևավորումը, որտեղ մասնավոր հատվածի ներգրավումը չի դիտարկվում որպես համայնքային ֆինանսավորման խնդիրների ինքնաբերական լուծում, այլ որպես կոնկրետ դեպքերում կիրառվող կառավարման գործիք, որի արդյունավետությունը պետք է նախապես հիմնավորվի և հետագայում չափվի։ Աշխատության գիտագործնական նշանակությունը պայմանավորված է համայնքների ներդրումային և կառավարչական կարողությունների ընդլայնման, հանրային ծառայությունների որակի բարձրացման և տեղական զարգացման համար լրացուցիչ ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման անհրաժեշտությամբ։ Գործընկերության ճիշտ կազմակերպումը կարող է նպաստել մասնավոր հատվածի գիտելիքի և ֆինանսական ներուժի ներգրավմանը, սակայն դրա կայուն արդյունքը կախված է ծրագրերի որակյալ նախապատրաստումից, հանրային շահի հստակ սահմանումից, ֆինանսական ռիսկերի գնահատումից, մրցակցային ընտրությունից և պայմանագրերի արդյունավետ վերահսկումից։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է տեղական ինքնակառավարման մակարդակում հանրային և մասնավոր հատվածների համագործակցության զարգացման հնարավորությունների համակարգային ուսումնասիրություն՝ ընդգրկելով իրավական և ինստիտուցիոնալ միջավայրը, ֆինանսավորման մեխանիզմները, ռիսկերի բաշխումը, ծրագրերի ընտրությունն ու գնահատումը, համայնքային ենթակառուցվածքների կառավարումը, թափանցիկությունը, հանրային մասնակցությունը, միջհամայնքային համագործակցությունը և երկարաժամկետ ֆինանսական կայունությունը։ Այն կարող է օգտակար լինել հանրային կառավարման, տեղական ինքնակառավարման, համայնքային տնտեսության, հանրային ֆինանսների և ներդրումային ծրագրերի կառավարման ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, մասնագետների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Культура

Հրատարակությունը ընթացիկ մատենագիտական բնույթի մասնագիտական տեղեկատու է, որի նպատակն է համակարգված ներկայացնել Հայկական ԽՍՀ մշակույթի և արվեստի տարբեր բնագավառներին վերաբերող նոր հրատարակությունների և հրապարակումների մասին տեղեկատվությունը։ Այն ներառում է գրադարան նոր մուտք գործած հայերեն և ռուսերեն գրքերի, ինչպես նաև պարբերական մամուլում հրապարակված համապատասխան հոդվածների մատենագիտական տվյալներ։ Նյութերը դասակարգվում են թեմատիկ սկզբունքով՝ ընդգրկելով մշակույթի և արվեստի տարբեր ուղղություններ, այդ թվում՝ երաժշտություն, թատրոն, կերպարվեստ, կինո, ճարտարապետություն, ժողովրդական ստեղծագործություն և մշակութային կյանքի այլ ոլորտներ։ Մատենագիտական գրառումները հնարավորություն են տալիս նույնականացնել անհրաժեշտ աղբյուրները և ստանալ դրանց որոնման համար կարևոր տվյալներ։ Նյութերի համակարգված դասավորությունը հեշտացնում է մասնագիտական գրականության որոնումը և հնարավորություն տալիս հետևելու տվյալ ժամանակաշրջանում մշակույթի ու արվեստի վերաբերյալ հրատարակչական գործունեության հիմնական ուղղություններին։ Տեղեկատուն կարևոր գործնական նշանակություն ունի գրադարանների տեղեկատու-մատենագիտական աշխատանքի, հավաքածուների համալրման և ընթերցողների տեղեկատվական սպասարկման համար։ Միաժամանակ այն ունի պատմական և փաստագրական արժեք, քանի որ տարբեր թողարկումների միջոցով պահպանվում է խորհրդային Հայաստանի մշակութային և արվեստագիտական կյանքի վերաբերյալ հրատարակված նյութերի մատենագիտական պատկերը։ Հրատարակությունը նախատեսված է գրադարանավարների, մատենագետների, արվեստաբանների, մշակութաբանների, գիտաշխատողների, ուսանողների և մշակույթի ու արվեստի վերաբերյալ մասնագիտական գրականություն որոնող ընթերցողների համար։

Математика

Աշխատությունը նվիրված է դիֆերենցիալ օպերատորի սեփական ֆունկցիաներով տարրալուծման խնդրի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում դիֆերենցիալ օպերատորների սեփական արժեքների և սեփական ֆունկցիաների հատկություններն են, ինչպես նաև այդ ֆունկցիաների միջոցով ավելի բարդ ֆունկցիաների կամ լուծումների ներկայացման հնարավորությունը։ Նման տարրալուծումները կարևոր դեր ունեն մաթեմատիկական ֆիզիկայի, սպեկտրալ տեսության և դիֆերենցիալ հավասարումների բազմաթիվ խնդիրների լուծման ժամանակ, քանի որ հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրությունը վերածել օպերատորի սպեկտրային հատկությունների վերլուծության։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են սեփական ֆունկցիաների համակարգի կառուցվածքը, լրիվության և օրթոգոնալության հարցերը, ինչպես նաև այն պայմանները, որոնց դեպքում տրված ֆունկցիան կարող է ներկայացվել սեփական ֆունկցիաների շարքի կամ համապատասխան սպեկտրային տարրալուծման միջոցով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում օպերատորի սահմանման տիրույթին, սահմանային պայմաններին և այն մաթեմատիկական պայմաններին, որոնք ապահովում են տարրալուծման գոյությունն ու միարժեքությունը։ Քննարկվում են նաև տարրալուծման զուգամիտության, ներկայացման ճշգրտության և ստացված շարքի կամ ինտեգրալային արտահայտության կիրառման հետ կապված խնդիրները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են տեսական հիմք ապահովել տարբեր ֆիզիկական և տեխնիկական համակարգերի մաթեմատիկական մոդելավորման համար, որտեղ համապատասխան դիֆերենցիալ հավասարումների լուծումները կառուցվում են օպերատորի սեփական ֆունկցիաների միջոցով։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել մաթեմատիկոսներին, ֆունկցիոնալ անալիզի և սպեկտրալ տեսության մասնագետներին, դիֆերենցիալ հավասարումներ ուսումնասիրող հետազոտողներին, ինչպես նաև կիրառական մաթեմատիկայի և մաթեմատիկական ֆիզիկայի համապատասխան ուղղություններով սովորող ուսանողներին։

Педагогика

Այս մանկավարժական ուսումնասիրությունը նվիրված է մասնագիտական ուսումնական հաստատություններում սովորողների տեխնիկական մտածողության զարգացման համար կիրառվող մանկավարժական տեխնոլոգիաների վերլուծությանը և արդյունավետության գնահատմանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են տեխնիկական մտածողության էությունը, կառուցվածքային բաղադրիչները և դրա ձևավորման հոգեբանամանկավարժական հիմքերը՝ ներառյալ վերլուծական, կոնստրուկտիվ և ստեղծագործական կարողությունների զարգացումը։ Հեղինակը ուսումնասիրում է ուսուցման ժամանակակից տեխնոլոգիաները՝ նախագծային ուսուցում, խնդրակենտրոն ուսուցում, մոդուլային կրթություն, սիմուլյացիոն և թվային կրթական միջավայրեր, որոնք նպաստում են մասնագիտական հմտությունների ձևավորմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսուցման գործընթացում գործնական աշխատանքի, ինժեներական խնդիրների լուծման և կիրառական մտածողության զարգացման մեթոդներին։ Աշխատության մեջ վերլուծվում է նաև ուսուցչի դերը կրթական միջավայրի կազմակերպման, ուսանողների ինքնուրույն գործունեության խթանման և նորարարական մոտեցումների ներդրման գործընթացում։ Հետազոտության արդյունքները ցույց են տալիս, որ մանկավարժական տեխնոլոգիաների համակարգված կիրառումը նպաստում է սովորողների տեխնիկական մտածողության, ստեղծագործականության և մասնագիտական պատրաստվածության բարձրացմանը։ Աշխատությունը նախատեսված է մանկավարժների, ինժեներական կրթության մասնագետների, մեթոդիստների և ուսանողների համար։