Ազգային ժողովի արձանագրություններ, նիստ տասնվեցերորդ

Лингвистика

Учебник по лексикологии աշխատությունը լեզվաբանության ոլորտի ուսումնական ձեռնարկ է, որը նվիրված է բառագիտության (լեքսիկոլոգիայի) տեսական և կիրառական հիմունքներին, այն ուսումնասիրում է բառի կառուցվածքը, իմաստային համակարգը և բառապաշարի կազմակերպման օրենքները, գիրքը բացատրում է բառի բազմիմաստությունը, հոմանիշության և հականիշության երևույթները, բառային համակցությունները, ինչպես նաև ֆրազեոլոգիայի հիմնական սկզբունքները, միաժամանակ անդրադառնում է բառապաշարի զարգացման գործընթացներին՝ ներառյալ նորաբանությունների ձևավորումը, փոխառությունները և բառերի պատմական փոփոխությունները, ձեռնարկը ներկայացնում է նաև բառագիտական վերլուծության մեթոդներ և լեզվական համակարգի ներսում բառապաշարի դերը, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր լեզվաբանության, թարգմանագիտության և լեզվի ուսուցման ոլորտների համար։

История

Այս աշխատությունը վերաբերում է Հայաստանի համար միջազգային մանդատի գաղափարին և դրա շուրջ ձևավորված քաղաքական ու դիվանագիտական քննարկումներին՝ հատկապես Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո ստեղծված միջազգային նոր իրավիճակի պայմաններում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում այն քաղաքական պատկերացումն է, որի համաձայն Հայաստանը պետք է անցներ միջազգային հովանավորության կամ կառավարման հատուկ համակարգի ներքո՝ նպատակ ունենալով ապահովել երկրի անվտանգությունը, պետական կառույցների կայացումը, տարածքային ամբողջականությունը և բնակչության պաշտպանությունը։ Աշխատությունը կարող է դիտարկել մանդատի գաղափարի առաջացման պատմական նախադրյալները, որոնք ձևավորվեցին Օսմանյան կայսրության պարտությունից, կայսրության փլուզումից և Հայկական հարցի միջազգային քաղաքականության օրակարգում նոր փուլ մտնելուց հետո։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ պատերազմի ավարտից հետո Հայաստանի ապագայի հարցը քննարկվում էր ոչ միայն հայ քաղաքական և հասարակական շրջանակներում, այլև հաղթող տերությունների, միջազգային կազմակերպությունների և դիվանագիտական շրջանակների մակարդակներում։ Մանդատային համակարգը դիտարկվում է որպես այդ ժամանակաշրջանի միջազգային քաղաքականության գործիք, որի միջոցով նախատեսվում էր որոշ տարածքների կառավարումն ու պետականաշինության գործընթացը վստահել ավելի զարգացած պետություններին՝ մինչև տեղական կառավարման լիարժեք ինքնուրույնության հասնելը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է Հայաստանի նկատմամբ մանդատ ստանձնելու հնարավոր թեկնածուների և նրանց քաղաքական շահերի ուսումնասիրությունը։ Այդ համատեքստում կարող են քննարկվել ԱՄՆ-ի, եվրոպական տերությունների և այլ միջազգային դերակատարների դիրքորոշումները, ինչպես նաև այն պատճառները, որոնք ազդեցին Հայաստանի մանդատի գաղափարի իրականացման հնարավորությունների վրա։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև Հայաստանի անվտանգության խնդրին, սահմանների որոշմանը, հայ փախստականների և ցեղասպանությունից վերապրածների պաշտպանության հարցերին, տնտեսական վերականգնմանը և պետական կառավարման ինստիտուտների ձևավորմանը։ Մանդատի կողմնակիցների տեսանկյունից միջազգային հովանավորությունը կարող էր դիտարկվել որպես Հայաստանի պետականության ամրապնդման և արտաքին վտանգներից պաշտպանության միջոց, մինչդեռ դրա հակառակորդները կարող էին մտահոգություններ ունենալ ինքնիշխանության սահմանափակման, ֆինանսական ծախսերի և տարածաշրջանային քաղաքական բարդությունների վերաբերյալ։ Հետազոտության կարևոր աղբյուրագիտական ուղղություն կարող են կազմել դիվանագիտական փաստաթղթերը, միջազգային համաժողովների նյութերը, քաղաքական գործիչների հայտարարությունները, մամուլի հրապարակումները և Հայաստանի ապագայի վերաբերյալ միջազգային քննարկումները։ Դրանց համադրումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էր ձևավորվում Հայաստանի նկատմամբ միջազգային պատասխանատվության գաղափարը և ինչպիսի քաղաքական ու իրավական սահմանափակումների էր այն բախվում։ Աշխատությունը կարող է կարևոր նշանակություն ունենալ նաև Սևրի պայմանագրի, Հայաստանի Հանրապետության միջազգային կարգավիճակի և ԱՄՆ-ի կողմից Հայաստանի մանդատը ստանձնելու վերաբերյալ քննարկումների ուսումնասիրության համար։ Միաժամանակ այն թույլ է տալիս գնահատել, թե ինչու այդ նախագիծը չվերածվեց երկարաժամկետ գործող միջազգային կառավարման համակարգի և ինչպես հետագա աշխարհաքաղաքական զարգացումները փոխեցին Հայաստանի հարցի միջազգային ընկալումը։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել Հայկական հարցի, Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո միջազգային հարաբերությունների, Հայաստանի Առաջին Հանրապետության, դիվանագիտության պատմության և միջազգային իրավունքի պատմության մասնագետներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու Հայաստանի համար միջազգային մանդատի գաղափարի քաղաքական էությունը, դրա առաջացման պատճառները, միջազգային դերակատարների դիրքորոշումները և իրականացման խոչընդոտները՝ այն դիտարկելով Առաջին աշխարհամարտից հետո ձևավորված միջազգային համակարգի և Հայկական հարցի լայն համատեքստում։

Медицина

Աշխատությունը նվիրված է մարզիկների օրգանիզմի ֆունկցիոնալ վիճակի և ֆիզիկական ծանրաբեռնվածությանը հարմարվողական արձագանքների գնահատման գործում հորմոնային ցուցանիշների նշանակության ուսումնասիրությանը՝ բուսական ծագման ադապտոգենների ազդեցության համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում ֆիզիկական մարզումների ժամանակ օրգանիզմում տեղի ունեցող նյարդաէնդոկրին փոփոխություններն են և այն հնարավորությունները, որոնց միջոցով համապատասխան կենսաբանական մարկերները կարող են օգտագործվել ադապտացիոն գործընթացների օբյեկտիվ գնահատման համար։ Քննվում է ինտենսիվ ֆիզիկական ծանրաբեռնվածության ազդեցությունը հորմոնային կարգավորման համակարգերի վրա՝ ուշադրություն դարձնելով սթրեսային արձագանքի, էներգետիկ նյութափոխանակության, վերականգնողական գործընթացների և ընդհանուր ֆունկցիոնալ վիճակի փոխկապակցվածությանը։ Բուսական ադապտոգենները դիտարկվում են որպես կենսաբանորեն ակտիվ նյութերի աղբյուրներ, որոնց հնարավոր ազդեցությունը պահանջում է վերահսկվող և գիտականորեն հիմնավորված գնահատում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հարցին, թե հորմոնային ցուցանիշների փոփոխությունները որքանով կարող են ծառայել որպես ուսումնասիրվող ազդեցության արդյունավետության և օրգանիզմի հարմարվողական արձագանքի մարկերներ։ Կարևորվում է տարբեր ցուցանիշների ոչ թե մեկուսացված, այլ համալիր մեկնաբանությունը, քանի որ դրանց մակարդակների վրա կարող են ազդել մարզման բնույթը և տևողությունը, վերականգնման ժամանակահատվածը, սննդային վիճակը, քնի առանձնահատկությունները և անհատական ֆիզիոլոգիական տարբերությունները։ Հետազոտության մեթոդաբանական հատվածում կարող են դիտարկվել փորձարարական և վերահսկիչ խմբերի տվյալների համեմատության, ժամանակային փոփոխությունների գնահատման և վիճակագրական վերլուծության մոտեցումները՝ հնարավոր ազդեցությունները բնական մարզումային փոփոխություններից տարբերակելու նպատակով։ Կարևոր խնդիր է նաև հորմոնային մարկերների զգայունության և տեղեկատվական արժեքի գնահատումը՝ պարզելու համար, թե դրանք որքանով են արտացոլում մարզիկների օրգանիզմում տեղի ունեցող իրական հարմարվողական գործընթացները։ Ուսումնասիրությունը միավորում է սպորտային ֆիզիոլոգիայի, կենսաքիմիայի, էնդոկրինոլոգիայի և սպորտային բժշկության մոտեցումները՝ նպաստելով մարզումային ծանրաբեռնվածության նկատմամբ օրգանիզմի արձագանքների ավելի ամբողջական ընկալմանը։ Միաժամանակ ընդգծվում է, որ բուսական ծագումը ինքնին չի հաստատում որևէ նյութի արդյունավետությունը կամ անվտանգությունը, ուստի համապատասխան ազդեցությունների գնահատումը պետք է հիմնվի վերահսկվող գիտական տվյալների և կենսաբանական ցուցանիշների համակցված վերլուծության վրա։ Աշխատությունը կարող է գիտական նշանակություն ունենալ մարզիկների ֆունկցիոնալ վիճակի գնահատման, մարզումային հարմարվողականության ուսումնասիրության և սպորտային բժշկության մեջ կենսաբանական մարկերների կիրառման մեթոդաբանության զարգացման համար։

История

Պատմագիտական և վիմագրագիտական բնույթի այս աշխատությունը նվիրված է 639 թվականի Բագավանի արձանագրության և VII դարի հայկական այլ նվիրատուական ու շինարարական արձանագրությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում վաղմիջնադարյան հայկական վիմագրության զարգացման առանձնահատկությունները, արձանագրությունների պատմական բովանդակությունը, լեզվական կառուցվածքը և դրանց նշանակությունը ժամանակաշրջանի հասարակական ու մշակութային կյանքի վերականգնման համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում եկեղեցիների և այլ կրոնական կառույցների հիմնադրման, կառուցման, վերանորոգման ու հովանավորության մասին տեղեկություններ պարունակող արձանագրություններին։ Վերլուծվում են արձանագրություններում հիշատակվող նվիրատուների, իշխանական տների, հոգևորականների և շինարարական գործունեության մասնակիցների դերն ու սոցիալական կարգավիճակը։ Քննարկվում են նաև վիմագիր տեքստերի թվագրման, ընթերցման, վերծանման և պատմական մեկնաբանության հիմնախնդիրները, ինչպես նաև դրանց կապը հայկական ճարտարապետության և եկեղեցական պատմության հետ։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են VII դարի հայկական արձանագրությունների գրչագրական, լեզվաոճական և բանաձևային առանձնահատկությունները, նվիրատուական մշակույթի արտահայտությունները և կրոնական շինարարության կազմակերպման պայմանները։ Անդրադարձ է կատարվում վիմագրական աղբյուրների համադրմանը պատմագրական տեղեկությունների, ճարտարապետական հուշարձանների և հնագիտական նյութերի հետ՝ վաղմիջնադարյան Հայաստանի պատմության առավել ամբողջական ուսումնասիրության նպատակով։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հայագիտության, վիմագրագիտության, միջնադարյան պատմության, պատմական աղբյուրագիտության և հայկական ճարտարապետության պատմության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Культура

Գիրքը նվիրված է հայ թատրոնի և կինոյի նշանավոր դերասան, բեմադրիչ և թատերական գործիչ Վաղարշ Վաղարշյանի ստեղծագործական անհատականության, գեղարվեստական մտածողության և բազմակողմանի գործունեության ուսումնասիրությանը։ Աշխատության կենտրոնում նրա դերասանական արվեստն է, բեմական կերպարների ստեղծման առանձնահատկությունները և այն գեղարվեստական սկզբունքները, որոնց շնորհիվ նա նշանակալի հետք է թողել հայ նորագույն թատրոնի պատմության մեջ։ Ուսումնասիրության ընթացքում դերասանի արվեստը դիտարկվում է ոչ միայն առանձին դերերի և ներկայացումների նկարագրության, այլև նրա ստեղծագործական մտածողության, բեմական արտահայտչամիջոցների և կերպարի նկատմամբ անհատական մոտեցման տեսանկյունից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում խոսքի, դիմախաղի, շարժման, ձայնի, ներքին հոգեբանական ապրումների և բեմական ներկայության համադրմանը, որոնց միջոցով դերասանը ստեղծում էր տարբեր բնույթի ու խորության կերպարներ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու նրա ստեղծագործական ճանապարհի, թատրոնում ունեցած դերակատարության և հայ դերասանական դպրոցի զարգացման գործում ունեցած ավանդի մասին։ Քննության են առնվում նաև նրա գործունեության տարբեր փուլերը, ստեղծագործական համագործակցությունները, թատերական և կինեմատոգրաֆիական աշխատանքները, ինչպես նաև ժամանակի մշակութային միջավայրի ազդեցությունը նրա արվեստի վրա։ Վաղարշյանի կերպարը ներկայացվում է որպես արվեստագետ, որի համար դերասանական գործունեությունը ոչ միայն մասնագիտական կատարողականություն էր, այլև գաղափարների, մարդկային բնավորությունների և հասարակական իրականության գեղարվեստական մեկնաբանության միջոց։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել հայ թատրոնի պատմությամբ, դերասանական արվեստով և 20-րդ դարի հայկական մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Այն օգտակար է նաև թատերագետներին, արվեստաբաններին, դերասաններին, ռեժիսորներին, մշակույթի պատմաբաններին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը ձգտում է բացահայտել Վաղարշ Վաղարշյանի արվեստի հիմնական առանձնահատկությունները և ներկայացնել նրան որպես ինքնատիպ ստեղծագործական մտածողությամբ արվեստագետ, որի գործունեությունը կարևոր դեր է ունեցել հայ թատրոնի մասնագիտական և գեղարվեստական զարգացման մեջ։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է արևմտահայ գրականության մեջ պատմական ողբերգության ժանրի ձևավորման, զարգացման և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում այն դրամատիկական ստեղծագործությունները, որոնցում ազգային պատմության նշանակալի իրադարձությունները, հասարակական հակասությունները և պատմական անհատների ճակատագրերը վերածվում են ողբերգական բախումների գեղարվեստական հիմքի։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պատմական փաստի և գրական երևակայության հարաբերակցությանը՝ պարզաբանելով, թե հեղինակներն ինչպես են սկզբնաղբյուրներից, պատմագրական ավանդույթից և ազգային հիշողությունից վերցված նյութը վերափոխել դրամատիկական գործողության։ Ուսումնասիրվում են սյուժեի կառուցման, կերպարների ստեղծման, հակամարտությունների զարգացման և ողբերգական հանգուցալուծման սկզբունքները, ինչպես նաև պատմական միջավայրի վերարտադրման լեզվաոճական միջոցները։ Կարևորվում է անհատի և պատմական անհրաժեշտության, անձնական ընտրության և հասարակական պարտքի, իշխանության և բարոյական պատասխանատվության փոխհարաբերությունների քննությունը, որոնք ժանրի գաղափարական կառուցվածքում հաճախ ստանում են առանցքային նշանակություն։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև հայրենիքի, ազգային ինքնության, ազատության, պատմական հիշողության և հասարակական պատասխանատվության թեմաների գեղարվեստական մեկնաբանությանը։ Պատմական հերոսների կերպարները դիտարկվում են ոչ միայն իրենց ժամանակաշրջանի իրադարձությունների մասնակիցներ, այլև որոշակի բարոյական ու գաղափարական խնդիրներ մարմնավորող գրական կերպարներ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում եվրոպական դրամատուրգիական ավանդույթների և հայկական պատմագրական ու գրական ժառանգության փոխազդեցությանը՝ բացահայտելով դրանց նշանակությունը արևմտահայ դրամայի ժանրային զարգացման մեջ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու նաև պատմական նյութի գեղարվեստական մեկնաբանության փոփոխություններին տարբեր հեղինակների ստեղծագործություններում և հասկանալու, թե ինչպես է անցյալի վերաիմաստավորումը ծառայել ժամանակակից հասարակական ու մշակութային հարցերի արտահայտմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գրականագիտական, ժանրաբանական և պատմամշակութային մոտեցումները՝ նպաստելով արևմտահայ դրամատուրգիայի զարգացման, պատմական թեմատիկայի և ազգային գրական հիշողության փոխհարաբերությունների առավել ամբողջական ըմբռնմանը։