Ճառ տասը պատվիրանների հավատքի և նշանակության մասին

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է համատեղ ձեռնարկությունների (joint ventures) կառավարման խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության տնտեսության օրինակով։ Գրքում ներկայացվում են համատեղ ձեռնարկությունների ձևավորման տնտեսական և իրավական հիմքերը, գործընկերների ընտրության սկզբունքները, կառավարման կազմակերպական կառուցվածքները և շահերի հավասարակշռման մեխանիզմները։ Հեղինակը վերլուծում է ՀՀ-ում գործող համատեղ ձեռնարկությունների գործունեության առանձնահատկությունները, դրանց արդյունավետության վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնները, ինչպես նաև ներդրումային միջավայրի ազդեցությունը կառավարման որակի վրա։ Աշխատության մեջ քննարկվում են ռազմավարական պլանավորման, ֆինանսական վերահսկողության, կորպորատիվ կառավարման և ռիսկերի կառավարման մեխանիզմները, որոնք կիրառվում են համատեղ ձեռնարկություններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում շահերի բախման կարգավորման, գործընկերների միջև պայմանագրային հարաբերությունների և կառավարման օպտիմալ մոդելների ընտրության հարցերին։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է տնտեսագետների, կառավարման մասնագետների, ձեռնարկատերերի և ներդրումային քաղաքականության մշակողների համար՝ նպաստելով համատեղ ձեռնարկությունների արդյունավետ կառավարման և զարգացման ռազմավարությունների կատարելագործմանը։

Политология

Հրատարակությունը ներկայացնում է Ազգային ընդհանուր ժողովի իններորդ նիստի պաշտոնական ատենագրությունը՝ արձանագրելով ժողովական գործունեության ընթացքը և քննարկումների փաստաթղթային բովանդակությունը։ Այն արժեքավոր սկզբնաղբյուր է 19-րդ դարի երկրորդ կեսի Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի հասարակական-քաղաքական կյանքի, ազգային ներկայացուցչական մարմինների և համայնքային ինքնակառավարման պատմության ուսումնասիրության համար։ Ատենագրությունը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու նիստի կազմակերպմանը, քննարկման ներկայացված հարցերին, մասնակիցների ելույթներին և ժողովական աշխատանքի ընթացակարգերին։ Ազգային ընդհանուր ժողովի գործունեությունը փաստագրող նման նյութերը կարևոր նշանակություն ունեն համայնքային կառավարման սկզբունքների, ազգային հաստատությունների դերակատարության և հասարակական խնդիրների քննարկման մշակույթի բացահայտման համար։ Դրանք նաև պահպանում են ժամանակաշրջանի պաշտոնական հաղորդակցության լեզվական առանձնահատկությունները, վարչական բառապաշարն ու ժողովական հարաբերությունների արտահայտման ձևերը։ Հրատարակությունը կարող է օգտագործվել որպես պատմական փաստաթուղթ՝ ազգային կառավարման մարմնի գործունեության ժամանակագրությունը վերակազմելու և արևմտահայ համայնքի կազմակերպական ու հասարակական կյանքի զարգացումները ուսումնասիրելու համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է 1894–1914 թվականներին վերաբերող եկեղեցական վարչական կառույցների արխիվային վավերագրերի աղբյուրագիտական ուսումնասիրությանը և դրանց նշանակության գնահատմանը Հայկական հարցի պատմության հետազոտության համար։ Հետազոտության կենտրոնում պաշտոնական գրագրությունները, զեկուցագրերը, հաղորդումները, դիմումները, արձանագրությունները, շրջաբերականները և այլ բնույթի փաստաթղթերն են, որոնք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու ժամանակաշրջանի քաղաքական, հասարակական, եկեղեցական և ազգային գործընթացները սկզբնաղբյուրների հիման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում փաստաթղթերի ծագմանը, հեղինակությանը, կազմման հանգամանքներին, տեղեկատվական բովանդակությանը և պատմական հավաստիության գնահատման սկզբունքներին։ Արխիվային նյութերը դիտարկվում են ոչ միայն որպես առանձին իրադարձությունների մասին տեղեկություններ հաղորդող վկայություններ, այլև որպես փոխկապակցված փաստաթղթային ամբողջություն, որի միջոցով հնարավոր է վերականգնել տարբեր հաստատությունների միջև հաղորդակցությունը և ժամանակաշրջանի խնդիրների վերաբերյալ պաշտոնական ու եկեղեցական շրջանակների արձագանքները։ Քննվում է Ամենայն հայոց կաթողիկոսության և եկեղեցական կառավարման մարմինների գործունեությունը հայ բնակչությանը վերաբերող հարցերի փաստագրման, տեղեկությունների հավաքման և համապատասխան կառույցներին փոխանցման համատեքստում։ Ժամանակագրական ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս դիտարկել XIX դարի վերջից մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմին նախորդող տարիները՝ հետևելով Հայկական հարցի շուրջ տեղի ունեցող զարգացումների արտացոլմանը փաստաթղթային նյութերում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տարբեր տեսակի վավերագրերի համադրումը, քանի որ նույն իրադարձության կամ խնդրի վերաբերյալ տարբեր աղբյուրները կարող են ներկայացնել լրացնող կամ տարբերվող տեղեկություններ։ Աղբյուրագիտական քննությունը ներառում է նաև փաստաթղթերի ստեղծման նպատակի, հասցեատերերի, վարչական գործառույթի և լեզվական առանձնահատկությունների հաշվառումը, ինչը կարևոր է դրանց բովանդակությունը պատմական համատեքստում մեկնաբանելու համար։ Հավաքածուի ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել նաև հայկական եկեղեցական արխիվների՝ որպես նոր և նորագույն շրջանի պատմության կարևոր սկզբնաղբյուրային շտեմարանների դերի բացահայտմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է աղբյուրագիտության, արխիվագիտության, Հայոց պատմության և Հայկական հարցի ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ներկայացնելով արխիվային վավերագրերի տեղեկատվական և գիտական արժեքը տվյալ ժամանակաշրջանի պատմական գործընթացների ուսումնասիրման համար։

Литература

Վահան Տերյան․ Երկեր — հայ նորագույն քնարերգության ամենաազդեցիկ դեմքերից մեկի՝ Վահան Տերյան-ի ստեղծագործությունների ամբողջական կամ համահավաք ժողովածուն է, որտեղ ընդգրկված են նրա բանաստեղծությունները, քնարական շարքերը և տարբեր տարիների գրական գործերը, որոնք միասին ձևավորում են Տերյանի յուրահատուկ գեղարվեստական աշխարհը։ Այս ժողովածուն առանձնանում է խորապես զգացմունքային, երաժշտական և խորհրդանշական լեզվով, որտեղ գերակշռում են մելանխոլիկ տրամադրությունը, սիրո, կարոտի, միայնության և հոգևոր ներաշխարհի նուրբ երանգները։ Տերյանի պոեզիայում մարդը հաճախ ներկայացվում է որպես զգացմունքների և ներքին հակասությունների կրող, իսկ բնությունը՝ որպես այդ զգացմունքների արտացոլում ու շարունակություն։ Նրա ստեղծագործություններում կարևոր տեղ ունեն նաև հայրենիքի, անցյալի և կորուստի թեմաները, որոնք արտահայտվում են ոչ թե բացահայտ պաթոսով, այլ ներքին խորը քնարականությամբ և մեղմ տխրությամբ։ «Երկեր» ժողովածուն հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել Տերյանի ստեղծագործական զարգացման, նրա ոճի ձևավորման և հայ սիմվոլիստական պոեզիայի վրա ունեցած ազդեցության մասին։ Նրա լեզուն պարզ է, բայց միաժամանակ բարձրարվեստ և երաժշտական, ինչը նրա բանաստեղծությունները դարձնում է հիշվող և զգայականորեն ազդեցիկ։ Այս գիրքը կարևոր աղբյուր է ինչպես հայ գրականության ուսումնասիրողների, այնպես էլ ընթերցողների համար, ովքեր գնահատում են քնարական, փիլիսոփայական և զգացմունքային պոեզիան։

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է Երևանի XX դարի բնակելի ճարտարապետության ձևավորման, զարգացման և փոփոխությունների ուսումնասիրությանը՝ ժամանակային և տարածական համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են քաղաքի բնակելի կառուցապատման հիմնական փուլերը, ճարտարապետական ոճերի և հատակագծային լուծումների փոփոխությունները, բնակելի շենքերի տիպաբանությունը և դրանց ձևավորման վրա ազդած սոցիալ-տնտեսական, ժողովրդագրական ու քաղաքաշինական գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Երևանի տարբեր թաղամասերի և քաղաքային տարածքների կառուցապատման առանձնահատկություններին, բնակելի միջավայրի կազմակերպմանը, շենքերի ծավալատարածական հորինվածքին, ճարտարապետական արտահայտչամիջոցներին և տեղական միջավայրի հետ դրանց փոխհարաբերությանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել, թե ինչպես են XX դարի ընթացքում փոխվել բնակարանային պահանջները, շինարարական տեխնոլոգիաները և քաղաքաշինական մոտեցումները, և ինչպես են այդ փոփոխություններն արտացոլվել Երևանի բնակելի ճարտարապետության մեջ։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է քաղաքի ճարտարապետական ժառանգության պահպանության, պատմական բնակելի միջավայրի գնահատման և ժամանակակից քաղաքաշինական գործընթացների համատեքստում։ Այն կարող է օգտակար լինել ճարտարապետների, քաղաքաշինարարների, արվեստաբանների, պատմաբանների, հետազոտողների և Երևանի ճարտարապետական ու քաղաքային զարգացման պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողների համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է Ճապոնիայի արտաքին քաղաքականության ուսումնասիրությանը Պարսից ծոցի տարածաշրջանում 1981–2011 թվականների ընթացքում՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Ծոցի համագործակցության խորհրդի հետ նրա հարաբերությունների զարգացմանը։ Հեղինակը վերլուծում է Ճապոնիայի տնտեսական, քաղաքական և ռազմավարական շահերը Մերձավոր Արևելքում, ինչպես նաև տարածաշրջանի երկրների հետ համագործակցության հիմնական ուղղությունները՝ էներգետիկ անվտանգության, առևտրատնտեսական կապերի, ներդրումների և դիվանագիտական փոխգործակցության շրջանակներում։ Ուսումնասիրության ընթացքում ներկայացվում են Պարսից ծոցի տարածաշրջանի աշխարհաքաղաքական նշանակությունը Ճապոնիայի համար, նավթային ռեսուրսներից կախվածության ազդեցությունը արտաքին քաղաքական որոշումների վրա և միջազգային իրադարձությունների, այդ թվում՝ տարածաշրջանային հակամարտությունների ու գլոբալ քաղաքական փոփոխությունների ազդեցությունը ճապոնական մոտեցումների ձևավորման վրա։ Աշխատանքում քննարկվում են նաև Ծոցի համագործակցության խորհրդի ստեղծման, զարգացման և Ճապոնիայի հետ հարաբերությունների խորացման գործընթացները՝ բացահայտելով երկկողմ և բազմակողմ համագործակցության առանձնահատկությունները։ Գիրքը համադրում է պատմաքաղաքական վերլուծությունը և միջազգային հարաբերությունների ուսումնասիրությունը՝ արժեքավոր նյութ ներկայացնելով արևելագետների, քաղաքագետների, պատմաբանների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար՝ նպաստելով Ճապոնիայի արտաքին քաղաքականության և Մերձավոր Արևելքի միջազգային գործընթացների ավելի խոր ըմբռնմանը։