Ավտոտրանսպորտի արտանետումների ազդեցությունը Երևան և Ալավերդի քաղաքների էկոլոգիական իրավիճակների վրա

Право

Գիրքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ուրիշի ապօրինի տիրապետումից անշարժ գույքի հետ պահանջման իրավական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են սեփականության իրավունքի պաշտպանության մեխանիզմները, անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունքների վերականգնման իրավական հիմքերը և քաղաքացիաիրավական հարաբերություններում առաջացող վեճերի լուծման առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է գույքի վերադարձի պահանջի կիրառման պայմաններին, դատական պաշտպանության ձևերին, ապացուցման խնդիրներին և իրավակիրառ պրակտիկայում հանդիպող դժվարություններին։ Ներկայացվում են սեփականատիրոջ իրավունքների պաշտպանության, բարեխիղճ և անբարեխիղճ տիրապետման տարբերակման, ինչպես նաև անշարժ գույքի շրջանառության իրավական կարգավորման հարցերը։ Գիրքը կարևոր նշանակություն ունի Հայաստանի քաղաքացիական իրավունքի զարգացման և սեփականության պաշտպանության մեխանիզմների կատարելագործման ուսումնասիրության համար։ Այն արժեքավոր աղբյուր է իրավաբանների, դատավորների, փաստաբանների, իրավագիտության ոլորտի հետազոտողների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունքների պաշտպանության իրավական խնդիրներով։

Литература

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է XIX դարի արևելահայ ռոմանտիկական վեպի ձևավորման, զարգացման և գեղարվեստական առանձնահատկությունների քննությանը՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով վեպի հիմնական տիպերը, գաղափարական ուղղությունները, կերպարային համակարգը և ժանրային կառուցվածքը։ Աշխատության մեջ արևելահայ ռոմանտիկական վեպը դիտարկվում է որպես հայ գրականության զարգացման կարևոր փուլ, որի միջոցով գրողները փորձել են գեղարվեստականորեն արտահայտել ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման, հայրենիքի, ազատության, սիրո, անհատի և հասարակության փոխհարաբերությունների, պատմական հիշողության ու ազգային ճակատագրի վերաբերյալ իրենց պատկերացումները։ Ուսումնասիրության հիմնական նպատակներից է բացահայտել այն ընդհանրություններն ու տարբերությունները, որոնք բնորոշ են տվյալ ժամանակաշրջանի վիպական ստեղծագործություններին։ Տիպաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու վեպերի կառուցվածքային և գաղափարական հիմնական մոդելները և հասկանալու, թե ինչպես են տարբեր հեղինակներ նույն պատմական ու մշակութային միջավայրում յուրովի մեկնաբանել մարդու և հասարակության խնդիրները։ Ռոմանտիկական վեպին բնորոշ է իրականության և իդեալի հակադրությունը։ Հերոսը հաճախ ներկայացվում է որպես բացառիկ անհատ, որը չի հարմարվում իրեն շրջապատող իրականությանը և ձգտում է գտնել ավելի բարձր ու կատարյալ արժեքների աշխարհ։ Նրա ներքին ձգտումները կարող են բախվել հասարակական սահմանափակումներին, քաղաքական պայմաններին կամ ավանդական բարքերին, ինչի հետևանքով առաջանում է դրամատիկական հակասություն անհատի ցանկությունների և իրականության միջև։ Այդ հակադրությունը դառնում է կերպարի զարգացման և ամբողջ վիպական գործողության կարևոր շարժիչ ուժերից մեկը։ Ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում սիրային և ազգային-հայրենասիրական սյուժեների փոխհարաբերությանը։ Ռոմանտիկական վեպերում սիրո պատմությունը հաճախ դուրս է գալիս անձնական հարաբերությունների շրջանակից և կապվում ավելի լայն գաղափարների հետ՝ հայրենիքի, ազատության, հավատարմության և անձնական զոհաբերության թեմաներով։ Սիրո և ազգային պարտքի միջև առաջացող հակասությունները կերպարներին կանգնեցնում են դժվար ընտրությունների առաջ և հնարավորություն են տալիս բացահայտելու նրանց բարոյական արժեքները։ Կարևոր է նաև պատմական անցյալի գեղարվեստականացումը։ XIX դարի արևելահայ գրականության մեջ պատմությունը հաճախ դառնում է ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման միջոց։ Պատմական իրադարձությունների, հերոսների և անցյալի պատկերների միջոցով գրողները վերականգնում են ազգային հիշողությունը և միաժամանակ անդրադառնում իրենց ժամանակի խնդիրներին։ Այդ պատճառով պատմական թեման ռոմանտիկական վեպում սովորաբար ունի ոչ միայն ճանաչողական, այլև գաղափարական նշանակություն․ անցյալը դառնում է ներկայի հետ խոսելու և ապագայի վերաբերյալ պատկերացումներ ձևավորելու միջոց։ Տիպաբանական ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է նաև կերպարների համակարգը։ Ռոմանտիկական վեպում հաճախ հանդիպում են իդեալականացված հերոսներ, հակադիր ուժեր ներկայացնող կերպարներ, սիրային պատմության մասնակիցներ, հասարակական կամ քաղաքական հակամարտությունների մեջ ներգրավված անհատներ։ Հերոսի հակադրությունը միջավայրին թույլ է տալիս ընդգծել անհատի ազատության և ինքնահաստատման ձգտումը, իսկ հակառակորդ կերպարները հաճախ մարմնավորում են այն հասարակական կամ բարոյական ուժերը, որոնց դեմ պայքարում է գլխավոր հերոսը։ Այս կառուցվածքը ստեղծում է սուր հակադրություններ և ուժեղացնում ստեղծագործության դրամատիկական լարվածությունը։ Ուսումնասիրության մեջ ուշադրություն է դարձվում նաև ռոմանտիկական պատկերավորման միջոցներին։ Բնության նկարագրությունները, խորհրդանշական պատկերները, զգացմունքային բարձր լարվածությամբ տեսարանները, հերոսների ներաշխարհի ընդգծված ներկայացումը և բացառիկ իրավիճակների օգտագործումը նպաստում են վեպերի յուրահատուկ գեղարվեստական մթնոլորտի ձևավորմանը։ Բնությունը հաճախ հանդես է գալիս ոչ միայն որպես գործողությունների միջավայր, այլև որպես կերպարի հոգեվիճակի արտահայտիչ, իսկ իրական և երևակայական աշխարհների սահմանների թուլացումը հնարավորություն է տալիս ընդլայնելու վեպի գեղարվեստական հնարավորությունները։ XIX դարի արևելահայ ռոմանտիկական վեպի տիպաբանության ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև ժանրի զարգացման ընդհանուր օրինաչափությունները հասկանալու համար։ Այն ցույց է տալիս, որ հայկական ռոմանտիկական վեպը ձևավորվել է համաշխարհային ռոմանտիզմի ազդեցությունների և ազգային գրական ավանդույթների փոխազդեցության պայմաններում՝ ստեղծելով ինքնատիպ գեղարվեստական համակարգ։ Հայ հեղինակների ստեղծագործություններում եվրոպական ռոմանտիկական գրականությանը բնորոշ մի շարք սկզբունքներ միավորվում են հայկական պատմական, հասարակական և մշակութային իրականության առանձնահատկությունների հետ։ Արդյունքում ձևավորվում է վեպի այնպիսի ազգային տարբերակ, որտեղ անհատի ներքին պայքարը սերտորեն կապված է ժողովրդի պատմական ճակատագրի և ազգային ինքնության խնդիրների հետ։ Այս ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել XIX դարի արևելահայ ռոմանտիկական վեպի ժանրային բնույթի, գաղափարական բազմազանության և գեղարվեստական կառուցվածքի մասին։ Այն արժեքավոր է հայ գրականության պատմությամբ, ռոմանտիզմով և վեպի զարգացման օրինաչափություններով հետաքրքրվող ընթերցողների, ուսանողների և գրականագետների համար՝ օգնելով հասկանալ, թե ինչպես են տարբեր հեղինակներ ձևավորել ռոմանտիկական վիպական հերոսի, սյուժեի, կոնֆլիկտի և գեղարվեստական աշխարհի տարբեր տիպեր։

Культура

Այս աշխատությունը նվիրված է հայ խորհրդային կինոյի և արվեստի նշանավոր գործիչ Սերգեյ Փարաջանովի ստեղծագործության սոցիալ-հոգեբանական և էստետիկ հիմքերի վերլուծությանը։ Նյութում ուսումնասիրվում են նրա ստեղծագործության ձևավորման սոցիալական, հոգեբանական և մշակութային գործոնները, որոնք ազդել են նկարահանման ոճի, վիզուալ կոմպոզիցիաների, կերպարների պատկերավորման և խորհրդանշական մեթոդների ընտրության վրա։ Աշխատությունը ընդգծում է Փարաջանովի արվեստի ինքնատիպությունն ու բազմաշերտությունը՝ համադրելով իրականության և փիլիսոփայական ընկալումների, ազգային մշակութային տարրերի և անձնական էմոցիոնալ փորձառությունների արտահայտությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում սիմվոլիզմի, ֆորմալ մտածողության և սցենարային կառուցվածքի հոգեբանական ազդեցությանը՝ ստեղծագործության ընկալման և զգայական դրսևորման վրա։ Նյութը կարևոր է արվեստաբանների, կինոգետների, սոցիալ-հոգեբանական հետազոտողների և ստեղծագործական մշակույթի ուսումնասիրողների համար՝ նպաստելով Փարաջանովի արվեստի խորքային ընկալմանը և սոցիալ-հոգեբանական միջավայրի ազդեցության վերլուծությանը։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է Տիրան Չրաքյանի (Ինտրա) կյանքի և ստեղծագործական ժառանգության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով նրա անհատական մտավոր ուղին, գրական-էսսեիստական մտածողության առանձնահատկությունները և արևմտահայ մշակութային միջավայրում ունեցած դերը։ Վերլուծվում են նրա էսսեների, հրապարակախոսական նյութերի և գրական փորձարարական գործերի գաղափարական ու գեղարվեստական շերտերը՝ ընդգծելով փիլիսոփայական մտքի, էսթետիկական որոնումների և ինքնատիպ լեզվաոճական արտահայտչաձևերի միահյուսումը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Չրաքյանի աշխարհայացքային համակարգին, մարդու ներաշխարհի և արվեստի փոխհարաբերության մեկնաբանությանը, ինչպես նաև նրա ստեղծագործությունների կապին ժամանակի եվրոպական և արևելյան ինտելեկտուալ հոսանքների հետ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել Ինտրայի ստեղծագործական ժառանգության, նրա մտավոր ազդեցության և արևմտահայ գրականության մեջ ունեցած յուրահատուկ տեղի մասին։

Лингвистика

Գիրքը նվիրված է բուսանուններ պարունակող դարձվածային միավորների լեզվաբանական ուսումնասիրությանը՝ անգլերենի, հայերենի և ռուսերենի համեմատական վերլուծության հիման վրա։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են նման դարձվածքների իմաստային կառուցվածքը, ձևավորման առանձնահատկությունները, մշակութային և լեզվամտածողական նշանակությունը։ Հեղինակը բացահայտում է, թե ինչպես են բույսերի անվանումները կիրառվում փոխաբերական իմաստներով, ինչպիսի պատկերացումներ և արժեքային համակարգեր են արտահայտում տարբեր լեզուներում, ինչպես նաև ինչ ընդհանրություններ ու տարբերություններ են առկա այդ լեզվական միավորների միջև։ Ներկայացվում են դարձվածքների կառուցվածքային, իմաստաբանական և գործառական առանձնահատկությունները՝ ուշադրություն դարձնելով ազգային մշակույթի, ավանդույթների և լեզվական աշխարհի արտացոլմանը։ Աշխատությունը արժեքավոր ուսումնասիրություն է լեզվաբանների, թարգմանիչների, բանասիրական մասնագիտությունների ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են դարձվածաբանությամբ, լեզուների համեմատական ուսումնասիրությամբ և լեզվի ու մշակույթի փոխհարաբերություններով։

Медицина

Աշխատությունը նվիրված է տարերային աղետների և արտակարգ իրավիճակների պայմաններում համաճարակաբանական տեղեկատվության համակարգված հավաքագրման, պահպանման, մշակման և վերլուծության համար նախատեսված տվյալների բազայի ստեղծման մեթոդաբանական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում տեղեկատվական համակարգի այնպիսի կառուցվածքի ձևավորումն է, որը հնարավորություն է տալիս տարբեր աղբյուրներից ստացվող տվյալները կազմակերպել միասնական սկզբունքներով և օգտագործել հանրային առողջության իրավիճակի գնահատման ու կառավարչական որոշումների տեղեկատվական ապահովման համար։ Արտակարգ իրավիճակներում տվյալների ժամանակին և հետևողական գրանցումը դիտարկվում է որպես կարևոր պայման՝ բնակչության առողջությանը վերաբերող փոփոխությունները գնահատելու, հնարավոր համաճարակաբանական ռիսկերը վաղ նկատելու և համապատասխան ծառայությունների միջև տեղեկատվական փոխգործակցությունը կազմակերպելու տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել տվյալների դասակարգման, ստանդարտացման, համադրելիության և որակի վերահսկման սկզբունքները, ինչպես նաև տեղեկատվական հոսքերի կազմակերպումը տարբեր կառույցների միջև։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել տվյալների բազայի տրամաբանական կառուցվածքին, գրանցվող ցուցանիշների փոխկապակցվածությանը, տարածաժամանակային տվյալների ներկայացմանը և տեղեկատվության պարբերական թարմացման մեխանիզմներին։ Կարևոր ուղղություն է տվյալների ամբողջականության, ճշգրտության և կրկնությունների բացառման ապահովումը, քանի որ արտակարգ իրավիճակների պայմաններում տեղեկատվությունը կարող է ստացվել բազմաթիվ աղբյուրներից և տարբեր ձևաչափերով։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել նաև տեղեկատվության գաղտնիության և հասանելիության կառավարման սկզբունքները՝ հատկապես անձնական կամ առողջությանը վերաբերող տվյալների պաշտպանության տեսանկյունից։ Տվյալների համակարգված պահպանումը հնարավորություն է տալիս իրականացնել վիճակագրական և համաճարակաբանական վերլուծություններ, համեմատել տարբեր ժամանակահատվածների ու տարածքների ցուցանիշները և ձևավորել իրավիճակի ընդհանուր գնահատման համար անհրաժեշտ տեղեկատվական պատկեր։ Մեթոդաբանական տեսանկյունից կարևոր է նաև համակարգի ճկունությունը, որպեսզի այն հնարավոր լինի հարմարեցնել տարբեր բնույթի արտակարգ իրավիճակներին և տեղեկատվական պահանջների փոփոխությանը։ Նման տվյալների բազան կարող է ծառայել նաև հետագա գիտական ուսումնասիրությունների, արտակարգ իրավիճակների արձագանքման փորձի գնահատման և հանրային առողջության պատրաստվածության բարելավման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է համաճարակաբանության, բժշկական ինֆորմատիկայի, տվյալների կառավարման և արտակարգ իրավիճակների կառավարման մոտեցումները՝ ձևավորելով առողջապահական տեղեկատվության համակարգված օգտագործման մեթոդաբանական հիմք։