Деепричастно-причастный оборот в современном армянском языке

Технология

Գիտատեխնիկական և կառավարման բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ջրատնտեսական համակարգերի շահագործման գործընթացների արդյունավետ կազմակերպման և դրանց կառավարման ավտոմատացման հիմնական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ջրային ռեսուրսների բաշխման, ջրամատակարարման, ոռոգման և համապատասխան հիդրոտեխնիկական կառույցների աշխատանքի վերահսկման գործընթացները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ավտոմատացված կառավարման համակարգերի կիրառմանը, տվյալների հավաքագրման և մշակման մեթոդներին, տեխնիկական սարքավորումների աշխատանքի մշտադիտարկմանը և կառավարչական որոշումների ընդունման տեղեկատվական ապահովմանը։ Վերլուծվում են ջրի հոսքերի կարգավորման, համակարգերի տեխնիկական վիճակի գնահատման, հնարավոր խափանումների հայտնաբերման և շահագործման արդյունավետության բարձրացման խնդիրները։ Քննարկվում են նաև չափիչ սարքերի, տվիչների, տեղեկատվական համակարգերի և ծրագրային միջոցների համատեղ կիրառման հնարավորությունները՝ կառավարման գործընթացների արագությունն ու հուսալիությունը բարձրացնելու նպատակով։ Կարևորվում են ջրային ռեսուրսների խնայողաբար օգտագործումը, շահագործման ծախսերի նվազեցումը և կառավարման համակարգերի տեխնիկական կատարելագործումը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ջրային տնտեսության, հիդրոտեխնիկայի, ավտոմատացման և կառավարման համակարգերի ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների ու համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Литература

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է հայկական միջնադարյան գրական ժառանգության երկու կարևոր հուշարձանների՝ «Սասնա ծռեր» էպոսի և Գրիգոր Նարեկացու «Մատյան ողբերգության» ստեղծագործության ռուսերեն թարգմանությունների ու դրանց վերաբերյալ ռուսալեզու գրականագիտական և քննադատական ընկալումների ուսումնասիրությանը։ Աշխատությունը դիտարկում է ոչ միայն բնագրային ստեղծագործությունների գեղարվեստական ու գաղափարական առանձնահատկությունները, այլև այն ճանապարհը, որով այդ երկերը թարգմանության միջոցով հասանելի են դարձել ռուս ընթերցողին և ընդգրկվել ռուսական գրական-մշակութային տարածքում։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից մեկը թարգմանության խնդրի քննությունն է․ միջնադարյան հայ գրականության բնագրերի փոխանցումը ռուսերեն պահանջում է ոչ միայն բառային և քերականական համապատասխանության ապահովում, այլև պատմամշակութային, կրոնական, առասպելաբանական և գեղարվեստական առանձնահատկությունների պահպանում։ Էպոսի դեպքում առանձնահատուկ բարդություն են ներկայացնում բանահյուսական լեզուն, հերոսական պատումի կառուցվածքը, կրկնությունները, դարձվածքները, կերպարների խորհրդանշական համակարգը և ժողովրդական խոսքի արտահայտչականությունը։ Նարեկացու ստեղծագործության պարագայում թարգմանչական խնդիրներն առավելապես կապված են հոգևոր-փիլիսոփայական խորության, աստվածաբանական պատկերների, աղոթքային խոսքի, բարդ փոխաբերությունների և բարձր գեղարվեստական լեզվի փոխանցման հետ։ Այս երկու հուշարձանների համատեղ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համեմատել հայ միջնադարյան գրականության երկու տարբեր դրսևորումներ՝ ժողովրդական հերոսական էպոսը և անհատական-հոգևոր քնարական ստեղծագործությունը, ինչպես նաև ուսումնասիրել դրանց ռուսերեն ընկալման առանձնահատկությունները։ Աշխատության մատենագիտական տվյալները հաստատում են, որ այն Մագդալինա Գեորգի Ջանփոլադյանի՝ բանասիրական գիտությունների դոկտորի գիտական աստիճանի համար պատրաստված ատենախոսության սեղմագիրն է, որը հրապարակվել է Երևանում 2007 թվականին և ունի 43 էջ։ Այն ներկայացվել է Երևանի պետական համալսարանում՝ 10.01.01 և 10.01.03 մասնագիտություններով։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում ռուսերեն թարգմանությունների համեմատական դիտարկումը։ Թարգմանությունները կարող են տարբեր կերպ փոխանցել բնագրի պատկերային համակարգը, ոճական առանձնահատկությունները, ազգային-մշակութային ենթատեքստը և հեղինակի կամ բանահյուսական ստեղծագործության ձայնը։ Այդ պատճառով աշխատությունը արժեքավոր է ոչ միայն որպես երկու հայկական հուշարձանների ուսումնասիրություն, այլև որպես թարգմանության միջոցով մշակութային փոխանակության գործընթացի վերլուծություն։ Ռուսերեն թարգմանությունների քննությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են հայկական միջնադարյան ստեղծագործությունները ներկայացվել այլալեզու ընթերցողին, ինչ շեշտադրումներ են կատարվել տարբեր ժամանակաշրջաններում և ինչպիսի քննադատական գնահատականների են արժանացել։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում ռուսական գրական քննադատության արձագանքը, քանի որ թարգմանված ստեղծագործությունը նոր մշակութային միջավայրում կարող է ստանալ լրացուցիչ մեկնաբանություններ և ընկալվել տվյալ միջավայրի գրականագիտական չափանիշների ու գաղափարական պատկերացումների շրջանակում։ Այս առումով աշխատանքը ուսումնասիրում է ոչ միայն «ինչպես են թարգմանել», այլև «ինչպես են ընկալել» հայկական միջնադարյան գրական ժառանգությունը։ Աշխատանքի թեմատիկ շրջանակը միաժամանակ առնչվում է հայ-ռուսական գրական և մշակութային կապերի պատմությանը։ Ռուսերեն թարգմանությունների միջոցով հայկական գրականության կարևորագույն ստեղծագործությունները ներառվել են ռուսալեզու ընթերցանության և գիտական ուսումնասիրության դաշտում, իսկ ռուս գրականագիտական արձագանքները նպաստել են դրանց միջազգային ճանաչման գործընթացին։ Մատենագիտական դասակարգման տվյալներն էլ աշխատությունը կապում են ինչպես Գրիգոր Նարեկացու ստեղծագործության, այնպես էլ ռուսական գրականության մեջ օտար գրականությունների թարգմանության ու ընկալման ուսումնասիրության հետ։ «Սասնա ծռեր» էպոսի ուսումնասիրության դեպքում կարևոր է նաև բանավոր ավանդույթի և գրավոր գրականության փոխհարաբերությունը։ Էպոսը հայկական մշակութային հիշողության մեջ ձևավորվել է բանավոր փոխանցման երկարատև գործընթացի միջոցով, և ռուսերեն թարգմանության ժամանակ անհրաժեշտ է պահպանել ոչ միայն սյուժետային զարգացումները, այլև էպիկական մտածողության առանձնահատուկ ռիթմը, հերոսական աշխարհայացքը և ժողովրդական պատկերավորությունը։ «Մատյան ողբերգության» դեպքում ուշադրության կենտրոնում այլ բնույթի խնդիրներ են՝ անհատի ներքին ապրումները, մեղքի և փրկության թեմաները, Աստծո հետ երկխոսությունը, մարդկային տառապանքի և հոգևոր վերածննդի գաղափարները։ Այսպիսով, երկու ստեղծագործությունների համադրությունը ցույց է տալիս հայկական միջնադարյան գրականության ժանրային և գաղափարական լայն ընդգրկումը։ Ուսումնասիրության կարևորությունը նաև այն է, որ այն թույլ է տալիս դիտարկել թարգմանությունը որպես գրականագիտական մեկնաբանության ձև։ Թարգմանիչը պարզապես լեզվական միջնորդ չէ․ նրա ընտրած բառերը, շարահյուսական լուծումները, ոճական մոտեցումները և մշակութային հղումների փոխանցման եղանակը կարող են ազդել ընթերցողի՝ բնագրի վերաբերյալ պատկերացման վրա։ Հետևաբար տարբեր ռուսերեն թարգմանությունների և դրանց քննադատական գնահատականների համադրությունը կարող է բացահայտել, թե ինչպես են փոխվել հայկական միջնադարյան գրականության ընկալման եղանակները տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը արժեքավոր է հայկական միջնադարյան գրականության ռուսերեն թարգմանությունների պատմությունը, թարգմանչական խնդիրները և ռուսական գրականագիտական արձագանքը հասկանալու համար։ Այն հատկապես օգտակար կարող է լինել հայ գրականության պատմությամբ, միջնադարյան գրականությամբ, թարգմանագիտությամբ, համեմատական գրականագիտությամբ և հայ-ռուսական մշակութային կապերով զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և ընթերցողների համար։

Философия

Պատմագիտական և եկեղեցագիտական բնույթի գիտական աշխատությունը նվիրված է 5-րդ դարի առաջին կեսից մինչև 6-րդ դարի կեսերն ընկած ժամանակահատվածում Հայոց և Բյուզանդական եկեղեցիների փոխհարաբերությունների պատմական, աստվածաբանական, դավանաբանական և քաղաքական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է վաղքրիստոնեական աշխարհում տեղի ունեցած կրոնական և գաղափարական գործընթացների, տիեզերական ժողովների որոշումների, քրիստոսաբանական վեճերի և դրանց ազդեցությամբ ձևավորված միջեկեղեցական հարաբերությունների բացահայտման հետ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է Հայոց եկեղեցու ինքնուրույնության ամրապնդման գործընթացը, Կոստանդնուպոլսի եկեղեցական կենտրոնի հետ ունեցած կապերը, Բյուզանդական կայսրության կրոնական քաղաքականությունը և հայկական եկեղեցական ավանդույթի զարգացման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի 5-րդ դարի առաջին կեսի պատմական իրադարձությունները, երբ Հայաստանը գտնվում էր քաղաքական բարդ պայմաններում, իսկ քրիստոնեական եկեղեցին կարևոր դեր էր կատարում ազգային ինքնության, մշակութային շարունակականության և հոգևոր կյանքի կազմակերպման գործում։ Հայ գրերի ստեղծումը, Աստվածաշնչի հայերեն թարգմանությունը, ազգային մատենագրության զարգացումը և եկեղեցական կրթության տարածումը նպաստեցին հայկական աստվածաբանական մտքի ինքնուրույն զարգացմանը և եկեղեցական կառույցների գաղափարական ամրապնդմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է 431 թվականի Եփեսոսի տիեզերական ժողովի որոշումների նշանակության ուսումնասիրությունը, մասնավորապես՝ նեստորականության շուրջ ծավալված աստվածաբանական վեճերի և դրանց նկատմամբ Հայոց եկեղեցու վերաբերմունքի պատմական համատեքստի բացահայտումը։ Առանձին նշանակություն ունի 451 թվականի Քաղկեդոնի տիեզերական ժողովը, որի ընդունած քրիստոսաբանական սահմանումները հետագայում կարևոր դեր խաղացին քրիստոնեական եկեղեցիների դավանաբանական հարաբերությունների ձևավորման գործում։ Աշխատության շրջանակում կարևորվում է Քաղկեդոնի ժողովի որոշումների նկատմամբ հայկական եկեղեցական միջավայրում ձևավորված վերաբերմունքի աստիճանական զարգացումը՝ հաշվի առնելով ժամանակաշրջանի քաղաքական իրադրությունը, հաղորդակցության սահմանափակումները և աստվածաբանական տարբեր ավանդույթների փոխազդեցությունը։ Հատուկ ուշադրության է արժանի այն հանգամանքը, որ Հայոց եկեղեցու և քաղկեդոնական եկեղեցիների միջև դավանաբանական տարաձայնությունների ձևավորումը երկարատև պատմական գործընթաց էր և չի կարող ամբողջությամբ բացատրվել մեկ ժողովով կամ առանձին քաղաքական իրադարձությամբ։ Հետազոտության թեմատիկան առնչվում է նաև Բյուզանդական կայսրության և Սասանյան Պարսկաստանի միջև Հայաստանի աշխարհաքաղաքական դիրքին, քանի որ երկու տերությունների մրցակցությունը զգալի ազդեցություն էր ունենում հայկական հասարակության, եկեղեցական կառավարման և արտաքին կրոնական հարաբերությունների վրա։ Հայոց եկեղեցու գործունեությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես կրոնական հաստատության պատմություն, այլև որպես ազգային ինքնության պահպանման, մշակութային արժեքների փոխանցման և հասարակական համախմբման կարևոր գործոն։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում բյուզանդական կայսրերի կրոնական քաղաքականության փոփոխությունները, եկեղեցական միասնության վերականգնման փորձերը և քրիստոսաբանական տարաձայնությունների հաղթահարման նպատակով մշակված աստվածաբանական բանաձևերը։ Այս համատեքստում կարևոր նշանակություն ունի 482 թվականի Զենոն կայսեր հրապարակած «Հենոտիկոնը», որը նպատակ ուներ մեղմելու քրիստոնեական աշխարհի դավանաբանական հակասությունները։ Աշխատության ժամանակագրական շրջանակում առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում նաև 506 թվականի Դվինի եկեղեցական ժողովը, որի պատմական նշանակությունը կապված է Հայոց եկեղեցու դավանաբանական դիրքորոշումների և տարածաշրջանային եկեղեցական հարաբերությունների զարգացման հետ։ Հետազոտության շրջանակում հնարավոր է դիտարկել հայկական, բյուզանդական, ասորական և այլ քրիստոնեական ավանդույթների փոխազդեցությունը, աստվածաբանական գաղափարների փոխանցման ուղիները և տարբեր եկեղեցական կենտրոնների միջև գոյություն ունեցող հաղորդակցությունը։ Կարևոր նշանակություն ունեն 6-րդ դարի առաջին կեսի եկեղեցաքաղաքական իրադարձությունները, հատկապես Հուստինիանոս Ա կայսեր օրոք իրականացվող կրոնական քաղաքականությունը, եկեղեցական միասնության հաստատման փորձերը և քրիստոսաբանական վեճերի շարունակական զարգացումը։ Այս գործընթացների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես էին կայսերական իշխանության քաղաքական նպատակները, աստվածաբանական քննարկումները և տեղական եկեղեցական ավանդույթները փոխազդում միմյանց հետ։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է Հայոց եկեղեցու դավանաբանական ինքնության պատմական ձևավորման, հայ-բյուզանդական կրոնական կապերի զարգացման և վաղմիջնադարյան քրիստոնեական աշխարհի ներքին բազմազանության ուսումնասիրությամբ։ Առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում պատմական սկզբնաղբյուրների քննությունը, եկեղեցական ժողովների որոշումների համեմատական վերլուծությունը, աստվածաբանական եզրաբանության ուսումնասիրությունը և տարբեր պատմագրական ավանդույթներում ներկայացված իրադարձությունների մեկնաբանությունների համադրումը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու եկեղեցական տարաձայնությունների կրոնական, մշակութային և քաղաքական հիմքերը, ինչպես նաև Հայոց եկեղեցու ինքնուրույն զարգացման պատմական պայմանները։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբաններին, եկեղեցագետներին, աստվածաբաններին, բյուզանդագետներին, միջնադարագետներին, հայագետներին, կրոնագետներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին, ինչպես նաև վաղքրիստոնեական եկեղեցու պատմությամբ և հայ-բյուզանդական հարաբերություններով հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Աշխատությունն ունի պատմագիտական, աստվածաբանական, եկեղեցագիտական և աղբյուրագիտական նշանակություն՝ նպաստելով 5–6-րդ դարերի Հայոց և Բյուզանդական եկեղեցիների փոխհարաբերությունների, դավանաբանական տարաձայնությունների ձևավորման, եկեղեցական ինքնության զարգացման և վաղմիջնադարյան Հայաստանի կրոնաքաղաքական պատմության առավել խորքային ըմբռնմանը։

История

Աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդի պատմության համակողմանի ներկայացմանը՝ սկսած հնագույն ժամանակներից մինչև նորագույն շրջանը՝ ընդգրկելով պետականության ձևավորման փուլերը, քաղաքական զարգացումները, սոցիալ-տնտեսական փոփոխությունները և մշակութային ժառանգության ձևավորումը։ Հեղինակը փորձում է ամբողջական պատկեր տալ հայ ժողովրդի ծագման, էթնոգենեզի և տարածաշրջանային պատմական գործընթացներում նրա դերի վերաբերյալ՝ հիմնվելով ինչպես հնագիտական, այնպես էլ գրավոր աղբյուրների վրա։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական պետականությունների՝ Ուրարտուից մինչև միջնադարյան թագավորություններ և հետագա քաղաքական կազմավորումների զարգացմանը, ինչպես նաև արտաքին ուժերի ազդեցությանը Հայաստանի պատմական ճակատագրի վրա։ Ներկայացվում են նաև հայ ժողովրդի սոցիալական կառուցվածքի, տնտեսական կյանքի, եկեղեցու և մշակույթի զարգացման հիմնական փուլերը՝ ընդգծելով դրանց փոխկապակցվածությունը պատմական իրադարձությունների հետ։ Հեղինակը վերլուծում է նաև պատերազմների, միգրացիաների, մշակութային փոխազդեցությունների և ազգային ինքնության պահպանման գործընթացները տարբեր դարաշրջաններում։ Աշխատությունը համարվում է համադրական բնույթի ուսումնասիրություն, որը միավորում է քաղաքական պատմությունը, մշակութային վերլուծությունը և քաղաքակրթական զարգացումների դիտարկումը՝ ընթերցողին տալով հայ ժողովրդի պատմական ուղու ամբողջական և համակարգված պատկերացում։

Другие предметы

Միջազգային կազմակերպությունները հանդիսանում են միջազգային իրավունքի սուբյեկտներ, որոնք ստեղծվում են պետությունների կամ այլ միջազգային իրավաբանական անձանց համագործակցության հիման վրա և ունեն հատուկ իրավահամակարգային կարգավիճակ՝ իրենց գործունեությունն իրականացնելու համար միջազգային միջավայրում։ Նրանք կարող են կնքել պայմանագրեր, ձեռք բերել անդամակցության իրավունքներ, ստեղծել կառավարման մարմիններ, պարտավորություններ ստանձնել և ապահովել որոշակի գործունեության իրականացում՝ գերակշռելով անդամ պետությունների միջազգայնորեն համաձայնեցված նպատակները։ Միջազգային կազմակերպությունների օրինակներն են Միավորված ազգերի կազմակերպությունը (ՄԱԳ), Եվրամիությունը (ԵՄ), Արևելյան գործընկերության կազմակերպություններ, ՆԱՏՕ-ն և միջազգային տնտեսական, սոցիալական կամ հումանիտար կազմակերպություններ։ Այս կազմակերպությունները ունեն իրավական անձի կարգավիճակ, հնարավորություն են ստանում հանդես գալու միջազգային դատարաններում և ազդելու անդամ պետությունների վրա՝ միջազգային իրավունքի շրջանակներում։ Նրանց գործառույթներն ընդգրկում են խաղաղապահություն, տնտեսական և սոցիալական համագործակցություն, մարդու իրավունքների պաշտպանություն, հումանիտար աջակցություն և միջազգային համաձայնությունների իրականացում, ինչը նրանց դարձնում է առանցքային գործոն միջազգային հարաբերություններում և իրավական կարգավորման մեջ։

Химия

Աշխատությունը նվիրված է ոչ սպիտակուցային (R)- և (S)-α-ամինաթթուների ասիմետրիկ սինթեզի մեթոդների մշակմանը և ուսումնասիրությանը՝ դեհիդրոամինաթթուների ու կոբալտի (Co³⁺) և նիկելի (Ni²⁺) իոնների հետ առաջացրած քիրալային կոմպլեքսների կիրառմամբ։ Դիտարկվում են ոչ սպիտակուցային ամինաթթուների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, ստերեոքիմիական հատկությունները և դրանց նշանակությունը օրգանական սինթեզի, կենսաօրգանական քիմիայի ու դեղագործական հետազոտությունների համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քիրալային մետաղակոմպլեքսների կառուցվածքին, դրանց ստերեոքիմիական կազմակերպմանը և ասիմետրիկ փոխակերպումների ընթացքում տարածական ընտրողականության ապահովման հնարավորություններին։ Քննարկվում են դեհիդրոամինաթթուների մասնակցությամբ ընթացող քիմիական փոխակերպումների ընդհանուր օրինաչափությունները, մետաղական իոնների կոորդինացիոն հատկությունների ազդեցությունը ռեակցիաների ուղղության վրա և տարբեր տարածական կառուցվածք ունեցող ամինաթթուների ստացման տեսական հիմքերը։ Անդրադարձ է կատարվում էνανտիոմերային ընտրողականության գնահատմանը, ստացված միացությունների կառուցվածքի և բացարձակ կոնֆիգուրացիայի որոշման մեթոդներին, ինչպես նաև քիրալային կոմպլեքսների դերին ստերեոսելեկտիվ սինթեզի գործընթացներում։ Կարևորվում են կոբալտի և նիկելի կոմպլեքսների համեմատական ուսումնասիրությունը, մետաղակոմպլեքսային համակարգերի կառուցվածքի ու ռեակցիոն հատկությունների փոխկապակցվածությունը և ոչ սպիտակուցային ամինաթթուների ստացման նոր մոտեցումների գիտական նշանակությունը։ Աշխատությունը կարող է նպաստել ասիմետրիկ սինթեզի, կոորդինացիոն քիմիայի և ամինաթթուների ստերեոքիմիայի վերաբերյալ գիտական պատկերացումների զարգացմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել օրգանական և կենսաօրգանական քիմիայի, դեղագործական քիմիայի, մետաղակոմպլեքսային միացությունների և ստերեոսելեկտիվ սինթեզի ոլորտների հետազոտողների ու ուսանողների համար։