Ազգային ժողովի ատենագրություններ, նիստ ԺԴ

Медицина

Աշխատությունը նվիրված է վիրահատությունից հետո առաջացող թարախաբորբոքային և սեպտիկ բարդությունների զարգացման հավանականության գնահատման համար լիմֆոցիտների իոնափոխադրող համակարգերի ֆունկցիոնալ բնութագրերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում բջջաթաղանթով իոնների տեղափոխումն ապահովող մեխանիզմներն են և դրանց հնարավոր կապը օրգանիզմի իմունային արձագանքի, բորբոքային գործընթացների ու հետվիրահատական շրջանի ընթացքի հետ։ Լիմֆոցիտները դիտարկվում են որպես իմունային համակարգի կարևոր բաղադրիչներ, որոնց ֆունկցիոնալ վիճակի փոփոխությունները կարող են արտացոլել օրգանիզմում զարգացող համակարգային գործընթացները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բջջային իոնային հավասարակշռությանը, թաղանթային փոխադրիչների գործունեությանը և այն փոփոխություններին, որոնք կարող են ուղեկցել վիրաբուժական միջամտությունից հետո առաջացող բորբոքային արձագանքին։ Քննվում է լաբորատոր ցուցանիշների կանխատեսական նշանակությունը՝ պարզելու համար, թե դրանց փոփոխությունները որքանով կարող են նպաստել բարդությունների բարձր ռիսկ ունեցող հիվանդների վաղ հայտնաբերմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել լիմֆոցիտների ֆունկցիոնալ բնութագրերը կլինիկական և ընդհանուր լաբորատոր տվյալների հետ՝ գնահատելու առանձին ցուցանիշների և դրանց համակցությունների տեղեկատվական արժեքը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում բջջաթաղանթային գործընթացների և իմունային համակարգի գործունեության փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը, քանի որ իոնային հոմեոստազը մասնակցում է բջիջների ակտիվացման, ազդանշանային գործընթացների և ֆունկցիոնալ պատասխանների կարգավորմանը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև կանխատեսման չափանիշների զգայունության և առանձնահատկության գնահատման անհրաժեշտությանը՝ դրանց կլինիկական կիրառելիությունը որոշելու տեսանկյունից։ Նման հետազոտությունները կարող են նպաստել հետվիրահատական հսկողության անհատականացմանը և բարդությունների ռիսկի ավելի հիմնավորված գնահատմանը՝ լրացնելով սովորական կլինիկական դիտարկումները կենսաբանական ցուցանիշներով։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է վիրաբուժության, կլինիկական իմունաբանության, բջջային ֆիզիոլոգիայի և լաբորատոր ախտորոշման մոտեցումները՝ ուսումնասիրելով լիմֆոցիտների իոնափոխադրող համակարգերի հնարավոր նշանակությունը հետվիրահատական վարակային բարդությունների կանխատեսման գործում։

Педагогика

Մանկավարժական գիտությունների, տարրական կրթության մեթոդիկայի և գեղագիտական դաստիարակության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է տարրական դասարաններում միջառարկայական կապերի իրականացման հնարավորությունների և կրտսեր դպրոցականների գեղագիտական դաստիարակության արդյունավետության բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում միջառարկայական կապերի տեսական և մեթոդաբանական հիմքերը, դրանց նշանակությունը ուսումնական գործընթացի ամբողջականության ապահովման և սովորողների բազմակողմանի զարգացման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կրտսեր դպրոցականների տարիքային ու հոգեբանական առանձնահատկություններին, գեղագիտական ընկալման, ճաշակի, երևակայության և ստեղծագործական մտածողության ձևավորման պայմաններին։ Վերլուծվում են մայրենի լեզվի, գրական ընթերցանության, երաժշտության, կերպարվեստի, տեխնոլոգիայի և բնագիտական առարկաների փոխկապակցված ուսուցման հնարավորությունները։ Քննարկվում են տարբեր առարկաների բովանդակության համադրման, միասնական թեմաներով դասերի կազմակերպման և գեղագիտական արժեքների յուրացմանը նպաստող մանկավարժական մեթոդները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել ինտեգրված դասերի, ստեղծագործական առաջադրանքների, նախագծային աշխատանքների և արվեստի տարբեր տեսակների կիրառման առանձնահատկությունները տարրական կրթության գործընթացում։ Անդրադարձ է կատարվում ուսուցչի մասնագիտական պատրաստվածության, դասավանդման մեթոդների ընտրության և կրթական միջավայրի կազմակերպման ազդեցությանը սովորողների գեղագիտական զարգացման վրա։ Կարևորվում է միջառարկայական կապերի միջոցով ուսումնական հետաքրքրության խթանումը, հուզական արձագանքման զարգացումը և շրջապատող աշխարհի գեղեցկության նկատմամբ գիտակցված վերաբերմունքի ձևավորումը։ Աշխատանքը կարող է նպաստել տարրական դպրոցում գեղագիտական դաստիարակության կազմակերպման մեթոդական մոտեցումների կատարելագործմանը և ինտեգրված ուսուցման արդյունավետության գնահատմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել տարրական կրթության մանկավարժության, դասավանդման մեթոդիկայի, գեղագիտական դաստիարակության և կրթական ծրագրերի մշակման ոլորտների մասնագետների, ուսուցիչների ու հետազոտողների համար։

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է Լոռու տարածաշրջանի ճարտարապետական ժառանգության, տեղական շինարարական ավանդույթների և ճարտարապետական դպրոցի ձևավորման ու զարգացման պատմամշակութային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են Լոռու ճարտարապետության պատմական զարգացման հիմնական փուլերը, տարածաշրջանի աշխարհագրական, բնական և հասարակական պայմանների ազդեցությունը շինարվեստի ձևավորման վրա, ինչպես նաև տեղական ճարտարապետական ավանդույթների փոխհարաբերությունները հայկական միջնադարյան ճարտարապետության ընդհանուր զարգացման հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում եկեղեցական և վանական համալիրների, պաշտամունքային կառույցների, գավիթների, զանգակատների և այլ ճարտարապետական հուշարձանների հորինվածքային, կառուցվածքային ու գեղարվեստական առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրվում են շինարարական տեխնիկայի, քարամշակման, ճարտարապետական զարդաքանդակների, տարածական լուծումների և կառուցվածքային համակարգերի զարգացման օրինաչափությունները։ Անդրադարձ է կատարվում Հաղպատի, Սանահինի, Ախթալայի և տարածաշրջանի այլ պատմաճարտարապետական համալիրների նշանակությանը՝ որպես Լոռու շինարվեստի ինքնատիպ դրսևորումների օրինակներ։ Կարևորվում են տեղական վարպետների ստեղծագործական ավանդույթները, ճարտարապետական ձևերի շարունակականությունը, հարակից մշակութային կենտրոնների հետ փոխազդեցությունները և պատմական հուշարձանների պահպանության ու վերականգնման հիմնախնդիրները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել ճարտարապետության պատմաբանների, արվեստաբանների, հնագետների, մշակութաբանների, հուշարձանների պահպանության մասնագետների, հայագետների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Экономика

Արժեթղթերի շուկան ֆինանսական համակարգի կարևոր հատված է, որտեղ իրականացվում է արժեթղթերի՝ բաժնետոմսերի, պարտատոմսերի և այլ ֆինանսական գործիքների առքուվաճառք։ Դրա էությունը կայանում է նրանում, որ այն կապ է ստեղծում կապիտալ ունեցող ներդրողների և ֆինանսավորման կարիք ունեցող ձեռնարկությունների կամ պետության միջև։ Արժեթղթերի շուկան ապահովում է ազատ կապիտալի շարժ, ներդրումների ներգրավում և տնտեսության արդյունավետ ֆինանսավորում։ Այն բաժանվում է առաջնային և երկրորդային շուկաների։ Առաջնային շուկայում նոր թողարկված արժեթղթերը վաճառվում են առաջին անգամ, օրինակ՝ երբ ընկերությունը թողարկում է բաժնետոմսեր կամ պարտատոմսեր՝ ֆինանսավորում ներգրավելու համար։ Երկրորդային շուկայում արդեն թողարկված արժեթղթերը վաճառվում են ներդրողների միջև, ինչը ապահովում է դրանց իրացվելիությունը։ Արժեթղթերի շուկան նաև բաժանվում է կազմակերպված (բորսայական) և արտաբորսայական շուկաների։ Բորսայական շուկան գործում է ֆոնդային բորսաների միջոցով, որտեղ գործարքները իրականացվում են կանոնակարգված և վերահսկվող պայմաններում, իսկ արտաբորսայական շուկայում գործարքները կատարվում են անմիջապես կողմերի միջև։ Արժեթղթերի շուկայի հիմնական դերակատարներն են ներդրողները, ընկերությունները, բրոքերները և ֆինանսական միջնորդները։ Այս շուկան կարևոր է տնտեսության համար, քանի որ նպաստում է կապիտալի կուտակմանը, ներդրումային ակտիվության աճին և տնտեսական զարգացմանը։ Միևնույն ժամանակ այն պարունակում է ռիսկեր, քանի որ արժեթղթերի արժեքները կարող են փոփոխվել շուկայի տատանումների ազդեցությամբ։ Այդ պատճառով արժեթղթերի շուկան վերահսկվում է պետական և ֆինանսական կարգավորող մարմինների կողմից՝ ապահովելու կայունություն և վստահություն ներդրողների համար։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի 50–60-ական թվականների հայ գեղարվեստական արձակի լեզվում խնդրային ստորադաս բաղադրիչ ունեցող բարդ նախադասությունների կառուցվածքային, իմաստային և գործառական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ստորադասական կապով կազմված այն շարահյուսական կառույցներն են, որոնց ստորադաս բաղադրիչը գլխավոր նախադասության բայական անդամի նկատմամբ կատարում է խնդրի գործառույթ և լրացնում կամ ամբողջացնում նրա արտահայտած իմաստը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննության առնվել նման նախադասությունների կառուցման հիմնական կաղապարները, գլխավոր և ստորադաս բաղադրիչների հարաբերությունները, կապակցման լեզվական միջոցները և ստորադաս բաղադրիչի դիրքային առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել շաղկապների, հարաբերական բառերի և այլ կապակցական միջոցների գործածությանը, ինչպես նաև այն դեպքերին, երբ բաղադրիչների իմաստային հարաբերությունը պայմանավորված է գլխավոր մասում կիրառված բայի կամ այլ գերադաս անդամի բառաքերականական հատկություններով։ Կարևորվում է խնդրային ստորադաս նախադասությունների դասակարգումը՝ ըստ դրանց շարահյուսական կառուցվածքի, իմաստային հարաբերությունների և խոսքային կիրառության։ Գեղարվեստական արձակի նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու ոչ միայն տվյալ կառույցների քերականական առանձնահատկությունները, այլև դրանց ոճական և արտահայտչական հնարավորությունները։ Նման շարահյուսական ձևերը կարող են մասնակցել կերպարների խոսքի կառուցմանը, մտքերի, զգացումների և ընկալումների փոխանցմանը, հեղինակային պատմողական խոսքի կազմակերպմանը և երկխոսությունների բնականության ապահովմանը։ Հետազոտության ընթացքում կարող են համեմատվել տարբեր հեղինակների ստեղծագործություններում հանդիպող կառուցվածքային տարբերակները՝ բացահայտելու տվյալ ժամանակաշրջանի արձակին բնորոշ ընդհանուր միտումները և անհատական լեզվաոճական առանձնահատկությունները։ Առանձին նշանակություն ունի ուսումնասիրվող կառույցների հարաբերակցությունը հայերենի բարդ ստորադասական նախադասությունների ընդհանուր համակարգի հետ, ինչը հնարավորություն է տալիս ճշգրտել դրանց տեղը շարահյուսական դասակարգման մեջ։ Լեզվական փաստերի քանակական և որակական քննությունը կարող է նաև ցույց տալ առանձին կառուցվածքների գործածության հաճախականությունը և դրանց զարգացման որոշ միտումներ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայերենի շարահյուսության, քերականական իմաստաբանության և գեղարվեստական խոսքի լեզվաոճական ուսումնասիրության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ամբողջական պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանի հայ արձակում խնդրային ստորադաս բաղադրիչով բարդ նախադասությունների կառուցվածքի և գործառության մասին։

Литература

Աշխատանքը նվիրված է Վլադիմիր Մայակովսկու դրամատուրգիայում առասպելաբանական մոտիվների, կերպարների և սյուժետային կառուցվածքների վերարտադրության ու ստեղծագործական վերաիմաստավորման ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպես է հեղինակը ավանդական առասպելական և կրոնական պատկերաշարը վերափոխում ժամանակակից հասարակական, քաղաքական և գեղարվեստական խնդիրների արտահայտման միջոցի։ Մայակովսկու դրամատուրգիայում առասպելաբանական նյութը սովորաբար չի պահպանվում իր սկզբնական իմաստով․ այն ենթարկվում է պարոդիկ, գրոտեսկային և երգիծական վերամշակման՝ ձեռք բերելով նոր գաղափարական նշանակություն։ Այդ առանձնահատկությունը հատկապես ակնհայտ է «Միստերիա-բուֆֆ» ստեղծագործության մեջ, որտեղ համաշխարհային ջրհեղեղի, տապանի, դրախտի, դժոխքի և ավետյաց երկրի մասին աստվածաշնչյան պատկերները վերածվում են հեղափոխական իրականության գեղարվեստական արտահայտման ձևերի։ Գրականագիտական աղբյուրները նշում են, որ այդ առասպելական շրջանակը Մայակովսկու մոտ ծառայում է ոչ թե ժամանակակից իրադարձությունները հնագույն կերպարներով պարզապես «զարդարելուն», այլ դրանց սուր քաղաքական և երգիծական վերաիմաստավորմանը։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել առասպելաբանական սյուժեների կառուցվածքային փոխակերպումները, հնագույն կերպարների նոր գործառույթները, սրբազան և առօրյա պատկերների բախումը, ինչպես նաև առասպելի ու ժամանակակից իրականության միջև ստեղծվող հակադրությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հեղինակի կողմից առասպելական բարձր ոճի և ժողովրդական, խոսակցական ու երգիծական լեզվի միավորմանը, որի շնորհիվ ավանդական սյուժեները ստանում են նոր, հաճախ ծայրահեղ հեգնական նշանակություն։ Մայակովսկու դրամատուրգիական մեթոդի կարևոր առանձնահատկություններից է նաև ժողովրդական թատրոնի, ֆարսի, բալագանի և կատակերգական ներկայացման տարրերի օգտագործումը, որոնք նպաստում են առասպելական նյութի ապամոնումենտալացմանն ու դրա հասանելիությանը լայն հանդիսատեսի համար։ Այս համատեքստում առասպելը հանդես է գալիս որպես մշակութային հիշողության նյութ, որը կարող է վերակազմավորվել՝ նոր գաղափարների, պատմական իրադարձությունների և հասարակական հակասությունների մեկնաբանման նպատակով։ Ուսումնասիրությունը կարող է ընդգրկել նաև հեղինակի դրամատուրգիայի բեմական բնույթը՝ հաշվի առնելով տեսողական գրոտեսկը, պայմանական տարածությունները, կերպարների ընդհանրացված բնույթը և հանդիսատեսի հետ անմիջական հաղորդակցության ձգտումը։ Մայակովսկին ինքն է «Միստերիա-բուֆֆ»-ը բնութագրել որպես իր ժամանակաշրջանի հերոսական, էպիկական և երգիծական պատկերում, ինչը կարևոր է նրա առասպելաբանական կառուցումների ըմբռնման համար։ Արդյունքում աշխատանքը ցույց է տալիս, որ առասպելաբանական նյութի կիրառումը Մայակովսկու դրամատուրգիայում ոչ թե անցյալի պարզ կրկնություն է, այլ ստեղծագործական վերակառուցման գործընթաց, որի միջոցով հնագույն սյուժեներն ու պատկերները ներառվում են նոր պատմական և գեղագիտական համատեքստում։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հեղինակի դրամատուրգիայի գաղափարական բազմաշերտությունը, նրա երգիծական մտածողության առանձնահատկությունները և ավանդույթի ու նորարարության փոխհարաբերությունը։