Բանահյուսություն

Литература

Չոր սեպտեմբեր-ը գրական ստեղծագործություն է, որը հայտնի է որպես Ուիլյամ Ֆոլքների «Dry September» պատմվածքի հայերեն անվանում և ներկայացնում է սոցիալական լարվածության, նախապաշարումների և ամբոխային հոգեբանության թեմաները փոքր հարավային քաղաքում, որտեղ մի չհաստատված լուրի հիման վրա ձևավորվում է բռնության և անարդարության շղթա, աշխատությունը կենտրոնանում է մարդկային վարքի մութ կողմերի վրա՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող են վախը, ռասայական նախապաշարմունքները և հասարակական ճնշումը հանգեցնել ողբերգական հետևանքների առանց փաստերի ճշգրիտ ստուգման, պատմվածքում ընդգծվում են նաև լռության, անտարբերության և բարոյական պատասխանատվության խնդիրները, որտեղ առանձին անհատները հաճախ չեն կարողանում հակադրվել հավաքական կարծիքին, ստեղծագործությունը համարվում է սոցիալական հոգեբանության և քննադատական ռեալիզմի կարևոր օրինակ, որն ուսումնասիրում է արդարության խաթարման մեխանիզմները և մարդկային հասարակության ներսում ձևավորվող բռնի դինամիկան։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է հայերենում անցյալ և ապառնի դերբայների արտահայտության, քերականական նշանակության և գործածության առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում դերբայների՝ որպես բայական և անվանական հատկանիշներ համատեղող քերականական ձևերի ուսումնասիրությունն է, դրանց կազմությունը, ժամանակային իմաստների դրսևորումը և տարբեր խոսքային միջավայրերում կիրառությունը։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են այն լեզվական միջոցները, որոնց օգնությամբ հայերենում արտահայտվում են գործողության նախորդումը, ավարտվածությունը, սպասվող կամ նախատեսվող լինելը և ժամանակային այլ հարաբերություններ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում անցյալ իմաստ ունեցող դերբայական ձևերի կառուցվածքին և դրանց գործառական նշանակությանը։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են այդ ձևերը կապվում հիմնական գործողության հետ, ինչպիսի ժամանակային և իմաստային հարաբերություններ են արտահայտում և ինչպես են մասնակցում բարդ նախադասությունների ու դերբայական դարձվածների կառուցմանը։ Ապառնի դերբայների ուսումնասիրության ժամանակ կարևոր է գործողության հնարավոր, նախատեսվող, սպասվող կամ նպատակային բնույթի արտահայտությունը, ինչպես նաև դրանց կապը ժամանակի և եղանակայնության իմաստների հետ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ տարբեր քերականական կառուցվածքներում դերբայների կիրառությանը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են դրանք գործածվում որոշիչ, ստորոգելիական, հանգամանքային և այլ շարահյուսական գործառույթներով։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև դերբայական ձևերի և նրանց համապատասխան բայական ժամանակաձևերի հարաբերակցության բացահայտումը, քանի որ նույն գործողության ժամանակային բնույթը հայերենում կարող է արտահայտվել տարբեր քերականական միջոցներով՝ կախված խոսքային միջավայրից և հաղորդակցական նպատակից։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ պատկերացնելու հայերենի բայական համակարգի կառուցվածքը և ժամանակային իմաստների արտահայտման բազմազանությունը։ Միաժամանակ այն կարևոր է հայերենի քերականական նորմերի, շարահյուսական կապերի և դերբայական կառույցների ճիշտ ընկալման ու կիրառության տեսանկյունից։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի տեսական ուսումնասիրությամբ զբաղվող լեզվաբանների, բանասիրության ֆակուլտետների ուսանողների, ուսուցիչների և հայերենի քերականական համակարգով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է հայերենի դերբայական համակարգի կարևոր հատվածը՝ կենտրոնանալով անցյալ և ապառնի ժամանակային իմաստների արտահայտման ձևերի, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունների և խոսքում կատարած գործառույթների վրա։

Технология

Գիրքը նվիրված է տեխնիկայի ընդհանուր զարգացման օրինաչափություններին, տեխնիկական համակարգերի կառուցվածքային և գործառնական հիմքերին, ինչպես նաև ժամանակակից ինժեներական լուծումների կիրառական առանձնահատկություններին։ Աշխատությունում ներկայացվում են տեխնիկական սարքավորումների և մեխանիզմների հիմնական տեսակները, դրանց աշխատանքի սկզբունքները, էներգիայի փոխակերպման և փոխանցման գործընթացները, ինչպես նաև արտադրական և տեխնոլոգիական համակարգերի կազմակերպման հիմնարար մոտեցումները։ Հեղինակը դիտարկում է տեխնիկայի զարգացման պատմական փուլերը՝ սկսած պարզ մեխանիկական գործիքներից մինչև բարդ ավտոմատացված և թվային կառավարման համակարգեր՝ ընդգծելով գիտատեխնիկական առաջընթացի ազդեցությունը արդյունաբերության, տրանսպորտի, կապի և կենցաղային տեխնոլոգիաների վրա։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեխնիկական համակարգերի արդյունավետության բարձրացման, հուսալիության ապահովման, էներգախնայողության և նորարարական տեխնոլոգիաների ներդրման խնդիրներին։ Ներկայացված են նաև տեխնիկական նախագծման հիմնական սկզբունքները, ինժեներական մտածողության ձևավորման մոտեցումները և տեխնոլոգիական գործընթացների օպտիմալացման մեթոդները։ Աշխատությունը նախատեսված է ինժեներների, տեխնիկական մասնագետների, ուսանողների և տեխնիկական գիտություններով հետաքրքրված ընթերցողների համար՝ նպաստելով տեխնիկայի վերաբերյալ համապարփակ գիտելիքների ձևավորմանը և կիրառական կարողությունների զարգացմանը։

Литература

Սեբեոսի «Պատմությունը» VII դարի հայ պատմագրության ամենակարևոր աղբյուրներից է, որը ներկայացնում է Հայաստանի և հարակից տարածաշրջանների քաղաքական, ռազմական և կրոնական իրադարձությունները՝ հատկապես կենտրոնանալով պարսկա-բյուզանդական հակամարտությունների և արաբական արշավանքների վրա։ Երկը ընդգրկում է վաղ հայկական պատմական ավանդություններից սկսած շարադրանք և հասնում մինչև VII դարի կեսերը՝ ձևավորելով ժամանակագրական և գաղափարական շարունակական պատում։ Աշխատության կարևոր առանձնահատկություններից է պատմական իրադարձությունների համադրումը աստվածաշնչյան և ավանդական պատմական պատկերացումների հետ, ինչպես նաև տարբեր աղբյուրների օգտագործումը, որոնց միջոցով հեղինակը կառուցում է բազմաշերտ պատմական պատկեր։ Սեբեոսի մոտ Հայաստանը հաճախ ներկայացվում է մեծ տերությունների միջև քաղաքական պայքարի համատեքստում՝ որպես կարևոր, բայց հաճախ նաև միջնորդավորված դերակատար։

История

Այս աշխատությունը ներկայացնում է պատմական-վիճակագրական ուսումնասիրություն, որը նվիրված է Թուրքիայի հայկական տարածքների բնակչության կազմի, թվաքանակի և տարածքային բաշխվածության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում ժողովրդագրական տվյալների հավաքագրման և վերլուծության փորձն է, որի միջոցով հեղինակն անդրադառնում է տվյալ ժամանակաշրջանի բնակչության սոցիալական, ազգային և տարածքային առանձնահատկություններին։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուրագիտական նշանակություն ունի, քանի որ վիճակագրական տեղեկությունների միջոցով հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու պատմական Հայաստանի արևմտյան հատվածներում բնակվող բնակչության մասին և վերականգնելու այն ժողովրդագրական պատկերը, որը ձևավորվել էր մինչև հետագա քաղաքական ու սոցիալական մեծ փոփոխությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել բնակչության ընդհանուր թվաքանակը, բնակավայրերի կառուցվածքը, տարբեր համայնքների հարաբերակցությունը, քաղաքային և գյուղական բնակչության առանձնահատկությունները, ինչպես նաև բնակչության տարածքային տեղաբաշխումը։ Հատուկ նշանակություն ունի վիճակագրական տվյալների նկատմամբ քննադատական մոտեցումը, քանի որ Օսմանյան կայսրության ժողովրդագրական հաշվառման համակարգերը, վարչական բաժանումները և տվյալների ներկայացման սկզբունքները կարող էին տարբերվել ժամանակակից վիճակագրական չափանիշներից։ Այդ պատճառով աշխատությունը արժեքավոր է ոչ միայն թվային տեղեկությունների, այլև դրանց ձևավորման և օգտագործման պատմական համատեքստի ուսումնասիրության համար։ Գիրքը կարող է հնարավորություն տալ հետազոտելու նաև բնակչության սոցիալ-տնտեսական վիճակը, զբաղվածության հիմնական ուղղությունները, բնակավայրերի բնույթը և համայնքային կյանքի որոշ առանձնահատկություններ։ Ժողովրդագրական պատկերի վերլուծությունը կարևոր է տարածաշրջանի պատմության, հայ բնակչության տարածական տեղաբաշխման և հասարակական կյանքի վերաբերյալ գիտական պատկերացումների ձևավորման համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, ժողովրդագետներին, վիճակագիրներին, հայագետներին, քարտեզագետներին և Օսմանյան կայսրության սոցիալական պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Այն նաև կարող է ծառայել որպես սկզբնաղբյուր՝ հետագա ժողովրդագրական և պատմական ուսումնասիրությունների համար՝ հատկապես բնակչության թվաքանակի և տարածքային կազմի վերաբերյալ տվյալները համադրելու նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը ներկայացնում է պատմական ժողովրդագրության կարևոր ուսումնասիրություն՝ վիճակագրական տվյալների միջոցով փորձելով վերականգնել տվյալ ժամանակաշրջանի բնակչության պատկերը և ավելի ամբողջական պատկերացում ձևավորել տարածաշրջանի հասարակական ու ժողովրդագրական կառուցվածքի վերաբերյալ։

Политология

Աշխատությունը նվիրված է պետական կառավարման համակարգում էթիկական սկզբունքների և վարքագծային չափանիշների նշանակության, դրանց ինստիտուցիոնալ ամրապնդման մեխանիզմների և եվրոպական փորձի համեմատական ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի պայմաններում համապատասխան մոտեցումների կիրառելիությունը գնահատելու տեսանկյունից։ Հետազոտության կենտրոնում հանրային ծառայության այնպիսի հիմնարար արժեքներ են, ինչպիսիք են օրինականությունը, անաչառությունը, պատասխանատվությունը, թափանցիկությունը, բարեվարքությունը, մասնագիտական պարտաճանաչությունը և հանրային շահի առաջնահերթությունը։ Քննվում է պետական ծառայողի մասնագիտական վարքագծի և կառավարման մարմինների նկատմամբ հասարակական վստահության փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև էթիկական չափանիշների դերը վարչական որոշումների ընդունման և պետական կառույցների հաշվետվողականության ապահովման գործընթացներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում շահերի բախման կանխարգելման, պաշտոնեական դիրքի պատշաճ օգտագործման, նվերների և այլ հնարավոր ազդեցությունների կարգավորման, ծառայողական տեղեկատվության հետ պատասխանատու աշխատանքի և քաղաքացիների նկատմամբ հավասար ու անաչառ վերաբերմունքի սկզբունքներին։ Համեմատական տեսանկյունից ուսումնասիրվում են եվրոպական տարբեր պետություններում ձևավորված հանրային ծառայության էթիկայի համակարգերը՝ վարքագծի կանոնների, բարեվարքության մեխանիզմների, վերահսկողության, խորհրդատվության և պատասխանատվության ինստիտուտների ընդհանուր առանձնահատկությունների բացահայտմամբ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում այն հարցը, թե օտարերկրյա փորձի որ տարրերն են պայմանավորված տվյալ երկրների իրավական և վարչական ավանդույթներով, և որոնք կարող են համապատասխանեցվել Հայաստանի պետական կառավարման առանձնահատկություններին։ Դիտարկվում է նաև միայն իրավական սահմանափակումներով չբավարարվելու անհրաժեշտությունը՝ ընդգծելով կազմակերպական մշակույթի, մասնագիտական կրթության, էթիկական իրազեկվածության և ղեկավարների վարքագծային օրինակի նշանակությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել տարբեր կառավարման մոդելներ և բարեվարքության ապահովման մեխանիզմներ՝ գնահատելով դրանց հնարավոր առավելություններն ու կիրառման սահմանափակումները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հանրային կառավարման, վարչական էթիկայի, համեմատական կառավարման և ինստիտուցիոնալ զարգացման մոտեցումները՝ պետական ծառայության բարեվարքության ամրապնդման և միջազգային փորձի տեղայնացման հնարավորությունները համակարգված ուսումնասիրելու նպատակով։