Ազգային արժույթի փոխարժեքի և գնաճի կարգավորման սոցիալ-տնտեսական արդյունավետությունը (ՀՀ նյութերով)

Экономика

Հետազոտության հիմնական նպատակը աշխարհատնտեսական, աշխարհաքաղաքական առկա բարդ և հակասական իրավիճակում Հարավային Կովկասի երկրների միջև երկկողմ և եռակողմ համագործացության բացահայտման հիման վրա տարածաշրջանային տնտեսական ինտեգրացիոն խմբավորման աստիճանական ձևավորման գործունեության մեխանիզմների, ողիների մշակումն ու առաջարկումն է / Диссертация посвящена раскрытию путей экономического сотрудничества, экономической интеграции между странами Южного Кавказа Հրատ.՝ Հայաստանի պետական տնտեսագիտական համալսարան, Երևան, 2009, Սեղմագիր՝ 22 էջ [src=123456789/4371] [dspace.nla.am]

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է ազգային դաստիարակության հիմնախնդիրներին՝ քննության առնելով կրթության, ընտանեկան դաստիարակության, հասարակական միջավայրի և ազգային արժեքների փոխանցման փոխկապակցվածությունը։ Հեղինակը ուշադրությունը կենտրոնացնում է դաստիարակության այն թերությունների ու բացթողումների վրա, որոնք կարող են խոչընդոտել անհատի մտավոր, բարոյական և հասարակական զարգացմանը, ինչպես նաև թուլացնել ազգային ինքնագիտակցության ձևավորումը։ Դաստիարակությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես երեխային գիտելիքներ և վարքի կանոններ փոխանցելու գործընթաց, այլև որպես ամբողջական համակարգ, որի միջոցով ձևավորվում են մարդու բնավորությունը, աշխարհայացքը, պարտքի զգացումը, պատասխանատվությունը և հասարակության մեջ իր տեղը գիտակցելու կարողությունը։ Ազգային դաստիարակության հարցը ներկայացվում է ավելի լայն հասարակական համատեքստում՝ ընդգծելով մայրենի լեզվի, ազգային ավանդույթների, պատմական հիշողության, բարոյական սկզբունքների և մշակութային ժառանգության կարևորությունը։ Աշխատության քննադատական ուղղվածությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու դաստիարակության տարածված սխալ մոտեցումներին, կրթական միջավայրի թերություններին և այն հանգամանքներին, որոնք կարող են սահմանափակել երեխայի ինքնուրույն մտածողության, գիտելիքի նկատմամբ հետաքրքրության և հասարակական պատասխանատվության զարգացումը։ Կարևորվում է նաև ընտանիքի և կրթական հաստատությունների դերը՝ որպես անհատի ձևավորման հիմնական միջավայրեր, որոնց համագործակցությունը նպաստում է դաստիարակության արդյունավետությանը։ Գրքի գաղափարական առանցքում ազգային առաջընթացի և կրթության որակի միջև կապն է․ հասարակության ապագան պայմանավորվում է ոչ միայն կրթական գիտելիքների փոխանցմամբ, այլև արժանապատիվ, գիտակից, բարոյական և ազգային ինքնությունը պահպանող սերունդ ձևավորելու կարողությամբ։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը կարևոր տեղ ունի 19-րդ դարի հայ մանկավարժական և հասարակական մտքի պատմության մեջ՝ արտացոլելով ազգային կրթության բարեփոխման, դաստիարակության սկզբունքների վերանայման և հասարակական կյանքի բարելավման ձգտումները։ Այն արժեքավոր է հայ կրթության պատմությամբ, ազգային ինքնագիտակցության ձևավորմամբ, մանկավարժական գաղափարներով և հայ հասարակական մտքի զարգացմամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Медицина

Այս աշխատությունը նվիրված է տարածական կոնտրաստային զգայունության կիրառմանը՝ որպես ցանցաթաղանթի և տեսողական նյարդի հիվանդությունների ախտորոշման ժամանակակից և արդյունավետ մեթոդի։ Հեղինակը ներկայացնում է տեսողական համակարգի ֆիզիոլոգիական առանձնահատկությունները, տարածական կոնտրաստային զգայունության գնահատման տեսական հիմքերը և դրա կլինիկական նշանակությունը տարբեր ակնաբուժական հիվանդությունների վաղ հայտնաբերման և ընթացքի գնահատման գործում։ Աշխատությունում վերլուծվում են ախտորոշման մեթոդաբանությունները, տեսողական ֆունկցիաների գնահատման գործիքները, ինչպես նաև տարբեր հիվանդությունների դեպքում ստացվող կլինիկական տվյալների մեկնաբանման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարածական կոնտրաստային զգայունության ցուցանիշների կիրառմանը տեսողական նյարդի և ցանցաթաղանթի ախտահարումների տարբերակիչ ախտորոշման, հիվանդության զարգացման դինամիկայի վերահսկման և բուժման արդյունավետության գնահատման նպատակով։ Ներկայացվում են նաև հետազոտական արդյունքներ և գործնական առաջարկություններ, որոնք կարող են նպաստել ակնաբուժական ախտորոշման ճշգրտության բարձրացմանը և տեսողական խանգարումների վաղ հայտնաբերմանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել ակնաբույժներին, կլինիկական հետազոտողներին, բժշկական ոլորտի մասնագետներին, ռեզիդենտներին, բժշկական բուհերի ուսանողներին և տեսողական համակարգի հիվանդությունների ախտորոշմամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Финансы

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում սնանկության կառավարման արդի հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ ոչ ֆինանսական հատվածի առևտրային կազմակերպությունների օրինակով։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են սնանկության ինստիտուտի ձևավորման և զարգացման առանձնահատկությունները ՀՀ իրավական և տնտեսական համակարգում, ինչպես նաև դրա կիրառման արդյունավետությունը գործնական հարթությունում։ Դիտարկվում են սնանկության վարույթի հիմնական փուլերը՝ վճարունակության գնահատում, վերակազմակերպման և լուծարման գործընթացներ, պարտատերերի պահանջների բավարարման մեխանիզմներ և դատական կառավարման առանձնահատկություններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ոչ ֆինանսական հատվածի ձեռնարկությունների (արտադրական, առևտրային և ծառայությունների ոլորտ) ֆինանսական անկայունության պատճառներին՝ ներառյալ կառավարման սխալները, շուկայի տատանումները, հարկային բեռը և մրցակցային միջավայրը։ Վերլուծվում են նաև սնանկության կանխարգելման գործիքները՝ վաղ նախազգուշացման համակարգեր, ֆինանսական մոնիթորինգ, վերակազմակերպման ծրագրեր և պարտքերի վերանախագծում։ Աշխատությունում քննարկվում են դատական և արտադատական սնանկության գործընթացների արդյունավետության տարբերությունները, ինչպես նաև միջազգային փորձի կիրառելիությունը ՀՀ պայմաններում։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից հայերենում երկխոսության լեզվական կառուցվածքի, հաղորդակցական առանձնահատկությունների և գործառական դրսևորումների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Երկխոսությունը դիտարկվում է որպես խոսքային հաղորդակցության հիմնական ձևերից մեկը, որի ընթացքում երկու կամ ավելի հաղորդակիցների խոսքային գործողությունները փոխկապակցվում են և կազմում իմաստային ու կառուցվածքային ամբողջություն։ Հետազոտության կենտրոնում երկխոսական միավորների ձևավորման սկզբունքներն են, խոսակիցների հերթագայումը, հարցի և պատասխանի փոխհարաբերությունը, նախորդ և հաջորդ խոսքային միավորների իմաստային կապը, ինչպես նաև հաղորդակցական իրավիճակի ազդեցությունը արտահայտությունների կառուցվածքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հարցական նախադասություններին և հարցուպատասխանական կառույցներին, որոնք կարևոր դեր ունեն երկխոսական խոսքի կազմակերպման մեջ։ Ուսումնասիրվում են նաև թերի և զեղչված նախադասությունները, բառ-նախադասությունները, կրկնությունները, դիմելաձևերը, ձայնարկությունները, եղանակավորող բառերը և խոսակցական լեզվին բնորոշ այլ միջոցներ, որոնց շնորհիվ երկխոսությունը ձեռք է բերում բնականություն, շարժունություն և արտահայտչականություն։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հնչերանգի ուսումնասիրությունը, քանի որ նույն բառային կազմ ունեցող արտահայտությունը տարբեր հնչերանգային պայմաններում կարող է ունենալ տարբեր հաղորդակցական նշանակություն։ Քննության են առնվում առօրյա-խոսակցական, գեղարվեստական, հրապարակախոսական և այլ գործառական միջավայրերում հանդիպող երկխոսական կառույցները՝ բացահայտելով դրանց լեզվաոճական տարբերությունները։ Գեղարվեստական խոսքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել սովորական հարցուպատասխանային կառուցվածքների հետ մեկտեղ ներքին, միակողմանի, անպատասխան և ոչ խոսքային արձագանքով ուղեկցվող երկխոսությունների առանձնահատկությունները։ Առանձին նշանակություն ունի ուղղակի խոսքի և հեղինակային խոսքի փոխհարաբերության քննությունը, քանի որ գեղարվեստական երկխոսությունը կարող է ծառայել կերպարների անհատականացմանը, նրանց մտածողության ու վերաբերմունքի բացահայտմանը և պատումի զարգացմանը։ Երկխոսական խոսքի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս նաև ուսումնասիրելու լեզվական միջոցների ընտրության կախվածությունը խոսակիցների հարաբերություններից, հաղորդակցության նպատակից և կոնկրետ իրադրությունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է շարահյուսական, ոճաբանական, գործաբանական և հաղորդակցական լեզվաբանության մոտեցումները՝ ներկայացնելով երկխոսությունը որպես ժամանակակից հայերենի խոսքային համակարգի բազմաշերտ և դինամիկ երևույթ։

История

1945–1965 թվականներին Խորհրդային Հայաստանում գիտության զարգացումը թևակոխեց նոր փուլ, որը բնութագրվում էր հետպատերազմյան վերականգնմամբ, գիտական ինստիտուցիոնալացման խորացմամբ և տարբեր ոլորտներում արագ առաջընթացով։ Այս շրջանում գիտությունը դարձավ պետական զարգացման ռազմավարական ուղղություն, և զգալի միջոցներ ուղղվեցին գիտահետազոտական կենտրոնների ստեղծման ու ընդլայնման համար։ Կարևոր դեր խաղաց Հայաստանի գիտությունների ակադեմիան՝ Հայաստանի գիտությունների ազգային ակադեմիա, որը համակարգեց գիտական աշխատանքները և միավորեց տարբեր ինստիտուտների գործունեությունը։ Բնական և տեխնիկական գիտությունների ոլորտում առանձնանում էին մաթեմատիկայի, ֆիզիկայի, մեխանիկայի և ինժեներական գիտությունների զարգացումը։ Ձևավորվեցին ճանաչված գիտական դպրոցներ, հատկապես մաթեմատիկայի և տեսական ֆիզիկայի ոլորտներում, որոնք հետագայում միջազգային ճանաչում ձեռք բերեցին։ Բժշկագիտությունը նույնպես զարգացում ապրեց՝ կենտրոնանալով առողջապահական համակարգի բարելավման և նոր բուժական մեթոդների ներդրման վրա։ Միաժամանակ առաջընթաց գրանցվեց երկրաբանության և էներգետիկայի ոլորտներում, ինչը կապված էր արդյունաբերական զարգացման և բնական ռեսուրսների ուսումնասիրության հետ։ Հումանիտար գիտությունների մեջ զգալի աշխատանք կատարվեց հայագիտության, պատմության, լեզվաբանության և գրականագիտության ոլորտներում, որտեղ զարգացան ազգային մշակույթի ուսումնասիրության նոր մոտեցումներ։ Այս տարիներին գիտական կադրերի պատրաստումը ակտիվորեն իրականացվում էր բուհերում և ասպիրանտուրայում, ինչը նպաստեց գիտական նոր սերնդի ձևավորմանը։ Չնայած ձեռքբերումներին՝ գիտությունը գործում էր խիստ կենտրոնացված խորհրդային համակարգի շրջանակներում, ինչը որոշ դեպքերում սահմանափակում էր գաղափարական բազմազանությունը։ Այնուամենայնիվ, 1945–1965 թթ. փուլը համարվում է Խորհրդային Հայաստանի գիտության կայացման և արագ զարգացման կարևորագույն շրջանը, որը հիմք դրեց հետագա գիտական առաջընթացի համար։